Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[Shajith]

ஒரு கதையை கதையாகப் பாருங்கள்; கதாசிரியரின் கற்பனையை வாசகரின் கற்பனையால் கட்டுப்படுத்த நினைக்காதீர்கள்.
"கற்றது கைமண் அளவு; கல்லாதது உலகளவு." ஒரு கதையின் நோக்கம் என்ன என்பதை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளாமல், இரண்டு வரி படித்துவிட்டு கதையின் திசையை மாற்றச் சொல்வது விமர்சனம் அல்ல.
இந்த இணையதளத்தில் கதை எழுதும் எந்தக் கதாசிரியருக்கும் யாரும் சம்பளம் கொடுப்பதில்லை; பொருளாதார உதவியும் செய்வதில்லை. தங்களுடைய குடும்பம், வேலை, பொறுப்புகள் ஆகியவற்றுக்கு நடுவில் நேரம் ஒதுக்கித்தான் அவர்கள் எழுதுகிறார்கள். அதற்கு நாம் தர வேண்டியது ஊக்கம்தான்; உத்தரவு அல்ல.
"ஆயிரம் பேர் ஆயிரம் விதம் சொல்வார்கள்; ஆனால் பாதை ஒன்றுதான்." கதையின் பாதையைத் தீர்மானிப்பது கதாசிரியரின் உரிமை. வாசகரின் உரிமை, அந்தப் பாதை நம்பும்படியாக இருக்கிறதா, எழுத்து எப்படி இருக்கிறது, கதாபாத்திர வளர்ச்சி சரியாக இருக்கிறதா என்பதைச் சொல்வதுதான்.
"இவனை கொல்லுங்கள், இவளை அங்கே அனுப்புங்கள், கதை இப்படித்தான் போக வேண்டும்" என்று சொல்வது விமர்சனம் அல்ல; அது இன்னொரு கதையை எழுதும் முயற்சி.
கதாசிரியர் யாழினி ராம் பலமுறை தெளிவாகச் சொல்லியிருக்கிறார்: "கதையில் குறைகள் இருந்தால் சுட்டிக்காட்டுங்கள்; அதைத் திருத்திக் கொள்கிறேன்" என்று. ஆனால் அந்த மாதிரியான விமர்சனம் குறைவாகவும், கதையை மாற்றச் சொல்லும் கருத்துகள் அதிகமாகவும் இருப்பது வருத்தம்தான்.
"சொல் அளந்து சொன்னால் சொந்தம் பெருகும்." கருத்து சொல்லுங்கள்; ஆனால் அது கதையைப் பற்றியதாக இருக்கட்டும், கதாசிரியரின் கற்பனையை உடைக்கும் வகையில் அல்ல.
ஒரு நல்ல கதையை ஊக்கப்படுத்துவது எளிதல்ல; ஆனால் அதை தேவையற்ற கருத்துகளால் பாதிப்பது மிகவும் எளிது. அதனால்தான் பல நல்ல கதைகள் பாதியிலேயே நின்றுவிடுகின்றன.
உங்கள் கற்பனைக்கு ஏற்ற கதை வேண்டும் என்றால், நீங்கள் எழுதுங்கள். நிச்சயம் நாங்களும் வாசகர்களாகப் படித்து, மரியாதையுடன் கருத்து சொல்வோம். அதே மரியாதையை, எழுதிக் கொண்டிருக்கும் கதாசிரியர்களுக்கும் கொடுப்போம். அதுதான் நல்ல வாசகரின் அடையாளம்.

ஒரு விஷயம் மட்டும் புரிந்துகொள்ளுங்கள்.
ஒவ்வொரு அத்தியாயமும் வந்தவுடன், "இவனை கொல்லுங்கள்", "இவளை இவனுடன் சேர்த்துவிடுங்கள்", "கதையை இப்படித்தான் மாற்றுங்கள்" என்று கதையின் போக்கையே மாற்றச் சொல்வது விமர்சனம் அல்ல.
மனித மனதைப் பற்றி ஆய்வு செய்த பல உளவியல் நிபுணர்கள், "Fantasy–Reality Distinction" (கற்பனைக்கும் நிஜ வாழ்க்கைக்கும் உள்ள வேறுபாட்டை உணர்வது) என்பது மனநலத்தில் மிகவும் முக்கியமான திறன் என்று கூறுகிறார்கள். ஒரு கதையை கதையாகப் பார்க்காமல், அதை நிஜ வாழ்க்கையுடன் கலக்கத் தொடங்கினால், அந்த விவாதமும் சரியான திசையில் செல்லாது.
கதாசிரியர் உருவாக்கும் கதை அவருடைய கற்பனை. வாசகரின் உரிமை, அந்தக் கதையில் உள்ள பலம், பலவீனம், எழுத்து நடை, கதாபாத்திர வளர்ச்சி ஆகியவற்றைப் பற்றி கருத்து சொல்வதுதான்; கதையை முழுவதும் தன் விருப்பத்திற்கு மாற்றச் சொல்வது அல்ல.
"சொல் சுடும்; வாள் சுடாது." அதனால் கருத்து சொல்லுங்கள்; ஆனால் அது கதையை வளர்க்கும் கருத்தாக இருக்கட்டுமே தவிர, கதாசிரியரின் கற்பனையை கட்டுப்படுத்தும் உத்தரவாக இருக்க வேண்டாம்.