Adultery माझे सासरे

[dickrider]

"नमस्कार बाबा." मी माझ्या सासऱ्यांना अभिवादन केले आणि वडीलधाऱ्या व्यक्तीप्रती आदर व्यक्त करण्याच्या प्रथेनुसार वाकून त्यांच्या पायांना स्पर्श केला. मी माझ्या सासरच्या मोठ्या घराच्या प्रवेशद्वाराशी उभी होते.

"आयुष्यमान भव!" त्यांनी माझ्या डोक्यावर हात ठेवत मला आशीर्वाद दिला.

मी उभी राहताच त्यांनी अलगद माझ्या खांद्यांवर हात ठेवला आणि मला मिठीत घेतले. मीही आनंदाने त्यांना मिठी मारली; पण काही क्षणांनी मला जाणवले की त्यांची मिठी थोडी अधिक घट्ट होत चालली होती. माझे उरोज त्यांच्या छातीवर आवश्यकतेपेक्षा थोडे अधिक दाबले जात होते. मला ते थोडे विचित्र वाटले, पण कदाचित मला पाहून त्यांना खूप आनंद झाला असेल, असा विचार करून मी काही बोलले नाही. ती मिठी आवश्यकतेपेक्षा काही क्षण जास्तच टिकली.

आम्ही एकमेकांपासून दूर झालो, एकमेकांकडे हसून पाहिले आणि मग त्यांनी घरातील एका नोकराला माझे सामान आत नेण्यास सांगितले.

विश्वनाथ देशमुख, म्हणजे आम्ही सर्व जण ज्यांना बाबा म्हणतो, ते माझे सासरे आहेत. ते आमच्या कुटुंबाचे प्रमुख आहेत. गावाभोवतीच्या विस्तीर्ण शेतीजमिनी देशमुख कुटुंबाच्या मालकीच्या आहेत. त्यांच्याकडे तीनशेहून अधिक गायी-म्हशी असलेला मोठा आणि यशस्वी दुग्धप्रक्रिया उद्योगही आहे. याशिवाय कुटुंबाच्या मालकीची एक शाळा आणि कनिष्ठ महाविद्यालय आहे, जिथे आसपासच्या गावांतील आणि शहरांतील विद्यार्थी शिक्षणासाठी येतात. या सर्वामुळे देशमुख कुटुंब अत्यंत श्रीमंत आणि प्रभावशाली मानले जाते.

मात्र, नेहमीच अशी परिस्थिती नव्हती. बाबांचे आई-वडील अल्पशेती करणारे शेतकरी होते. बाबांना हरी नावाचा एक मोठा भाऊ होता. हरी शेतीची जबाबदारी सांभाळण्यासाठी गावातच राहिला, तर बाबा सैन्यात भरती झाले. सैन्यातील जवळपास दहा वर्षांच्या सेवाकाळात बाबा उत्कृष्ट खेळाडू म्हणून ओळखले जात. त्यांनी ॲथलेटिक्स आणि बॉक्सिंगसारख्या स्पर्धांमध्ये सैन्याचे प्रतिनिधित्व केले. ईशान्य भारतातील दहशतवादविरोधी मोहिमांमध्येही त्यांनी काही काळ प्रत्यक्ष सहभाग घेतला होता.

हरीच्या अकाली निधनानंतर बाबांना सैन्याची नोकरी सोडून गावी परतावे लागले. गावी परतल्यानंतर त्यांनी सैन्यातून मिळालेली बचत आणि निवृत्तीवेतन वापरून त्यांच्या आधीच्या शेतीलगत आणखी जमीन विकत घेतली. आधुनिक शेतीपद्धती आणि यंत्रसामग्रीचा वापर करून त्यांनी उत्पादनात मोठी वाढ केली. शेतीतून मिळालेल्या उत्पन्नातून त्यांनी आणखी जमीन विकत घेतली आणि त्यातून पुन्हा अधिक उत्पन्न मिळवले. हा विस्ताराचा प्रवास आजही सुरूच आहे. त्यांनी गावात दुग्धजन्य पदार्थांचा कारखानाही सुरू केला आणि एक शाळाही उभारली. आज शेकडो लोक त्यांच्या उद्योगांमध्ये काम करतात, त्यामुळे जिल्ह्यात त्यांचा मोठा प्रभाव आहे.
आपली संपत्ती आणि सामाजिक प्रतिष्ठा यांच्या बळावर बाबांनी राजकारणातही पाऊल ठेवले. ते अनेक वर्षे गावाचे सरपंच राहिले आणि जिल्हा परिषदेचे सदस्य म्हणूनही अनेक कार्यकाळ त्यांनी पूर्ण केले.

मी नेहमी बाबांना अत्यंत कडक स्वभावाचे आणि मितभाषी व्यक्तिमत्त्व म्हणूनच ओळखत आले होते. त्यांचा दरारा इतका होता की माझ्यासह घरातील प्रत्येकजण त्यांचा आदरयुक्त धाक बाळगत असे. त्यांना ओळखू लागल्यापासून माझे त्यांच्याशी फारसे बोलणे झाले नव्हते. पण गेल्या दोन वर्षांत मात्र त्यांच्यात एक वेगळाच बदल दिसू लागला. ते माझ्याशी अधिक बोलू लागले, कधीकधी हसत-खेळत विनोदही करू लागले. मला वाटले, वयाबरोबर त्यांचा स्वभाव काहीसा मवाळ झाला असावा.