వల్లీ

[venkujkc1984]

7.8 వర్షం రాత్రి - వల్లీ ప్రసాద్ గదిలో 

ఆ రోజు మధ్యాహ్నం 

మధ్యాహ్నం 12 గంటలు. ప్రసాద్ ఆఫీస్ లో తన పనుల్లో బిజీగా ఉన్నాడు. అతని ఫోన్ మోగింది. స్క్రీన్ మీద "రంగారావు గారు" అని కనిపించగానే, ప్రసాద్ ఒక క్షణం ఆగి, లోపల ఒక విధమైన ఉత్కంఠతో కాల్ అందుకున్నాడు.

"హలో, రంగారావు గారు… నమస్తే అండీ" ప్రసాద్ గౌరవంగా అన్నాడు.

"ప్రసాద్! ఎలా ఉన్నావు?" రంగారావు గారి గొంతులో ఒక విధమైన స్నేహపూర్వకమైన ఆత్మీయత, అదే సమయంలో పెద్దరికపు గాంభీర్యం ఉంది. "ఈ రోజు పట్నం వచ్చాను ఒక పని మీద, అదీ మీ ఆఫీస్ దగ్గరే, సరే 
ఒకసారి నిన్ను చూడాలనిపించింది."

"తప్పకుండా రంగరావు గారూ. చెప్పండి నన్ను ఎక్కడ కలవమంటారో" ప్రసాద్ అడిగాడు.

"నీ ఆఫీసుకు దగ్గర్లో ఉన్న 'కృష్ణ' హోటల్ కి మధ్యాహ్నం 1 గంటకు రాగలవా?"

"తప్పకుండా సార్. నేను 1 గంటకు అక్కడ ఉంటాను," అన్నాడు.

"సరే ప్రసాద్. అప్పుడు కలుద్దాం," అంటూ రంగారావు గారు ఫోన్ పెట్టేశారు.

ప్రసాద్ ఫోన్ ని టేబుల్ మీద పెట్టి, ఒక లోతైన ఊపిరి తీసుకున్నాడు. ఆయన ఎందుకు పిలిచారు? వల్లీ గురించి ఏమైనా మాట్లాడతారా? గత కొన్ని రోజులుగా జరిగిన విషయాల గురించి ఏమైనా చెబుతారా? అతని మనసులో ఎన్నో ప్రశ్నలు తిరుగుతున్నాయి. కానీ ఒక విధమైన ఉత్సాహం కూడా ఉంది. రంగారావు గారిలాంటి పెద్ద మనిషి తనతో ఇంత సాన్నిహిత్యంగా మాట్లాడటం అతనికి ఒక విధమైన గర్వంగా, భాగ్యంగా అనిపించింది.

మధ్యాహ్నం ఒంటిగంట. ప్రసాద్ హోటల్ లోపలికి అడుగుపెట్టగానే, రంగారావు గారు లేచి నిలబడి, చిరునవ్వుతో ప్రసాద్‌ను హత్తుకున్నారు.

"రా ప్రసాద్... కూర్చో. నువ్వు రావడం నాకు చాలా సంతోషంగా ఉంది. పని మీద ఊరు వచ్చాను, కానీ నిన్ను చూడాలనిపించి పిలిచాను," అంటూ ప్రసాద్ చేతిని తన చేతుల్లోకి తీసుకుని ప్రసాద్‌ను సోఫాలో కూర్చోబెట్టారు. ఇద్దరికీ భోజనం ఆర్డర్ చేశారు.

కొద్దిసేపు సాధారణ విషయాలు, రంగారావు గారి అన్నయ్య ఆరోగ్యం అక్కడి పనుల గురించి మాట్లాడుకున్న తర్వాత, రంగారావు గారు ప్రసాద్ కళ్ళలోకి లోతుగా చూశారు. అక్కడ ఒక నిశ్శబ్దం అలుముకుంది.
రంగారావు "ఈ రోజు నిన్ను ఇక్కడికి పిలిచింది ఒక ముఖ్యమైన విషయం మాట్లాడడానికి. గత కొన్ని రోజులుగా మన మధ్య జరిగిన విషయాల గురించి... ముఖ్యంగా వల్లీతో నేను గడిపిన సమయం గురించి నా మనసులో ఉన్న మాట నీతో పంచుకోవాలనిపించింది."

ప్రసాద్ గౌరవంగా తల వంచి వింటున్నాడు.

రంగారావు గారు మెల్లగా, "నా స్థాయిలో ఉండి కూడా, నీ భార్య అందానికి మోహపడి, మన మధ్య ఉన్న పరిస్థితిని నా స్వంత కోరికల కోసం వాడుకున్నాను. నేను ఆ సరిహద్దులు దాటడం నీకు మరియు వల్లీకీ ఇబ్బంది కలిగించి ఉండొచ్చు. దీనికి నేను నా మనస్ఫూర్తిగా క్షమాపణ చెబుతున్నాను ప్రసాద్. అదే సమయంలో, నీ అంగీకారానికి, నీ సహకారానికి, నువ్వు చూపిన ఆ విశాల మనసుకు నేను ఎప్పటికీ రుణపడి ఉంటాను."

ప్రసాద్ కళ్ళలో నీళ్ళు తిరిగాయి. అతను మెల్లగా తలెత్తి, "రంగారావు గారు... నేను అర్థం చేసుకోగలను. అలాగే మా ఇద్దరి తరఫునా నేను మీకు ఎంత రుణపడి ఉన్నానో మాటల్లో చెప్పలేను. మీరు మాకు చేసిన ఆ సహాయం వల్లనే మా ఇంటి మీద ఉన్న అన్ని అప్పులు పూర్తిగా తీరిపోయాయి. ఇప్పుడు మేము ఎలాంటి టెన్షన్ లేకుండా. అదంతా మీ వల్లేనండీ. మీరు మా ఇంటిని, మా జీవితాన్ని ఈ ఊబి నుండి బయటపడేశారు." అన్నాడు.
ప్రసాద్ మాటల్లో నిజాయితీతో కూడిన కృతజ్ఞత ఉంది. రంగారావు గారు అవకాశంగా భావించి వల్లీని కోరుకున్నారు, కానీ తమ జీవితంలోని భారీ భారాన్ని మోసి, వారిని అప్పుల ఊబి నుండి బయటపడేశారు అని ప్రసాద్ భావన. 

రంగారావు గారు చిరునవ్వు నవ్వి, "ప్రసాద్. నిజంగా నీకు ఒక విషయం తెలియాలి. నువ్వు ఈ భూమిపై ఉన్న అత్యంత అదృష్టవంతుడివి. వల్లీలాంటి అందమైన, అంతకంటే మంచి సంస్కారం, ఉన్న భార్య దొరకడం నిజంగా అరుదైన భాగ్యం. ఆమె అందం చూసి ఎందరో మగాళ్ళు మోహపడవచ్చు, కానీ ఆమె లోపలి మంచితనం, ఆమె కట్టుబాటు, ఆమె నీ పట్ల చూపే గౌరవం... అవి సామాన్య మగాళ్ళకు అందని ద్రాక్ష. నీవు ఎంతో అదృష్టవంతుడివి."

ఈ మాటలు విన్న ప్రసాద్ గుండె ఒక విధమైన గర్వంతో, హాయిగా నిండిపోయింది. తన భార్య గురించి ఇలా మెచ్చుకోవడం అతనికి ఎంతో ఆనందాన్ని ఇచ్చింది.

"రంగారావు గారూ... వల్లీ కూడా నాతో ఒక విషయం పంచుకుంది. మీరు కేవలం తన శరీరాన్ని మాత్రమే ఆస్వాదించలేదని, ఆమె మనసును, ఆమె భావోద్వేగాలను కూడా ఎంతో జాగ్రత్తగా, ప్రేమగా చూసుకున్నారని చెప్పింది. ఒక స్త్రీకి కావాల్సిన గౌరవం, జాగ్రత్త మీరు ఆమెకు ఇచ్చారని, తను ఎంతో సంతృప్తిగా, నిండైన మనసుతో చెప్పింది. ఆ విషయంలో నేను మీకు ఎంత రుణపడి ఉన్నానో మాటల్లో చెప్పలేను. ఆమె మనసును గాయపరచకుండా, ఆమెకు ఎంతో మర్యాద ఇచ్చినందుకు మీకు నా హృదయపూర్వక ధన్యవాదాలండీ."

ప్రసాద్ మాటలు విన్న రంగారావు గారి కళ్ళలో ఒక విధమైన మెరుపు, అదే సమయంలో గౌరవం మెరిశాయి. 
ఆయన నెమ్మదిగా ముందుకు వంగి, ప్రసాద్ భుజం మీద తన చేయి వేసి, ప్రసాద్ కళ్ళలోకి చూస్తూ, 
"నేను ఆమెతో గడిపిన ప్రతి క్షణం ఆస్వాదించాను. కానీ ఒక విషయం నిర్మొహమాటంగా చెబుతాను... నేను ఆమె శరీరాన్ని ఆస్వాదించగలిగాను కానీ, ఆమె మనసులో నాకు చోటు దొరకలేదు. ఆమె మనసులో భర్తగా నువ్వు మాత్రమే నిండి ఉన్నావు. ఆమె మనసు పూర్తిగా నీదే ప్రసాద్." 

రంగారావు గారు మాట కొనసాగిస్తూ, 
"ప్రసాద్... నీ మాటలు నాకు చాలా ఆనందాన్ని ఇచ్చాయి. వల్లీ లాంటి వ్యక్తిని బాధపెట్టడం నా వల్ల కాదు.  కానీ, నువ్వు చెప్పినందుకు నేను ఒక విషయం స్పష్టంగా, నీ మనసులో ఎలాంటి సందేహాలు లేకుండా చెప్పాలనుకుంటున్నాను. దయచేసి దీన్ని నా మాటగా నమ్ము."

రంగారావు గారి గొంతులో ఒక దృఢమైన హామీ, ఒక బాధ్యత స్పష్టంగా వినిపించాయి. "నువ్వు, వల్లీ... మీ ఇద్దరి జీవితాల్లో, మీ దాంపత్యంలో నేను ఎప్పుడూ ఎటువంటి అడ్డంకులు సృష్టించను. మీ గౌరవానికి, మీ ఆత్మగౌరవానికి ఎటువంటి భంగం కలగనివ్వను. అది నా మాట. బెడ్రూమ్ తలుపు మూసుకున్న తర్వాత జరిగేది వేరే విషయం... అది మనం ముగ్గురం ఒప్పుకున్న ఒక రహస్య బంధం. కానీ ఆ తలుపు తెరిచి బయటకు వచ్చాక, నీ భార్య పట్ల, మీ పట్ల నాకున్న గౌరవం ఒక్క ఇంచు కూడా తగ్గదు. బయట ప్రపంచంలో, సమాజంలో ఆమె నీ భార్య. నీ భార్య అని పిలుచుకునే హక్కు, ఆ గౌరవం ఎప్పటికీ నీకు మాత్రమే ఉంటుంది. నీ గౌరవానికీ హక్కుకీ ఎలాంటి ఢోకా ఉండదు. ఈ విషయంలో నేను చాలా జాగ్రత్తగా ఉంటాను. నేను నీకు మాటిస్తున్నాను ప్రసాద్."

రంగారావు గారి ఆ మాటలు, ఆయన ఇచ్చిన హామీ ప్రసాద్ గుండెలోని అభద్రతా భావాన్ని తొలగించాయి. తన భార్యను మరొకరు అనుభవిస్తున్నారనే బాధ కంటే, తన భర్తగా తనకున్న గౌరవం, తన భార్య పట్ల తనకున్న హక్కు ఎప్పటికీ పోవని ఆయన ఇచ్చిన భరోసా ప్రసాద్‌కు ఎంతో హాయిని, ధైర్యాన్ని ఇచ్చింది.

ప్రసాద్ కళ్ళలో కృతజ్ఞతతో నీళ్ళు తిరిగాయి. అతను లేచి నిలబడి, రంగారావు గారి చేతులను గౌరవంగా తన చేతుల్లోకి తీసుకున్నాడు.
"మీ మాట నాకు ఎప్పటికీ గుర్తుంటుందండీ. మీరు నాకు ఇచ్చిన ఈ భరోసా చాలు, మరేమీ అవసరం లేదు."

రంగారావు గారు నవ్వుతూ ప్రసాద్‌ను తిరిగి కుర్చీలో కూర్చోబెట్టారు. "చాలు ప్రసాద్, ఇంకెందుకు ఈ భావోద్వేగాలు? ఒక మగాడు తన భార్యను మరొకరికి అర్పించే ధైర్యం చేయడం అంటే మామూలు విషయం కాదు.  ఇప్పుడు చెప్పు ఇంతకీ వల్లీ ఎలా ఉంది? నిజం చెప్పాలంటే, నీ ముందు ఆమె గురించి నా మనసులోని మాటలు, నా అనుభూతులు పూర్తిగా బయటపెట్టలేకపోతున్నాను."

ప్రసాద్ ముఖంలో ఒక కృతజ్ఞత కనిపించింది. అతను మెల్లగా నవ్వి, రంగారావు గారి కళ్ళలోకి చూస్తూ: "ఆమె బాగానే ఉంది సార్. చాలా సంతోషంగా, ప్రశాంతంగా ఉంది."

ప్రసాద్ కాసేపు ఆలోచించాడు. అతని మనసులో ఒక ప్రశ్న తిరుగుతోంది, కానీ అడగడానికి సంకోచంగా ఉంది. కానీ రంగారావు గారి స్నేహపూర్వక వాతావరణం అతనికి ధైర్యాన్ని ఇచ్చింది. అతను మెల్లగా, కాస్త సంకోచంతో: "మిమ్మల్ని ... ఒక విషయం అడగవచ్చా? ఆ రోజు రాత్రి... ఆమె మీతో ఎలా ప్రవర్తించింది? ఆమె సహకరించిందా? లేదా ఏమైనా ఇబ్బంది పడిందా? "

రంగారావు గారు ఒక చిన్న చిరునవ్వు నవ్వి:
"ప్రసాద్... వల్లీ నిజంగా ఒక అద్భుతం. ఆమె మొదట చాలా ఇబ్బందిపడింది, అది సహజం. ఆమెతో గడిపిన ప్రతి క్షణం నాకు ఒక కొత్త అనుభూతిని ఇచ్చింది.  అలాగే తన ఆలోచనలకు విలువనిస్తూ నేను ఆమెను ప్రేమగా, మర్యాదగా చూసుకున్న తర్వాత… కొద్దిగా మామూలయింది. ఆ రాత్రి ఆమె తనవంతుగా సహకరించింది. ఆమె శరీరం, ఆమెలో దాగి ఉన్న ఆ మత్తు, ఆమె శరీరంలోని ఆ స్పందన... ఇవి నాకు ఒక కొత్త అనుభూతిని ఇచ్చాయి. ప్రసాద్. నువ్వు ఆమెను ఎంత బాగా అర్థం చేసుకున్నావో నాకు అర్థమైంది. ఒక స్త్రీ శరీరాన్ని ఆస్వాదించాలంటే, ఆమె మనసులో భయం ఉండకూడదు. నువ్వు ఆమెకు ఇచ్చిన ఆ నమ్మకమే, ఆమెను నా ముందు మరింత లొంగుబాటుగా మార్చాయి. ఇవి మాటల్లో చెప్పలేని అనుభూతులు. నీ భార్య నిజంగా ఒక రతీదేవి లాంటిది. ఆమె అందం చూసిన వాడికి నిద్ర పట్టదు.”

ప్రసాద్ ముఖం కాస్త ఎర్రబడింది, కానీ అతని కళ్ళలో ఒక విచిత్రమైన గర్వం, తృప్తి మెరిశాయి. తన భార్యను మరొక మగాడు ఇంత మర్యాదగా వర్ణించడం అతనికి ఒక విచిత్రమైన ఆనందాన్ని ఇచ్చింది. 
రంగారావు గారు నెమ్మదిగా లేచి, ప్రసాద్ భుజం మీద చేయి వేశారు. ఆయన "గృహిణి అంటే ఇల్లాలు కాదు, ప్రసాద్. ఆమె మనసు. ఆ మనసు నీదే, శరీరం ఎక్కడికి వెళ్లినా, ఆమె తిరిగి నీ చేతుల్లోకే వస్తుంది. నువ్వు ఆమెను ప్రేమించు, గౌరవించు. మిగిలినది... సమయం చూసుకుంటుంది. నువ్వు నిజమైన మగాడివి ప్రసాద్."

ప్రసాద్ లేచి నిలబడి, రంగారావు గారి చేతులను గౌరవంగా తన చేతుల్లోకి తీసుకున్నాడు. "మీ మాట నాకు ఎప్పటికీ గుర్తుంటుంది సార్. నేను ఆమెను మరింత ప్రేమిస్తాను, మరింత అర్థం చేసుకుంటాను."
రంగారావు గారు నవ్వుతూ, " నేను వాగ్దానం చేసినట్లు, బయట ప్రపంచంలో ఆమె నీ భార్యే. లోపల జరిగేది... మన ముగ్గురి మధ్య ఒక రహస్య గీతం మాత్రమే."

రంగారావు గారు బిల్లు కోసం వెయిటర్ కి సైగ్ చేసి, ప్రసాద్ వైపు తిరిగి: "ఇంకా ఒక చిన్న విషయం ప్రసాద్. ఈ రోజు సాయంత్రం నేను మళ్ళీ ఊరికి బయలుదేరుతున్నాను. కానీ త్వరలోనే మళ్ళీ వస్తాను. అప్పుడు మనం మళ్ళీ ఇలాగే కలుద్దాం. ఇంకా... అప్పుడు... మళ్ళీ..." ఆయన కాసేపు ఆగి, ఒక చిలిపి నవ్వుతో కొనసాగించారు, "వల్లీని అడిగినట్లు చెప్పు. ఆమె సంతోషంగా ఉండాలి."

ప్రసాద్ నవ్వుతూ, "తప్పకుండా. ఆమెను మీరు అడిగినట్లు చెబుతాను."

బిల్లు వచ్చింది. రంగారావు గారు బిల్లు కట్టేసాక ఇద్దరూ లేచి, రంగారావు గారు ప్రసాద్ ని హత్తుకున్నారు. ఆ ఆలింగనంలో కేవలం ఒక రహస్య బంధం, మరియు ఒక గౌరవం ఉన్నాయి.

రంగారావు గారు ప్రసాద్ భుజం మీద చేయి వేసి, గది బయటకు నడుస్తూ అన్నారు: "ఇంటికి వెళ్ళు ప్రసాద్. ఈ రోజు మనం మాట్లాడుకున్న విషయాలు, ఈ భరోసా... అన్నీ నీతో తీసుకెళ్ళు."

ప్రసాద్ తల ఊపుతూ, "తప్పకుండా సార్. మీ మాటలు నాకు ఎప్పటికీ గుర్తుంటాయి."

హోటల్ బయటకు వచ్చారు. ఆకాశంలో మబ్బులు కదులుతున్నాయి, ఒక విధమైన ప్రశాంతత వాతావరణంలో అలుముకుంది.

రంగారావు గారు ప్రసాద్ చేతిని గట్టిగా ఒక్కసారి కుదిపి, "జాగ్రత్త ప్రసాద్. మళ్ళీ కలుద్దాం," అని చెప్పి, తన కారు వైపు నడిచారు.

ప్రసాద్ నిలబడి, రంగారావు గారు కారు ఎక్కువరకు చూశాడు. ఆయన కారు కళ్ళ మరుగున పడే వరకు అక్కడే నిలబడ్డాడు. ఆ తర్వాత అతను ఒక లోతైన ఊపిరి తీసుకున్నాడు. అతని మనసులో ఎన్నో భావాలు తిరుగుతున్నాయి - కృతజ్ఞత, గర్వం, ప్రేమ, మరియు ఒక విచిత్రమైన తృప్తి.

ప్రసాద్ మళ్ళీ ఆఫీస్ కి చేరుకొని పని చూసుకొని, బస్సు లో ఇంటికి బయలుదేరాడు. ప్రసాద్ మనసులో ఒకే ఒక కోరిక - ఇంటికి చేరుకుని, వల్లీని చూసి, ఆమెను తన కౌగిలిలోకి తీసుకోవాలి. ఈ రోజు రంగారావు గారు చెప్పిన మాటలు, ఆయన ఇచ్చిన భరోసా... అన్నీ వల్లీతో పంచుకోవాలి. మరియు ఈ రాత్రి... ఈ రాత్రి వల్లీతో... ఇలా ఆలోచిస్తూ ఇంటికి చేరుకున్నాడు.


రాత్రి - ప్రసాద్ మరియు వల్లీ మధ్య
రాత్రి 9 సమయం. బయట వర్షం ఇంకా కురుస్తూనే ఉంది. కానీ ఇప్పుడు మెల్లగా, హాయిగా. గదిలో మసక వెలుతురు, పడకగదిలోని చిన్న లైటు మాత్రమే వెలుగుతోంది. ప్రసాద్ మరియు వల్లీ ఇద్దరూ మంచం మీద పడుకున్నారు. ప్రసాద్ వల్లీని తన వైపు తిప్పుకుని, ఆమె జుట్టులో మెల్లగా వేళ్ళు తిప్పుతున్నాడు. 
రోజంతా రవి  మాటల వల్ల, జరిగిన సంఘటనల వలన, వాతావరణం వల్ల, మధ్యాహం నుంచి రంగారావు గారి తలపులతో, ఆమె శరీరం లోపల వేడెక్కి ఉంది. 

వల్లీ ప్రసాద్ ఛాతీ మీద తల వాల్చి, అతని గుండె చప్పుడు వింటోంది. ఆమె కళ్ళలో ఒక విధమైన ఆత్రుత, ఉత్కంఠ. మధ్యాహ్నం ప్రసాద్ చెప్పిన మాటలు - "రాత్రి పడుకునేటప్పుడు చెప్తా" - ఆమె మనసులో రోజంతా తిరుగుతూనే ఉన్నాయి. 

వల్లీ మనసులో ఒకే ఒక ప్రశ్న తిరుగుతోంది - “ఈ రోజు రంగారావు గారు ఫోన్ చేశారా? నా గురించి ఏమైనా అడిగారా?” ఆ ప్రశ్న ఆమె పెదవుల వరకు వచ్చి, ఆపై సిగ్గుతో వెనక్కి తగ్గింది. నేరుగా అడగడం ఎలా? 

ప్రసాద్ ఆమె మెడ మీద మెల్లగా ముద్దు పెడుతూ, ఆమె చెవిలో గుసగుసలాడాడు, "ఈ రోజు చాలా బిజీగా గడిచిపోయింది వల్లీ. ఉదయం నుండి ఫోన్ మీద ఫోన్..."

వల్లీ గుండె ఒక్కసారిగా వేగంగా కొట్టుకుంది. ఆమె నటించడానికి ప్రయత్నించింది, కానీ ఆమె శ్వాసలోని చిన్న మార్పు ప్రసాద్ గమనించాడు.

"అవును... మీరు ఎప్పుడూ బిజీగా ఉంటారు," అంది, కానీ ఆమె కళ్ళు అతని కళ్ళలోకి చూడలేకపోయాయి.
ప్రసాద్ ఒక చిన్న చిరునవ్వు నవ్వాడు. ఆమె మనసులోని ఉద్వేగాన్ని అతను స్పష్టంగా చదవగలిగాడు. కానీ అతను వెంటనే ఆ విషయం ప్రస్తావించలేదు. బదులుగా, ఆమె భుజాలపై మెల్లగా వేళ్ళు తిప్పుతూ, "ఈ రోజు రంగారావు గారు ఫోన్ చేసారు..." అని అంటూ ఆపేశాడు.

వల్లీ శరీరం ఒక్కసారిగా బిగుసుకుపోయింది. ఆమె తల ఎత్తి, అతని కళ్ళలోకి చూసింది. ఆమె పెదవులు కొంచెం విచ్చుకున్నాయి, కానీ మాటలు రాలేదు.

"ఏమైంది వల్లీ?" అంటూ ప్రసాద్ ఒక చిలిపి చిరునవ్వు నవ్వాడు. "రంగారావు గారు ఏమన్నారో తెలుసుకోవాలని లేదా?"

వల్లీ ముఖం ఎర్రబడింది. "అ... అలా ఏమీ లేదండీ." అంది ఆమె తల పక్కకు తిప్పుకుంటూ. కానీ ఆమె శరీర భాష మరో కథ చెబుతోంది - ఆమె శ్వాస వేగవంతమైంది, ఆమె కళ్ళు ఒక విధమైన ఆశతో మెరుస్తున్నాయి.

ప్రసాద్ ఆమె గడ్డం పట్టుకుని, మెల్లగా తన వైపు తిప్పుకున్నాడు. "అబద్ధం చెప్పకు వల్లీ. నీ కళ్ళు, నీ శ్వాస... అన్నీ వేరేగా చెప్తున్నాయి."

వల్లీ కళ్ళలో నీళ్ళు తిరిగాయి. "కానీ..." "కానీ ఏమీ లేదు వల్లీ," అంటూ ప్రసాద్ ఆమె జుట్టులో వేళ్ళు పోనిస్తూ, "ఈ రోజు మధ్యాహ్నం రంగారావు గారు ప్రత్యేకంగా ఫోన్ చేశారు. 'ప్రసాద్, నీ ఆఫీసుకు దగ్గర్లో ఉన్న హోటల్ కి రా, లంచ్ చేద్దాం' అన్నారు. నేను వెళ్ళేసరికి ఆయన లేచి నిలబడి, నన్ను గట్టిగా హత్తుకున్నారు. నా చేతులు పట్టుకుని, నా కళ్ళలోకి చూస్తూ..."

ప్రసాద్ కాసేపు ఆగి, వల్లీ కళ్ళలోకి లోతుగా చూశాడు.
"మొదట నన్ను పట్టుకుని క్షమాపణ అడిగారు వల్లీ. 'ప్రసాద్, నా స్థాయిలో ఉండి కూడా, నీ భార్య అందానికి మోహపడి, మన మధ్య ఉన్న పరిస్థితిని నా స్వంత కోరికల కోసం వాడుకున్నాను. దీనికి నేను నీ దగ్గర హృదయపూర్వకంగా క్షమాపణ చెబుతున్నాను' అన్నారు."

వల్లీ కళ్ళు కొంచెం పెద్దవయ్యాయి.
ప్రసాద్, "కానీ వల్లీ... ఆయన నీ గురించి మాట్లాడటం మొదలుపెట్టగానే, ఆయన కళ్ళలో ఒక విధమైన మెరుపు వచ్చింది. ఆయన మాటల్లో ఎంత ఆత్రుత ఉందో తెలుసా వల్లీ? 'ప్రసాద్, నీ భార్య నిజంగా ఒక రతీదేవి లాంటిది. ఆమె అందం చూసిన వాడికి నిద్ర పట్టదు, ఆమెని చూస్తేనే మగాడి మతి పోతుంది' అన్నారు."

ఆ పేరు, ఆ మాటలు వినగానే వల్లీ శరీరం ఒక్కసారిగా వణికింది. ఆమె మనసులో ఆయనతో గడిపిన ఆ రాత్రి జ్ఞాపకాలు - ఆ బలమైన స్పర్శ, ఆ రతి సుఖం, ఆ మరపురాని అనుభూతి - ఒక్కసారిగా మెదిలాయి. ఆ జ్ఞాపకం ఆమెలోని కోరికను అమాంతం పెంచేసింది. ఆమె కళ్లు మూసుకుని, ప్రసాద్‌ను మరింత గట్టిగా హత్తుకుంది.

"హ్మ్మ్..." అని ఆమె మూలుగుతూ అంది. "కానీ ఇప్పుడు... నేను పూర్తిగా మీదే."

ప్రసాద్ ఆమె ములుగులోని మాటలలోని ఆ తీవ్రమైన కోరికను గమనించాడు. కానీ అతను ఆమెను మరింత రెచ్చగొట్టాలనుకున్నాడు. "వల్లీ... ఆయన నీ గురించి మాట్లాడుతుంటే, నాకు ఎంత గర్వంగా అనిపించిందో తెలుసా? 'నా భార్య ఇంత అందంగా ఉందంటే, నేను భాగ్యవంతుడిని' అనిపించింది. కానీ ఒక విషయం గమనించాను - ఆయన నీ గురించి మాట్లాడుతుంటే, ఆయన కళ్ళలో ఒక విధమైన మెరుపు ఉంది. అది నాకు అర్థమైంది వల్లీ."

వల్లీ శ్వాస ఆగిపోయినట్లయింది. ఆమె కళ్ళు తెరిచి, ప్రసాద్ కళ్ళలోకి చూసింది. ఆమె కళ్ళలో సిగ్గు, కోరిక, మరియు ఒక విధమైన భయం కలిసి ఉన్నాయి.

"మీకు... మీకు కోపం రాలేదా?" అంది ఆమె వణుకుతున్న గొంతుతో.

ప్రసాద్ చిరునవ్వు నవ్వాడు. "కోపమా? నా భార్య అందాన్ని మరొకరు గుర్తించడం నాకు గర్వకారణం వల్లీ. కానీ ఒక విషయం మాత్రం నిజం - ఆయన కళ్ళలో ఆ మెరుపు చూసినప్పుడు, నాకు ఒక విచిత్రమైన ఆనందం కలిగింది. నా భార్యను మరొకరు కోరుకుంటున్నారని తెలిసినప్పుడు, నాకు నీ పట్ల మరింత కోరిక కలిగింది."

మొదట ఆమె మెడ మరియు భుజాలపై మెల్లగా ముద్దు పెడుతూ: "ఈ మెడ వంపు చూస్తేనే మగాడి మతి పోతుంది వల్లీ... కళ్ళు ఇక్కడే ఆగిపోతాయి. ఆయనకి కూడా అలాగే జరిగుంటుంది." ఆ మాటలు వినగానే వల్లీ శ్వాస కొంచెం భారీగా మారింది.

ప్రసాద్ నెమ్మదిగా ఆమె చీర అంచును పట్టుకున్నాడు. ఆ పట్టు వస్త్రం వేళ్ళ మధ్య జారుతుంటే, ఆమె శరీరం ఒక విచిత్రమైన ఉద్వేగంతో వణికింది. ప్రసాద్ మెల్లగా ఆమె చీర అంచును జారుస్తూ, ఆమె భుజాల నుండి కిందకు దించాడు. చీర నెమ్మదిగా ఆమె శరీరం నుండి విడిపోతూ, నేలపై జారింది. ఇప్పుడు ఆమె కేవలం లంగా మరియు రవికలో మాత్రమే ఉంది. 

"ఈ చీర నిన్ను కప్పి ఉంచినా, లోపల దాగి ఉన్న అందాన్ని ఎవరైనా ఊహించగలరా వల్లీ?" ప్రసాద్, ఆమె చెవికి దగ్గరగా వంగి. "రంగారావు గారు ఈ చీర అంచు చూసినప్పుడే... లోపల ఎంత నిండుదనం దాగి ఉందో ఊహించుకుని ఉంటారు. 'నీ చీర కట్టు చూస్తేనే మగాడి ఊహలు పరుగులు తీస్తాయి'”

ప్రసాద్ వేళ్ళు నెమ్మదిగా పైకి జారాయి. బ్లౌజుకు ఉన్న హుక్స్ ఒక్కొక్కటిగా తెరుచుకున్నాయి. బ్లౌజు భుజాల నుండి జారి కిందపడగానే, తీసేసిన తర్వాత, ఆమె వక్షోజాలు స్వేచ్ఛగా ముందుకు వచ్చాయి. ప్రసాద్ కళ్ళు అప్పగించుకుని చూశాడు. ఆ పరిపూర్ణమైన గుండ్రని ఆకృతి, వయసును ధిక్కరిస్తూ నిలబడిన ఆ బిగుతు, పాలనురుగులా మెరుస్తున్న ఆ చర్మం... 

అతను ఆమె వక్షోజాలను మృదువుగా నిమురుతూ, "నీ అందం చూసి ఎవరైనా ఆకర్షితులవుతారు వల్లీ. రంగారావు గారు మాత్రమే కాదు, ఈ ఊళ్లో ఎంతమంది మగాళ్ళు నీ వెనక పడి వుంటారో నేను ఉహించగలను? కానీ నా భాగ్యం ఏమిటంటే, ఈ అందమంతా నాదే."

వల్లీ కళ్ళలో నీళ్ళు నిండిపోయాయి. ఆమెకు మాటలు రాలేదు. ప్రసాద్ ఆమె చెంపలపై మెల్లగా ముద్దు పెడుతూ, "ఏడుస్తున్నావా వల్లీ? భయపడుతున్నావా?"

"లేదండీ, మీరు నన్ను ఇంతగా ప్రేమిస్తున్నారని, అర్థం చేసుకుంటున్నారని నేను ఊహించలేదు," అంది ఆమె గొంతు బొంగురుపోతూ.

ప్రసాద్ తన చేతులతో ఆమె వక్షోజాలను మెల్లగా అందుకున్నాడు. బొటనవేళ్ళతో  ఆమె చనుమొనల చుట్టూ, సున్నితంగా తిప్పడం మొదలుపెట్టాడు. ఆ గులాబీ రంగు ముచ్చికలు అతని స్పర్శకు బిగుసుకుపోయాయి. "ఈ మృదుత్వం... ఈ వెచ్చదనం... ఆయన దృష్టి ఇక్కడ ఎంతసేపు ఆగి ఉండి ఉంటుందో?" ప్రసాద్ తన పెదవులతో మెల్లగా ఆమె ఎడమ వక్షోజంపై ఆగాడు. ప్రసాద్ మొదట మెల్లగా ముద్దు పెట్టాడు, ఆపై నాలుకతో ఆమె ముచ్చిక చుట్టూ మెల్లగా తిప్పుతూ, ఆ చనుమొనను  చీకడం మొదలుపెట్టాడు. 

ప్రసాద్ ఆమె చనుమొనను నాలుకతో చుట్టూ తిప్పుతూ, "ఈ చనుమొనల గులాబీ రంగు, పొంగు చూస్తే మగాడి గుండె ఆగిపోతుంది. రంగారావు గారు చిత్తయిపోయుంటారు వీటిని చూడగానే...” అన్నాడు. ప్రసాద్ మాటలకు వల్లీ శరీరం ఒక్కసారిగా విల్లులా వంగింది. "అహ్... ఏవండీ... సున్నితంగా..." ఆమె చేతులు అతని భుజాలను గట్టిగా పట్టుకున్నాయి. 

ప్రసాద్ ముద్దులు ఆమె ఛాతీ నుండి జారి, ఆమె పొట్టపైకి వచ్చాయి. ఆమె నాభి వద్ద ఆగి, ఆ లోతైన బొడ్డును చూస్తూ "ఈ బొడ్డు లోతు... ఆయన దృష్టి ఖచ్చితంగా ఇక్కడే ఎక్కువ సేపు ఉండి వుంటుంది.”

ప్రసాద్ తన నాలుకను ఆమె నాభి లోపలికి మెల్లగా దూర్చి, ఆ వెచ్చదనాన్ని, ఆ తీయని తడిని రుచి చూసింది. వల్లీ శ్వాస భారీగా మారింది. "అహ్... ఏవండీ... ఇంత లోతుగా... వద్దు... ఆయన ఊసెందుకు ఎత్తుతున్నారు, తట్టుకోలేకపోతున్నా... అక్కడ..." కానీ ఆమె తొడలు అసంకల్పితంగా కొంచెం వెడల్పుగా తెరుచుకున్నాయి. 

ప్రసాద్ మరింత కిందకు జారుతూ ముద్దాడుతూ, ఆమె లంగా నాడాను పట్టుకుని, ఒక్కసారిగా లాగాడు. లంగా నెమ్మదిగా కిందకు జారింది. ఇప్పుడు వల్లీ పూర్తిగా నగ్నంగా ఉంది. ఆమె తొడలు ప్రసాద్ కళ్ళ ముందు ఆవిష్కృతమయ్యాయి. 

ఇప్పుడు ప్రసాద్ పెదవులు ఆమె తొడలపై జారాయి. ఆ మృదుత్వాన్ని ముద్దులాడుతూ, మరింత గాఢంగా: "ఈ తొడల మృదుత్వం... బలం... 'ఈ తొడల మధ్య బందీ అయిపోవాలని ఎంతమంది తపిస్తున్నారో, ఇందులో ఊపిరి ఆగేంత వరకు ఇంకిపోవాలని ఎంతమంది కోరుకుంటున్నారో’" అన్నాడు.

చివరగా, ప్రసాద్ పెదవులు ఆమె లోపలి తొడలపై మెల్లగా విహరించాయి. ప్రతి ముద్దుతో ఆమె శరీరం మరింత వణికింది. ఆ తొడల మధ్య నుండి వెలువడుతున్న ఆ స్త్రీ సువాసన, ఆ తడి ప్రసాద్ మెదడును పూర్తిగా మైకం చేసింది. ప్రసాద్ ముఖం ఆమె తొడల మధ్యకు చేరుకుంది. ఆమె స్త్రీత్వపు రహస్యం ఇప్పుడు ఆయన ముందు పూర్తిగా ఆవిష్కృతమైంది. తడితో మెరుస్తూ. 

"వల్లీ... నీ శరీరంలోని ప్రతి మడత, ప్రతి వంపు, ప్రతి రహస్యం. ఆయన ఆశ... ఆయన కోరిక... ఈ క్షణం కోసమే ఆయన ఎదురుచూశారేమో వల్లీ," ప్రసాద్ గుసగుసలాడాడు. ఆయన వెచ్చని శ్వాస ఆమె యోనిపై పడుతోంది. 
ప్రసాద్ పెదవులు మెల్లగా ఆమె యోనిపై ఆగాయి. నాలుక సున్నితంగా, లయబద్ధంగా కదులుతోంది. ఆ తీయని స్పర్శ వల్లీ శరీరంలో ఒక విద్యుత్ ప్రవాహంలా ప్రసరించింది. ఆమె శరీరం ఒక్కసారిగా బిగుసుకుని, ఆపై నెమ్మదిగా వదులైంది. "ఆహ్... ఏవండీ... అబ్బా... " ఆమె చేతులు అతని జుట్టులో పోని, తలను మరింత దగ్గరకు లాక్కుంది. ఆమె కళ్ళు మూసుకున్నాయి, కానీ ఆమె మనసు మాత్రం వేరే లోకంలో విహరిస్తోంది. ప్రసాద్ శరీరం అయినా, ఆమె పెదవులకు, చర్మానికి అందిన అనుభూతి మాత్రం ఒక ఆధిపత్యం, అనుభవం కలిగిన మగాడి స్పర్శలా మారింది. 

ప్రసాద్ తలెత్తి, వల్లీ కళ్ళలోకి చూశాడు. ఆమె కళ్ళలో నీళ్ళు, ముఖంలో మైకం. 
వల్లీ కళ్ళు మూసుకుని, ప్రసాద్‌ను మరింత గట్టిగా హత్తుకుంది. 

"ఈ తడి... ఈ వెచ్చదనం... ఒక మగాడికి ఇది ఎంత మత్తుని ఇస్తుందో తెలుసా వల్లీ?" ప్రసాద్ గుసగుసలాడాడు. "రంగారావు గారు ఒకవేళ ఈ తడిని రుచి చూసి... ఈ లోతులన్నింటినీ తన నాలుకతో వెతికినట్లైతే... ఆయనకి నిజంగా స్వర్గమే దొరికినట్లు."

ఆమె శరీరం ఒక్కసారిగా బిగుసుకుని, ఆపై నెమ్మదిగా వదులైంది. "ఆహ్... ఏవండీ... అబ్బా... ఎప్పుడూ లేనిది ఇంత ఇదిగా... ఆయన గురించి వద్దండీ ప్లీజ్... నన్ను... నన్ను చంపేస్తున్నారు..." ఆమె చేతులు అతని జుట్టులో పోని, తలను మరింత దగ్గరకు లాక్కుంది.

ప్రసాద్ నాలుక మరింత లోతుగా, మరింత లయబద్ధంగా కదిలింది. "ఆయన లాంటి మగాడు నిన్ను ఇలా తాకినప్పుడు... నీ శరీరం ఇలాగే స్పందించిందా వల్లీ? ఆయన బలమైన చేతులు నిన్ను చుట్టుకున్నప్పుడు, ఆయన పెదవులు ఇక్కడ విహరించినప్పుడు... నీ గుండె ఇలాగే కొట్టుకుందా?"

వల్లీ శరీరం మరింత వణికింది. ప్రసాద్ మాటలు ఆమె మనసులో రంగారావు గారి రూపాన్ని మరింత స్పష్టం చేస్తున్నాయి. ఆయన గంభీరమైన స్పర్శ, ఆయన ఆధిపత్యం, ఆయన అనుభవం... అన్నీ ఆమె మనసులో మెదులుతున్నాయి.

ప్రసాద్ నాలుక ఇంకా లయబద్ధంగా కదులుతోంది. "ఆయన కళ్ళు ఈ తడిని చూస్తే... ఆయన చేతులు ఈ వంపులను పట్టుకుంటే... ఆయన పెదవులు ఈ రహస్యాన్ని ఆస్వాదిస్తే... నీ శరీరం ఎంత లోతుగా స్పందించుంటుందో?"

వల్లీ ఇక ఆగలేకపోయింది. ప్రసాద్ మాటలు, ఆయన నాలుక స్పర్శ, మరియు ఆమె మనసులో మెదులుతున్న రంగారావు గారి రూపం... అన్నీ కలిసి ఆమెను పూర్తిగా పిచ్చెక్కించేశాయి. ఆమె శరీరం ఒక ఉప్పెనలా విడుదలవడానికి సిద్ధమైంది.

"ఆహ్... ఏవండీ... వద్దు... ఇంకా... నేను... నేను..."