[Jeyjay]

இன்றைய காலகட்டத்தில் AI (செயற்கை நுண்ணறிவு) தொழில்நுட்பத்தின் வருகைக்குப் பின், கலை மற்றும் இலக்கிய உலகம் உட்பட எல்லாமே முற்றிலுமாக ஒரு செயற்கையான வடிவத்திற்கு மாறிவிட்டது என்றே தோன்றுகிறது. அன்றொரு காலத்தில், கதை ஆசிரியர்கள் தங்களின் சொந்த முயற்சியினாலும், சிந்தனைத் திறனாலும், கற்பனை வளத்தாலும் கதைகளை மிக அழகாக எழுதி வந்தார்கள். அப்படி எழுதப்பட்ட கதைகளில் மனிதர்களுக்கே உரிய உண்மையான உணர்வுப்பூர்வமான இமோஷனல் வெளிப்பாடுகளும், ஆன்மாவும் கலந்திருக்கும். கதையின் ஒவ்வொரு வரியிலும் அந்த எழுத்தாளனின் உழைப்பும் ரத்தமும் கலந்திருக்கும்.

ஆனால், எப்போது இந்த AI தொழில்நுட்பம் கதையுலகிற்குள் நுழைந்ததோ, அன்றிலிருந்து கதைகளில் செயற்கைத்தனத்தின் ஆதிக்கம் மிகவும் அதிகரித்துவிட்டது. இந்த தொழில்நுட்பத்தின் உதவியோடு எழுதப்படும் கதைகளில் இலக்கணப் பிழைகளோ அல்லது வாக்கிய அமைப்பில் தவறுகளோ இல்லாமல் இருக்கலாம்; பார்ப்பதற்கு மிகத் துல்லியமாக வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கலாம். ஆனால், மனித மனங்களை உலுக்கும், கண்கள் நனைய வைக்கும் அந்த உண்மையான "உணர்வுகள்" எல்லாமே இதில் செத்துப் போய்விடுகின்றன.

கதை ஆசிரியர்கள் தங்களின் வேலைப்பளுவைக் குறைக்க AI-ஐப் பயன்படுத்துவதில் எனக்கு எந்தவித மாற்றுக் கருத்தும் இல்லை. அதை ஒரு கருவியாகப் பயன்படுத்தலாம். ஆனால், ஒரு கதை என்று வரும்போது அதில் எழுத்தாளர்களின் சொந்த உழைப்பும், அவர்களின் தனித்துவமான கற்பனைத் திறனும், இதயத்திலிருந்து வெளிப்படும் உணர்வுகளும் ஒன்றாக இணைய வேண்டும். அப்பொழுதுதான் அந்தக் கதை வாசிப்பதற்கு இன்னும் அழகாகவும், உயிரோட்டமுள்ளதாகவும் மாறும்.

இப்படி மனித உணர்வுகளே இல்லாமல், வெறும் AI மட்டுமே கொண்டு உருவாக்கப்படும் கதைகளைப் படிக்கும்போது, ஏதோ ஒரு கம்ப்யூட்டர் கோடிங் செய்வதைப் பார்ப்பது போலத்தான் இருக்கிறது. இயந்திரத்தனமான வார்த்தைகள் இருக்கிறதே தவிர, இதயத்தைத் தொடும் வரிகள் இல்லை. பழையபடி எழுத்தாளர்கள் தங்கள் பேனாவால், தங்கள் சிந்தனையால் கதைகளுக்கு உயிர் கொடுத்த அந்த அழகான நாட்களை மனம் இப்போது மிகவும் ஏங்குகிறது.....Missing those days