Yesterday, 02:36 PM
રાતના નવ વાગી ચૂક્યા હતા.
તમામ પૂજા-પાઠ અને આશ્રમના કામકાજથી મુક્ત થઈને બાબાજી જેવો પોતાના ખંડમાં પહોંચ્યા, ત્યાં પાછળના દરવાજે હળવી ખખડામટ થઈ. તેઓ હસ્યા, સમજી ગયા કે ગોપાલ જ હશે.
દરવાજો ખોલતા જ ગોપાલ અંદર સરકી ગયો. તેની શાકભાજીવાળી રેહડી બહાર જ ઉભી હતી. હાથમાં દારૂની બોટલ અને કાગળના પડીકામાં નમકીન-ભુજિયા.
બંને અંદર બેસી ગયા. ગોપાલે ચૂપચાપ બે ગ્લાસ બનાવ્યા. પહેલો, બીજો, ત્રીજો… પીતા ગયા.
હંમેશાની જેમ બે ગ્લાસ પછી ગોપાલની જીભ ખુલી ગઈ. આજે તે પહેલા કરતા વધુ નશામાં હતો અને બડબડતો હતો. મૈત્રી ની રચના.
“બાબાજી જી… તમે કેટલા સુખી છો. એકલા રહો છો, કોઈ ટોકવા વાળું નથી. ઘર-ગૃહસ્થીના બંધનોથી આઝાદ. અને મને જુઓ… બૈરી તો છે, પણ તેનો સુખ નથી મળતું. સાલી, કુતરી પાસે ફટકવા પણ નથી દેતી. કહે છે, ‘દીકરી મોટી થઈ ગઈ છે, દારૂ પીને ન આવ્યા કરો, હવે આ બધું શોભતું નથી.”
ગોપાલે વધુ એક ઘૂંટડો લીધો અને તીખા સ્વરે બોલ્યો,
“અરે બાબાજી … એક માણસ આખો દિવસ મહેનત કરીને જ્યારે ઘરે આવે છે, મહેનત શું રીતસર ની ગાંડ જ મરાવે છે, ત્યારે તેને ફક્ત બે જ વસ્તુઓની તમન્ના હોય છે - એક દારૂ, બીજી પોતાની બૈરી ની ચૂત. પણ અહીં તો સાલી બંને માટે ના પાડી દે છે. હવે તમે જ કહો બાબાજી… હું શું કરું?”
બાબાજી ચૂપચાપ ઘૂંટડા લેતા રહ્યા. તેમની આંખોમાં એક ઊંડી ચમક હતી. તેઓ ગોપાલની દરેક ફરિયાદનો આનંદ લઈ રહ્યા હતા.
જ્યારે ગોપાલ થોડો રોકાયો ત્યારે બાબાજી ધીમેથી બોલ્યા, “હું સમજી શકું છું ગોપાલ… તને કેટલી તકલીફ થતી હશે જ્યારે મયુરી ભાભી તને પોતાની ચુ...”
બાબાજી “ચૂત” શબ્દ કહેતા જ રોકાઈ ગયા. તેમણે જાણીજોઈને અટકીને ગોપાલનો ચહેરો જોયો. મૈત્રી રચિત વાર્તા.
ગોપાલ નશામાં ઝૂમતા બોલ્યો, “હા… ચૂત… બોલોને. આજકાલ તો આ શબ્દ પણ સાંભળવા નથી મળતો.”
બાબાજીએ ગ્લાસ મૂક્યો અને થોડા આગળ ઝૂકીને ગંભીર સ્વરે કહ્યું, “ગોપાલ… મયુરી સારી સ્ત્રી છે. અને તે પણ સ્ત્રી છે. તેને પણ પ્રેમ જોઈએ, ધ્યાન જોઈએ, અને હા… શરીરનું સુખ પણ જોઈએ. કદાચ તું તેને તે નથી આપી શકતો જેની તેને જરૂર છે.”
ગોપાલે નિરાશ સ્વરે પૂછ્યું, “તો હવે હું શું કરું બાબાજી?”
************************************...
ક્રમશ:
મૈત્રી.
તમામ પૂજા-પાઠ અને આશ્રમના કામકાજથી મુક્ત થઈને બાબાજી જેવો પોતાના ખંડમાં પહોંચ્યા, ત્યાં પાછળના દરવાજે હળવી ખખડામટ થઈ. તેઓ હસ્યા, સમજી ગયા કે ગોપાલ જ હશે.
દરવાજો ખોલતા જ ગોપાલ અંદર સરકી ગયો. તેની શાકભાજીવાળી રેહડી બહાર જ ઉભી હતી. હાથમાં દારૂની બોટલ અને કાગળના પડીકામાં નમકીન-ભુજિયા.
બંને અંદર બેસી ગયા. ગોપાલે ચૂપચાપ બે ગ્લાસ બનાવ્યા. પહેલો, બીજો, ત્રીજો… પીતા ગયા.
હંમેશાની જેમ બે ગ્લાસ પછી ગોપાલની જીભ ખુલી ગઈ. આજે તે પહેલા કરતા વધુ નશામાં હતો અને બડબડતો હતો. મૈત્રી ની રચના.
“બાબાજી જી… તમે કેટલા સુખી છો. એકલા રહો છો, કોઈ ટોકવા વાળું નથી. ઘર-ગૃહસ્થીના બંધનોથી આઝાદ. અને મને જુઓ… બૈરી તો છે, પણ તેનો સુખ નથી મળતું. સાલી, કુતરી પાસે ફટકવા પણ નથી દેતી. કહે છે, ‘દીકરી મોટી થઈ ગઈ છે, દારૂ પીને ન આવ્યા કરો, હવે આ બધું શોભતું નથી.”
ગોપાલે વધુ એક ઘૂંટડો લીધો અને તીખા સ્વરે બોલ્યો,
“અરે બાબાજી … એક માણસ આખો દિવસ મહેનત કરીને જ્યારે ઘરે આવે છે, મહેનત શું રીતસર ની ગાંડ જ મરાવે છે, ત્યારે તેને ફક્ત બે જ વસ્તુઓની તમન્ના હોય છે - એક દારૂ, બીજી પોતાની બૈરી ની ચૂત. પણ અહીં તો સાલી બંને માટે ના પાડી દે છે. હવે તમે જ કહો બાબાજી… હું શું કરું?”
બાબાજી ચૂપચાપ ઘૂંટડા લેતા રહ્યા. તેમની આંખોમાં એક ઊંડી ચમક હતી. તેઓ ગોપાલની દરેક ફરિયાદનો આનંદ લઈ રહ્યા હતા.
જ્યારે ગોપાલ થોડો રોકાયો ત્યારે બાબાજી ધીમેથી બોલ્યા, “હું સમજી શકું છું ગોપાલ… તને કેટલી તકલીફ થતી હશે જ્યારે મયુરી ભાભી તને પોતાની ચુ...”
બાબાજી “ચૂત” શબ્દ કહેતા જ રોકાઈ ગયા. તેમણે જાણીજોઈને અટકીને ગોપાલનો ચહેરો જોયો. મૈત્રી રચિત વાર્તા.
ગોપાલ નશામાં ઝૂમતા બોલ્યો, “હા… ચૂત… બોલોને. આજકાલ તો આ શબ્દ પણ સાંભળવા નથી મળતો.”
બાબાજીએ ગ્લાસ મૂક્યો અને થોડા આગળ ઝૂકીને ગંભીર સ્વરે કહ્યું, “ગોપાલ… મયુરી સારી સ્ત્રી છે. અને તે પણ સ્ત્રી છે. તેને પણ પ્રેમ જોઈએ, ધ્યાન જોઈએ, અને હા… શરીરનું સુખ પણ જોઈએ. કદાચ તું તેને તે નથી આપી શકતો જેની તેને જરૂર છે.”
ગોપાલે નિરાશ સ્વરે પૂછ્યું, “તો હવે હું શું કરું બાબાજી?”
************************************...
ક્રમશ:
મૈત્રી.



![[+]](https://xossipy.com/themes/sharepoint/collapse_collapsed.png)