Incest அன்பின் இரண்டாவது தாய்

[krish86grama]

மாலை 6:45 மணி. வெளியே சூரியன் மெதுவாக மறையும் நேரம். வானம் ஆரஞ்சு நிறத்தில் பரவியிருந்தது. கமலா அம்மாவின் வீட்டின் மாடி பால்கனியில் இருந்து தெரியும் அந்தக் காட்சி எப்போதும் அருணுக்கு அமைதியைத் தரும். ஆனால் இன்று அந்த அமைதியும் அவனுக்குள் இருந்த சோர்வை மறைக்க முடியவில்லை.
ப்ரியா மதியமே தன் அண்ணன் சேது வீட்டுக்கு போயிருந்தாள். “அண்ணன் பசங்க ரெண்டு பேரும் டெஸ்ட் எழுதி முடிச்சிருக்காங்க. நான் அங்கே கொஞ்சம் இருந்துட்டு வர்றேன். இரவு சாப்பாட்டுக்கு முன்னாடி வந்துடுவேன்” என்று சொல்லி போனவள் இன்னும் திரும்பவில்லை. வீடு அமைதியாக இருந்தது.
அருண் ஹாலில் சோபாவில் சாய்ந்தபடி உட்கார்ந்திருந்தான். கையில் டிவி ரிமோட் இருந்தாலும் திரை திரையாக மாறிக்கொண்டிருந்தாலும் அவன் கண்கள் எங்கோ தொலைவில் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன. 29 வயது ஆனாலும், சில நாட்களில் அவனுக்கு 15 வயது சிறுவனாக உணர்வான். குறிப்பாக இப்படி தனியாக இருக்கும் போது.
“அப்பா… அம்மா…” என்று மனதுக்குள் முணுமுணுத்தான். அவர்கள் இறந்து பத்து வருஷம் ஆகிவிட்டது. ஆனாலும் அந்த வலி இன்னும் பழையபடியே இருந்தது. விபத்து. ஒரு நொடியில் இருவரையும் பறிகொடுத்துவிட்டான். அதன் பிறகு உறவினர்கள், உதவிகள், பின்னர் தனியான போராட்டம். ப்ரியாவைத் திருமணம் செய்த பிறகு இந்த வீட்டில் ஒரு புது குடும்பம் கிடைத்தது என்று நினைத்தான். ஆனால் இன்று அந்தப் பழைய காயம் திறந்துவிட்டது.
சமையலறையில் இருந்து லேசான காபி வாசனை வந்தது. கமலா அம்மா தன் வழக்கமான புடவையில் – வெளிர் நீல நிறத்தில் – வந்தார். அவருக்கு 57 வயது. ஆனாலும் உடம்பு இன்னும் நிமிர்ந்து நின்றது. நீண்ட காலம் வீட்டு வேலைகள் செய்ததால் கைகள் கொஞ்சம் கரடுமுரடாக இருந்தாலும், முகத்தில் இருந்த மென்மை அப்படியே இருந்தது. நெற்றியில் சின்னதாக திலகம், தலைமுடி கொண்டையாகக் கட்டப்பட்டிருந்தது. சில நரை முடிகள் தெரிந்தன. அவை அவருக்கு அழகை அதிகப்படுத்தின.
“என்னபா டிவி பார்க்காமல் இப்படி உக்காந்திருக்க?” என்று கேட்டபடி அவர் இரண்டு டம்ளர் காபியுடன் வந்தார். ஒன்றை அருணிடம் நீட்டினார்.
அருண் திடுக்கிட்டு நிமிர்ந்தான். “ஒண்ணுமில்லைமா… கொஞ்சம் தலைவலி மாதிரி இருக்கு.”
கமலா அம்மா புன்னகைத்தார். அந்தப் புன்னகையில் அனுபவம் இருந்தது. “பொய் சொல்லாதப்பா. என் கண்ணுக்கு தெரியுது. உக்காரு.” என்று சொல்லிவிட்டு அவர் அருகில் இருந்த சோபாவில் உட்கார்ந்தார். அவர்களுக்குள் கொஞ்சம் இடைவெளி இருந்தாலும், அந்த நெருக்கம் அருணுக்கு புதிதாக இருந்தது. பொதுவாக மாமியார் என்றால் கொஞ்சம் தூரம் விட்டே பேசுவார். ஆனால் இன்று அந்தத் தூரம் குறைந்திருந்தது.
காபியை உறிஞ்சியபடி அருண் மௌனமாக இருந்தான். கமலா அம்மாவும் அவசரப்படுத்தவில்லை. இருவரும் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தனர். வெளியே பறவைகள் ஒலி குறைந்து, வீட்டுக்குள் ஃபேன் சுழலும் சத்தம் மட்டுமே கேட்டது.
அருண் தொடங்கினான். குரல் சற்று தடுமாறியது. “நான் என்னைப் பத்தி நிறைய பேசினதில்லை இல்ல? என் அப்பா அம்மாவைப் பத்தி…”
கமலா அம்மா மெதுவாகத் தலையசைத்தார். “சொல்லுபா. என்ன இருந்தாலும் சொல்லு. நான் கேட்கிறேன்.”
அருண் ஆழமாக மூச்சு விட்டான். பிறகு பேச ஆரம்பித்தான். முதலில் தயக்கமாக. பின்னர் வார்த்தைகள் பெருகின.
“எங்க அப்பா ஒரு ஸ்கூல் டீச்சர். அம்மா வீட்டுல தான் இருந்தாங்கா. ரொம்ப சிம்பிள். நான் ஒரே பையன். எனக்கு 19 வயசு இருக்கும். அப்போ ஒரு கார் ஆக்சிடெண்ட். இரண்டு பேரும்… ஒரே நாள்ல போயிட்டாங்க. அதுக்கப்புறம் நான் தனியா. உறவினர்கள் எல்லாம் உதவினாங்க. ஆனா அந்த வீடு, அந்த அறை, அம்மா சமைச்ச சாப்பாடு, அப்பா பேசின கதைகள்… எல்லாம் காணாம போச்சு. நான் படிச்சேன், வேலைக்கு போனேன். ப்ரியாவை பார்த்து கல்யாணம் பண்ணினேன். இங்க வந்த பிறகு கொஞ்சம் சந்தோஷமா இருந்தேன். ஆனா சில நாள் இப்படி தனியா இருந்தா… எல்லாம் திரும்ப நினைவுக்கு வருதுமா.”
அவன் குரல் உடைந்தது. கண்கள் சிவந்தன. கமலா அம்மா தன் கையை நீட்டி அவன் தோளில் மெதுவாக வைத்தார். அந்தத் தொடுதல் சூடாக இருந்தது.
அருண் தன் முகத்தை இரு கைகளாலும் பொத்திக்கொண்டான். பல வருஷங்களுக்குப் பிறகு முதல் முறையாக ஒருவர் முன்னால் தன் வலியை வெளிப்படுத்தினான். கமலா அம்மா அவனை அப்படியே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். அவருக்கு தன் மகன்கள் எல்லாம் தனியாக இருந்தாலும், இந்த மருமகன் மீது ஏதோ ஒரு தனி பாசம் இருந்தது. அவன் தனியாக இருப்பதைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் அவருக்கு தன் இளம் வயதை நினைவூட்டியது.
சிறிது நேரம் கழித்து அருண் அமைதியானான். கமலா அம்மா பேச ஆரம்பித்தார்.
“எல்லாருக்கும் ஒரு காயம் இருக்குபா… எனக்கும் இருக்கு. நீ நினைக்கிற மாதிரி நான் எல்லாம் சந்தோஷமா இருந்ததில்லை. ஐந்து பிள்ளைகளை பெத்து வளர்த்தேன். சேது, சோமு, ப்ரியா, அமுதன், கங்கா. ஒவ்வொருத்தருக்கும் ஒரு பிரச்சனை. உன் மாமனார்… அவர் வேலை வேலைன்னு இருந்தார். வீட்டுக்கு வந்தா தூங்கினார். என் சிரமத்தை அவர் புரிஞ்சுக்கவே இல்லை. நான் தனியா எல்லாத்தையும் சமாளிச்சேன். பிள்ளைகள் படிக்க வைக்க வேண்டும், சாப்பாடு, உடை, டாக்டர், ஸ்கூல் ஃபீஸ்… எல்லாம் என் தலை மேல இருந்தது. சில நாள் இரவு முழுக்க தூக்கம் வராமல் அழுதிருக்கேன். யார்கிட்டயும் சொல்ல முடியாது. மாமியார், மாமனார், உறவினர்கள்… எல்லாரும் ‘நீ தானே பெத்தவ’ன்னு சொல்வாங்க.”
அவர் பேசும் போது குரல் மெதுவாக இருந்தது. ஆனால் அதில் வலிமை இருந்தது.
“ஆனா இப்போ பாரு… எல்லா பிள்ளைகளும் தனி குடித்தனம் போயிட்டாங்க. நான் இங்க உக்காந்து உன்னையும் ப்ரியாவையும் பார்த்துட்டு இருக்கேன். வாழ்க்கை இப்படித்தான். காயத்தை தாங்கிக்கிட்டு, ரத்தம் வர்ற வரை அழுதுட்டு, பிறகு எழுந்து நடக்கணும். நீ மட்டும் இல்லபா… நானும் தனியாத்தான் இருந்தேன். ஆனா இப்போ உன்னைப் பார்க்கும்போது எனக்கு ஒரு ஆறுதல் வருது. நீ என் மருமகன் இல்ல… என் மகன் மாதிரி.”
அவர் அருணின் கையைப் பிடித்தார். அந்தக் கை உறுதியாக இருந்தது. அருணுக்கு ஒரு விசித்திரமான உணர்வு. இதற்கு முன் மாமியாரைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் கொஞ்சம் பயமும் மரியாதையும் மட்டுமே இருந்தது. “மாமியார் என்றால் கண்டிப்பு, கட்டுப்பாடு” என்ற எண்ணம். ஆனால் இன்று அந்தப் பயம் முழுவதுமாகக் கரைந்தது. பதிலாக ஒரு ஆழமான மரியாதை, பாதுகாப்பான உணர்வு, இதமான ஒரு சூடு… அவன் நெஞ்சுக்குள் பரவியது.
அவன் மெதுவாக கமலா அம்மாவின் முகத்தைப் பார்த்தான். 57 வயதில் கூட அவர் அழகாக இருந்தார். கண்கள் பெரியவை, முகத்தில் அனுபவத்தின் ஒளி. சிரிக்கும் போது கண்களுக்கு அருகில் சுருக்கங்கள். அந்தச் சுருக்கங்கள் கூட அவருக்கு அழகு சேர்த்தன. அவர் அணிந்திருந்த புடவையின் மடிப்புகள், அவரது மார்பு லேசாக உயர்ந்து தாழ்வது, கைகளின் மென்மை… அருணுக்கு முதல் முறையாக அவரை ஒரு பெண்ணாக, தாயாக மட்டுமல்லாது, ஒரு மனிதராக உணர்ந்தான்.
கமலா அம்மா புன்னகைத்தார். “நானும் உன்னைப் பார்க்கும்போது சந்தோஷப்படுறேன்பா,  இன்னொரு காபி போட்டுத் தரேன்.”
அவர் எழுந்து சமையலறைக்கு போனார். அருண் அவரது பின்புறத்தைப் பார்த்தான். வயதானாலும் உடலில் இருந்த அந்த முதிர்ச்சியான அழகு அவனை லேசாகத் தொட்டது. “என்ன நினைக்கிறேன் நான்?” என்று தனக்குத்தானே கேட்டுக்கொண்டான். ஆனாலும் அந்த உணர்வு முழுவதும் போகவில்லை.
கமலா அம்மா திரும்பி வந்தார். இம்முறை அவர் அருணுக்கு அருகில் இன்னும் நெருக்கமாக உட்கார்ந்தார். இருவரும் மீண்டும் பேச ஆரம்பித்தனர். இம்முறை உரையாடல் இலேசாக இருந்தது. பழைய நினைவுகள், சிரிப்பு, சின்ன சின்ன கதைகள்.
அருண் தன் பால்யத்தில் அப்பாவுடன் போன மீன் பிடிக்கும் கதையைச் சொன்னான். கமலா அம்மா தன் இளம் வயசில் கிராமத்தில் நடந்த ஒரு திருவிழா கதையைச் சொன்னார். நேரம் போவது தெரியாமல் பேசிக்கொண்டிருந்தனர்.
வெளியே இருட்ட ஆரம்பித்தது. ஹாலில் லைட் எரியவில்லை. இருவரும் அந்த மங்கலான வெளிச்சத்தில் உட்கார்ந்திருந்தனர். அருணுக்கு அந்த நெருக்கம் ஆறுதலாக இருந்தது. கமலா அம்மாவுக்கு அருனின் துயரத்தைத் துடைக்கும் உணர்வு ஏற்பட்டது.
இந்த உரையாடல் அவர்களுக்கு இடையே ஒரு புதிய பாலத்தை உருவாக்கியது. அருணுக்கு மாமியார் மீதான பயம் முழுவதுமாக மறைந்து, அதற்கு பதிலாக ஒரு ஆழமான, இதமான, உணர்ச்சி நிறைந்த உறவு தொடங்கியது.