[tweeny_fory]

 அத்தியாயம் 2: மறைக்க முடியாத வலி 

 
நாட்கள் ஒன்றோடு ஒன்று கலந்து, ஒரு நீண்ட, வேதனையான வழக்கமாக மாறிவிட்டன. கடந்த ஆறு மாதங்களாக என் உடலில் ஏதோ தவறு இருந்தது — குறிப்பாக என் குஞ்சுவில். அது மெதுவாகத் தொடங்கியது. அம்மாவை நீண்ட நேரம் பார்க்கும் போதெல்லாம், அவளது சேலை முந்தானை நழுவும் போதெல்லாம், அல்லது சமையலறையில் இருந்து திரும்பும் போது அவளது உடல் வாசனை என்னைத் தொடும் போதெல்லாம், என் தடிமனான உறுப்பு வீங்கி, கடினமாகிவிடும். அது மிகவும் கனமானது, சற்று மேலே வளைந்திருக்கும், மற்றும் முன்தோல் மிகவும் இறுக்கமானது. முழுமையாக விறைக்கும் போது, தோல் வலியுடன் இழுபட்டு, சரியாக பின்னுக்கு நகர மறுக்கும். அது எரியும். துடிக்கும். சில சமயங்களில் சூடான இரும்பு வளையம் தலையை இறுக்கிப் பிடிப்பது போல் இருக்கும். 
 
இதை யாரிடமும் சொல்லவில்லை. எப்படிச் சொல்வது? உன் சொந்த அம்மாவிடம், அவளால்தான் உனக்கு வலியுடன் கூடிய விறைப்பு ஏற்படுகிறது என்று எப்படிச் சொல்வது? 
 
நான் மௌனமாக தாங்கினேன். கல்லூரியில் சங்கடமாக உட்கார்ந்து, பேண்ட்டை சரி செய்து கொள்வேன். வீட்டில், அவள் சமைக்கும் போதோ, தரையை பெருக்கும் போதோ அவளை வெறித்துப் பார்ப்பேன். அவளது கனமான மார்புகள் இறுக்கமான பிளவுஸுக்குள் எப்படி அசைகின்றன, அல்லது குனியும் போது அவளது மென்மையான இடுப்புச் சுருக்கங்கள் எப்படி தெரிகின்றன என்பதைப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பேன். என் உறுப்பு உடனே எழுந்து, தடிமனாகவும் வளைந்தும், உடைகளுக்கு எதிராக வலுவாக அழுத்தும். வலி தண்டனை போல் வரும். பற்களை நெரித்து, ஆழமாக மூச்சு விட்டபடி, பார்த்துக் கொண்டே இருப்பேன். குற்ற உணர்வு இருந்தது, ஆனால் அவளது உடலின் மீதான பசி அதைவிட வலுவாக இருந்தது. 
 
இந்த விறைப்புடன் என்ன செய்வது என்று எனக்கு தெரியவில்லை. கல்லூரியில் பையன்கள் “masturbation” அல்லது “shagging” பற்றி முணுமுணுப்பதை கேட்டிருக்கிறேன், ஆனால் அதை சரியாக புரிந்து கொள்ளவில்லை. பாத்ரூமில் சில முறை என்னைத் தொட்டுப் பார்த்தேன், ஆனால் வலி சில வினாடிகளில் என்னை நிறுத்திவிடும். எனவே நான் தினமும் வேதனையை அனுபவித்தேன். 
 
அன்றிரவு, எல்லாம் தாங்க முடியாத அளவுக்கு ஆகிவிட்டது. 
 
அது ஒரு வெப்பமான, ஈரப்பதமான சென்னை இரவு. எங்கள் பெட்ரூமில் உள்ள சீலிங் ஃபேன் முழு வேகத்தில் சுழன்றது, ஆனால் காற்று அடர்த்தியாக இருந்தது. அம்மா பூஜை முடித்துவிட்டு வழக்கம் போல் என் கட்டிலுக்கு அருகில் தரையில் பாயை விரித்தாள். அவள் எளிய லைட் ப்ளூ காட்டன் சேலை அணிந்திருந்தாள். முந்தானை அவளது மார்பின் மீது தளர்வாக இருந்தது. நான் பக்கவாட்டில் படுத்து அவளைப் பார்த்தபடி, தூங்குவது போல் பாவனை செய்தேன். 
 
ஆனால் என்னால் முடியவில்லை. 
 
அம்மா தூக்கத்தில் அசைந்தாள். அவளது முந்தானை முழுவதுமாக தோளில் இருந்து வழுக்கி விழுந்தது. இரவு விளக்கின் மங்கலான ஒளியில், அவளது முழு மார்புகளும் மெல்லிய பிளவுஸுக்கு எதிராக திணறுவதைப் பார்த்தேன். அவளது கருமையான காம்புகள் தெளிவாகத் தெரிந்தன, வெளியே அழுத்தின. சேலை அவளது தொடைகளைச் சுற்றி சுருங்கியிருந்தது. அதனால் அவளது மென்மையான கால்களின் சருமமும், பெட்டிகாட்டுக்குக் கீழே அவளது பிறப்புறுப்பின் மெல்லிய அடையாளமும் தெரிந்தது. அவள் உள்ளே எதுவும் அணியவில்லை, வழக்கம் போல. 
 
என் குஞ்சு வன்முறையாகச் செயல்பட்டது. அது வழக்கத்தை விட தடிமனாக வீங்கியது. இறுக்கமான முன்தோல் வலியுடன் வீங்கிய தலையின் மீது இழுபட்டது. வலி கூர்மையாகவும், எரியும் விதமாகவும், எதுவோ கிழிப்பது போலவும் இருந்தது. என் ஷார்ட்ஸுக்குள் அதை சரி செய்ய முயன்றேன், ஆனால் ஒவ்வொரு சிறிய அசைவும் வலியை அதிகப்படுத்தியது. அது இடைவிடாமல் துடித்தது. நான் கட்டிலில் இப்படியும் அப்படியும் திரும்பினேன். வியர்த்தபடி, எந்த சத்தமும் வராமல் இருக்க உதட்டைக் கடித்தேன். 
 
மணி நேரங்கள் கடந்தன. தூக்கம் வர மறுத்தது. வலி இப்போது கீழ் வயிற்றுக்கும் பரவியிருந்தது. என் தடிமனான, வளைந்த உறுப்பு பாறை போல் கடினமாகி, மிகவும் வலித்தது. என்னால் இனி தாங்க முடியவில்லை. 
 
“அம்மா…” என்று நான் நடுங்கும் குரலில் முணுமுணுத்தேன். 
 
அவள் உடனே அசைந்து எழுந்தாள் — என் விஷயத்தில் எப்போதும் இலேசான தூக்கம்தான். “சங்கர்… என்ன டா? என்ன ஆச்சு?” 
 
நான் நீண்ட நேரம் தயங்கினேன். வெட்கம் என் முகத்தை எரித்தது. ஆனால் வலி வென்றது. 
 
“அம்மா… என் குஞ்சு… ரொம்ப வலிக்குது.” 
 
சில வினாடிகள் முழு மௌனம் நிலவியது. ஈரப்பதமான காற்றில் மின்விசிறி பிளேடுகள் வெட்டும் சத்தம் மட்டுமே கேட்டது. 
 
பிரியா தன் பாயில் எழுந்து அமர்ந்தாள். முந்தானையை மீண்டும் தோளில் போட்டுக் கொண்டாள். அவளது அப்பாவியான முகத்தில் குழப்பமும் கவலையும் தெரிந்தது.