Incest வெள்ளி முடி விஜயா (பாட்டி 49 - பேரன் 19)

[auntyworld]

பகுதி 4 (Part 4)

அந்த ராத்திரி முழுக்க எனக்கு ஒரு சொட்டுக்கூடத் தூக்கம் வரல. விவேக் சாப்பிட்டு முடிச்சுட்டுத் தன் அறைக்கு போனதுக்கு அப்புறம், நான் என் பழைய படுக்கை அறைக்குள்ள நுழைஞ்சேன். விளக்கை மட்டும் போட்டுட்டுப் படுக்கையில போய் படுத்தேன். ஆனா மனசு ஏனோ அடங்க மாட்டேங்குது. நேத்து ராத்திரி அவன் எனக்கு ஊட்டி விட்ட அந்தத் தோசை, அவனோட விரல்கள் என் கன்னத்தை லேசா தொட்டது, அவனோட மூச்சுக்காற்று என் முகத்துக்குப் பக்கத்துல வந்துட்டுப் போனது — அந்தச் சின்னச் சின்ன நிமிடங்கள் திரும்பத் திரும்ப என் மனசுக்குள்ள வந்து போய்க்கிட்டே இருந்தது.

அது தப்பா? இல்லை. அது வெறும் பாசம் மட்டும்தான். ஒரு மாசத்துக்கு முன்னாடி கருப்பையா போனதுக்கு அப்புறம், இந்த வீடு இப்படிப் பாழா காலியா கிடக்கு. சென்னை பீச்சுல அஸ்தியை விட்டுட்டு நாங்க ரெண்டு பேரும் இங்க வந்தோம். உறவினர்கள் எல்லாம் ரெண்டு மூணு நாள் இருந்துட்டு ஓடிட்டாங்க. இப்போ நானும் விவேக்கும் மட்டும்தான் இருக்கோம். அவன் என் பேரன். நான் அவன் பாட்டி. ஆனாலும் இந்த ஒரு மாசத்துல அவன் எனக்குக் கொடுக்கிற ஆதரவு... அது ரொம்பவே பெருசா இருக்கு.

கடிகாரம் டிக் டிக்னு ஒலிக்கிற சத்தம் வீடு முழுக்கக் கேட்டுட்டே இருந்தது. வெளிய ஊருக்குள்ள நாய் குரைக்கிறது, தூரத்துல ஏதோ வண்டி போற சத்தம் — எல்லாமே கேட்டுச்சு. ஆனா தூக்கம் வரல. கண்ணை மூடினா கருப்பையாவோட முகம் முன்னாடி வந்து நிக்குது. அவர் சிரிச்ச முகம், என்னை பார்த்து “விஜயா, நீ எதுக்கும் பயப்படாத”னு சொன்ன அவரோட கம்பீரமான குரல் — எல்லாமே வந்து போகுது. அப்புறம் விவேக்... அவன் சின்னவனா இருந்தபோது இந்த வீட்டுக்குள்ள ஓடி ஆடி விளையாடினது, தாத்தா அவனைத் தூக்கி வச்சு விளையாடினது... எல்லாமே கலந்து என் மனசை ஒரு மாதிரி குழப்பியது.

காலையில ஒன்பது மணி ஆகியிருக்கும். சூரிய ஒளி ஜன்னல் திரையைத் தாண்டி தரையில நீண்ட கோடுகளா விழுந்திருந்தது. நான் படுக்கையை விட்டு எழுந்து குளிச்சுட்டு, நல்லா சுத்தமா ஒரு புடவையைக் கட்டிக்கிட்டு சமையலறைக்கு போனேன். அவனுக்குப் பிடிச்ச சாப்பாடா இன்னைக்கு எல்லாவற்றையும் செய்யணும்னு என் மனசுக்குள்ள தோணுச்சு. நெய் ரோஸ்ட், நல்லா மணக்க மணக்கச் சாம்பார், இஞ்சி சட்னி, அவன் சின்னவனா இருந்தப்போ ரொம்ப விரும்பிச் சாப்பிடுற கேசரி — எல்லாத்தையும் ஆசையாத் தயார் பண்ணினேன். பில்டர் காபி வாசனை வீடு முழுக்கப் பரவி அடிச்சது.

காபி கப்பை கையில் எடுத்துக்கிட்டு அவனோட அறைக்கதவை மெதுவா தட்டினேன். "விவேக்... எந்திரிடா கண்ணா. மணி ஒன்பது ஆகுது பாரு. இன்னும் தூங்கிட்டு இருக்கியாடா?"னு அன்பா அழைத்தேன்.
உள்ளேயிருந்து அவன் மெல்ல "ம்..."னு ஒரு சத்தம் கொடுத்தான். கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு கதவைத் திறந்தான். கண்கள் இன்னும் தூக்கம் கலந்தே இருந்தது. முகம் கொஞ்சம் தூக்கத்துல வீங்கியிருந்தது. ஆனா என்னைப் பார்த்ததும் அவன் முகம் அப்படியே மலர்ந்துடுச்சு. ஒரு சின்னப் புன்னகை அவன் முகத்துல வந்தது.
"குட் மார்னிங் பாட்டி... இன்னைக்கு ரொம்ப சீக்கிரமே எந்திரிச்சுட்டீங்க போல?"னு கேட்டான். அவன் குரல் இன்னும் கொஞ்சம் மெல்லியதா, தூக்கம் முழுசா தெளியாத மாதிரி இருந்தது.

நான் காபி கப்பை அவன்கிட்ட நீட்டினேன். "குட் மார்னிங் விவேக். சீக்கிரம் போய் முகத்தைக் கழுவிட்டு வாடா. உனக்கு பிடிச்சதெல்லாம் சமையல்ல செஞ்சு வச்சிருக்கேன். காபி ஆறிடப் போகுது, வேகமா வா."

அவன் கையை நீட்டி அந்தக் கப்பை வாங்கும்போது, அவனோட விரல்கள் என் விரல்களை மெல்ல உரசித் தொட்டது. ஒரு நொடி நாங்க ரெண்டு பேரும் அப்படியே நின்னோம். அவன் கைகள்ல ஒரு நல்ல வெதுவெதுப்பு இருந்தது. நான் ஒண்ணும் சொல்லல, அமைதியா இருந்தேன். அவன் லேசா சிரிச்சான். "ஓகே பாட்டி, நான் போய் டக்குனு முகம் கழுவிட்டு வர்றேன்."

நான் சமையலறைக்குத் திரும்பி நடந்தேன். டைனிங் டேபிளை நல்லா சுத்தம் பண்ணி, செஞ்ச உணவை எல்லாம் எடுத்து அடுக்கினேன். வீடு முழுக்க நெய் ரோஸ்ட்டோட நல்ல வாசனை தூக்குச்சு. சுடச்சுட இருந்தது எல்லாமே.

விவேக் முகம் கழுவி, தலையை நல்லா சீவிக்கிட்டு வந்தான். "என்ன பாட்டி இதெல்லாம்? எனக்காகவா இவ்வளவு ஸ்பெஷலா செஞ்சீங்க?"னு ஆச்சரியமாக் கேட்டான். அவனோட கண்கள் மேசையில இருந்த உணவைச் சுத்தியே வந்தது. அவனுக்கு ரொம்பச் சந்தோஷமா இருந்தது அவனோட முகத்துலயே தெரிஞ்சது.

"ஆமாடா விவேக்... நேத்து நீ எனக்கு ஆசையாச் செஞ்சு கொடுத்தியே, அதுக்கு முன்னாடி இதெல்லாம் ஒண்ணுமே இல்லைடா. உக்காரு, நல்லா சாப்பிடு,"னு சொல்லி அவனுக்கு ஆசையாப் பரிமாறினேன். அவன் தட்டுல நெய் ரோஸ்ட்டை வைக்கும்போது, என் கை அவன் கைக்கு பக்கத்துல சற்று நேரம் அப்படியே நின்னுச்சு. அவன் ஒண்ணும் பேசல. ஆனா அவனோட பார்வை ஏனோ கொஞ்சம் வித்தியாசமா இருந்த மாதிரி எனக்குத் தோணுச்சு.

அவன் நல்லா ரசிச்சுச் சாப்பிட ஆரம்பிச்சான். "வாவ் பாட்டி... நிஜமாவே இது சூப்பர் பாட்டி. நெய் ரோஸ்ட் இப்படிச் சுடச்சுட மொறுமொறுன்னு இருக்கு... ரொம்ப நாள் கழிச்சு இப்படி ஒரு சாப்பாடு சாப்பிடுற மாதிரி இருக்கு,"னு சொன்னான்.
நான் அவனுக்கு எதிரில் உக்காந்து அவனையேப் பார்த்துகிட்டு இருந்தேன். "நல்லா இருந்தா நிறையச் சாப்பிடுடா. உனக்கு பிடிச்ச கேசரி கூட வச்சிருக்கேன் பாரு. அதையும் கொஞ்சம் சாப்பிடு."

சாப்பிட்டுட்டே இருக்கும்போது பழைய கதைகள் எல்லாம் நடுவுல வந்தது. "விவேக், நீ சின்னவனா இருந்தப்போ இந்த மேசையில உக்காந்து ஒழுங்கா சாப்பிடவே மாட்டியேடா. வீடு முழுக்க ஓடி ஓடி வருவ. தாத்தா உன்னை பின்னாடியே துரத்திப் பிடிச்சுத் திண்ணையில வச்சு ஊட்டி வைப்பாரு. நினைவிருக்காடா உனக்கு?"னு கேட்டேன்.

அவன் நல்லா சிரிச்சான். "ஆமா பாட்டி, எனக்கு நல்லா ஞாபகம் இருக்கு. தாத்தா என்னை ரொம்ப லவ் பண்ணுவாரு. நான் எவ்வளவு குறும்பு பண்ணினாலும் திட்டாம சிரிச்சுட்டே இருப்பாரு. அந்த நாட்கள் எல்லாம் ரொம்ப அழகா இருந்தது பாட்டி. அதுக்கப்புறம்... எல்லாமே மாறிடுச்சு."


நான் மெதுவா தலையாட்டினேன். "ஆமாடா... உன் அம்மா, மாமா எல்லாருக்கும் என்னை ஆரம்பத்துல இருந்தே பிடிக்கல. நான் இரண்டாவது மனைவியா வந்துட்டேன்னு... வயசு வித்தியாசத்தை வச்சு எவ்வளவோ பேசினாங்க. 
ஆனா கருப்பையா என்னை ஒரு நாளும் இந்த வீட்ல தனியா விட்டுட்டுப் போனதே இல்லைடா. அவர் உயிரோட இருந்தவரைக்கும் நான் ரொம்பச் சந்தோஷமா, தைரியமா இருந்தேன். இப்போ அவர் இல்லாததாலதான்..." என்று சொல்லும்போதே என் தொண்டை அடைச்சது.

விவேக் டக்குனு என் கையைப் பிடிச்சான். "பாட்டி, ப்ளீஸ் அழாதீங்க. நான் இருக்கேன்ல உங்களுக்கு. இன்னும் கொஞ்ச நாள் உங்க கூடவே இருந்துட்டு அப்புறம் கிளம்புறேன். காலேஜ் வேலை, ப்ராஜெக்ட் எல்லாத்தையும் கொஞ்சம் லேட்டா பார்த்துக்கலாம், ஒன்னும் அவசரமில்லை," என்றான்.

எங்க பேச்சு இன்னும் நீண்டுட்டே போனது. அவன் சின்னப்பிள்ளையா இருந்தப்போ செய்த ஏகப்பட்ட குறும்புகள் — மரத்துல ஏறி கீழே விழுந்தது, பள்ளிக்கூடத்துல மத்த பசங்களோட சண்டை போட்டது, தாத்தா அவனைத் தூக்கிக் கூட்டிட்டுப் போய் குளிக்க வச்சது — எல்லாத்தையும் பத்திப் பேசிப் பேசி சிரிச்சோம். அந்தப் பெரிய வீடு முழுக்க நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு ஒரு நல்ல சிரிப்பொலி எதிரொலிச்சது. அந்த வீட்ல ஏதோ ஒரு புது உயிர் மூச்சு திரும்புவது போல இருந்தது எனக்கு. சாம்பார், சட்னி எல்லாம் காலி பண்ணிட்டு, கேசரி வைக்கும்போது அவன் “பாட்டி இது என் ஃபேவரைட்”னு சொல்லி ரெண்டு தட்டு இழுத்துச் சாப்பிட்டான்.

சாப்பாடு எல்லாம் முடிஞ்ச பிறகு, நான் மேசையை எடுத்து அடுக்க ஆரம்பிச்சேன். "விவேக்டா,"னு ரொம்ப மெல்லக் கூப்பிட்டேன். "சாப்பிட்டு முடிச்சிட்டு நாம ரெண்டு பேரும் அப்படியே பக்கத்துல இருக்குற கோவிலுக்கு போயிட்டு வரலாம்னு நினைக்கிறேன்டா. தாத்தா பேர்ல ஒரு நல்ல அர்ச்சனை பண்ணிட்டு வந்தா... மனசுக்கும் கொஞ்சம் நிம்மதியா இருக்கும்னு தோணுது. நீ என்ன சொல்றடா?"

விவேக் தட்டை ஓரமா தள்ளிவிட்டு என்னைப் பார்த்தான். அவனோட பார்வை சற்று நேரம் என் முகத்திலேயே தங்கியிருந்தது. "நிச்சயமா போலாம் பாட்டி. நீங்க போய் கிளம்புங்க, நானும் டக்குனு ரெடி ஆகிட்டு வர்றேன். இன்னைக்கு ஒரு நாள் முழுக்க நான் உங்க கூடவேதான் இருப்பேன். வெளிய போய் கொஞ்சம் ஊர் சுத்திட்டு வரலாம். உங்களுக்கும் மனசு கொஞ்சம் லேசாகும்," என்றான்.

நான் சரிடான்னு தலையாட்டினேன். அவன் அறைக்கு எழுந்து போகும்போது, அவனோட அந்த இளவட்டத் தோள்களோட அசைவைப் பார்த்தபடியே சற்று நேரம் நான் அங்கேயே நின்னுட்டிருந்தேன். வெளியே சூரிய ஒளி நல்லா பிரகாசமா விழுந்திருந்தது. நாங்க ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து வீட்டை விட்டு வெளிய கிளம்பத் தயாரானோம்.

விவேக் டக்குனு ரெடி ஆகி வெளிய வந்தான். ஒரு சாதாரண சட்டையும், லுங்கியும் கட்டியிருந்தான். "பாட்டி, போலாமா?"னு கேட்டான். நான் என் புடவையை நல்லா சரி பண்ணிக்கிட்டு, "ஆமாடா கண்ணா, போலாம். கோவில்ல கொஞ்சம் நேரம் அமைதியா உட்கார்ந்துட்டு, அப்புறம் வீட்டுக்கு வந்து ஓய்வெடுக்கலாம்," என்றேன்.

வீட்டைப் பூட்டிட்டு ரெண்டு பேரும் வெளிய வந்தோம். அது ஒரு எதார்த்தமான கிராமத்துத் தெரு. சூரியன் மெல்ல மேலே ஏறிக்கிட்டு இருந்தான், ஆனா காற்று என்னவோ கொஞ்சம் குளிராத்தான் வீசியது. ரெண்டு பேரும் ஒண்ணா நடக்க ஆரம்பிச்சோம். வழியில பக்கத்து வீட்டு அம்மா எங்களைப் பார்த்துட்டு, “விஜயா, கூட வர்றது யாருப்பா?”னு கேட்டாங்க. “என் பேரன் விவேக் அக்கா”னு பெருமையாச் சொன்னேன். அவங்க சிரிச்சாங்க. “நல்லா வளர்ந்துட்டான்பா. கருப்பையா தம்பி போனது ரொம்ப வருத்தம்பா. நீ தனியா இருக்காத, இவன் கூட இருக்கான்ல, ரொம்ப சந்தோஷம்”னு சொன்னாங்க.

விவேக் என்னைப் பார்த்து லேசா சிரிச்சான். நடந்து போகும்போது அவன் என்கிட்ட, "பாட்டி, இந்த ஊர்ல எல்லாமே மாறிடுச்சா?"னு கேட்டான். "ஆமாடா, நீ சின்னவனா இருந்தப்போ இருந்த மாதிரி இப்போ இல்லை. நிறையப் புது வீடுகள் எல்லாம் வந்துடுச்சு. ஆனா நம்ம கோவில் மட்டும் இன்னும் அதே மாதிரி மாறாம அப்படியேதான் இருக்கு,"னு சொன்னேன்.

கோவிலுக்குப் போய் சேர்ந்தோம். அங்கே பயங்கர அமைதியா இருந்தது. தாத்தா பேர்ல முறைப்படி அர்ச்சனை பண்ணினோம். பூஜை எல்லாம் முடிஞ்ச பிறகு, கோவில் திண்ணையில ரெண்டு பேரும் போய் உட்காந்தோம். விவேக் மெதுவா என்கிட்ட, "பாட்டி, தாத்தா உங்களை ஆரம்பத்துல எப்படிப் பார்த்துகிட்டாரு?"னு கேட்டான்.

நான் பழைய நினைவுகள்ல அப்படியே மூழ்கிப் போனேன். "அவர் என்னை முதல்ல வந்து பார்த்தப்போ எனக்கு வெறும் இருபத்தி ரெண்டு வயசுடா. அவர் நாற்பத்தஞ்சு வயசு மனுஷன். இந்த ஊரே எதிர்த்து நின்னுச்சு. ஆனா அவர் எதற்கும் அசராம, ‘இவதான் என் வாழ்க்கை, இவளைத்தான் நான் நல்லா பார்த்துப்பேன்’னு ஒத்தக் கால்ல நின்னு கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டாரு. அந்த நேசம் ரொம்ப உண்மையானதுடா விவேக். நீ பிறந்தப்போ அவர் எவ்ளோ சந்தோஷப்பட்டாரு தெரியுமா? ‘என் பேரன் பிறந்துட்டான்’னு ஊர் முழுக்கச் சொல்லி உன்னைத் தூக்கி வச்சு ஆட்டினாருடா..."

அப்படியே எங்க பேச்சு இன்னும் நீண்டுகிட்டே போனது. ஒரு மணி நேரம், இரண்டு மணி நேரம் போனதே தெரியல. கோவில்ல இருந்து வெளிய வந்து, பக்கத்துல இருக்குற தோட்டம் பக்கம் மெதுவா நடந்து போனோம். பச்சை பசேல்னு இருந்த மரங்கள், பறவைகளோட சத்தம், ஊர் சத்தங்கள் — எல்லாமே என் மனசை கொஞ்சம் கொஞ்சமா லேசாக்கிக்கிட்டே வந்தது.

வீட்டுக்குத் திரும்பி வந்தப்போ நல்லா மதியம் ஆகிடுச்சு. ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து உட்கார்ந்து சாப்பிட்டோம். பேசினோம். மாலை நேரத்துல பின் தோட்டத்தில் இருக்குற திண்ணையில உட்கார்ந்து பேசினோம். ராத்திரியும் மறுபடியும் ஒண்ணாவே இருந்தோம்.

இந்த ஒரு நாள் முழுக்க விவேக்கோடவே இருந்ததுனால, என் மனசுக்குள்ள இருந்த அந்தப் பெரிய தனிமை கொஞ்சம் குறைஞ்ச மாதிரி ஒரு நிம்மதி இருந்தது. 
அவன் என் கூட இருக்குற வரைக்கும் நான் இந்த உலகத்துல அநாதை இல்லைனு என் மனசு நம்புச்சு. அந்தப் பெரிய வீடு முழுக்க ஏதோ கொஞ்சம் உயிர் வந்த மாதிரி இருந்தது. பேச்சு, சிரிப்பு, சின்னச் சின்ன விஷயங்கள் — எல்லாமே அந்தத் தனிமைத் துயரத்தைக் கொஞ்சம் தள்ளி வச்சது.

மாலை நேரம் தோட்டத்துல உட்கார்ந்திருந்தபோது விவேக் என்கிட்ட, "பாட்டி, நீங்க தனியா இருக்க நிஜமாவே பயப்படுறீங்களா?"னு கேட்டான். "ஆமாடா, கொஞ்சம் பயமாத்தான் இருக்கு. ஆனா நீ இப்போ என் கூட இருக்கியே, அதுவே எனக்குப் பெரிய பலம்டா,"னு சொன்னேன். அவன் என் கையை நல்லா இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டு, "நான் இருக்கேன் பாட்டி உங்களுக்கு,"னு சொன்னான்.

ராத்திரி சாப்பாட்டுக்கு மறுபடியும் ரெண்டு பேரும் ஒண்ணா உட்காந்தோம். நாள் முழுக்க நாங்க பேசுன கதைகள், தாத்தாவோட நினைவுகள் — எல்லாமே என் மனசை முழுசா நிரப்பியது. இப்படியே இன்னும் கொஞ்ச நாள் விவேக் என் கூடவே இருந்தா எவ்வளவு நல்லா இருக்கும்னு என் உள்மனசு ஆசைப்படத் தொடங்குச்சு.