[meenpa]

அவள் அம்மணத்தை போகி எப்படியெல்லாம் ரசிக்கிறார் என்பதையும், அவருடைய எழுச்சியை பார்க்க வேண்டும் என்பதற்காகவும்தான் சஞ்சு கண்களை மூடவில்லை என்று தோன்றியது.

 

போகி என்னிடம் ஒரு சிறிய மூங்கில் பூக்கூடையை கொடுத்து, “நான் ஸ்தோத்திரம் சொல்கிற போது நீங்களும் சொல்ல வேண்டும்.  அப்படி சொல்லும்போது உதிரிப்பூவை யோனியின் மீதோ, ஸ்தனங்கள் மேலோ போட வேண்டும், சரிங்களா?  ஒய்ஃப் இடுப்பு பக்கத்துல உட்கார்ந்துக்கோங்க.  வசதியா இருக்கும்,” என்றார்.

 

நான் அப்படி உட்கார்ந்தது சஞ்சுவிற்கு வசதியாக போய்விட்டது.  எங்கள் இருவரையும் மாறி மாறி பார்த்தாள். 

 

போகியின் கையிலும் உதிரி பூக்கள் இருந்ததை பார்த்தேன்.  அப்படியென்றால் அவரும் சஞ்சுவின் யோனி, ஸ்தனங்கள் மீது பூ போடப்போகிறாரா?

 

போகி ஸ்தோத்திரத்தை ஆரம்பிக்க, இருவருமே சற்றேறக்குறைய ஒரே நேரத்தில் சஞ்சுவின் யோனி, ஸ்தங்கள் மேல் ரோஜா இதழ்கள், மல்லி உதிரி பூக்களை ஒவ்வொன்றாக போட்டோம்.

 

போகியின் குரல் கணீரென்று உதித்தது.

 

போகி: “யோனியே நமஹ!  யோனியே நமஹ!  யோனியே நமஹ!”

 

போகி சொன்னதும் நான் அர்த்தம் புரிந்து ரிபீட் சொன்னேன். “யோனியே நமஹ!  யோனியே நமஹ!  யோனியே நமஹ!”

 

சொல்லும் போது அவள் யோனியின் மேல் போகி மலரை போட, அடுத்து நானும்தான்.  போகி போட்ட மலரை உணர்ந்ததுமே சஞ்சு சிலிர்த்துவிட்டாள்.

 

போகி: “ஸ்தனமே நமஹ!  ஸ்தனமே நமஹ!  ஸ்தனமே நமஹ!”

நான்: “ஸ்தனமே நமஹ!  ஸ்தனமே நமஹ!  ஸ்தனமே நமஹ!”

 

போகி: “ப்ருஷ்டமே நமஹ!  ப்ருஷ்டமே நமஹ!  ப்ருஷ்டமே நமஹ!”

நான்: “ப்ருஷ்டமே நமஹ!  ப்ருஷ்டமே நமஹ!  ப்ருஷ்டமே நமஹ!”

 

போகி: “சளக்காய நமஹ! சளக்காய நமஹ! சளக்காய நமஹ!”

நான்: “சளக்காய நமஹ! சளக்காய நமஹ! சளக்காய நமஹ!”

 

இதை கேட்டதும் சஞ்சு களுக்கென சிரித்துவிட்டாள்.  பின்பு உதடுகளை கவ்வியபடி அமைதி காட்டினாள்.  இருந்தாலும் அவளிடம் புன்னகை பளிச்சிட்டது.

 

போகி: “புளக்காய நமஹ! புளக்காய நமஹ! புளக்காய நமஹ!”

நான்: “புளக்காய நமஹ! புளக்காய நமஹ! புளக்காய நமஹ!”

 

போகி சஞ்சுவின் ஸ்தனங்களின் மேல் மலரை போட, நானும் தொடர்ந்தேன். 

 

போகி: “சளக் சளக்காய நமஹ! சளக் சளக்காய நமஹ! சளக் சளக்காய நமஹ!”

நான்: “சளக் சளக்காய நமஹ! சளக் சளக்காய நமஹ! சளக் சளக்காய நமஹ!”

 

போகி: “புளக் புளக்காய நமஹ!  புளக் புளக்காய நமஹ!  புளக் புளக்காய நமஹ!”

நான்: “புளக் புளக்காய நமஹ!  புளக் புளக்காய நமஹ!  புளக் புளக்காய நமஹ!”

 

போகி: “சளக்கு சளக்கு சளக்காய நமஹ! சளக்கு சளக்கு சளக்காய நமஹ! சளக்கு சளக்கு சளக்காய நமஹ!”

நான்: “சளக்கு சளக்கு சளக்காய நமஹ!  சளக்கு சளக்கு சளக்காய நமஹ!  சளக்கு சளக்கு சளக்காய நமஹ!”

 

போகி: “புளக்கு புளக்கு புளக்காய நமஹ!  புளக்கு புளக்கு புளக்காய நமஹ!  புளக்கு புளக்கு புளக்காய நமஹ!”

நான்: “புளக்கு புளக்கு புளக்காய நமஹ!  புளக்கு புளக்கு புளக்காய நமஹ!  புளக்கு புளக்கு புளக்காய நமஹ!”

 

போகி: “சளக்கு புளக்காய நமஹ!  சளக்கு புளக்காய நமஹ!  சளக்கு புளக்காய நமஹ!”

நான்: “சளக்கு புளக்காய நமஹ!  சளக்கு புளக்காய நமஹ!  சளக்கு புளக்காய நமஹ!”

 

போகி: “புளக்கு சளக்காய நமஹ!  புளக்கு சளக்காய நமஹ!  புளக்கு சளக்காய நமஹ!”

நான்: “புளக்கு சளக்காய நமஹ!  புளக்கு சளக்காய நமஹ!  புளக்கு சளக்காய நமஹ!”

 

போகி: “சக் சக் குத்தாய நமஹ!  சக் சக் குத்தாய நமஹ! சக் சக் குத்தாய நமஹ!”

நான்: “சக் சக் குத்தாய நமஹ! சக் சக் குத்தாய நமஹ!  சக் சக் குத்தாய நமஹ!”