[maitripatel]

ગોપાલ દારૂના નશામાં હજુ વધારે લાલચોળ થઈ ગયો હતો. તેની આંખો લાલ અને ભારે થઈ રહી હતી. મૈત્રી ની પ્રસ્તુતિ.

“હા બાબાજી… સાલી ચૂત આપવા માટે કેટલા નખરાં કરે છે. તમે તો જોયું જ છે ને તેનું શરીર… કેટલું ભરાવદાર, રસથી ભરેલું. તેના કેટલા મોટા બોબલા છે… ઉફ્ફ… તેમને ચૂસવા માટે તરસ્યો થઈ ગયો છું બાબાજી. રાત્રે પાસે સૂઈ જાય તો પણ પાસું ફેરવી જાય છે. મન થાય છે કે સાલી ને જબરદસ્તી પકડીને ચોદી નાખું… પણ ડર લાગે છે કે ક્યાંક અવાજ ન થઈ જાય. દીકરી જે ઘરમાં છે.”
 
ગોપાલ બકબક કરી રહ્યો હતો અને બાબાજી ચૂપચાપ સાંભળી રહ્યા હતા. તેમની આંખો બંધ હતી, પણ તેમના મનમાં મયુરીનું નગ્ન, માંસલ શરીર ઘૂમી રહ્યું હતું. તેમની ધોતીની અંદર જાડો, ભારે અને કઠણ લંડ ફરીથી ધબકવા લાગ્યો હતો.
 
બાબાજીએ ધીમેથી સ્મિત કરતા કહ્યું,
 
“સારું સાંભળ ગોપાલ… જો બકા,મારી પાસે એક આઈડિયા છે. જો તું તેના પર અમલ કરી શકે, તો તારી પત્ની ફરીથી પહેલા જેવી થઈ જશે, તારા માટે તરસવા લાગશે, તને પ્રેમ કરવા લાગશે, અને કદાચ… તને એ બધું આપવા લાગશે જે તું ઈચ્છે છે. જે તારે જોઈએ છે.”
 
ગોપાલની આંખો ચમકી ઉઠી. નશો એક પળમાં ઉડી ગયો. તે નમીને બે હાથ જોડી ને બાબાજીના પગ પાસે બેસી ગયો.
 
“બાબાજી… જો તમે આવો કોઈ ચમત્કાર કરી શકો તો હું આખી જિંદગી તમારો ગુલામ બનીને રહીશ. જણાવો… શું કરવું પડશે? હું બધું કરવા તૈયાર છું. લોડા ની ગરમી તેની ચૂત માં ઉતારવા માટે તો બધુજ કરાય.”
 
બાબાજી મન ને મનમાં વિજયી સ્મિત આપી રહ્યા હતા. તેમનો શિકાર હવે પૂરી રીતે ફસાઈ ચૂક્યો હતો. તેમણે ધીરે ધીરે પોતાની યોજના જણાવવાનું શરૂ કર્યું – ચાલાકી ભરેલા શબ્દોમાં, ધાર્મિક આડમાં, અને પુરુષની નબળાઈને ઉત્તેજિત કરતા.
 
ગોપાલ સાંભળતો રહ્યો. ક્યારેક પોતાનું માથું હલાવતો, તો ક્યારેક “હા બાબાજી” કહેતો. જ્યારે ગોપાલ ચાલ્યો ગયો ત્યારે બાબાજી સૂઈ ગયા અને પોતાની કિસ્મતને વધાવતા ઊંઘી ગયા.
 
બીજા દિવસે બપોરે. રચયિતા મૈત્રી પટેલ.
 
સૂરજ તેના ચરમસીમા પર હતો. બાબાજી સવારના બધા કામ પતાવીને પોતાના રૂમમાં મયુરીની રાહ જોઈ રહ્યા હતા. તેમણે કોષમાંથી કેટલાક રૂપિયા અલગ કાઢીને એક કવરમાં મૂકી દીધા હતા, એક હથિયાર તરીકે.
 
બરાબર 11 વાગ્યે મયુરી આવી.
 
તેણે સાધારણ સાડી પહેરી હતી, પરંતુ તેનું ભરાવદાર શરીર કોઈપણ વસ્ત્રને પડકાર ફેંકી રહ્યું હતું. ભારે સ્તનો, પહોળી કમર અને મસ્તાની ગાંડ તેના દરેક ડગલા સાથે હલી રહી હતી. કેવો નશીલો નજારો હતો.
 
બાબાજીએ સ્મિત સાથે કહ્યું, “અંદર આવ મયુરી… પાછળના રૂમમાં.”
 
મયુરી કોઈ પણ સંકોચ વગર તેમની પાછળ ચાલી ગઈ. તે જાણતી હતી કે આવી નાજુક વાતો ખુલ્લેઆમ કરી શકાતી નથી.
 
રૂમમાં પ્રવેશતા જ બાબાજી પલાંઠી વાળીને દીવાન પર બેસી ગયા. મયુરીએ હાથ જોડીને તેમની સામે ગાલીચા પર પલાંઠી મારી લીધી. તેની સાડીનો પલ્લુ થોડો સરકી ગયો હતો, જેનાથી તેના ઊંડા બ્લાઉઝવાળા સ્તનોનો અડધો ભાગ દેખાતો હતો.
 
બાબાજીએ સૌથી પહેલા પેલું કવર આગળ ધર્યું.
 
“આ લે મયુરી… રિચાના ભણવા માટે. જેટલા જોઈએ, એટલા લઈ લે.”
 
મયુરીની આંખો ભીની થઈ ગઈ. તેણે હાથ જોડીને પૈસા લીધા અને તરત જ પોતાના બ્લાઉઝની અંદર, સ્તનોની ખાઈ વચ્ચે ઠાંસી લીધા. બાબાજીની નજર તેની સ્તનોની ઊંડાઈમાં ખૂંપી ગઈ- તેઓ લાલચથી ભરાઈ ગયા હતા.
 
“ધન્યવાદ બાબાજી… તમારો આ ઉપકાર હું ક્યારેય નહીં ભૂલી શકું. હું વચન આપું છું, જલ્દી જ આ બધા પૈસા કોષમાં પાછા નાખી દઈશ.”
 
બાબાજીએ સ્મિત સાથે કહ્યું,
 
“કોઈ ઉતાવળ નથી દીકરી. હું તો બસ એટલું જ ઈચ્છું છું કે રિચાના ભણવામાં કોઈ અવરોધ ન આવે.” સંપાદિકા ફનલવર.
 
થોડીવાર શાંતિ રહી.
 
પછી મયુરીએ ખચકાતા, ધીમા અને શરમાળ અવાજમાં પૂછ્યું,
 
“અને… બાબાજી… કાલે તમે જે વાત કરી રહ્યા હતા… અમારા વિશે… એ… શું કહી રહ્યા હતા?”
 
બાબાજી મન મનમાં હસ્યા. લાંબા ઇંતઝાર પછી આખરે શિકાર પોતે જ જાળમાં પગ મૂકી ચૂક્યો હતો.
 
તેમણે ધીરેથી આગળ નમીને, ગંભીર અને મીઠા અવાજમાં કહ્યું, “મયુરી, ગોપાલ બહુ પરેશાન રહે છે. તે તને પ્રેમ કરે છે, પણ તે કહે છે કે તું તેને હવે પાસે આવવા દેતી નથી. તેની ફરિયાદ છે કે તું તેની ઈચ્છાઓને ઠુકરાવી દે છે… ખાસ કરીને… શારીરિક ઈચ્છાઓને.”
 
મયુરીનો ચહેરો શરમ અને ગુસ્સાથી લાલ થઈ ગયો. તેણે નજર ઝુકાવી લીધી.
 
બાબાજીએ નરમ સ્વરે આગળ કહ્યું, “હું જાણું છું… સ્ત્રીનું શરીર પણ ભૂખ્યું રહે તો તકલીફ થાય છે. ગોપાલની ખામી છે, પણ કદાચ તું પણ કેટલીક વાતો ખુલીને કહી શકતી નથી. જો તું ઈચ્છે… તો હું તારા મનની વાત સાંભળી શકું છું. કોઈ ડર નથી. અહીં ફક્ત તું અને હું છીએ… અને ભગવાન.”
 
બાબાજીની નજર હવે મયુરીના સ્તનો, કમર અને ગોદમાં ફરી રહી હતી. હવામાં ઉત્તેજના અને ખતરાની મીઠી સુગંધ ફેલાવા લાગી હતી.
 
***************************************************************.


વાર્તા ચાલુ છે............


મૈત્રી.