06-07-2026, 05:27 PM
பிறகு இன்னும் உணர்ச்சிகரமான கேள்விகள் வந்தன.
“வலி உன் குஞ்சு கடினமாக ஆகும் போதுதான் வருமா?” என்று டாக்டர் என்னிடம் நேரடியாகக் கேட்டார். “ஒரு நாளில் எத்தனை முறை விறைப்பு வரும்? குறிப்பாக அம்மாவை சேலையில் பார்க்கும் போது அல்லது அவள் உனக்கு அருகில் இருக்கும் போது?”
நான் உறைந்து போனேன். உடனே பதில் சொல்ல முடியவில்லை. அம்மாவின் கண்கள் அதிர்ச்சியில் விரிந்தன. அவள் முந்தானையை இன்னும் இறுக்கமாக இழுத்தாள்.
“மேடம்,” டாக்டர் மென்மையாக ஆனால் உறுதியாகத் தொடர்ந்தார், “உங்கள் மகன் எப்போதாவது உங்கள் உடலை வெறித்துப் பார்க்கிறானா? உங்கள் மார்பு அல்லது இடுப்பை? நேர்மையாக சொல்லுங்கள் — அது கண்டறிய உதவும்.”
அம்மாவின் முகம் ரத்த சிவப்பாக மாறியது. சில வினாடிகள் அவளால் பேச முடியவில்லை. “டாக்டர்… நான்… தெரியல… அவன் என் பையன்…” என்று தடுமாறினாள். வெட்கத்திலும் அவமானத்திலும் இருந்தாள்.
டாக்டர் இன்னும் சில தனிப்பட்ட கேள்விகளைக் கேட்டார் — என் அம்மாவுடன் தூங்கும் ஏற்பாடு, நாங்கள் ஒரே அறையைப் பகிர்ந்து கொள்கிறோமா, வீட்டில் அவள் எப்படி உடை அணிகிறாள், என் பிரைவேட் பகுதியில் வீக்கம் அல்லது மாற்றங்கள் இருக்கிறதா என்பது பற்றி. ஒவ்வொரு கேள்வியும் சிறிய கிளினிக்கின் காற்றை அசௌகரியத்தால் இன்னும் கனமாக்கியது. நான் மிகவும் வெட்கப்பட்டேன், வெளிப்படுத்தப்பட்டதாக உணர்ந்தேன். அம்மா தொடர்ந்து தன் சேலை முந்தானையுடன் விளையாடிக் கொண்டிருந்தாள். தரை அவளை விழுங்கிவிட வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டாள் போல் தெரிந்தது.
இறுதியாக டாக்டர் சொன்னார், “நான் அவனை சரியாகப் பரிசோதிக்க வேண்டும். மேடம், தயவுசெய்து வெளியில் கொஞ்சம் நேரம் காத்திருங்கள்.”
அம்மா வேகமாக தலையாட்டிவிட்டு, நிம்மதியுடன் வெளியே சென்றாள்.
“வலி உன் குஞ்சு கடினமாக ஆகும் போதுதான் வருமா?” என்று டாக்டர் என்னிடம் நேரடியாகக் கேட்டார். “ஒரு நாளில் எத்தனை முறை விறைப்பு வரும்? குறிப்பாக அம்மாவை சேலையில் பார்க்கும் போது அல்லது அவள் உனக்கு அருகில் இருக்கும் போது?”
நான் உறைந்து போனேன். உடனே பதில் சொல்ல முடியவில்லை. அம்மாவின் கண்கள் அதிர்ச்சியில் விரிந்தன. அவள் முந்தானையை இன்னும் இறுக்கமாக இழுத்தாள்.
“மேடம்,” டாக்டர் மென்மையாக ஆனால் உறுதியாகத் தொடர்ந்தார், “உங்கள் மகன் எப்போதாவது உங்கள் உடலை வெறித்துப் பார்க்கிறானா? உங்கள் மார்பு அல்லது இடுப்பை? நேர்மையாக சொல்லுங்கள் — அது கண்டறிய உதவும்.”
அம்மாவின் முகம் ரத்த சிவப்பாக மாறியது. சில வினாடிகள் அவளால் பேச முடியவில்லை. “டாக்டர்… நான்… தெரியல… அவன் என் பையன்…” என்று தடுமாறினாள். வெட்கத்திலும் அவமானத்திலும் இருந்தாள்.
டாக்டர் இன்னும் சில தனிப்பட்ட கேள்விகளைக் கேட்டார் — என் அம்மாவுடன் தூங்கும் ஏற்பாடு, நாங்கள் ஒரே அறையைப் பகிர்ந்து கொள்கிறோமா, வீட்டில் அவள் எப்படி உடை அணிகிறாள், என் பிரைவேட் பகுதியில் வீக்கம் அல்லது மாற்றங்கள் இருக்கிறதா என்பது பற்றி. ஒவ்வொரு கேள்வியும் சிறிய கிளினிக்கின் காற்றை அசௌகரியத்தால் இன்னும் கனமாக்கியது. நான் மிகவும் வெட்கப்பட்டேன், வெளிப்படுத்தப்பட்டதாக உணர்ந்தேன். அம்மா தொடர்ந்து தன் சேலை முந்தானையுடன் விளையாடிக் கொண்டிருந்தாள். தரை அவளை விழுங்கிவிட வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டாள் போல் தெரிந்தது.
இறுதியாக டாக்டர் சொன்னார், “நான் அவனை சரியாகப் பரிசோதிக்க வேண்டும். மேடம், தயவுசெய்து வெளியில் கொஞ்சம் நேரம் காத்திருங்கள்.”
அம்மா வேகமாக தலையாட்டிவிட்டு, நிம்மதியுடன் வெளியே சென்றாள்.


![[+]](https://xossipy.com/themes/sharepoint/collapse_collapsed.png)