[krish86grama]

நான் அம்மாவின் மடியில் தலையை வைத்தபடி எப்போ தூங்கினேன் என்று தெரியல. கண் விழித்துப் பார்த்தபோது கடிகாரத்தில் நாலு மணி ஆகியிருந்தது. அம்மா சோபாவில் இல்லை. நான் ஒன்றும் பேசாமல் மெதுவாக எழுந்து பெட்ரூமுக்கு வந்து படுத்துக் கொண்டேன். ப்ரியா இன்னும் ஆழ்ந்த தூக்கத்தில் இருந்தாள்.
காலை ஏழு மணி அளவில் அம்மா வந்து எழுப்பினார். “அருண்… எழுந்திரு. எலூ மணி ஆகுது பிரியா உன்ன எழுபிவிட சொன்னான்னு ” சொல்ல. பெட்ரூம் டேபிளில் ஒரு கப் காபி ஆவி பறக்க வைக்கப்பட்டிருந்தது.
நான் எழுந்து உட்கார்ந்தேன். அம்மா சிரித்த முகத்தோடு, “இந்த காபி ப்ரியாவுக்கு. நீ போய் ப்ரஷ் பண்ணிட்டு வா உனக்கு காபி போட்டு கொடுக்குறேன்னு” என்றார்.
ப்ரியா எங்கள் பெட்ரூம் பாத்ரூமில் குளித்துக் கொண்டிருந்ததால், நான் பின்பக்கம் இருக்கும் அம்மா பயன்படுத்தும் பாத்ரூமுக்கு போனேன்.
உள்ளே நுழைந்ததும் அம்மா குளித்த சோப்பு வாசனை, மஞ்சள் வாசனை எல்லாம் மூக்கை துளைத்தது. அங்கு பார்த்தால் கொடியில் அம்மா நைட் போட்டிருந்த காட்டன் புடவையும், பாவாடை, ஜாக்கெட்டும் தொங்கிக் கொண்டிருந்தன.
நான் கதவை சாத்திவிட்டு, அந்தத் துணிகளை நெருங்கினேன். அம்மாவின் ஜாக்கெட்டை எடுத்து அக்குள் பகுதியை மோந்து பார்த்தேன். வியர்வை + சோப்பு + அம்மாவின் உடல் வாசனை கலந்த மனம் என்னை அப்படியே கிறங்கடித்தது. கண்களை மூடியபடி மீண்டும் மீண்டும் மோந்து கொண்டிருந்தேன். அந்த வாசனையில் எங்கு இருக்கிறோம் என்ன பண்ணுறோம்னு கூட மறந்து போனேன்.
திடீரென்று பின்னால் இருந்து ஒரு குரல் கேட்டது.
“அந்த ஆளுக்கு துணியைக் குடுப்பா… வாஷிங் மெஷின்ல போடணும்.”
நான் திடுக்கிட்டு திரும்பினேன். அம்மா அங்கேயே நின்று கொண்டிருந்தார்.
எனக்கு என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை. முகம் சிவந்து, பயத்தில் உறைந்து போனேன். அம்மாவின் முகத்தில் கோபமோ, அதிர்ச்சியோ இல்லை. அமைதியாக இருந்தது.
அம்மா கையை நீட்டினார். நான் நடுங்கும் கையோடு ஜாக்கெட்டையும், புடவையையும் ஒவ்வொன்றாகக் கொடுத்தேன். என் முகத்தில் அசடு வழிந்தது.
அம்மா காலையில் குளித்து, தலையைத் துண்டால் சுற்றியபடி, நெற்றியில் மஞ்சள் குங்குமம் வைத்து, மங்களமாக இருந்தார். அங்கேயே வாஷிங் மெஷின் இருந்ததால், என்னிடமிருந்து வாங்கிய துணிகளை அம்மா உள்ளே போட்டார்.
நான் வேகமாக பல் துலக்கிவிட்டு, கிச்சனுக்கு வந்து காபி கிளாஸை எடுத்துக் கொண்டு அம்மாவைப் பார்க்காமல் ஓடினேன்.
பிறகு டிரஸ் செய்து கொண்டு, ப்ரியாவுடன் ஆபீஸுக்கு கிளம்பினேன்.
நானும் ப்ரியாவும் ஒரே கம்பெனிதான். அவள் அக்கவுண்ட் மேனேஜர். நான் ப்ரொடக்ஷன் லைன் மென். வீட்டில் மட்டுமல்ல, ஆபீஸிலும் அவள்தான் டாமினேட் செய்வாள். எப்போதும் அவள் மேலே, நான் கீழே.
ஆபீஸ் போனதும் மேனேஜரிடம் போய் ஜெனரல் ஷிப்ட்டுக்கு மாற்றிக் கொள்ளும்படி கேட்டேன். அவரும் ஒப்புக்கொண்டார். “சரி அருண், நீ ஜெனரல் ஷிப்ட்டுக்கு வா. ஒரு ஆள் குறையுது. அப்புறம் உன் வைப் கிட்ட சொல்லி டிராவல் அலவன்ஸ் இன்னும் கிளியர் ஆகல, கொஞ்சம் பார்த்து பண்ணிக்கொடு” என்றார்.
அப்போது அவர், “என்ன உடம்பு சரியில்லையா? ஒரு மாதிரி இருக்கியே?” என்று கேட்டார்.
நான் “ஆமா சார்” என்று சும்மா சொன்னேன்.
“ஹாஃப் டே லீவ் எடுத்துக்கோ” என்றார்.
நானும் சரி என்று சொல்லிவிட்டு, ப்ரியாவிடம் சொல்லி வீட்டுக்கு கிளம்பினேன்.