[tweeny_fory]

பிரியாவின் எண்ணங்கள்: 


என் மகன் என்ன சொல்கிறான்? அவன் குஞ்சுவா? என் மார்பில் ஒரு விசித்திரமான அசௌகரியம் எழுந்தது. எனக்கு 39 வயது ஆனாலும், இந்த விஷயங்களைப் பற்றி நான் ஒன்றும் அறியாதவள். திருமணமானபோது, என் கணவருடன் நாங்கள் இரண்டு மூன்று தடவைகள் மட்டுமே செய்தோம் — வேகமாக, இருட்டில், போர்வைக்குள். ஆரம்பத்தில் எனக்கு வலித்தது. சங்கர் பிறந்த பிறகு, என் கணவர் ஆர்வத்தை இழந்துவிட்டார். அவர் அரிதாகவே என்னைத் தொடுவார். அவர் இறந்து எட்டு வருடங்கள் ஆகிவிட்டன. அதன் பிறகு யாரும் என் உடலைத் தொட்டதில்லை. நான் இப்படிப்பட்ட விஷயங்களைப் பற்றி கூட நினைப்பதில்லை. செக்ஸ் என்பது என் மனதில் அசுத்தமான விஷயம்… திருமணமானவர்கள் குழந்தை பெறுவதற்காக மட்டும் செய்யும் ஒன்று. இப்போது என் சொந்த மகன் என்னிடம் தன் குஞ்சு வலிக்கிறது என்று சொல்கிறானே? நான் எப்படி உதவ முடியும்? அவன் வாயில் இருந்து இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்பதிலேயே எனக்கு வெட்கமாக இருக்கிறது. ஆனால் அவன் என் ஒரே குழந்தை… என் எல்லாமே. நான் ஏதாவது செய்ய வேண்டும். 

“டா… என்ன சொல்ற? ரொம்ப வலிக்குதா?” என்று நான் மென்மையான ஆனால் சங்கடமான குரலில் கேட்டேன். நான் அருகில் நகர்ந்து அவன் கட்டிலின் ஓரத்தில் அமர்ந்தேன். என் கை தானாகவே அவன் நெற்றியைத் தொட்டு காய்ச்சல் பார்த்தது. “என்ன டா, ஃபீவர்-ஆ?” 

சங்கர் தலையை ஆட்டினான். அவன் முகம் சிவந்திருந்தது. “இல்ல அம்மா… அது ரொம்ப கடினமாக ஆகி பிறகு நிறைய வலிக்கும். இது ஆறு மாதமா இருக்கு. நான்… உன்னைப் பார்க்கும் போதெல்லாம்… இது நடக்க ஆரம்பிக்குது. எனக்கு தெரியல.” 

நான் உறைந்து போனேன். என் கன்னங்கள் வெட்கத்தில் எரிந்தன. என் கனமான மார்புகளைச் சுற்றி முந்தானையை இறுக்கமாக இழுத்தேன். 

“சங்கர்… நான் என்ன செய்யறதுன்னு தெரியல டா,” என்று நான் நேர்மையாக, நடுங்கும் குரலில் சொன்னேன். “எனக்கு இது எல்லாம் தெரியாது. உன் அப்பா கூட… நீ பிறந்த பிறகு ரொம்ப அரிதாகத்தான் எதுவும் செய்தோம். நான் ஒருபோதும் கேள்வி கேட்கல. இது எல்லாம் எனக்கு பிடிக்காது.” 

நாங்கள் இருவரும் இரவு விளக்கின் மங்கலான ஒளியில் அமைதியாக உட்கார்ந்திருந்தோம். சிறிய பெட்ரூம் இன்னும் சிறியதாக உணரப்பட்டது. அவன் எவ்வளவு அசௌகரியமாக இருக்கிறான் என்பதைப் பார்க்க முடிந்தது. மெதுவாக, நாங்கள் பேசிக் கொண்டிருந்தபோது — நான் எளிய கவலை கேள்விகளைக் கேட்டேன், அவன் அதிக விவரங்கள் சொல்லாமல் விளக்க முயன்றான் — ஏதோ ஒன்று மாறியது. அவன் உடல் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக தளர்ந்தது. அவன் முகத்தில் இருந்த பதற்றம் குறைந்தது. அவன் சுவாசம் அமைதியாக மாறுவதை நான் கவனித்தேன். 

“அம்மா… இப்போ கொஞ்சம் பெட்டர் இருக்கு,” என்று கிட்டத்தட்ட ஒரு மணி நேரம் பேசிய பிறகு அவன் சொன்னான். வலி மெதுவாக குறைந்துவிட்டது. நாங்கள் பேசிக் கொண்டிருந்தபோதே அவன் குஞ்சு மீண்டும் மென்மையாகிவிட்டது. தன் தொல்லையை என்னிடம் பகிர்ந்து கொண்ட எளிய செயலே இப்போதைக்கு உதவியிருந்தது. 

நான் நிம்மதியாக பெருமூச்சு விட்டேன். ஆனாலும் என் மனம் குழப்பத்திலும் வெட்கத்திலும் சுழன்று கொண்டிருந்தது. “தேங்க் காட். ஆனால் இதை நாம் புறக்கணிக்க முடியாது. நாளை காலையில் அருகில் உள்ள டாக்டரிடம் போவோம். நம்ம வழக்கமான டாக்டர் இல்ல… ஒரு லோக்கல் டாக்டர் கிட்ட போய் பார்க்கலாம். அவர் கொஞ்சம் மருந்து தருவார். கவலைப்படாதே. அம்மா உனக்காக இருக்கேன்.” 

நாங்கள் கொஞ்சம் நேரம் இன்னும் பேசினோம் — காலேஜ் பற்றி, அவன் என்ன சாப்பிடுகிறான் என்பது பற்றி, வலியை மறக்க ஏதாவது பேசினோம். நான் அன்புடன் அவன் தலையை மெதுவாக வருடினேன். என் தாய்மைத் தொடுதல் முழு அன்புடன் இருந்தது. என் உடல் விசித்திரமாக சூடாகவும், அமைதியின்றியும் இருந்தது. ஆனால் அந்த உணர்வுகளை நான் விலக்கினேன். நான் வெறும் அப்பாவியான விதவை — தன் மகனுக்கு உதவ முயல்பவள். 

நான் இறுதியாக என் பாயில் படுக்கச் சென்றபோது, என் முடியில் இருந்த மல்லிகை சற்று வாடியிருந்தது. நான் மெதுவாக ஒரு பிரார்த்தனை செய்தேன். நாளை ஒரு தீர்வு கிடைக்கும். ஆனால் இந்த சிறிய பிரச்சனை எங்களுக்கு நினைக்காத கதவுகளை மெதுவாக திறக்கும் என்பது எனக்கு அப்போது தெரியாது.