Incest வெள்ளி முடி விஜயா (பாட்டி 49 - பேரன் 19)

[auntyworld]

பகுதி 2 (Part 2)

அஸ்தியைக் கரைச்சதுக்கு அப்புறம், நாங்க ரெண்டு பேரும் அப்படியே அந்த ஈர மணல்ல உட்கார்ந்துட்டோம். கடல் ரொம்ப அமைதியா, ஆனா தொடர்ந்து அலைகளை அனுப்பிட்டே இருந்தது — சில சமயம் மெல்ல வந்து எங்க கால்களைத் தொட்டு, விடைபெறுவது போல விலகிப் போனது. 

சூரியன் மெல்ல மெல்ல மேற்கே சாய்ஞ்சுட்டு இருந்தான். வானம் முழுக்க ஆரஞ்சு, சிவப்பு, ஊதான்னு பல நிறங்கள்ல கரைஞ்சு போய்க்கிட்டிருந்தது. என் வெள்ளை நிறப் புடவை தண்ணியில நனைஞ்சு, என் உடம்போட லேசாக ஒட்டியிருந்தது. நாற்பத்தொன்பது வயசுல, நான் இப்படி ஒரு பரந்த கடற்கரையோட நடுவுல, இந்த அளவுக்கு அநாதையா, தனிமையில உட்கார்ந்திருப்பேன்னு என் வாழ்க்கையில நான் நினைச்சுக்கூடப் பார்த்ததில்லை.

விவேக் கடலையே வெறித்துப் பார்த்தபடி, பக்கத்துல இருந்த மணலை அள்ளி அள்ளி சும்மா வீசிட்டிருந்தான். அவனோட விரல்கள் மணலுக்குள்ள ஆழமாப் பதிஞ்சது. அவன் முகத்துல ஒருவித கோபமும், சோகமும், ஏமாற்றமும் கலந்த ஒரு கசப்பு அப்பட்டமா தெரிஞ்சது. ஏழு வருஷமா இந்த முகத்தைக் கூட நேர்ல பார்க்க முடியாம தடுத்து வச்சிருந்தாங்களே, அந்தப் பையன் இன்னைக்கு என் பக்கத்துல இப்படி உட்கார்ந்திருக்கான்ன்ற காட்சியே என் நெஞ்சை உருக வச்சது.

நான் மெதுவா, கொஞ்சம் தயக்கத்தோடவே அவன்கிட்ட கேட்டேன், "ஏழு வருஷம் ஆயிடுச்சு இல்லையா விவேக்? உன் தாத்தா இந்த உலகத்தை விட்டுப் போனதுக்கு அப்புறம்தான், உன்னால இந்த வீட்டுப் பக்கம், என் பக்கம் வர முடிஞ்சிருக்கு..."

விவேக் ஒரு நீண்ட பெருமூச்சை வெளிய விட்டான். அவனோட தோள்கள் அப்படியே லேசா துவண்டு போச்சு. அவன் குரல் கொஞ்சம் உடைஞ்சு, அந்தக் கடற்கரைக் காத்துல கலந்தது. "ஆமா பாட்டி. இந்த ஊர்ல, குடும்பத்துல எல்லாரும் உங்களைத்தான் தப்பா பேசினாங்க. தாத்தா நாற்பத்தஞ்சு வயசுல, உங்களை இருபத்தி ரெண்டு வயசுப் பொண்ணா இருக்கும்போது கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டதுக்கு நீங்கதான் காரணம்னு எங்க அம்மா, மாமா எல்லாரும் சண்டை போட்டாங்க. அப்போ எனக்கு வெறும் பன்னிரண்டு வயசுச் சின்னப் பையன். அம்மாவுக்கு முப்பத்தஞ்சு வயசு. 

உங்களுக்கு நாற்பத்தி ரெண்டு. அந்த ஒரு சொத்துச் சண்டைதான் எல்லாத்தையும் கெடுத்து குட்டிச்சுவராக்கிடுச்சு. குடும்பம் ரெண்டா பிரிஞ்சு, வீடும் நடுவுல சுவர் வச்சுப் பிரிஞ்சு, பேச்சும் மொத்தமா நின்னு போச்சு."
நான் தலையை மெதுவா ஆட்டினேன். என் கண்கள் கடலோட அந்தத் தொலைதூர எல்லையில போய் நிலைச்சு நின்னுடுச்சு. நினைவுகள் எல்லாமே அலைகளை மாதிரி சீறிக்கொண்டு வந்தது. "என் நிலைமை அப்படி விவேக். இருபத்தி ரெண்டு வயசுல, ஒரு நாற்பத்தஞ்சு வயசு மனுஷனுக்கு வாழ்க்கைப்பட்டு வர்றது என் சொந்த விருப்பம் கிடையாது. என் குடும்பச் சூழல், வறுமை, பொருளாதார நெருக்கடி... ஆனா கருப்பையா என்னை ஒரு நாளும் கஷ்டப்படுத்துனதே இல்லைடா. அவர் என்னை ரொம்ப மதிச்சாரு, அன்பா பார்த்துகிட்டாரு. ஆனா இந்த வீட்டுல நான் அவருக்கு மனைவின்னு அதிகாரமா இருந்தாலும், உன் அம்மா, மாமா எல்லாரும் என்னை எப்பவுமே ஒரு வெளியாளா, திருடியா மாதிரிதான் பார்த்தாங்க.

 உன் அம்மா அப்போ பதினைந்து வயசுப் பெண்ணா இருக்கும்போதுதான் நான் இந்த வீட்டுக்கு மருமகளா வந்தேன். நீ அப்போ பிறக்கவே இல்லை. நான் வந்த பிறகு அந்த வீடே மாறிப்போச்சு... பழிச்சொல், சந்தேகம், சண்டை மட்டும்தான் மிஞ்சுச்சு. நான் அந்த வீட்டை ஒரு பாதுகாப்பான இடமா நினைச்சுதான் வந்தேன், ஆனா அது எனக்கு ஒரு சிறைச்சாலையா மாறிடுச்சு விவேக்."

விவேக் சட்டென்று என் பக்கம் திரும்பினான். அவன் கண்கள் நல்லா சிவந்திருந்தது. கண்ணீர் வெளிய வந்துடக் கூடாதுன்னு அவன் தன் கண்களை இறுக்கமா மூடித் திறந்தான். "எனக்கு உங்க மேல ஒரு நாளும் கோபமே வந்ததில்லை பாட்டி. நான் சின்னப் பையனா இருந்தப்போ, தாத்தா உங்களோட எவ்ளோ சந்தோஷமா சிரிச்சுப் பேசுவாருன்னு என் கண்ணால பார்த்திருக்கேன். அந்த உண்மையான நேசத்தை இந்த வீட்டுல இருக்கிற மத்தவங்க யாருமே ஏத்துக்கவே இல்லை. 

‘அவ இளமையா இருக்கா, அவ பணத்துக்காகத்தான் இந்த வயசான காலத்துல வந்திருக்கா’ன்னு தப்புத் தப்பாக் கிளப்பிவிட்டாங்க. ஏழு வருஷமா நாங்க ஒரு பக்கம், நீங்க தாத்தாவோட இந்த வீட்ல ஒரு பக்கம் தனிமைப்பட்டுட்டீங்க. இப்போ தாத்தா இல்லாததால எல்லாரும் சடங்குக்கு மட்டும் வந்தாங்க, காரியம் முடிஞ்சதும் சொத்துப் பிரச்சினையைப் பேசிட்டு, பழைய காயங்களை எல்லாம் கிளறிட்டு கிளம்பிட்டாங்க. இங்க யாருக்கும் உங்களோட நிலைமையைப் பத்தியோ, உங்க தனிமையைப் பத்தியோ ஒரு துளிக்கூடக் கவலையே இல்லை பாட்டி. நான் அதை நேர்ல பார்த்து ரொம்ப வேதனைப்பட்டேன்."

அவன் பேச்சில் இருந்த அந்தக் கசப்பும் வலியும் என் நெஞ்சைப் பிழிவது போல இருந்தது. நான் மெதுவா அவனோட தோள்ல கை வச்சேன். அந்தத் தொடுதல்ல வெறும் ஆறுதலும், ஒருத்தரை ஒருத்தர் புரிஞ்சுகிட்ட அந்த எதார்த்தமும் மட்டும்தான் இருந்தது. "இப்போ இந்த வீட்டை நினைச்சாலே எனக்கு ஒரு விதமான பயம் வருது விவேக். எல்லாரும் அவங்கவங்க வழியைப் பார்த்துப் போயிட்டாங்க. 

உன் தாத்தா இல்லாத அந்தப் பெரிய வீடு இப்போ காலியா, வெறிச்சோடிக் கிடக்கு. ராத்திரி நேரத்துல ஒரு சின்னச் சத்தம் கேட்டாக்கூட என் நெஞ்சு அப்படியே படபடக்குதுடா. அந்தச் சுவர்களே என்னைப் பார்த்து கேலி செய்யுற மாதிரி இருக்கு. நீயும் இன்னும் கொஞ்ச நாள் என் கூடவே இருந்துட்டு போவியாடா? தனியா இருக்க எனக்கு ரொம்பப் பயமா இருக்கு... நான் இனிமே என்ன செய்யப் போறேன்னே எனக்குத் தெரியல."

விவேக் என் கையை மெல்ல அவனோட கைகளால இறுக்கிப் பிடிச்சான். அவனோட உள்ளங்கை ரொம்ப வெதுவெதுப்பாவும், உறுதியாவும் இருந்தது. "இல்லை பாட்டி, நீங்க எதற்கும் பயப்படாதீங்க. சடங்குகள் எல்லாம் முழுசா முடியுற வரைக்கும் நான் உங்க கூடவேதான் இருப்பேன். நீங்க தனியா கஷ்டப்படுவீங்கன்னு தெரிஞ்சுதான் நான் அவங்க கூடக் கிளம்பல. யாரும் இல்லாத அந்தப் பெரிய வீட்டுல இப்போ நாம ரெண்டு பேர் மட்டும்தான் இருக்கோம். தாத்தா போனதுக்கு அப்புறம், நாம ரெண்டு பேரும் இப்படி நேருக்கு நேர் உட்கார்ந்து மனசு விட்டுப் பேசுறது இதுதான் முதல் தடவை. ஏழு வருஷத்து வலியெல்லாம், ஒருத்தரை ஒருத்தர் புரிஞ்சுக்காத கோபங்களெல்லாம் இப்போ கொஞ்சம் கொஞ்சமா வெளிய வந்து கரையுது பாட்டி. நாம இனிமே ஒருத்தரை ஒருத்தர் நல்லா புரிஞ்சுக்கலாம்."

நாங்க ரெண்டு பேரும் அதுக்கப்புறம் ரொம்ப நேரம் அங்கே அமைதியா உட்கார்ந்திருந்தோம். கடல் அலைகள் மெதுவா வந்து எங்க கால்களைத் தொட்டுட்டுப் போய்க்கிட்டிருந்தது. காத்து நல்லா உப்பு வாசனையோடு வீசியது. என் மனசுக்குள்ள தாத்தாவோட நினைவுகள், குடும்பத்தோட சண்டைகள், ஏழு வருஷத் தனிமை, தோற்றுப்போன உறவுகள் — எல்லாமே கலந்து அந்தப் பெருங்கடலை விடப் பெருசா தேங்கியிருந்தது. ஆனா விவேக்கோட இந்த அருகாமை எனக்கு ஏதோ ஒரு பெரிய ஆறுதலா, ஒரு சின்ன வெளிச்சமாத் தெரிஞ்சது.

நல்லா இருட்ட ஆரம்பிச்சதும், விவேக் மெதுவா சொன்னான், "வீட்டுக்குப் போலாம் பாட்டி. போய் கொஞ்சம் ஓய்வெடுங்க. நான் இருக்கேன் உங்களுக்கு."

நான் தலையாட்டினேன். எங்களுக்குள்ள ஒரு புதுவிதமான பிணைப்பு மெல்ல மெல்ல உருவாகத் தொடங்கினதை என்னால உணர முடிஞ்சது — அது வெறும் பாட்டி-பேரன் உறவுக்கும் அப்பாற்பட்ட, தனிமையில வாடுற ரெண்டு உள்ளங்களோட ஆழமான, தூய்மையான பிணைப்பு