Misc. Erotica మొగుడి వెలితి... వాచ్‌మెన్ సుఖం

[sandeep987]

ఉత్తరాంధ్ర నడిబొడ్డున, నాగావళి నది అలల సవ్వడి వినిపించే శ్రీకాకుళం పట్టణంలోని ఒక పురాతనమైన మధ్యతరగతి ఇల్లు. సమయం తెల్లవారుజామున నాలుగున్నర అవుతోంది. వీధి దీపాల వెలుతురు ఇంకా పూర్తిగా మసకబారలేదు. చలిగాలి ఒంటిని తాకుతున్నా పట్టించుకోకుండా, స్పందన లేచి తలస్నానం చేసి, తడి జుట్టు ముడివేసుకుని వాకిట్లోకి వచ్చింది. లీటరు నీళ్ల చెంబు పట్టుకుని ముంగిటంతా చల్లి, ఎంతో ఓపిగ్గా ఐదు చుక్కల ముగ్గు పెడుతోంది. చేతులు ముగ్గు పిండితో కదులుతున్నా, మనసు మాత్రం ఎక్కడో సుడిగుండంలో కొట్టుమిట్టాడుతోంది. ఆమె జీవితంలో పెళ్లైన ఈ ఆరేళ్లలో ఎన్నో సూర్యోదయాలు చూసింది కానీ, తన మనసులో మాత్రం ఏ రోజూ ప్రశాంతమైన వెలుగు రాలేదు.

డిగ్రీలో గోల్డ్ మెడల్ సాధించినప్పుడు, జీవితంలో ఏదో సాధిస్తానన్న నమ్మకంతో గాల్లో తేలిపోయింది స్పందన. కానీ మేనరికం బంధం అంటూ తెచ్చి ఈ ఇంట్లో పడేశారు. చదువుకున్న చదువంతా వంటగది గిన్నెల మధ్య, గోడల మధ్య మగ్గిపోతోంది. ఈ ఆరేళ్లలో ఆమె చదువును ఎవరూ గుర్తించలేదు కానీ, సమాజం అంతా ఒకే ఒక్క ప్రశ్న చుట్టూ ఆమెను బందీ చేసింది... "ఇంకా పిల్లలు కాలేదా?". పక్కింటి సుబ్బమ్మ సానుభూతి చూపులైనా, చుట్టాల ఇంట్లో శుభకార్యానికి వెళ్ళినప్పుడు పెద్ద ముత్తైదువలు వేసే నిందలైనా, చివరకు కన్నతల్లి ఫోన్ చేసి "ఏంటమ్మా ఇంకా విశేషం లేదు" అని అడిగే ఆవేదనైనా... అన్నీ స్పందన గుండెల్లో సీసపు గుండ్లలా దిగిపోయేవి. తప్పు ఎవరిదో తెలియదు, కానీ లోకమంతా చూసే వేలు మాత్రం ఒక ఆడదాని వైపే చూపిస్తుంది.

అదే సమయంలో, ఇంట్లో మరో గదిలో అద్దం ముందు నిలబడి నిశ్శబ్దంగా ఇన్-షర్ట్ చేసుకుంటున్నాడు సుందర్. తెల్లటి ఫార్మల్ షర్ట్, చేతికి పెద్ద డయల్ ఉన్న వాచ్. మేనరికం కావడం వల్ల చిన్నప్పటి నుంచి స్పందన మీద సుందర్‌కి ఒక రకమైన హక్కు, చొరవ ఉన్నాయి. కానీ, ఆ చొరవ వెనుక ఒక బలమైన గోడ కూడా ఉంది. ఆ గోడే... సుందర్ అహంకారం.

సుందర్ ఆ ఊర్లోనే ఒక పేరున్న పెద్ద కార్ల షోరూమ్‌లో హెడ్ మెకానికల్ ఇంజనీర్‌గా పనిచేస్తున్నాడు. లక్షల విలువ చేసే లగ్జరీ కార్ల ఇంజిన్లలో ఏ మూల ఏ చిన్న లోపమున్నా, కేవలం సౌండ్ వినే చెప్పేయగలడు. మెకానిజంలో అంతటి దిట్ట అయిన సుందర్, తన జీవితంలో ఉన్న లోపాన్ని, తన ശരീരంలో ఉండొచ్చనే ఒక చిన్న అనుమానాన్ని మాత్రం ఒప్పుకోవడానికి సిద్ధంగా లేడు.

స్పందన కాఫీ గ్లాస్ పట్టుకుని గదిలోకి వచ్చింది. సుందర్ వైపు నమ్మకంగా, కాస్త భయంగా చూస్తూ, "బావా..." అని పిలిచింది. ಸುಂದರ್ అద్దంలో నుంచి ఆమె వైపు చూసి, "ఏంటి?" అన్నాడు పొడిగా.

"ఇవాళ శనివారం కదా, షోరూమ్‌లో హాఫ్ డేనే కదా బావా. మనం ఇద్దరం ఒకసారి వైజాగ్ వెళ్దామా? అక్కడ పెద్ద గైనకాలజిస్ట్ ఉన్నారు. ఇద్దరం కలిసి ఒక్కసారి చెకప్ చేయించుకుంటే పోలా? ఊర్లో వాళ్ల మాటలు నేను భరించలేకపోతున్నాను బావా. నాకసలు నిద్ర పట్టడం లేదు," అంది దీనంగా, కళ్లల్లో నీళ్లు తిరుగుతుండగా.

ఆ మాట వినగానే సుందర్ చేతులు ఆగిపోయాయి. అద్దంలో చూస్తున్న అతని కళ్లల్లో ఒక్కసారిగా కోపం, ఈగో మిశ్రమంగా తన్నుకొచ్చాయి. చటుక్కున వెనక్కి తిరిగి, స్పందన చేతిలోని కాఫీ గ్లాస్‌ను బెంచ్ మీద గట్టిగా కొట్టాడు.

"మళ్ళీ మొదలుపెట్టావా? నీకు ఎన్నిసార్లు చెప్పాలి స్పందనా? నాకేం తక్కువ? రోజుకి పద్నాలుగు గంటలు వర్క్‌షాప్‌లో నిలబడి పని చేసే సత్తా ఉంది నాకు. నా మగతనానికి ఏ ఢోకా లేదు. నాలో ఏ లోపం లేదు. నీకు పిచ్చి పడితే నువ్వు వెళ్ళి చూపించుకో, అంతే కానీ చెకప్‌లు, గట్రా అంటూ నన్ను హాస్పిటల్స్ చుట్టూ తిప్పి నలుగురిలో నన్ను తక్కువ చేయాలని చూడకు! నాకంటూ ఈ ఊర్లో ఒక రెస్పెక్ట్ ఉంది!" అని గట్టిగా అరిచాడు.

ఆ అరుపులకి స్పందన ఒక్కసారిగా వణికిపోయింది. అతని మగతనం అనే అహంకారం ముందు ఆమె కన్నీళ్లు, ఆవేదన ఎప్పుడూ ఓడిపోతూనే ఉన్నాయి. సుందర్ కోపంగా బైక్ కీస్ తీసుకుని బయటికి వెళ్ళిపోయాడు. ఆ పెద్ద ఇంట్లో, ఆ నిశ్శబ్దంలో స్పందన ఒక్కతే నిలబడిపోయింది. గోడకు ఉన్న క్యాలెండర్ వైపు చూసింది... ఆరేళ్లు గడిచిపోయాయి. తప్పు తనదో, అతనిదో తేల్చడానికి కూడా భయపడే ఒక పిరికి భర్తతో, సమాజం వేసే నిందలతో తను ఎంతకాలం బతకాలి? ఈ నరకానికి అంతం లేదా? అని ఆలోచిస్తుండగానే, ఆమె కళ్లల్లో కన్నీళ్లు ఆవిరైపోయాయి. గుండెల్లో ఒక కొత్త నిశ్చయం మొదలైంది. ఇక ఎవరి కోసమో తన జీవితాన్ని నాశనం చేసుకోకూడదని అనుకుంటూ, బీరువాలో దాచిన తన చదువు సర్టిఫికెట్ల ఫైల్ వైపు అడుగులు వేసింది.

స్పందన మనసులో రేగిన ఆ అలజడి ఆమెను ఖాళీగా కూర్చోనివ్వలేదు. తన కాలేజ్ ఫ్రెండ్ కావ్యకి ఫోన్ చేసి తన పరిస్థితి అంతా చెప్పి బాధపడింది. కావ్య వైజాగ్‌లోనే ఒక సాఫ్ట్‌వేర్ కంపెనీలో పని చేస్తోంది. స్పందన బాధనంతా విన్న కావ్య ఒక మంచి సలహా ఇచ్చింది. "స్పందనా, నీకు పెళ్లై ఆరేళ్లు అయ్యింది. ఈ కెరీర్ గ్యాప్ వల్ల ఐటీ జాబ్స్ రావడం కొంచెం కష్టం. నువ్వు ఒక పని చెయ్... యూకే (UK) ప్రాసెస్ కి సంబంధించిన రిక్రూటింగ్ జాబ్స్ ట్రై చెయ్. వాటికి కేవలం మంచి కమ్యూనికేషన్ స్కిల్స్ ఉంటే చాలు, కాంపిటీషన్ కూడా చాలా తక్కువ ఉంటుంది. కాకపోతే టైమింగ్స్ యూకే షిఫ్ట్ అంటే నైట్ షిఫ్ట్ ఉంటాయి. నువ్వు ఇంట్లో వాళ్లని ఒప్పించి ఎలాగోలా మేనేజ్ చేయగలిగితే నీకు త్వరగా జాబ్ వస్తుంది" అని ధైర్యం చెప్పింది.

ఆ రాత్రి స్పందన ధైర్యం చేసి అసలు విషయం ఇంట్లో పెట్టింది. "నేను వైజాగ్ వెళ్లి జాబ్ ట్రై చేస్తాను, అక్కడ నైట్ షిఫ్ట్ ఉద్యోగాలు ఉన్నాయి" అని చెప్పడమే ఆలస్యం... ఆ ఇంట్లో ఒక్కసారిగా బాంబు పేలినట్లయింది. సుందర్ ముఖం కోపంతో ఊగిపోయింది. "నైట్ షిఫ్టా? అసలు బుద్ధుందా నీకు? ఈ వయసులో పెళ్ళైన ఆడదానివి రాత్రి పూట తిరుగుతావా? ఊర్లో నా పరువు ఏం కావాలి?" అంటూ గట్టిగా అరిచాడు.

అంతటితో ఆగకుండా, మరుసటి రోజు పొద్దున్నే సుందర్ తల్లిదండ్రులు, స్పందన వైపు చుట్టాలు అంతా వచ్చి ఇంట్లో పెద్ద పంచాయితీ పెట్టారు. ఇల్లంతా రచ్చ రచ్చ అయిపోయింది. "పిల్లలు పుట్టడం లేదని బాధపడాల్సింది పోయి, రాత్రిళ్లు తిరిగే ఉద్యోగాలు చేస్తానంటుంది... ఏంటి దీని పొగరు?" అంటూ అత్తగారు నోరేసుకుని పడిపోయింది. చుట్టుపక్కల వాళ్లకి కూడా తెలిసేలా గొడవ పెద్దదైంది. మేనరికం బంధం కావడం వల్ల రెండు వైపులా చుట్టాలు స్పందనని చుట్టుముట్టి మానసికంగా హింసించారు. "మొగుడిని వదిలేసి వైజాగ్‌లో ఉండడానికి సిగ్గుగా లేదు?" అంటూ సూటిపోటి మాటలు అన్నారు.

కానీ ఈసారి స్పందన వెనక్కి తగ్గలేదు. ఆరేళ్లుగా పడుతున్న నరకం, ప్రతిరోజూ వింటున్న నిందలు ఆమెను ఒక బండరాయిలా మార్చేశాయి. అందరి ముందు నిలబడి గట్టిగా నిలదీసింది. "ఆరేళ్లుగా నన్ను ఇంట్లో కూర్చోబెట్టి ఏం సాధించారు? పిల్లలు కలగడానికి లోపం ఎక్కడుందో తెలుసుకోవడానికి మీ అబ్బాయికి భయం. చెకప్‌కి వెళ్లడు, నన్ను బతకనివ్వడు. మీ మాటలు భరిస్తూ ఈ నరకంలో నేను చావాలా? నన్ను ఉద్యోగానికి పంపిస్తారా... లేక నన్ను నదిలో దూకి చావమంటారా?" అని గట్టిగా అరిచేసరికి అందరి నోళ్లు మూతపడ్డాయి. స్పందనలో ఎప్పుడూ లేని ఆ కాళికా రూపం చూసి సుందర్ కూడా షాక్ అయ్యాడు. గొడవ మరీ ఎక్కువైతే పరువు పోతుందని భయపడి, చివరికి ఏడుస్తూ మొరాయించినా... ఎలాగోలా అయిష్టంగానే ఒప్పుకున్నారు. "నీ చావు నువ్వు చావు, రేపు ఏదైనా తేడా వస్తే మాకు సంబంధం లేదు" అంటూ సుందర్ తలుపు గట్టిగా వేసేశాడు.

ఆ అవమానాలు, రచ్చల మధ్యే స్పందన ఇంటర్వ్యూల ప్రిపరేషన్ మొదలుపెట్టింది. యూకే టైమింగ్స్, రిక్రూట్‌మెంట్ ప్రాసెస్ ఎలా ఉంటుందో రాత్రింబవళ్లు యూట్యూబ్‌లో చూస్తూ నోట్స్ రాసుకునేది. ఆన్‌లైన్‌లో ఎన్నో కంపెనీలకి అప్లై చేసింది. రోజుకి రెండు మూడు టెలిఫోనిక్ ఇంటర్వ్యూలు అటెండ్ అయ్యేది. కానీ ఆరేళ్ల కెరీర్ గ్యాప్ చూసి చాలా కంపెనీలు రిజెక్ట్ చేశాయి. మొదటి రౌండ్ లోనే సెలెక్ట్ అవ్వకపోవడం ఆమెను మరింత కృంగదీసింది. ఒక పక్క ఇంట్లో వాళ్ల ముఖాలు చూస్తూ భరించడం, ఇంకో పక్క రిజెక్షన్స్... అలా రెండు నెలలు నరకం చూసింది.

అయినా సరే స్పందన అస్సలు వదల్లేదు. కళ్లల్లో నీళ్లు తిరుగుతున్నా మళ్లీ మళ్లీ ఇంటర్వ్యూలకి అటెండ్ అవుతూనే ఉంది. అలా రెండు నెలల కఠినమైన ప్రయత్నాల తర్వాత, వైజాగ్‌లోని ఒక పెద్ద ఐటీ సెజ్ (IT SEZ) పార్క్‌లో ఉన్న ఒక ప్రముఖ యూకే రిక్రూటింగ్ కంపెనీ నుంచి స్పందనకి పిలుపు వచ్చింది. టెలిఫోనిక్ రౌండ్ క్లియర్ అయ్యిందని, ఫైనల్ రౌండ్స్ కోసం వైజాగ్‌లోని ఆఫీస్‌కి డైరెక్ట్‌గా రావాలని (Onsite Interview) మెయిల్ వచ్చింది. ఆ మెయిల్ చూసినప్పుడు స్పందన గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది. ఇది తన జీవితాన్ని మార్చే చివరి అవకాశం అని ఆమెకు తెలుసు. ఆ మరుసటి రోజే శ్రీకాకుళం నరకం నుంచి వైజాగ్ వెళ్లే బస్సెక్కింది. ఆ ప్రయాణమే ఆమెను ఆ ఐటీ పార్క్ గేట్ దగ్గర ఉన్న రాఘవ వైపు నడిపించింది.

వైజాగ్ ఐటీ సెజ్ పార్క్ మెయిన్ గేట్ అది. రాఘవ అక్కడ చాలా స్ట్రిక్ట్ సెక్యూరిటీ హెడ్. ప్రతీ ఒక్కరి ఐడీ కార్డులు, పర్మిషన్ లెటర్లు క్షుణ్ణంగా చూస్తేనే లోపలికి వదిలే రకం. అతని కళ్లల్లో సిన్సియారిటీ, కాస్త గాంభీర్యం స్పష్టంగా కనిపిస్తుంటాయి. సరిగ్గా అదే సమయానికి శ్రీకాకుళం బస్సు దిగి, కంగారుగా పరిగెత్తుకుంటూ గేట్ దగ్గరికి వచ్చింది స్పందన. ప్రయాణం అలసట, ఇంటర్వ్యూ టెన్షన్ వల్ల ఆమె ముఖం అంతా చెమటలు పట్టేసి ఉంది.

గేట్ దాటబోతుంటే రాఘవ ఆమెను ఆపాడు. "ఎక్కడికి మేడమ్? ఐడీ కార్డ్ లేదా విజిటర్ పాస్ ఏది?" అన్నాడు గంభీరమైన స్వరంతో.

స్పందన కంగారుగా తడబడుతూ, "అది... ఇంటర్వ్యూ కి వచ్చానండి. ఫోర్త్ బ్లాక్ లో యూకే రిక్రూటింగ్ కంపెనీ..." అంటూ బ్యాగ్‌లో ఇంటర్వ్యూ లెటర్ కోసం వెతకడం మొదలుపెట్టింది. కానీ ఎంత వెతికినా ఆ పేపర్ కనిపించలేదు. శ్రీకాకుళం ఇంట్లో జరిగిన గొడవలు, హడావుడిలో ఆమె ఆ ప్రింటౌట్ అక్కడే మర్చిపోయింది.

"లెటర్ లేకపోతే లోపలికి పంపించడం కుదరదు మేడమ్. మీ ఫోన్ లో ఉన్న మెయిల్ అయినా చూపించండి, ఎంట్రీ రాసుకుంటాను" అన్నాడు రాఘవ రూల్స్ ప్రకారం.

"ఫోన్... ఫోన్ లేదండీ..." అంది స్పందన తలదించుకుని ఏడుపొచ్చినంత పని చేస్తూ. అసలే ఇంట్లో రచ్చ జరిగి వచ్చింది, పైగా సుందర్ ఆమెకు స్మార్ట్‌ఫోన్ కూడా కొనివ్వలేదు. కేవలం కాల్స్ మాట్లాడుకునే చిన్న కీప్యాడ్ ఫోన్ మాత్రమే ఆమె దగ్గర ఉంది.

ఆ మాట వినగానే రాఘవ ఒక్క నిమిషం ఆశ్చర్యపోయాడు. ఈ రోజుల్లో స్మార్ట్‌ఫోన్ లేకుండా, చేతిలో ఇంటర్వ్యూ లెటర్ కూడా లేకుండా ఇంత పెద్ద ఐటీ పార్క్‌కి వచ్చిన ఈమె పరిస్థితి ఏంటా అని ఆమె ముఖంలోకి చూశాడు. అక్కడ కంగారు కంటే కూడా బతుకు తెరువు కోసం కొట్టుమిట్టాడుతున్న ఒక ఆడదాని ఆవేదన, కళ్లల్లో నీళ్లు అతనికి కనిపించాయి. బయటకి ఎంత స్ట్రిక్ట్ గా ఉన్నా రాఘవది చాలా వెన్నలాంటి మనసు.

చుట్టూ చూసి ఎవరూ లేరని నిర్ధారించుకుని, "సరే మేడమ్, కంగారు పడకండి. మీ పేరు, మెయిల్ ఐడీ చెప్పండి... మా క్యాబిన్ సిస్టమ్ లో లాగిన్ చేసి చూస్తాను" అన్నాడు గొంతు తగ్గించి. స్పందన చెప్పిన వివరాలతో సిస్టమ్ లో చెక్ చేయగా ఆమెకు వచ్చిన ఇంటర్వ్యూ మెయిల్ కనిపించింది. రాఘవ వెంటనే తన క్యాబిన్ లో ఉన్న ప్రింటర్ లో ఆ లెటర్ ప్రింటౌట్ తీసి ఆమె చేతికి ఇచ్చాడు.

"ఇదిగోండి ప్రింటౌట్. వాటర్ తాగి ప్రశాంతంగా వెళ్లండి. మిమ్మల్ని ఎవరూ కొరకరక తినేయరు, ధైర్యంగా ఇంటర్వ్యూ ఇవ్వండి" అంటూ ఒక మంచి నవ్వుతో దారి చూపించాడు. భర్త కూడా ఇవ్వని ఆ చిన్న సాయం, నమ్మకం స్పందన గుండెల్లో బలంగా నాటుకున్నాయి. థాంక్స్ చెప్పి లోపలికి నడిచింది.

ఆ ఆఫీస్ వాతావరణం, అక్కడి రౌండ్స్ అన్నీ పూర్తి చేసుకుని స్పందన ఇంటర్వ్యూ రూమ్ నుంచి బయటకి వచ్చేసరికి సాయంత్రం అయింది. ఆమె పట్టుదల, ఇంగ్లీష్ కమ్యూనికేషన్ చూసి కంపెనీ వారు ఆమెను సెలెక్ట్ చేశారు. నెలకు 22 వేల రూపాయల శాలరీ (22k salary) తో పాటు, నైట్ షిఫ్ట్ కాబట్టి ఇంటి నుంచి ఆఫీస్ కి ఉచిత క్యాబ్ అలవెన్స్ (Cab Allowance) కూడా ఇస్తామని ఆఫర్ లెటర్ చేతిలో పెట్టారు. ఆరేళ్ల గ్యాప్ తర్వాత ఆ జాబ్ రావడం స్పందనకు ఒక కొత్త జన్మలా అనిపించింది.

కానీ శ్రీకాకుళం ఇంట్లో ఉన్న వాళ్ల మైండ్ సెట్ ఆమెకు తెలుసు. రాత్రి పూట అంత దూరం ఉద్యోగానికి వెళ్తున్నప్పుడు 22 వేలు అంటే చాలా తక్కువగా చూస్తారు, మళ్లీ గొడవలు చేస్తారు అని స్పందనకు అర్థమైంది. అందుకే ఇంటికి ఫోన్ చేసి మాట్లాడినప్పుడు... తనకు 35 వేల శాలరీ వచ్చిందని, కంపెనీ వాళ్లే ప్రత్యేకంగా కార్ (క్యాబ్) కూడా ఇస్తున్నారని కాస్త ఎక్కువ చేసి చెప్పింది. ఆ మాట వినగానే అటువైపు సుందర్, ఇంట్లో వాళ్లు కాస్త శాంతించారు.

ఉద్యోగం సాధించిన ఆనందంతో, చేతిలో ఆఫర్ లెటర్ పట్టుకుని ఐటీ పార్క్ గేట్ దాటుతున్న స్పందన కళ్లు మళ్లీ అక్కడ డ్యూటీలో ఉన్న రాఘవ కోసం వెతికాయి. తన బతుకు పోరాటంలో మొదటి అడుగు పడడానికి కారణమైన ఆ వ్యక్తి వైపు ఆమె చూసిన చూపులో కృతజ్ఞత మాత్రమే కాదు... తెలియని ఒక ఆత్మీయత కూడా మొగ్గ తొడగడం మొదలైంది.

ఇంటర్వ్యూ అయిపోయి స్పందన ఆఫీస్ బిల్డింగ్ దాటి మెయిన్ గేట్ వైపు వచ్చేసరికి చీకటి పడుతోంది. ఐటీ పార్క్ బయట కాస్త దూరంగా ఉన్న ఒక చిన్న టీ బంకు దగ్గర రాఘవ నిలబడి ఉన్నాడు. చేతిలో కాలుతున్న సిగరెట్... డ్యూటీ అయిపోయిన అలసటలో పొగ వదులుతూ ఏదో ఆలోచిస్తున్నాడు. ఎప్పుడూ ఖాళీగా ఉండే ఆ చోటికి స్పందన మెల్లగా అడుగులు వేసుకుంటూ వెళ్ళింది.

రాఘవ ఆమెను చూసి చటుక్కున చేతిలోని సిగరెట్‌ను కింద పడేసి, కాలుతో నలిపేసి, "సారీ మేడమ్, అలసటగా ఉంటే అలా... ఇంటర్వ్యూ ఏమైంది?" అన్నాడు కంగారుగా యూనిఫామ్ సర్దుకుంటూ.

స్పందన పెదవులపై ఒక అందమైన నవ్వు విరిసింది. "జాబ్ వచ్చేసిందండి... థాంక్యూ సో మచ్. మీరు ఆ టైమ్‌లో ఆ ప్రింటౌట్ తీసి ఇవ్వకపోతే ఈ పాటికి నేను శ్రీకాకుళం బస్సెక్కి ఏడుస్తూ వెళ్ళిపోయేదాన్ని. నా జీవితంలో ఈ సాయం ఎప్పటికీ మర్చిపోలేను" అంది కృతజ్ఞతగా.

రాఘవ నవ్వి, "అయ్యో ఇందులో నాదేముంది మేడమ్, అంతా మీ ప్రతిభ. అయినా అంత దూరం నుంచి ఒంటరిగా వచ్చారు, ఆ మాత్రం సాయం చేయకపోతే ఎలా?" అన్నాడు.

మాటల మధ్యలో స్పందన చేతి వేళ్లకు ఉన్న మెట్టెలను గమనించిన రాఘవ, "అయినా... మీకు పెళ్లయిందా మేడమ్? ఎక్కడ ఉంటారు?" అని అడిగాడు.

"అవునండి, పెళ్లై ఆరేళ్లు అవుతోంది. మాది శ్రీకాకుళం. మా ఆయన అక్కడే కార్ల షోరూమ్‌లో మెకానికల్ ఇంజనీర్" అంది స్పందన. తన పెళ్లి గురించి చెబుతున్నప్పుడు ఆమె గొంతులో ఎక్కడా సంతోషం లేదు, ఒకలాంటి భారమే వినిపించింది. రాఘవ అది గమనించినా ఏమీ అడగలేదు.

"శ్రీకాకుళం నుంచి వచ్చారా! మరి ఇక్కడ రూమ్ చూసుకుంటారా? నైట్ షిఫ్ట్ కదా" అని అడిగాడు. "అవును, నెక్స్ట్ వీక్ నుంచి జాయినింగ్. ఈలోపు మా ఫ్రెండ్ హెల్ప్‌తో ఏదైనా వర్కింగ్ ఉమెన్స్ హాస్టల్ చూసుకోవాలి" అంది స్పందన.

"సరే మేడమ్, చీకటి పడుతోంది. ఇక్కడి నుంచి శ్రీకాకుళం బస్సులు దొరికే స్టాప్ కొంచెం దూరం ఉంటుంది. నేను డ్రాప్ చేస్తాను రండి" అంటూ రాఘవ తన బైక్ తీశాడు. మొదట స్పందన కొంచెం సంకోచించినా, అతని నమ్మకమైన కళ్లు చూసి బైక్ ఎక్కింది.

వైజాగ్ వీధి దీపాల వెలుతురులో బైక్ సాగిపోతుంటే, ఇద్దరి మధ్య నిశ్శబ్దమే ఉన్నా... అది ఒకరినొకరు అర్థం చేసుకుంటున్న నిశ్శబ్దంలా అనిపించింది. బస్ స్టాప్ రాగానే స్పందన బైక్ దిగింది. శ్రీకాకుళం వెళ్లే బస్సు అప్పుడే ప్లాట్‌ఫామ్ మీదకు వచ్చి ఆగింది.

"చాలా థాంక్స్ అండి రాఘవ గారు" అంది స్పందన బస్సెక్కుతూ.

"ఆల్ ద బెస్ట్ స్పందన గారు. వచ్చే వారం కలుద్దాం. జాగ్రత్తగా వెళ్ళండి" అంటూ రాఘవ నవ్వుతూ సెండ్ ఆఫ్ ఇచ్చాడు. బస్సు కదులుతున్నంత సేపు విండోలోంచి రాఘవ వైపే చూస్తూ ఉండిపోయింది స్పందన. ఒకవైపు తనను నరకానికి తీసుకెళ్లే శ్రీకాకుళం ప్రయాణం... ఇంకోవైపు తనను బతికించేలా ఉన్న వైజాగ్ నగరం, అక్కడ పరిచయమైన రాఘవ. ఆమె గుండెల్లో ఒక కొత్త ఆశ చిగురించింది.

ఆ రోజు స్పందన బస్సెక్కి కిటికీ పక్కన కూర్చుని వెళ్ళిపోతుంటే, రాఘవ అక్కడే నిలబడి ఆమె వెళ్తున్న వైపు తిండిబోతులా చూస్తూ ఉండిపోయాడు. పల్లెటూరితనం ఉట్టిపడే ఆ చీరకట్టులో, బస్సెక్కేటప్పుడు పైకి లేచిన ఆమె నడుము వంపుని, వెనక నుంచి టైట్‌గా కనిపిస్తున్న ఆమె భారీ పిరుదుల (గుద్ద) ఆకృతిని చూసి అతని నోరూరుపోయింది. ఆరేళ్లు మొగుడితో కాపురం చేసినా ఎక్కడా నలిగినట్టు లేని ఆ నిండు విగ్రహాన్ని, అంత పెద్ద పిరుదుల అందాన్ని చూస్తుంటే అతని గుండెల్లో కామం రగిలిపోయింది. "లెంజ చూడటానికి అమాయకంగానే ఉంది కానీ, సైజులు మాత్రం కేక ఉన్నాయి... మొగుడు సరిగ్గా వాడుకోలేదనుకుంటా, అందుకే ఇంత పచ్చిగా ఉంది. ఎలాగైనా వైజాగ్ వచ్చాక దీనితో సుఖపడాలి, దీని మొగుడు ఇవ్వని సుఖాన్ని నేనే రుచి చూపించాలి" అని మనసులోనే చాలా పచ్చిగా, కామంతో అనుకున్నాడు.

ఆ వారం రోజులు శ్రీకాకుళం ఇంట్లో స్పందనకు క్షణం తీరిక లేకుండా గడిచిపోయింది. కొత్త ఉద్యోగానికి వెళ్తుండడంతో బట్టలు సర్దుకోవడం, ఇల్లంతా క్లీన్ చేయడం, సుందర్‌కి వారం రోజులకు సరిపడా పచ్చళ్లు, పిండివంటలు చేసి పెట్టడంతోనే సమయం సరిపోయింది. ఒకవైపు ఇంట్లో వాళ్లు ఇంకా మూతి ముడుచుకునే ఉన్నా, స్పందన మాత్రం వాటన్నింటినీ పట్టించుకోకుండా వైజాగ్ ప్రయాణానికి సిద్ధమైంది.

జాయినింగ్ ముందటి రోజు సాయంత్రం, సుందర్ ఆమెను వైజాగ్‌లోని హాస్టల్ దగ్గర డ్రాప్ చేయడానికి స్వయంగా వచ్చాడు. కావ్య సజెస్ట్ చేసిన వర్కింగ్ ఉమెన్స్ హాస్టల్ రూమ్‌లో స్పందన లగేజ్ అంతా పెట్టిన తర్వాత, బయటకి వచ్చి బైక్ దగ్గర నిలబడ్డారు. సుందర్ ముఖంలో భార్య దూరమవుతుందనే బాధ కంటే, ఒక మగవాడిగా తను చెప్పే జాగ్రత్తలు వినాలనే అహంకారమే ఎక్కువ కనిపించింది.

చుట్టూ చూస్తూ, స్పందన వైపు సీరియస్‌గా తిరిగి జాగ్రత్తలు చెప్పడం మొదలుపెట్టాడు సుందర్. *"ఇదిగో స్పందనా, ఉద్యోగం ఉద్యోగం అని ఎగిరిపడిపోకు. ఏదో శాలరీ ఎక్కువ ఇస్తున్నారు, కార్ ఇస్తున్నారు అని పంపిస్తున్నాను అంతే. అక్కడ సిటీ కల్చర్ అలవాటు చేసుకుని పద్ధతి తప్పావో... నీ ఇష్టం! నైట్ షిఫ్ట్ అన్నావు కాబట్టి క్యాబ్ వాడుకో, అంతే కానీ ఆఫీస్ లో మగవాళ్లతో ఎక్కువ చొరవ పెంచుకోకు. నీకు శ్రీకాకుళంలో ఒక మొగుడు ఉన్నాడనే విషయం గుర్తుపెట్టుకో. ప్రతిరోజూ ఆఫీస్‌కి వెళ్లేటప్పుడు, వచ్చేటప్పుడు నాకు ఖచ్చితంగా ఫోన్ చేయాలి. ఏ మాత్రం తేడా వచ్చినా ఉద్యోగం మాన్పించి లాక్కెళ్లిపోతాను, జాగ్రత్త!"* అంటూ భార్యను హెచ్చరిస్తున్నట్టు గట్టిగా చెప్పాడు.

స్పందన మాత్రం తలూపుతూ నిశ్శబ్దంగా వింది. ఆరేళ్లుగా తను పడ్డ నరకానికి, నిందలకి ఏ రోజూ అడ్డుపడని భర్త, ఇప్పుడు తను బతకడానికి వస్తుంటే మాత్రం ఇన్ని కండిషన్లు పెట్టడం ఆమెకు లోపల అసహ్యం వేసింది. "సరే బావా, జాగ్రత్తగానే ఉంటానులే" అని పైకి చెప్పి అతనికి సెండ్ ఆఫ్ ఇచ్చింది. సుందర్ బైక్ స్టార్ట్ చేసి శ్రీకాకుళం వైపు వెళ్ళిపోతుంటే, స్పందన ఒక పెద్ద నిట్టూర్పు విడిచింది. ఆ క్షణం ఆమెకు భర్త దూరమవుతున్నాడనే బాధ లేదు, ఒక పెద్ద జైలు నుంచి విముక్తి లభించినంత హాయిగా అనిపించింది.

సుందర్ బైక్ స్టార్ట్ చేసే ముందు, తన జేబులోంచి ఒక చిన్న పాత మోడల్ కీప్యాడ్ ఫోన్ తీసి స్పందన చేతిలో పెట్టాడు. కానీ అందులో విచిత్రంగా వాట్సాప్ (WhatsApp) సపోర్ట్ చేసే ఫీచర్ ఉంది.

ఆ ఫోన్ ఆమె చేతికి ఇస్తూ సుందర్ ముఖం మరింత కఠినంగా మార్చుకున్నాడు. *"ఇదిగో, అక్కడ ఐటీ కంపెనీ అని చెప్పి పెద్ద పెద్ద టచ్ స్క్రీన్ ఫోన్లు కొని, ఎవరెవరితోనో చాటింగ్‌లు చేయాలని చూసావో... నీ కాళ్లు విరగ్గొడతాను. నీకు ఈ కీప్యాడ్ ఫోన్ చాలు. ఇందులో వాట్సాప్ ఉంది కాబట్టి, నువ్వు ఆఫీస్‌కి వెళ్ళగానే నీ లైవ్ లొకేషన్ నాకు వాట్సాప్ చేయాలి. అలాగే ఆఫీస్ అయిపోయాక రూమ్‌కి రాగానే మళ్ళీ మెసేజ్ పెట్టాలి. నీ మీద నాకు నమ్మకం లేదు కాదు స్పందనా... కానీ అక్కడ సిటీ కల్చర్ పాడుది, పైగా నువ్వు నైట్ షిఫ్ట్ అంటున్నావు. నాకెక్కడో లోపల భయంగా ఉంది. అందుకే చెప్తున్నా, ఏ మాత్రం తేడా వచ్చినా నేను ఊరుకోను"* అని కాస్త భయంతో, అంతకంటే ఎక్కువ అధికారంతో అన్నాడు.

భర్త తనను ఇంతగా అనుమానిస్తూ, బానిసలా కట్టడి చేయాలని చూస్తుంటే స్పందనకి ఒళ్ళు మండింది. కానీ ఆ క్షణానికి గొడవ పడితే ఉద్యోగం ఆగిపోతుందనే భయంతో, తన కోపాన్ని దిగమింగుకుని నిశ్శబ్దంగా ఆ ఫోన్‌ని అందుకుంది. "సరే బావా, నువ్వు చెప్పినట్టే వింటానులే" అని నమ్మబలికి అతనికి సెండ్ ఆఫ్ ఇచ్చింది.

సుందర్ బైక్ వేగంగా శ్రీకాకుళం వైపు వెళ్ళిపోతుంటే, స్పందన చేతిలోని ఆ చిన్న కీప్యాడ్ ఫోన్ వైపు చూసి అసహ్యంగా నవ్వింది. ఒక జైలు నుంచి తప్పించుకున్నా, తన మొగుడు పెట్టిన ఈ నిఘా నీడ త్వరలోనే ఎలాంటి మలుపులు తిరగబోతుందో ఆమెకు అప్పుడు తెలియదు. రేపటి నుంచి ఆ ఐటీ పార్క్ గేట్, అక్కడ ఉండే రాఘవ కళ్ల ముందే ఆమె ఆలోచనలు తిరగడం మొదలయ్యాయి.