Incest வெள்ளி முடி விஜயா (பாட்டி 49 - பேரன் 19)

[auntyworld]

அந்தப் பெரிய கிராமத்து வீடு இப்போ ஒரு பழைய கல்லறையைப் போல ரொம்ப அமைதியாவும், ஒருவித குளிர்ச்சியாவும் இருந்தது. கருப்பையா இறந்து அப்போ ஒரு மாசம் மட்டும்தான் ஆகியிருந்தது.


சென்னை கடற்கரையில அஸ்தியை அலைகள்ல கரைச்சதுக்கு அப்புறம், நாங்க ரெண்டு பேரும் நேரா கிராமத்து வீட்டுக்குத் திரும்பியிருந்தோம். உறவினர்கள் எல்லாரும் சடங்குகளுக்கு வந்துட்டு, சில நாட்கள் இங்கேயே தங்கிட்டு, அப்புறம் அவங்கவங்க சொந்த வாழ்க்கையைப் பார்க்க ஊருக்குக் கிளம்பிப் போயிட்டாங்க. கடைசியில அந்த வீட்ல எஞ்சியிருந்தது நானும் விவேக்கும் மட்டும்தான்.

ராத்திரி ஒன்பது மணி இருக்கும். சுவத்துல தொங்கிட்டிருந்த அந்தப் பழங்காலத்து மரக் கடிகாரம் 'டிங்... டிங்...' என்று ஒன்பது முறை சத்தம் போட்டது. அந்த ஓசை அந்தப் பெரிய ஹால்லயும், காலியா கிடக்குற மத்த அறைகள்லயும், பழைய மரப் படிக்கட்டுகள்லயும் பயங்கரமா எதிரொலிச்சு, என் மனசை மெல்ல நிஜ உலகத்துக்கு இழுத்துட்டு வந்தது.

 அதுவரைக்கும் நான் சோபாவுல ஏதோ மரத்துப் போன நிலைமையில, கண்களை மூடிட்டு அப்படியே அமர்ந்திருந்தேன். உடம்புல அம்புட்டு களைப்பு இருந்தது, ஆனா மனசு என்னவோ அலைபாய்ஞ்சுட்டே இருந்தது. ஒரு மாசம்தான் ஆகியிருந்தது... ஆனா அந்த ஒரு மாசம் எனக்கு ஒரு யுகம் மாதிரி நகராம நின்னுட்டிருந்தது.

சட்டென்று விவேக்கோட அறையைத் திரும்பிப் பார்த்தேன். அவன் பயணக் களைப்புல அப்படியே படுத்துத் தூங்கிட்டிருந்தான். அந்தக் கடிகாரச் சத்தத்துல அவனும் மெதுவா கண் விழிச்சான். தூக்கம் கலங்குன கண்களோட, முகத்தைத் தேய்ச்சுகிட்டே ஹாலுக்கு நடந்து வந்தான்.

"விவேக்... எந்திரிச்சுட்டியாடா?" நான் ரொம்ப மெதுவா கேட்டேன். என் குரல் அந்த வீட்டின் பெரிய அமைதியில கொஞ்சம் நீண்டு, தேய்ஞ்சுதான் ஒலிச்சது.

"ம்ம்... ஆமா பாட்டி. ரொம்ப நேரமா தூங்கிட்டேனா?" அவன் எழுந்து வரும்போது, அவனோட காலடி சத்தம் அந்தத் தரையில மெல்ல எதிரொலிச்சது. அவன் என் பக்கத்துல வந்து நின்னான். அவன் உடம்புல இன்னும் அந்தத் தூக்கத்தோட வெதுவெதுப்பும், இளமையோட உயிர்ப்பும் அப்பட்டமா தெரிஞ்சது. பயணத்தோட களைப்பு அவன் முகத்துல இருந்தாலும், அவனோட கண்ணுல என் மேல ஒரு கவலை இருந்தது.

"பரவாயில்லைடா... ரொம்ப அலச்சல்தான் உனக்கு இந்த ஒரு மாசத்துல. சென்னைக்குத் தனியா கூட்டிட்டுப் போய், அஸ்தி சடங்கு எல்லாம் முடிச்சு, மறுபடி இங்க திரும்பி வர்றது... எல்லாமே உனக்கு ரொம்பக் கஷ்டம்தான். விவேக், எனக்கு இப்போதைக்குச் சாப்பாடு எதுவும் வேண்டாம்டா. நீ மட்டும் வேணும்னா ஊருக்குள்ள இருக்குற ஹோட்டலுக்குப் போய் உனக்கு வேண்டியதை ஏதாச்சும் வாங்கிட்டு வந்து சாப்பிடுறியா?" என்றேன் ரொம்ப சோர்வான குரல்ல.

விவேக் ஒரு நிமிஷம் அப்படியே நகராம நின்னான். அவனோட பார்வை என் முகத்துல சற்று நேரம் நிலைச்சு இருந்தது. என் கண்களுக்குக் கீழ விழுந்திருந்த அந்தப் பெரிய கருவளையத்தையும், முகத்துல இருந்த சோர்வையும் அவன் கவனிச்சான். அப்புறம் அவன் என் தோள்ல ரொம்ப மெதுவா கையை வச்சான். அந்தக் கை சற்று நேரம் அங்கேயே இருந்தது — ஒரு பேரனோட உறுதியான, ஆறுதல் தர்ற ஒரு தொடுதல் அது. "ஏன் பாட்டி? ஏன் சாப்பிட மாட்டேன்னு சொல்றீங்க? இப்படிச் சாப்பிடாமயே உட்கார்ந்திருந்தா உங்களுக்கு உடம்பு இன்னும் மோசமாகிடும் பாட்டி."

"இல்லைடா விவேக்... எனக்கு நிஜமாவே வேண்டாம். மனசு ஒரு மாதிரி பாரமா இருக்கு. அவர் இந்த உலகத்தை விட்டுப் போய் ஒரு மாசம் கூட இன்னும் முழுசா ஆகல... இந்த வீடே வெறுமனே, காலியா கிடக்கிற மாதிரி இருக்குடா. சென்னை அலைகள்ல அவரை விட்டுட்டு வந்ததுக்கு அப்புறம், எல்லாமே மாறிப்போன மாதிரி தோணுது. இந்தச் சுவர்கள், மாட்டி வச்சிருக்க போட்டோக்கள், அவரோட அந்தப் பழைய ஈஸி சேர் நாற்காலி — எல்லாமே அவரோட நினைவைத்தான் கிளறுது. எனக்குச் சாப்பிடற மனசே இல்லைடா," என்று சொல்லும்போதே என் கண்கள் கலங்கிடுச்சு. குரல் தழுதழுத்து உடைந்தது. அவன் கை என் தோள்ல இருந்து மெதுவா நழுவியது, ஆனா அந்தத் தொடுதலோட வெப்பம் சற்று நேரம் என் தோள்ல அப்படியே தங்கியிருந்தது.

விவேக் ஒரு நிமிஷம் அமைதியா நின்னு யோசிச்சான். அவன் கண்கள்ல சோகமும், அதே சமயம் ஒரு தீர்மானமும் தெரிஞ்சது. "எனக்குத் தெரியும் பாட்டி, உங்க மனசு இப்போ எவ்ளோ கஷ்டப்படும்னு. அதனாலதான் இப்படிப் பேசுறீங்க. ஆனா நீங்க சாப்பிடாம இருந்தா தாத்தாவுக்கு அங்க நிம்மதியா இருக்குமா? அவர் எப்பவும் உங்களை ‘நல்லா சாப்பிடு’ன்னு தானே சொல்லுவாரு. இருங்க... நீங்க ஹோட்டல் சாப்பாடெல்லாம் இப்போ சாப்பிட வேண்டாம். நானே நமக்காக இங்க சமையலறையில ஏதாச்சும் செய்யுறேன். கொஞ்சம் பொறுங்க," அப்படின்னு சொல்லிட்டுப் போனான்.

நான் ரொம்ப ஆச்சரியமா அவனைப் பார்த்தேன். அவன் சமையலறைக்குள் போகும்போது, அவனோட தோள்களோட அசைவு அந்த வீட்டின் மங்கிய மஞ்சள் நிற விளக்கொளியில தெரிஞ்சது. பாத்திரங்கள் எல்லாம் மெல்ல சத்தம் எழுப்பத் தொடங்குச்சு. ஒரு அரை மணி நேரம் கழிச்சு, விவேக் ரெண்டு தட்டுகள்ல தோசையும், அவசர அவசரமா அரைகுறையா அரைச்ச தேங்காய் சட்னியோடயும் வெளிய வந்தான்.

அந்தத் தோசை ஒழுங்கற்ற வடிவத்துல இருந்தது — சில இடங்கள்ல கொஞ்சம் கருகிப் போயிருந்தது, சில இடங்கள்ல ரொம்ப மெலிசா இருந்தது. ஆனா அவன் முகத்துல இருந்த அந்த ஆர்வமும், எனக்காக அவன் எடுத்த அந்த முயற்சியும் என் கண்ணீரை அப்படியே துடைச்சது.

அவன் தட்டை என் முன்னாடி வைக்கும்போது, அவனோட கை என் கைக்கு பக்கத்துல வந்து, ஒரு சின்ன நொடி தயங்கி நின்னுச்சு. நான் ஒரு துண்டு தோசையை எடுத்து வாயில வச்சேன். அந்தச் சுவை என் மனசைத் தொட்டது.
"எப்படி இருக்கு பாட்டி?" என்று ரொம்ப ஆவலோட, கொஞ்சம் பயத்தோடயும் கேட்டான். அவனோட கண்கள் என் முகத்தையே உற்றுப் பார்த்தது.

நான் மென்மையா சிரிச்சேன். கண்களில் மறுபடி நீர் திரண்டது. "நிஜமாவே சூப்பரா இருக்குடா விவேக். இவ்வளவு நாள் கழிச்சு... எனக்காக ஒருத்தங்க சமைச்சிருக்காங்க. இந்தச் சுவைக்கு உன்னோட சமையல் திறமை காரணம் இல்லைடா, என் மேல நீ வச்சிருக்க உன்னோட அக்கறைதான் காரணம். நீ இப்படி என் கூட இருக்கிறதே எனக்குப் பெரிய ஆறுதல்டா."
விவேக் சட்டென்று ஒரு சின்னக் குழந்தையைப் போல, ரொம்ப வெட்கத்தோட கேட்டான், "பாட்டி... நீங்க எனக்கு ஊட்டி விடுறீங்களா?"

நான் ஒரு நிமிஷம் அப்படியே உறைஞ்சு நின்னேன். பழைய நினைவுகள் — அவன் சின்னப் பிள்ளையா இந்த வீட்ல ஓடித் திரிஞ்சப்போ, நான் அவனுக்குப் பின்னாடியே தட்டோடு அலைஞ்சு ஊட்டி விட்ட அந்த நாட்கள் — என் மனசுல மின்னல் மாதிரி வந்து மறைஞ்சது. அப்புறம் மெதுவா ஒரு துண்டு தோசையை அப்பி எடுத்து அவன் வாய்க்கு நேரா நீட்டினேன்.

அவன் மெதுவா வாய் திறந்தான். என் விரல்கள் அவனோட உதட்டை மிக மெல்ல, தற்செயலாத் தொட்டது. அந்தத் தொடுதல்ல நாங்க ரெண்டு பேரும் ஒரு நொடி அசையாமல் அப்படியே நின்னோம் — அது வெறும் பாசமான, ரொம்பப் பழகிய ஒரு தொடுதல் மட்டும்தான். வீட்டின் கடிகார ஓசை கூட ஏதோ ரொம்பத் தூரத்துல இருந்து வர்ற மாதிரி இருந்தது.

அவன் சாப்பிடும்போது, அவனோட மூச்சுக்காற்று என் கைக்கு பக்கத்துல மெதுவா வந்து வந்து போச்சு. நான் அவனுக்கு அடுத்த துண்டைத் தோசையை ஊட்டி விடும்போது, அவன் என் கையை மெல்லப் பிடிச்சு, சற்று நேரம் விட்டுவிடாமல் அப்படியே வச்சிருந்தான். அந்தப் பிடியில பயம், தனிமை, நன்றி, ஒருத்தரை ஒருத்தர் புரிஞ்சுகிட்ட விதம் — எல்லாமே கலந்திருந்தது.

அந்த ராத்திரியில அந்தப் பெரிய வீட்டின் அமைதி எங்களைச் சுத்தி மெல்ல இறுகத் தொடங்குச்சு. பேச்சு இடையிடையில நின்னு போச்சு, பார்வைகள் ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல சற்று நீண்டுச்சு. அவன் என் தோள்ல கை வச்சிருந்தப்போ, வெளிய கிராமத்தோட ராத்திரிக் காற்று மரங்களைத் தொட்டுப் போற சத்தம் கூட ரொம்ப மெதுவாத்தான் கேட்டுச்சு. நாங்க ரெண்டு பேரும் அந்தத் தட்டுகளோட ரொம்ப நேரம் அப்படியே உட்கார்ந்திருந்தோம். சின்னச் சின்ன இடைவெளிகள்ல, எங்க ரெண்டு பேரோட அருகாமை அந்த வீட்டின் குளிரையும், உள்ளத்துக்குள்ள இருந்த பெரும் குளிரையும் மெல்ல மெல்ல விலக்குற மாதிரி இருந்தது.

ஒரு மாசத்தோட தனிமை, ஏழு வருஷங்களோட பெரிய தூரம், குடும்பத்தோட பழைய காயங்கள் — எல்லாமே இந்த ஒரே ராத்திரியில மெல்ல மெல்லக் கரையத் தொடங்குச்சு. தனிமை இன்னும் முழுமையாப் போகலதான். ஆனா ஒரு சின்ன வெளிச்சம், ஒரு சின்ன உறுதியான ஆறுதல் — அது இப்போதைக்கு எனக்குப் போதும்னு தோணுச்சு.