Incest வெள்ளி முடி விஜயா (பாட்டி 49 - பேரன் 19)

[auntyworld]

பகுதி 1 (Part 1)

சென்னை கடற்கரையின் அதிகாலைக் காற்று எப்போதுமே ஈரமாகவும் உப்பு நிறைந்ததாகவும் தான் இருக்கும். ஆனா, இன்னைக்கு ஏனோ அந்த விடியற்காலைக் காற்று என் உடம்பை ஒரு கனமான, ஈரமான போர்வையை மாதிரி சுத்திப் பிணைச்சுக்கிட்ட மாதிரி ஒரு உணர்வு. ஒவ்வொரு தடவை மூச்சை உள்ள இழுக்கும்போதும், மார்புக்குள் உப்பு வாடை கலந்து இறங்குச்சு.

நான் விஜயா. வெள்ளை நிறப் பருத்திப் புடவையோட ஓரங்கள் அலைகள்ல நனைஞ்சு, என் கால்களைச் சுத்தி லேசாக ஒட்டிக்கிட்டிருந்தது. நாற்பத்தொன்பது வயசான என் உடம்புல, வாழ்க்கையோட ஒட்டுமொத்த பாரமும் அப்பட்டமா தெரிஞ்சது — முகத்துல விழுந்த சுருக்கங்கள், கண்ணுல தேங்கிய சோர்வு, அப்புறம் இந்த அநாதித் தனிமை. என் கைகள்ல இருந்த அந்த மண்பாண்டம் — என் புருஷனோட அஸ்தி — அதிகாலைப் பனியை விடவும் ரொம்பக் குளிர்ந்து, என் உள்ளத்தை இன்னும் ஆழமா உறைய வச்சது. அந்தப் பானை சின்னதா இருந்தாலும், அதோட எடை என் முழு வாழ்க்கையையும் தாங்கி நிக்கிற மாதிரி அவ்வளவு கனமா இருந்தது.

என் பக்கத்துல விவேக் நின்னுட்டிருந்தான். பத்தொன்பது வயசு இளவட்டம். அவன் முகத்துல அவனோட தாத்தாவோட அதே பிடிவாதமான, உறுதியான சாயல் அச்சுஅசலா தெரிஞ்சது. அந்த முரட்டுத்தனமான கண்களோட வடிவம், அகலமான நெற்றி, உதட்டோட இறுக்கம் — எல்லாமே அவரோட நினைவைத்தான் கிளறிவிட்டது. முறைப்படி பார்த்தா நான் அவனுக்குப் பாட்டிதான். ஆனா நான் அவரோட இரண்டாவது மனைவிங்கிறதால, எங்க உறவுக்கு நடுவுல எப்போதுமே ஒரு பெரிய தூரமும், ஒரு தயக்கமும் கண்ணுக்குத் தெரியாம இருந்துட்டே இருந்தது.

ஆனா, இன்னைக்கு அந்தத் தயக்கம் கூட எங்ககிட்ட இல்லை. இந்தத் துயரத்தோட விளிம்புல நாங்க ரெண்டு பேரும் ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் ஆதரவா மட்டும்தான் நின்னோம் — ரெண்டு தனித்தனி உயிர்கள், ஒரே இழப்போட நிழல்ல ஒண்ணா ஒதுங்கியிருக்கோம்.
"பாட்டி…" விவேக் ரொம்ப மெதுவா கூப்பிட்டான். அலைகளோட சத்தத்துக்கு நடுவுல அவன் குரல் தழுதழுத்து, உடைஞ்சுபோய் வந்தது. "அலைகள் வேகமா எழும்புது பாட்டி... நேரமாகிட்டே போகுது. நாம இதைச் செஞ்சாகணும்."

நான் அவனைத் திரும்பிப் பார்த்தேன். அவன் கண்கள் சிவந்து, கண்ணீரால நனைஞ்சிருந்தது. அந்த அழுகை வெளிய தெரிஞ்சிடக் கூடாதுன்னு அவன் தனக்குள்ளேயே ரொம்பப் போராடுறது எனக்குப் புரிஞ்சது. அவன் தன் தாத்தாவை எவ்ளோ ஆழமா நேசிச்சான்றது எனக்கு நல்லாவே தெரியும். நான் மெதுவா அவனோட கையைப் பற்றினேன். காலையில இருந்த அந்த நடுக்கமான குளிருக்கு, அவனோட உள்ளங்கையோட வெதுவெதுப்பு எனக்கு ஒரு சின்ன ஆறுதலைக் கொடுத்தது. இந்தத் தொடுதல்ல எந்த ஒரு தப்பான எண்ணமும் கிடையாது. சிதறிப்போன ஒரு குடும்பத்தோட எஞ்சிய ரெண்டு உயிர்கள், ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் துணையா நிக்கிற நிஜமான தருணம் இது.

"என்னால இதை விட முடியலடா விவேக்…" என் குரல் ஒரு மாதிரி கிசுகிசுப்பா, காத்துல கரைஞ்சுதான் வெளிய வந்தது. "இந்த அஸ்தியை இந்த அலைகள்ல கரைச்சுட்டா, அவர் நிஜமாவே என்னை விட்டுப் போயிட்டாருன்னு என் மனசு நம்ப ஆரம்பிச்சுடும். என் வாழ்க்கையில அவர் வந்தப்போ எனக்கு வெறும் இருபது வயசுப் பொண்ணு. அவருக்கு அப்போ ஐம்பது வயசு. இந்த ஊரே எவ்வளவோ பேசுச்சு... ‘வயது வித்தியாசம்’ன்னாங்க, ‘பணம்’ன்னாங்க, ‘இரண்டாவது மனைவி’ன்னு பழிச்சாங்க. ஆனா அவர் என்னை நேசிச்ச விதம் இருக்குதே... அது ரொம்ப உண்மையானது. அந்த ஒரு காதல் மட்டும்தான் இத்தனை வருஷமா எனக்குள்ள ஒரு பெரிய பலத்தைக் கொடுத்து வாழ வச்சது."

விவேக் இன்னும் கொஞ்சம் எனக்கு நெருக்கமா வந்தான். அவனோட தோள் என் தோளை மெல்ல உரசியது — ஒரு பேரன் தன் பாட்டிக்குத் தர்ற தூய்மையான, உறுதியான பேராதரவு அது. "நாம உயிரோட இருக்குற வரைக்கும் அவர் எங்கேயும் போகல பாட்டி. அவர் நமக்குள்ளதான் வாழ்ந்துட்டு இருக்காரு. ஏழு வருஷமா இந்தக் குடும்பம் பிரிஞ்சுக் கிடந்தது... சொத்து, பங்கு, பழைய விரிசல்கள்னு சண்டை போட்டுட்டு இருந்தவங்க, இந்த ஒரு காரியச் சடங்குக்காக மட்டும்தான் வந்துட்டு உடனே கலைஞ்சு போயிட்டாங்க. இப்போ இங்க நாம ரெண்டு பேர் மட்டும்தான் இருக்கோம் பாட்டி. நாமதான் உண்மையானவங்க."

நாங்க ரெண்டு பேரும் அலைகளை நோக்கி மெல்ல நடந்து போனோம். நுரை ததும்பிய அந்தக் குளிர் தண்ணி எங்க கணுக்கால்களைத் தொட்டு வருடியது. காலடி மணலை அலைகள் மெதுவா இழுத்துக்கிட்டு ஓடுச்சு — வாழ்க்கை எப்படி எல்லாவற்றையும் ஒரு நாள் இழுத்துக்கிட்டுப் போயிடும்ன்றதைக் காட்டுற மாதிரி இருந்தது அது. அந்த ஒரு நொடியில, இந்தச் சொத்துப் பிரச்சினைகள், உறவினர்களோட நச்சுத்தனமான கிசுகிசுக்கள், கடந்த ஏழு வருஷமா நான் அனுபவிச்ச வலிகள், தனிமை — எதுவுமே என் மனசுக்கு முக்கியமாத் தோணல.

அங்க அந்தப் பெருங்கடல் மட்டும்தான் இருந்தது. என் கையில் இருந்த அஸ்திப் பானை மட்டும்தான் இருந்தது. அப்புறம் என் புருஷனோட நினைவா, அவரோட ரத்தம் உடம்புல ஓடுற இந்த ஒரு இளம் பையன் மட்டும்தான் என் கூட இருந்தான்.