[tweeny_fory]

அத்தியாயம் 1: என் இரகசிய ஆசை 


என் பெயர் சங்கர். எனக்கு 19 வயது. சென்னையில் உள்ள ஒரு கல்லூரியில் இரண்டாம் ஆண்டு இன்ஜினீயரிங் படித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். கடந்த எட்டு வருடங்களாக, அப்பா இறந்ததில் இருந்து, நான் மற்றும் என் அம்மா லட்சுமி பிரியா — அல்லது பிரியா என்று அவளை நெருங்கிய உறவினர்கள் அழைப்பார்கள் — அண்ணா நகரில் உள்ள இந்த சிறிய 2BHK பிளாட்டில் தான் வசித்து வருகிறோம். 

எங்கள் பிளாட் எளிமையானது மற்றும் சாதாரணமானது. ஒரு சிறிய ஹால், மிகச் சிறிய சமையலறை, ஹாலில் ஒரு பாத்ரூம், மற்றும் ஒரே ஒரு சரியான பெட்ரூம். நான் பெட்ரூமில் உள்ள பழைய மரக் கட்டிலில் படுத்துக் கொள்வேன், அம்மா தினமும் இரவில் அதற்கு அருகில் தரையில் ஒரு பாயை விரித்துப் படுப்பாள். நாங்கள் எல்லாவற்றையும் பகிர்ந்து கொள்கிறோம். ஒரே பாத்ரூம். ஒரே டிவி. ஒரு சிறிய பால்கனி — அங்கு அம்மா துணிகளை உலர்த்துவாள். அவளுடன் இப்படி நாளுக்கு நாள் நெருக்கமாக வாழ்வது எனக்கு சொர்க்கமாகவும் நரகமாகவும் ஆகிவிட்டது. 

அந்தக் காலையில் நான் வழக்கம் போலவே எழுந்தேன். சென்னை ஈரப்பதம் காலை 7 மணிக்கே அடர்த்தியாக இருந்தது. கண்களைத் திறந்ததும் முதலில் அவளைப் பார்த்தேன் — என் அம்மா, தரையில் பாயில் அமைதியாகத் தூங்கிக் கொண்டிருந்தாள். அவளது அடர் பச்சை நிற காட்டன் சேலை இரவில் நழுவியிருந்தது. முந்தானை முழுவதுமாக தோளில் இருந்து வழுக்கி விழுந்திருந்தது. அவளது இறுக்கமான பிளவுஸ் அவளது பெரிய, வட்டமான மார்புகளை அடக்க முடியாமல் திணறிக் கொண்டிருந்தது. வீட்டில் அவள் ஒருபோதும் ப்ரா அணிவதில்லை என்பதால், அந்த மெல்லிய, சற்று ஈரமான துணியின் வழியே அவளது கருமையான காம்புகளின் வெளிப்பாடு தெளிவாகத் தெரிந்தது. சேலை சற்று மேலேறியிருந்தது. அதனால் அவளது மென்மையான, வெளிறிய இடுப்புப் பகுதியும், இடுப்பின் மென்மையான சதையும் தெரிந்தன. நாபிக்குக் கீழே பெட்டிகாட் கட்டு தெரிந்தது. 

கடவுளே… அவள் எவ்வளவு அழகாக இருந்தாள். எவ்வளவு பழுத்து இருந்தாள். எவ்வளவு அறியாமல் ஆசை தூண்டும் விதத்தில் இருந்தாள். 

பிரியாவுக்கு இப்போது 39 வயது. ஆனால் விதவை ஆன பிறகு அவளது உடல் இன்னும் நிறைந்து, பெண்மையாக மாறியிருந்தது. அவளுக்கு பரந்த குழந்தை பெறும் இடுப்பு, நான் எண்ணற்ற முறை கனவு கண்டிருக்கும் ஆழமான நாபி, தடித்த தொடைகள், மற்றும் பெரிய, கனமான மார்புகள் — நடக்கும் போது மெதுவாக ஆடும். அவளது சருமம் மென்மையானது மற்றும் கோதுமை நிறமானது. அவள் எப்போதும் மஞ்சள், தேங்காய் எண்ணெய், மற்றும் அந்த மெல்லிய பெண்மை வியர்வை வாசனையுடன் இருப்பாள் — அது என்னை பைத்தியமாக்கும். அவள் அதிகக் கல்வி கற்றவள் அல்ல — 10-ஆம் வகுப்பு வரைதான் படித்திருக்கிறாள் — அதனால் அவள் மனதில் மிகவும் அப்பாவியாகவும், தூய்மையாகவும் இருப்பாள். இன்னும் நான் அவளது சிறிய பையன், பாதுகாப்பு தேவைப்படுபவன் என்று நம்புகிறாள். 

“அம்மா… எழுந்துட்டாச்சா?” என்று நான் மெதுவாக அழைத்தேன். 

அவள் திரும்பி எழுந்து அமர்ந்தாள், கண்களைத் தேய்த்தபடி. “ஆமா டா… காபி போடுறேன். வெய்ட் பண்ணு.” 

அவள் எழுந்து தன் சேலை முந்தானையை சரி செய்தாள். ஆனால் அதற்கு முன்பே அவளது ஆழமான மார்பு பிளவை நான் நீண்ட நேரம் பார்த்துவிட்டேன். என் இதயம் வேகமாக துடிக்கத் தொடங்கியது. என் கனமான உறுப்பு என் ஷார்ட்ஸுக்குள் மெதுவாக எழுந்து கொண்டிருப்பதை உணர்ந்தேன். அது மிகவும் தடிமனானது, சற்று மேலே வளைந்திருக்கும். அம்மாவைப் பற்றி நினைக்கும் போதெல்லாம் அது வேகமாக கனமாகவும், கடினமாகவும் மாறிவிடும். 

இது என் தினசரி வழக்கமாகிவிட்டது. நான் கட்டிலில் படுத்து தூங்குவது போல் பாவனை செய்து கொண்டிருக்க, அவள் காலையில் வீட்டைச் சுற்றி நகர்வதைப் பார்ப்பேன். சமையலறையில் அடுப்பைப் பற்ற வைக்க குனிந்த போது, அவளது பெரிய பின்னல் சேலைத் துணியை இறுக்கி இழுப்பதைப் பார்ப்பேன். பாத்திரங்கள் கழுவும் போது தண்ணீர் அவளது பிளவுஸில் தெறித்து, அதை ஒளிஊடுருவக்கூடியதாக மாற்றுவதைப் பார்ப்பேன். பூஜை அறையில் கண்களை மூடி, உதடுகள் பக்தியுடன் அசையும் போது, என் கண்கள் அவளது உடலை வெட்கமின்றி ஆராயும். 

அவள் எனக்கு காபி கொண்டு வந்த பிறகு, நான் கட்டிலில் அமர்ந்து குடித்துக் கொண்டிருக்க, அவள் தரையை பெருக்கினாள். அவள் ஒவ்வொரு முறை குனியும் போதும் சேலை முந்தானை மீண்டும் நழுவியது. 

நழுவி, அந்த அற்புதமான மார்புகள் சுதந்திரமாக ஆடுவதைப் பார்க்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. ப்ரா இல்லை. வெறும் மெல்லிய பிளவுஸ் மட்டுமே. என் உறுப்பு இப்போது முழுமையாக கடினமாகி, ஷார்ட்ஸுக்குள் வலியுடன் அழுத்தியது. அதைத் தடவ வேண்டும் என்று மிகவும் ஆசைப்பட்டேன், ஆனால் என்னை கட்டுப்படுத்திக் கொண்டேன். அதற்கு பதிலாக, என் சொந்த அம்மாவை கசப்பான ஆசையுடன் வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். 

“என்ன டா, காலேஜ் லேட் ஆகும்ல? ரெடியாகு,” என்று அவள் அன்புடன் சொன்னாள். என் மீது அவள் ஏற்படுத்தும் தாக்கத்தைப் பற்றி அவளுக்கு சிறிதும் தெரியாது. 

நான் தலையாட்டிவிட்டு ஹாலில் உள்ள பாத்ரூமுக்குச் சென்றேன். அது நாங்கள் வைத்திருக்கும் ஒரே பாத்ரூம். சில சமயங்களில் அவள் குளிக்கும் போது, தண்ணீர் ஓடும் சத்தத்தைக் கேட்டபடி, ஷவரின் கீழ் அவளது நிர்வாண உடலை கற்பனை செய்வேன் — ஈரமான சேலையும் பெட்டிகாட்டும் கதவில் தொங்கிக் கொண்டிருக்க, அவளது முழு நிர்வாண உடல் வெறும் ஒரு மெல்லிய கதவுக்கு அப்பால் இருக்கும். 

நாளின் மீதி நேரம் சாதாரணமாகவே சென்றது. காலேஜ், நண்பர்கள், அலுப்பூட்டும் வகுப்புகள். ஆனால் என் மனம் எப்போதும் அவளைப் பற்றியே இருந்தது. மாலையில் வீட்டுக்கு திரும்பும் வழியில், அவளுக்கு பிடித்த ஃபில்டர் காபி பவுடர் மற்றும் சில மல்லிகைப் பூக்களை வாங்கினேன். சிறிய விழாக்களிலோ அல்லது அவளுக்கு பிடித்திருக்கும் போதோ அவற்றை அணிவதை அவள் விரும்புவாள். 

வீட்டுக்கு வந்தபோது, அவள் மீண்டும் சமையலறையில் இருந்தாள். புதிய மெரூன் நிற சேலை அணிந்திருந்தாள். குறைந்த இடுப்பு அவளது மென்மையான வயிற்றுச் சுருக்கங்களை காட்டியது. அவளது நீண்ட கருப்பு முடியின் சில இழைகள் கழுத்தில் தளர்ந்து தொங்கின. அவளது சருமத்தில் வியர்வை மின்னியது. 

“அம்மா, இந்த பூக்களை வாங்கி வந்தேன்,” என்று நான் சொல்லி அவளிடம் கொடுத்தேன். 

அவளது முகம் அந்த அப்பாவியான, அழகான புன்னகையால் ஒளிர்ந்தது. “எனக்கா டா? ரொம்ப தேங்க்ஸ் பா.” 

அவள் உடனே சில மல்லிகைப் பூக்களை தன் கொண்டையில் செருகினாள். இனிய மணம் சிறிய பிளாட்டை நிரப்பியது. நான் அங்கே நின்று அவளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். என் கண்கள் அவளது ஒவ்வொரு வளைவையும் பின்தொடர்ந்தன — அவளது தடித்த கைகள், பிளவுஸ் அவளது முதுகை எப்படி அணைத்துக் கொண்டிருக்கிறது, அவள் நகரும் போது இடுப்பு மெதுவாக ஆடுவது. என் உறுப்பு மீண்டும் துடித்தது. தடிமனாக, கனமாக, சற்று வளைந்து, என்னால் ஒருபோதும் பெற முடியாத ஒரே பெண்ணுக்காக ஏங்கிக் கொண்டிருந்தது. 

அன்றிரவு, இரவு உணவுக்குப் பிறகு, நாங்கள் சோபாவில் அமர்ந்து ஒரு தமிழ் சீரியலை ஒன்றாகப் பார்த்தோம். அவள் எனக்கு அருகில் அமர்ந்திருந்தாள். அவளது தொடை சேலையின் வழியே என் தொடைக்கு அழுத்தியது. மின்விசிறி முழு வேகத்தில் இயங்கியது, ஆனால் எங்களுக்கு இடையே இருந்த வெப்பம் வேறு மாதிரியாக இருந்தது. குறைந்தபட்சம் எனக்கு. 

தூங்கும் நேரம் வந்தபோது, அவள் வழக்கம் போல் தரையில் தன் பாயை விரித்தாள் — என் கட்டிலுக்கு அருகிலேயே. நான் படுத்துக் கொண்டு அவளது பக்கம் திரும்பினேன். இரவு விளக்கின் மங்கலான ஒளியில் அவள் படுக்கும் போது பார்த்தேன். அவள் சௌகரியத்திற்காக சேலையை சற்று தளர்த்தினாள். முந்தானை மீண்டும் நழுவியது. அவளது மார்புகள் ஒவ்வொரு மூச்சுடனும் மேலெழுந்து தாழ்ந்தன. அவளது அப்பாவியான, நம்பிக்கை நிறைந்த முகம் மிக அமைதியாகத் தெரிந்தது. 
எனக்கு அவளை மிகவும் ஆசைப்பட்டேன். அந்த மார்புகளைத் தொட வேண்டும், அவளது கழுத்தை முத்தமிட வேண்டும், அவளது தொடைகளுக்கு இடையே முகம் புதைத்து முகர வேண்டும், என் தடிமனான, வளைந்த உறுப்பை என் சொந்த அம்மாவுக்குள் ஆழமாகச் செருக வேண்டும். குற்ற உணர்வு இருந்தது, ஆனால் ஆசை அதைவிட வலுவாக இருந்தது. 

நான் கண்களை மூடினேன். நாளை மற்றொரு இனிய வேதனை நாள் வரும் என்பது தெரியும்.