[tweeny_fory]

நான் நடுங்கும் கைகளுடன் எழுந்தேன். இது வேறொரு ஆணின் முன்னால் முழுமையாக உடையைக் களையும் முதல் தடவை. நான் சட்டை, ஷார்ட்ஸ், மற்றும் உள்ளாடையை களைந்துவிட்டு, பரிசோதனை டேபிளில் நிர்வாணமாகப் படுத்தேன். என் குஞ்சு மிகுந்த பதற்றம் மற்றும் வெட்கத்தால் முழுமையாக மென்மையாகி, சுருங்கியிருந்தது. மென்மையான நிலையிலும் அது தடிமனாகத் தெரிந்தது. இறுக்கமான முன்தோல் தலையை முழுவதும் மூடியிருந்தது. குளிரான AC காற்று என்னை நடுங்கச் செய்தது. முழுமையாக வெளிப்படுத்தப்பட்ட நிலையில் படுத்திருப்பது என்னை மிகவும் பலவீனமாகவும், வெட்கமாகவும் உணரச் செய்தது. 

டாக்டர் ரமேஷ் கையுறைகளை அணிந்து அடிப்படைப் பரிசோதனையைத் தொடங்கினார். அவர் மெதுவாக என் மென்மையான குஞ்சுவைத் தூக்கினார். அதை மெதுவாகத் திருப்பி, தண்டு முழுவதும் மற்றும் முன்தோல் சுற்றி லேசாக அழுத்தினார். ஒவ்வொரு பகுதியையும் கவனமாகப் பார்த்தார். 

“இப்போது வலி இருக்கிறதா?” என்று கேட்டார். 

“இல்லை சார்,” என்று நான் முணுமுணுத்தேன். மேலே இருந்த சீலிங்கை வெறித்தபடி, அவரது கண்களைச் சந்திக்க பயந்தேன். 

அவர் மென்மையான தொடுதலுடன் தொடர்ந்தார் மற்றும் மேலும் கேள்விகளைக் கேட்டார். “அது விறைக்கும் போது எவ்வளவு தடிமனாகும்? வளைந்திருக்குமா? எவ்வளவு நேரம் கடினமாக இருக்கும்?” 

நான் வெட்கத்துடன் குறுகிய பதில்களை முணுமுணுப்பாகச் சொன்னேன். அவர் என்னைத் தொட்டுக் கொண்டிருந்தாலும், பயம் மற்றும் வெட்கத்தால் என்னால் சிறிதும் விறைக்க முடியவில்லை. 

சில நிமிடங்கள் கழித்து, டாக்டர் ரமேஷ் கைகளைக் கழுவிவிட்டு, தனக்குத் தானே சிறிது புன்னகைத்தார். 

அவரது மனதில் ஒரு சிறிய திட்டம் உருவாகிக் கொண்டிருந்தது. இந்த அப்பாவியான, நிரபராதியான அம்மாவும், வெட்கமான, ஆசை நிறைந்த மகனும் சரியானவர்கள். அவர் மெதுவாக அவர்களை எவ்வளவு தூரம் தள்ள முடியும் என்பதை சோதிக்கப் போகிறார் — “சிகிச்சை” என்ற பெயரில் அம்மாவை தன் மகனைத் தொட வைக்க எவ்வளவு தூரம் செல்ல முடியும், அவர்களுக்கு இடையே எவ்வளவு நெருக்கத்தை உருவாக்க முடியும் என்பதை. இது வெறும் தொடக்கம் மட்டுமே. 

“சரி, துணியால் உன்னை மூடிக் கொள்,” என்று அவர் சொன்னார். “அடுத்த கட்டத்தை விளக்க உன் அம்மாவை உள்ளே அழைக்க வேண்டும்.” 

நர்ஸ் அம்மாவை உள்ளே அழைத்தாள். அவள் தயங்கியபடி உள்ளே வந்தாள். என் கீழ் உடலை வெறும் மெல்லிய வெள்ளைத் துணி மூடியிருக்க, நான் கிட்டத்தட்ட நிர்வாணமாகப் படுத்திருப்பதை அவள் பார்த்ததும் உறைந்து போனாள். அவளது பார்வை தற்செயலாக என் குஞ்சுவின் வடிவம் மெல்லிய துணிக்கு அடியில் தெரிவதைப் பார்த்தது. அவள் வேகமாக பார்வையைத் திருப்பினாள். ஆனால் அதற்கு முன்பே அவள் கன்னங்கள் இன்னும் இருண்டு சிவந்ததை நான் கவனித்தேன். 

பிரியாவின் எண்ணங்கள்: 
ஐய்யோ… என் மகன் டாக்டருக்கு முன்னால் நிர்வாணமாகப் படுத்திருக்கிறான். அவன் குஞ்சுவின் வடிவம் தெளிவாகத் தெரிகிறது. இது மிகவும் தவறாக உணர்கிறது. நான் அவனுக்கு அம்மா. அவனைப் பெற்றவள். ஆனால் இப்போது அவனை இப்படி… ஒரு வளர்ந்த ஆணாகப் பார்க்கும் போது… விசித்திரமாகவும் வெட்கமாகவும் இருக்கிறது. என் இதயம் ரொம்ப வேகமாக துடிக்கிறது. நான் பார்க்கக் கூடாது, ஆனால் என் கண்கள் அங்கே இழுக்கப்படுகின்றன. எனக்கு என்ன ஆயிற்று? 

அம்மா என் மூடப்பட்ட குஞ்சுவைப் பார்த்தபோது, தடை செய்யப்பட்ட உற்சாகத்தின் அலை எனக்குள் எழுந்தது. ஆழமான வெட்கத்துடன் கலந்தது. என் சொந்த அம்மா என்னை இப்படி நிர்வாணமாகப் பார்ப்பது… என் இதயத்தை பைத்தியமாகத் துடிக்க வைத்தது. நான் மென்மையாக இருந்தாலும் கூட. 

டாக்டர் ரமேஷ் அமைதியாகப் பேசினார், “மேடம், கொஞ்சம் அருகில் வாருங்கள். இந்தப் பிரச்சனையை எப்படி சரியாக கையாள்வது என்பதைப் பற்றி பேச வேண்டும்…”