Incest வினோதமான குடும்ப ரகசியங்கள் ( incest - cuckold)

[David2025]

அங்கிருந்த  சிரிப்புகள் மெல்ல அடங்கி, அந்த   மேஜையில் அனைவரும் மீண்டும் சகஜமாகத் தங்கள் உணவைச் சாப்பிடத் தொடங்கினார்கள். அப்போது ரேகா தன் தட்டில் இருந்த மிருதுவான சப்பாத்தியில் ஒரு துண்டை அலாதியான காதலோடு பிட்டு, அங்கிருந்த காரசாரமான சிக்கன் குர்மாவில் நன்றாக முக்கி, விவேக்கின் வாய்க்கு நேரே நீட்டினாள். "ஆஅ காட்டு   ஸ்வீட்டி," என்று கொஞ்சும் குரலில் கூறினாள்.


அவளது இந்தத் திடீர்  ஊட்டும் படலத்தைக் கண்டதும்   "ஹே ரேகா... என்ன பண்றே? அங்கே உங்க அப்பா   நேரா நம்மளையே பார்த்துட்டு இருக்காரு, பெரியவங்க தப்பா நினைக்கப் போறாங்கடி" என்று தன்   கண்ணாடியைச் சரிசெய்தபடி, பயந்துபோய்க் கொஞ்சம் பின்வாங்கிப் பதுங்கினான்.

அவன் மெல்லிய குரலில் பதுங்கியது அங்கிருந்த ஜெகதீஷ்  கூர்மையான காதுகளில் விழுந்துவிட்டது. அவர் உடனே தன் தட்டிலிருந்த கறியை வாயில் மென்றபடியே, "என்ன மாப்பிள்ளை... என் பொண்ணு ஊட்டுறதுக்கு என் முன்னாடி வெட்கப்படுறீங்களா? நான் வேணும்னா நீங்க ரெண்டு பேரும் ஊட்டி முடிக்கிற வரைக்கும் என் கண்ணை மூடிக்கவா  ?" என்று  குறும்புச் சிரிப்புடன் உரக்கக் கேட்டார்.

ஜெகதீஷ் அப்படிப் பேசியதும் விவேக் தர்மசங்கடத்தின் உச்சத்துக்கே சென்று  நெளிந்தான். "ஐயோ... இல்ல மாமா, பரவாயில்லை... அப்படியெல்லாம் ஒன்னும் இல்ல மாமா" என்று   , தன் முகத்தை எங்கே வைப்பது என்று தெரியாமல் தரையைப் பார்த்து முழித்தான். அவனது கொள்கை மூளைக்கு இந்த வீட்டின் பெரியவர்களின் சுதந்திரப் போக்கு பெரும் புதிராகவே இருந்தது.

அப்போது அவனது அம்மா வைதேகி, தன் நைட்டியின் திறந்த பட்டன்கள் வழியே தன் முலைகளை எக்கி, சமையல் கரண்டியை ஆட்டியபடி குறுக்கிட்டாள். "டேய் விவேக்! அதான் என் மருமக   அவ்வளவு ஆசையா, பாசத்தோட உனக்குத் தன் கையாலேயே ஊட்டிக் கொடுக்கிறாள்ல, அப்புறம் என்னடா மசமசன்னு வேடிக்கை பார்த்துட்டு இருக்கே? ஒழுங்கா வாயைத் திறந்து வாங்கிக்கோடா!" என்று தன் மகனைப் பார்த்து அதட்டினாள்.

பெத்த அம்மாவே அப்படி அதட்டிப் பச்சைக்கொடி காட்டியதும் விவேக்கிற்கு வேறு வழியே தெரியவில்லை. முகம் முழுக்க வெட்கமும் நாணமும் அப்பிக் கொள்ள, அவன் மெதுவாகத் தன் வாயைத் திறந்தான். ரேகா தன் அழகான கள்ளச் சிரிப்போடு, அந்தச் சப்பாத்தித் துண்டை அவனது வாய்க்குள் வைக்கும்போது, அவளது மென்மையான விரல்கள் அவனது உள்நாக்கு வரை பட்டுத் தீண்டும்படி அலாதியாக,  போதையில் ஊட்டிவிட்டாள்.

 

அவள் ஊட்டி முடித்த அழகைக் கண்ட சகுந்தலா அத்தை, தன்  புடவை முந்தானையை லேசாகத் தளர்த்தி, "மருமகனே... இந்தச் சாதாரண ஊட்டுறதுக்கே இப்படிப் பொண்ணு மாதிரி வெட்கப்பட்டு மிரண்டு போனா எப்படி? இனிமேல் இந்த வீட்டுக்குள்ள நீங்க என்னென்னமோ பார்க்கப் போறீங்க, என்னென்னமோ அனுபவிக்கப் போறீங்க!" என்று  குதூகலத்தோடு  கூறினாள்.

அத்தை சொன்ன அந்த   வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் விவேக்கின்  மூளைக்குள் ஏதோ ஒரு பெரிய ஆபத்து மணி பலமாக அடித்தது. "என்னடா இது... இவங்க எல்லாரும் எப்போப் பார்த்தாலும் ஏதோ ஒரு பெரிய புதிரை உள்ளே வச்சுக்கிட்டே பேசுற மாதிரி இருக்கு?  சென்னைல இருந்து கிளம்பி வந்ததில் இருந்தே இவங்க எல்லாரும் பண்ற அலப்பற தாங்க முடியல. இதுக்கு மேலயும் இந்த  வீட்ல நான் என்னென்ன கொடுமைகளை எல்லாம் என் கண்ணால பார்க்கப் போறேனோ தெரியலையே!" என்று நினைத்தவன்,  

இருந்தாலும் வெளியில் அதைக் காட்டிக் கொள்ளாமல், மிச்சமிருந்த உணவையும் ரேகா தன்  விரல்களால் ஆசையோடு ஊட்ட ஊட்ட, விவேக் தீராத குழப்பத்தோடும், பயத்தோடும்,   ஒருவழியாகச் சாப்பிட்டு முடித்தான். 

ஒருவழியாக அனைவரும்   உணவுகளைச் சாப்பிட்டு முடித்தார்கள். எல்லோரும் கைகளைக் கழுவிவிட்டு வந்து அமர்ந்த சில நிமிடங்களிலேயே,  அம்மா வைதேகி சமையலறைக்குள் இருந்து ஒரு பெரிய கண்ணாடிப் பாத்திரத்தில் சுவையான வெண்ணிலா ஐஸ்கிரீமை அள்ளி எடுத்துக் கொண்டு டைனிங் டேபிளுக்கு வந்தாள்.

 

அவள் கையில் ஐஸ்கிரீமைக் கண்டதும் ரேகாவின் அண்ணன் தினேஷ், "ஐ... ஐஸ்கிரீம்!" என்று குதூகலமாகக் கூவியபடி, அதைத் தட்டில் அள்ளி எடுப்பதற்காகத் தன் கையை வேகமாக ஓங்கினான். ஆனால் அவனது கை பாத்திரத்தைத் தொடுவதற்கு முன்னே, வைதேகி தன் கையில் இருந்த பெரிய கரண்டியால் அவனது முழங்கையில் "பட்டென" லேசாக ஒரு அடி அடித்தாள்.

"ஆஆ...!" என்று தினேஷ் தன் கையைப் பற்றிக்கொண்டு வலியால் அலறினான். வைதேகி அவனை முறைத்துப் பார்த்தபடி, "டேய் தினேஷ், என்னடா இது சின்னப் பிள்ளை மாதிரி? ரெண்டு நாளைக்கு முன்னாடிதானே  சளி, இருமல்னு விடிய விடிய அவஸ்தைப்பட்டு மூச்சு திணறி நின்னே! இப்போ உடனே ஐஸ்கிரீம் கேட்குதா? அந்த நாக்கை கொஞ்சம் அடக்கி வைடா!" என்று  கோபத்தோடு சத்தமிட்டாள்.

லட்சாதிபதியான அந்த வீட்டு வாரிசு தினேஷ், விவேக்கின் அம்மா வைதேகி எல்லார் முன்னாடியும் அடித்ததையும் திட்டியதையும் கண்டு கொஞ்சமும் கோபப்படாமல், ஒரு சிறுபிள்ளையைப் போலத் தன் அப்பா ஜெகதீஷிடம் திரும்பி, "அப்பா... பாருங்களேன்!" என்று மிகவும் அப்பாவியாக முழிக்கத் தொடங்கினான்.

ஜெகதீஷ் தன் மகனின் முகத்தைப் பார்த்துவிட்டு, மெதுவாக வைதேகியின் பக்கம் திரும்பி, "வைதேகி... பாவம் பிள்ளை ஆசைப்படுறான், ரொம்ப வேண்டாம், கொஞ்சமாவது எடுத்துச் சாப்பிடட்டுமே" என்று சற்றே கெஞ்சும் தொனியில் பரிந்து பேசினார்.

"அண்ணே... நீங்க சும்மா இருங்க!  நீங்க அவனுக்குக் கொடுக்கிற செல்லம்தான் இவன் இப்படி எல்லாத்துக்கும் எகிறிக்கிட்டு ஆடுறான்! நான் சொல்றதைக் கேட்டு இவன் அடங்கி இருக்கணும், புரியுதா?" என்று வைதேகி தன் கையில் இருந்த கரண்டியை ஜெகதீஷின் மூக்கிற்கு நேரே ஆட்டி, அந்தப் பெரிய மனிதரையே அதட்டினாள்.

 

அவள் அப்படித் தன் மூக்கிற்கு நேரே கரண்டியை ஆட்டி மிரட்டியதும், அந்தப் பணக்கார மாளிகையின் அதிபரான ஜெகதீஷ் "கப்சுப்" எனத் தன் வாயை மூடிக்கொண்டு அமைதியானார். வைதேகியின் அந்த ஆக்ரோஷமான தேவதாசி தோரணைக்கு முன்னால் அவரால் மறுபேச்சு பேச முடியவில்லை.

வாயை மூடிக்கொண்ட ஜெகதீஷ், மெதுவாகத் தன் மகன் தினேஷைப் பார்த்து, "டேய் தினேஷ்... அதான் உனக்கு உன் அத்தைக்காரியைப் பத்தி நல்லாத் தெரியுமேடா! அவ ஒரு வார்த்தை சொன்னா அப்புறம் இந்த வீட்டுல யாருமே எதிர்த்துப் பேச முடியாது, பேசாம அமைதியா இருடா" என்று அவரும் பம்மிப்போய் மகனை அமைதியாக்கினார்.

டைனிங் டேபிளின் ஓரத்தில் அமர்ந்து இந்த ஒட்டுமொத்தக் கூத்தையும் கூர்ந்து கவனித்துக் கொண்டிருந்த விவேக்கின் சந்தேகம் இன்னும் பல மடங்கு வலுத்தது. "என்னடா நடக்குது அங்கே? இவங்க பேசுறதைப் பார்த்தா என்  அம்மா ஏதோ இந்த  குடும்பத்தோட ஒட்டுமொத்தத் தலைவி மாதிரி அவங்க வீட்டுக்கே வந்து அவங்களையே அதட்டி மிரட்டுறாளே!" என்று வியந்தான்.

"ஒரு சாதாரண மிடில் கிளாஸ் குடும்பத்துத்  அம்மா வைதேகி மிரட்டுறதைக் கேட்டு, இவ்வளவு பெரிய பணக்கார மாளிகையோட முதலாளிகளும் வாரிசுகளும் ஒரு வார்த்தை கூட எதிர்த்துப் பேசாம இப்படிப் பூனைக்குட்டி மாதிரி பம்முறாங்களே...  " என்று விவேக் தன்   கண்ணாடியை நெரித்தபடி,  உள்ளுக்குள் பெருங்குழப்பத்தில் ஆழ்ந்தான்.

ஒரு வழியாக அனைவரும் சாப்பிட்டு முடித்துவிட்டு, அந்தப்   மாளிகையின் வரவேற்பு அறைக்கு வந்து அங்கிருந்த   சோபாக்களில் அமர்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். ஜெகதீஷும் பிரபாகரும் ஒரு பக்கமும், சகுந்தலாவும் வைதேகியும் இன்னொரு பக்கமும் அமர்ந்து ஏதோ ரகசியமாகக் குசுகுசுத்துச் சிரித்துக் கொண்டிருக்க, ரேகா மட்டும் சோபாவில் விவேக்கோடு  ஒட்டிக்கொண்டு அமர்ந்திருந்தாள்.

 

அவள் அவனது தோளோடு தன் உடம்பை அமுக்கிப் பிணைத்தபடி, "ஏன் விவேக்... இங்க வந்து இறங்குனதுல இருந்தே எப்போப் பாரு எதையோ பறிகொடுத்த மாதிரியே ஒரு மாதிரிக் குமைஞ்சுட்டே இருக்கே? அங்கே பாரு... எல்லாரும் எவ்வளவு ஜாலியா,  பேசிக்கிறாங்க! நீ மட்டும் ஏன் இப்படி எல்லாரடமிருந்தும் ஒதுங்கியே இருக்கே?" என்று அவனது காதருகே குனிந்து செல்லமாகக் கேட்டாள்.

அவள் அப்படிக் கேட்டதும் விவேக்கிற்குள்  . "ஏண்டி சொல்ல மாட்டே! உங்க ஒட்டுமொத்தக் குடும்பமும் சேர்ந்து  என்னென்னமோ கூத்தடிக்கிறீங்க, இதுல இப்போ என்  அம்மாவையும் தங்கச்சியையும் கூட இழுத்துப் போட்டு அவங்களையும் உங்களைப் போலவே மாத்தி வச்சிருக்கீங்களே! இதை நினைச்சா எனக்கு எரியாதா?" என்று மனதிற்குள்  கோபத்துடன் குமுறினான்.

விவேக் தனக்குள்ளேயே ஏதோ யோசித்துக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்த ரேகா, அவனது கையைத் தன் தொடைகளுக்கு நடுவே இன்னும் இறுக்கமாக அமுக்கினாள். "என்ன விவேக் இது... நான் பாட்டுக்கு உன்கிட்ட இவ்வளவு ஆசையாப் பேசிட்டு இருக்கேன், ஆனா நீ என்னடான்னா இன்னும் அமைதியாவே இருக்கே? ?" என்று தன் உதடுகளைக் குவித்துச் சிணுங்கினாள்.

அவளது அந்தச் செல்லமான சிணுங்கலில் தன் பார்வையைத் திருப்பிய விவேக், மெதுவாக அவளது ஆடையை உற்றுப் பார்த்தான். "ஆஅ... அது ஒன்னும் இல்ல ரேகா. நான் சும்மாத்தான் யோசிச்சிட்டு இருந்தேன். ஆமா... நீ எப்பவுமே இந்த வீட்டுக்குள்ள இப்படித்தான் அரைகுறையா,  டிரஸ் பண்ணிட்டுத் திரிவியா?" என்று தன் மனதில் இருந்த  சந்தேகத்தை நேரடியாகவே கேட்டுவிட்டான்.

அவன் கேட்டதும் ரேகா  ஒரு கள்ளச் சிரிப்பை உதிர்த்தாள். "ஏன் விவேக்... இப்போ நான் போட்டிருக்கிற இந்த டிரஸ்ஸுக்கு என்ன குறைச்சல்? இது உனக்கு நிஜமாவே பிடிக்கலையா என்ன?" என்று கேட்டபடியே, தான் அணிந்திருந்த அந்த இறுக்கமான டி-ஷர்ட்டை அப்படியே தன் இரண்டு கைகளாலும் முன்னால் இழுத்து, உள்ளே ஏதும் போடாத தன் மார்பழகை அவனுக்கு அப்பட்டமாகக் காட்டினாள்.

அவள் அப்படி எக்கிக் காட்டிய உடனே விவேக்கின்   கண்ணாடிக்கு பின்னால் இருந்த கண்கள் நிலை குத்திப் போயின. "டிரெஸ்ஸாடி இது... கருமம், கருமம்! சென்னைல இருந்தா உன்னை இப்படி வெளியவே விடமாட்டாங்க!" என்று மனதிற்குள் நினைத்துக் கொண்டவன், வெளியில் தன் தொண்டையைச் சரிசெய்து கொண்டு, "இல்ல... டிரஸ் நல்லாத்தான் இருக்கு, ஆனா... ரொம்பச் சின்னதா இருக்கு ரேகா" என்று இழுத்தான்.

ரேகா உடனே தன் இரண்டு புருவங்களையும் வளைத்து, "இல்லையே விவேக்... நீ சொல்றது தப்பு! இது ஒன்னும்  சின்னதா இல்லையே, நல்லா பெருசாத்தானே இருக்கு!" என்று டபுள் மீனிங்கில் குறும்புடன் சொல்லியபடியே, தன் நெஞ்சை நன்றாக நிமிர்த்தி, உள்ளே பிரா அணியாத தன் அந்தப் பருத்த மாம்பழ முலைகள் இரண்டையும் அவனது முகத்திற்கு நேரே விறைப்பாக எக்கிக் காட்டினாள்.

அவள்  தன் முன்னழகைக் காட்டிய வக்கிரக் கோலத்தைக் கண்ட விவேக், முகம் சிவக்க அவளை உக்கிரமாக முறைத்துப் பார்த்தான். "ரேகா! நான்   உன்னோட டிரஸ்ஸோட அளவைச் சொன்னேன், நீ எதை எதையோ காட்டிப் பேசுறே!" என்று சற்றே அதட்டலான குரலில் அவளை அடக்க முயன்றான்.

ஆனால் ரேகாவோ அவனது அதட்டலை ரசித்துச் சிரித்தாள். "ஏன் விவேக்... இதுக்கு ஏன் இப்போ இவ்வளவு பதறுறே? இங்க வேற யாரு புதுசா இருக்கா? எங்க வீட்டுல இருக்குற எல்லாரும்   ஏற்கனவே பல தடவை   எல்லாத்தையும் நல்லாப் பார்த்துட்டாங்க. அதனால நான் எப்படி டிரஸ் பண்ணிட்டுத் திரிஞ்சாலும் அவங்க ஒன்னும் தப்பா நினைக்க மாட்டாங்கடா" என்று   சொன்னாள்.

  "என்னது..எல்லாத்தையும் அவங்க வீட்ல எல்லாரும் ஏற்கனவே பார்த்துட்டாங்களா? அப்போ அண்ணன் தினேஷும், மாமனார் ஜெகதீஷும் கூட இவளோட இந்த உடம்பை..." என்று நினைக்கும்போதே அவனது நெஞ்சு நரம்புகள் பயங்கரமாகப் புடைத்தன. "என்ன ரேகா சொல்றே? எல்லாரும் பார்த்துட்டாங்களா?!" என்று அதிர்ச்சியில் கத்தினான்.

விவேக் பதறுவதைக் கண்டு ரேகா சட்டென்று உஷாரானாள். தன் நிலையைச் சமாளிப்பதற்காக, "ஐயோ விவேக்... நீ தப்பாப் புரிஞ்சுக்கிட்டேடா! நான் இந்த மாதிரி மாடர்ன் டிரஸ்ஸை இந்த வீட்டுக்குள்ள அடிக்கடி போடுறது ரொம்பச் சகஜம், அதை எல்லாரும் பார்த்துப் பழகிட்டாங்கன்னு சொல்ல வந்தேன்டா" என்று நைஸாக மாற்றிப் பேசி அவனது சந்தேகத்தை மூட முயன்றாள்.

விவேக் தன் தலையைக் கோதியபடி, "அது என்னவோ வாஸ்தவம்தான் ரேகா. உங்க பணக்கார அந்தஸ்துக்கும், இந்த   கலாச்சாரத்துக்கும் இந்த மாதிரி அரைகுறை டிரஸ்ஸோட திரியுறது எல்லாமே ஒன்னும் பெரிய விஷயம் இல்லை, சகஜமாத்தான் இருக்கும். ஆனா... இங்க வந்து சில நாளுலேயே எங்க அம்மாவையும் தங்கச்சியையும் கூட உங்களைப் போலவே இப்படிப் பாவாடையோடும், மினி ஸ்கர்ட்டோடும் திரியுற மாதிரி மாத்திட்டீங்களே... அதை நினைச்சாதான் எனக்கு மனசுக்குக் கஷ்டமா இருக்கு" என்றான் ஆதங்கத்தோடு.

அதற்கு ரேகா கலகலவென உரக்கச் சிரித்து, அவனது கன்னத்தை மென்மையாகக் கிள்ளினாள். "ஏன் விவேக்... உன் அம்மாவும் தங்கச்சியும் என்ன சின்னக் குழந்தைகளா? நான் என்ன அவங்களை வற்புறுத்தியா இந்த மாதிரி நைட்டியையும் மினி ஸ்கர்ட்டையும் போட்டுக்கச் சொன்னேன்? எங்களை  பார்த்துட்டு அவங்களுக்குப் பிடிச்சுப் போய் அவங்களாவே  மாத்திக்கிட்டாங்கடா!" என்றாள்.

" .. எவ்வளவு நேரம்தான் இப்படியே ஹால்ல உட்கார்ந்து பேசிட்டே இருக்கப் போறீங்க? மணி பத்தாகப் போகுது, வாங்க எல்லாரும் தூங்கப் போலாம்," என்று சகுந்தலா  தன்  ப்புடவை முந்தானையைத் தோளில் இழுத்துப் போட்டுக்கொண்டு சோபாவிலிருந்து எழுந்தாள். அவளது செழுமையான குரல் கேட்டதும், அங்கே அரட்டையடித்துக் கொண்டிருந்த பிரபாகரும் ஜெகதீஷும் தங்கள் பேச்சை நிறுத்திவிட்டு சோபாவிலிருந்து மெல்ல எழுந்தார்கள்.

சகுந்தலா விவேக்கின் அருகில் வந்து,  , "ஆமா மாப்பிள்ளை... நீங்க இன்னைக்கு நைட்டு எங்கே தூங்கலாம்னு பிளான் பண்ணியிருக்கீங்க? மதியம் ரேகா ரூம்லதான் நல்லாச்  தூங்குனீங்க, இப்போ நைட்டுக்கும் அங்கேயே போய் அவகூடப் படுத்துக் கறீங்களா?" என்று   புன்னகையுடன் கேட்டாள்.

கல்யாணம் முடிவதற்கு முன்னாடியே ரேகாவின் தனி அறைக்குள் நுழைந்து அவளோடு ஒரே பெட்டில் படுத்துத் தூங்குவது அவனது  கொள்கை மூளைக்கு அத்தனை சரியாகத் தோன்றவில்லை. "ச்சே... இது நல்லா இல்ல, பெரியவங்க எல்லாரும் இங்கேயே இருக்காங்க," என்று நினைத்த விவேக், "இல்ல அத்தை... கல்யாணத்துக்கு முன்னாடி நாங்க ஒரே ரூம்ல படுக்குறது அவ்வளவா நல்லா இருக்காது. நான் வேணா எங்க அப்பா, அம்மா படுக்குற ரூம்லயே போய் அவங்க கூட அட்ஜஸ்ட் பண்ணி படுத்துக்குறேன் அத்தை," என்றான் அப்பாவியாக .

அவன் சொன்னதைக் கேட்ட அடுத்த கணமே, சகுந்தலா அத்தை தன் வாயைப் பொத்திக்கொண்டு, "புளக்..." என்று உரக்கச் சிரித்துவிட்டாள்.  

 

விவேக்கிற்குத்   கண்கள் சிவக்க, பயங்கரமாகக் கோபம் வந்தது. "என்னடா இது விசித்திரமான உலகமா இருக்கு! இந்த வீட்டுக்குள்ள நான் எப்போ, எதை, எவ்வளவு ஒழுக்கமா பேசினாலும் சுத்தியிருக்கிறவங்க எல்லாரும் என்னை ஒரு லூசு மாதிரி பார்த்துச் சிரிக்கிறதே வேலையா வச்சிருக்காங்களே!" என்று நினைத்தவன், "ஏன் அத்தை இப்போ அப்படிச் சிரிக்கிறீங்க? நான் சொன்னதுல என்ன தப்பு இருக்கு?" என்று முறைத்துக் கேட்டான்.

சகுந்தலா தன் சிரிப்பை அடக்கிக் கொண்டு,  , "இல்ல மாப்பிள்ளை... நீங்க உங்க அப்பா அம்மா ரூமுக்குப் போய் அட்ஜஸ்ட் பண்ணிப் படுக்க முடியாது. ஏன்னா... இன்னைக்கு நைட்டு உங்க அம்மா வைதேகிக்கு   பூஜை நடக்கப் போகுது. அதான் அவங்க ரூமுக்கு நீங்க போக முடியாதுன்னு சொல்ல வந்தேன்," என்று இழுத்து மூடினாள்.

அத்தை சொன்ன அந்தப் 'பூஜை' என்ற வார்த்தையைக் கேட்டதும் விவேக்கின்  மூளை குழப்பத்தில் சுற்றியது. "என்னது... பூஜையா? அம்மா இங்க வந்து  பூஜை பண்ணப் போறாங்களா? ஆனா அம்மா என்கிட்ட அப்படி எதையும் சொல்லவே இல்லையே அத்தை!" என்று சந்தேகத்தோடு கேட்டான்.

அவள் மேலும் பேசி உண்மையை உடைத்துவிடுவாளோ என்று பயந்து, சோபாவில் இருந்த ரேகா சட்டென்று நடுவில் புகுந்தாள். விவேக்கின் கையைப் பிடித்து இழுத்து, "ஆமா விவேக்...   நீ நேரா என் ரூமுக்கே போய் பெட்ல படுத்துக்கோ விவேக்... நான் வேணா இன்னைக்கு நைட்டுக்குக் கீழே திவ்யா கூட வந்து பெட்ரூம்ல படுத்துக்குறேன், சரியா?" என்று நிலைமையை நைஸாக மாற்ற முயன்றாள்.

ஆனால் விவேக் அவளது பேச்சைக் கேட்பதாக இல்லை. அவனுக்குள் இருந்த புலனாய்வு மூளை அலர்ட் ஆகியிருந்தது. "இல்ல ரேகா... அத்தை ஏதோ அம்மாவுக்குப் பூஜை நடக்கப் போகுதுன்னு ஏதோ  சொன்னாங்க. இரு...  நான் நேரா அம்மாகிட்டயே போய் என்ன ஏதுன்னு கேட்டுட்டு வர்றேன்," என்று பிடிவாதமாகச் சொன்னான்.