Adultery అక్రమ సంబంధం (Upd : June 26)

[opendoor]

-18-


"ఎలా ఉన్నావ్ వెంకీ మామా ?"



మెసేజ్ చూసుకున్నాడు వెంకీ .. అప్పుడే ఆఫీస్ నుంచి వచ్చి డిన్నర్ కి రెడీ అవుతున్నాడు . ప్రియా నుంచి మెసేజ్ వస్తుందనుకుంటే దాని చెల్లి కావ్య నుంచి వచ్చింది . ఇది అంత ఈజీ గా మెసేజ్ చేయదు . ఇప్పుడేంటి ఇంత ప్రేమగా మెసేజ్ పెట్టింది

"హాయ్ స్వీట్ హార్ట్ .. నువ్వెలా ఉన్నావ్ "

"నేను పర్లేదు మామా .. నువ్వు ?"

"పెళ్ళాం లేని నేను .. మొగుడు ఇంకా రాని నువ్వు .. ఇద్దరం ఒకే బోట్ లో ప్రయాణం చేస్తున్నాం కదా "

"మామా అలా వొంకరగా మాట్లాడితే కట్ చేస్తా "

"ఏంటిది ?"

"నువ్వనుకున్నది కాదులే .. మెసేజ్ చేయడం ఆపేస్తా "

"అంతపని చేయకే .. అసలే మీ అక్కకి నాలుగు రోజులు గ్యాప్ .. ఆగలేకపోతున్నా "

"ఎంత గలీజ్ గాడివిరా .. సారీ మామా .. ఏమి అనుకోకు .. నీకు తెలుసుగా నాకు బూతులెక్కువ వస్తాయని "

"పర్లేదే కావ్యా .. నువ్వు అలా మాట్లాడితేనే బావుంటుంది "

"సర్లే మామ .. రేపు ఉదయం ఇంట్లోనే ఉంటావా ?"

"ఆదివారం కదా .. ఇంట్లోనే ఉంటా "

"సరే ఉదయం వస్తాలే "

"ఈ రోజు నైట్ కూడా నేను ఫ్రీ నే "

"నేనేమి మీ ముద్దుల కోడల్ని కాదు "

"అంటే మీ అక్క నాతో నైట్ గడపడం అప్పుడే చెప్పేసిందా ?"

"మామా .. ఓవర్ యాక్షన్ తగ్గించు . బావకి కూడా తెలుసు "

"షిట్ .. అయ్యో .. ఇప్పుడెలా "

"ఆ ఓవర్ యాక్షనే .. తగ్గించు "

"సర్లే .. ఉదయం ఎన్నింటికి వస్తావ్ ?"

"ఉదయం ఆరు కి "

"అంత ఉదయాన్నే లేవలేనే "



"నీతో పనేం లేదు మామా .. మీ గార్డెన్ లో చిన్న షూటింగ్ .. ఇంస్టా లో రీల్ చేసుకోవాలి . మీ గార్డెన్ చాలా అందంగా ఉంటుంది కదా .. అందుకే "

"ఓహ్ అలాగా .. అయితే ఉదయాన్నే వచ్చేసేయ్ .. సెక్యూరిటీ అతనికి చెబుతా .. నేను లేసేసరికి 8 అవుద్ది .. అప్పటిదాకా ఉండు . ఓకే  ?"

"అలాగే మామా .. బై "

"బై స్వీట్ హార్ట్ .. లవ్ యూ "



వెంకీ కి ఎప్పటినుంచో కోరిక . కావ్య లాంటి కసి లంజని .. పెళ్లికాని లంజని దెంగాలని .  తన కొడుకు మహేష్ ప్రియా ని ప్రేమించినప్పుడే చూసా .. ప్రియా ని .. దాని చెల్లి కావ్య ని .. బయ్ వన్ గెట్ వన్ ఫ్రీ అంటే ఇదేనేమో .. అక్క ఇలా ఉందంటే .. ఇక చెల్లి .. ఉఫ్ఫ్ఫ్ఫ్ .. అందులో ఇది కొంచెం మోడరన్ గా బోల్డ్ గా ఉంటుంది . ప్రియా స్టార్ట్ చేయబోయే కంపెనీ లో కావ్య ని పెట్టుకోవాలని ఎప్పుడో ఫిక్స్ అయ్యాడు కూడా

(.) (.)



కావ్య తన ఇన్‌స్టాగ్రామ్ కోసం యోగా రీల్ చిత్రీకరించడానికి వెంకీ మామ ఇంటికి వచ్చింది

తెల్లవారుజాము వెలుగులో కావ్య నెమ్మదిగా కదిలింది; మంచు ముద్దాడిన గడ్డి మీద తన చాపను పరిచినప్పుడు, ఆమె శరీరం శృంగారభరితంగా కనబడింది. సన్నని దారాలతో అతుక్కుని ఉన్న ఆమె లంగా, వీపుకు అంటుకుని, ఆమె వెన్నెముక వంపును, వక్షోజాల ఉబ్బెత్తును మరింత స్పష్టంగా చూపిస్తోంది; ఆ వస్త్రం ఎంత పలుచగా ఉందంటే, అది ఆమె ఎద చీలిక నీడను సూచిస్తోంది. రెండవ చర్మంలా ఉన్న ఆమె స్కర్ట్, ఆమె పిరుదుల గట్టి గుండ్రదనాన్ని స్పష్టంగా చూపిస్తోంది; ఆమె ప్రతి భంగిమలోకి మారినప్పుడు, ఆ వస్త్రం బిగుసుకుని, ఒంటె కాలి ఆకృతిని సూక్ష్మంగా బయటపెడుతోంది. ఒక బంగారు గొలుసు ప్రేమికుడి స్పర్శలా ఆమె చర్మంపై మోగుతోంది.



ఆమె ప్రతి శ్వాసతో వక్షోజాలు పైకి కిందికి కదులుతున్నాయి, ఆమె మణికట్టులోని గాజులు పక్కలకు తగులుతూ మెల్లగా గలగలమంటున్నాయి. ఆమె దట్టమైన, నల్లని జడ, భుజం మీదకు రెచ్చగొట్టేలా ఊగుతూ, ఆమె కదలికలలోని శృంగారభరితమైన లయకు అందరి దృష్టిని ఆకర్షించింది. ఆమె వేసే ప్రతి అడుగుకు, కాలి గజ్జల్లోని గంటలు మోగుతూ, ఆమె యోగాకు ఒక శృంగారభరితమైన నేపథ్య సంగీతాన్ని జోడించాయి. ఆమె కళ్ళు మూసుకుంది; ప్రతి శ్వాసతో ఆమె వక్షోజాలు ఉప్పొంగుతూ, తన నాజూకైన దేహం వైపు ప్రపంచ దృష్టిని ఆకర్షించాయి. ఆ క్షణంలో, ఆమె సహజమైన, అనియంత్రితమైన శృంగారభావనకు ప్రతిరూపంగా కనిపించింది; కనుమరుగవుతున్న రాత్రిలా ప్రపంచం మాయమైపోయింది.

ఆమె ఉనికిలోని కవిత్వానికి మంత్రముగ్ధులైనట్లుగా, ఆ తోట నిశ్చలంగా, భక్తిభావంతో శ్వాస బిగబట్టినట్లు అనిపించింది. గడ్డి మీద చాప ఒక మరచిపోయిన రహస్యంలా పడి ఉండగా, కావ్య శరీరం ఒక సున్నితమైన సొగసుతో వంపులు తిరిగింది. ప్రతి సాగతీత, ప్రతి ఆసనం ఒక మౌన భాషలా, నిశ్శబ్ద తీవ్రతతో ప్రతిధ్వనించే ఒక సంభాషణలా ఉన్నాయి. ఆమె చేతులు ఆకాశం వైపు చాచి, స్పర్శకు అందని ఒక ప్రాచీన సౌందర్యాన్ని ఆవాహన చేశాయి.


ఆమె దుస్తులు సౌందర్య భాషను గుసగుసలాడాయి; ఆ బొంత, దాని సున్నితమైన ముడిల ద్వారా చర్మపు ఛాయలను ప్రదర్శిస్తూ, ఆకర్షణ మరియు నిరాడంబరతల నమూనాలను సృష్టించింది. ఆ లంగా ప్రతి కదలికకు నాట్యం చేసింది; దాని మృదువైన పత్తి వస్త్రం దానంతట అదే జీవం ఉట్టిపడేలా రెపరెపలాడుతూ, ఆమె శరీరాకృతి రేఖలను క్షణికమైన ఆకారాలలో ఆవిష్కరించింది. ఆమె ధరించిన ఆభరణాలు నిరాడంబరంగా ఉన్నా ప్రకాశవంతంగా ఉన్నాయి—ఆమె చర్మం యొక్క మృదువైన కాంస్య వర్ణానికి వ్యతిరేకంగా బంగారం, అగ్ని కాంతి గుసగుసల వలె సూర్యకిరణాల స్పర్శను పట్టుకుంది. ప్రతి ఆభరణం ఒక కథను చెప్పింది: ఆ గొలుసు, ఆమె నడుము చుట్టూ మెరుస్తున్న బాటలా; గాజులు, ఒక మధురమైన రాగం; మరియు కాలి గజ్జెలు, ప్రతి అడుగుకూ కథలు చెప్పేవి.




ఉదయపు తాజాదనంతో కలిసిన మల్లెపూల మత్తు వాసనను మోసుకొస్తూ ఒక మృదువైన గాలి వీచింది. ఉదయిస్తున్న సూర్యుని వెచ్చదనానికి భిన్నంగా, ఆ చల్లని గాలి ఒక ప్రేమికుని కౌగిలిలా ఆమెను చుట్టుముట్టింది. కావ్య ప్రతి అనుభూతిని గ్రహించింది: తన పాదాల కింద ఉన్న గడ్డి, తన చుట్టూ ద్రవ బంగారంలా పోగుపడుతున్న కాంతి, ఒక ఆహ్వానంలా గాలిలో నాట్యం చేస్తున్న తన కాలి గజ్జెల లయబద్ధమైన నాదం. ఈ క్షణాలలో ప్రపంచం ఇమిడిపోయింది, ప్రతి వివరమూ వర్తమానపు సారంతో సజీవంగా ఉంది.


ఆమె నీటిలా, ప్రవాహంలా, అతుకులు లేకుండా కదిలింది; ఆమె శరీరం నిర్వచనానికి అందని వంపులు, రేఖలతో మాట్లాడింది. ఆమె ఆలోచనలు ఆమె శ్వాస లయలో కలిసిపోయాయి—లోపలికి పీల్చడం, బయటకు వదలడం—ప్రతి చక్రం ఒక అంతర్గత నిశ్చలత వైపు ప్రయాణం. ఆ క్షణం తప్ప మరేదానికీ తావు లేదు, గతం లేదా భవిష్యత్తు లేదు, కేవలం శ్వాస మరియు శరీరం యొక్క సమ్మోహనమైన అల్లిక మాత్రమే. ఆ విశాలమైన నిశ్శబ్దంలో ఆమె ఆత్మ వికసించి, ఒకప్పుడు శూన్యతతో నిండిన ప్రదేశాలను నింపింది.


సూర్యరశ్మి తన సున్నితమైన రంగులతో ప్రతిదానికీ రంగులు అద్దింది, చల్లబడిన గాలిని వెచ్చబరిచి, తోటను తన మృదువైన కాంతితో నింపింది. అది ఆమె బంగారు గొలుసు గుండా వక్రీభవించి, సున్నితమైన తీగల వలె ఆమె చర్మంపై కాంతిని వెదజల్లుతూ, ఒక దివ్యమైన మరియు సన్నిహితమైన అనుభూతిని కలిగించింది. ఆమె ప్రపంచం మృదుత్వంలో మునిగిపోయింది, ఉదయపు ప్రకాశవంతమైన చూపుల కింద వాస్తవికత అంచులు మసకబారాయి.


కావ్య ప్రశాంత సముద్రంలో తేలియాడుతోంది, కేవలం తన శ్వాస శబ్దం మరియు గలగలలాడే ఆకుల చప్పుడు మాత్రమే ఆమెకు ఆధారం. కాలం నెమ్మదించింది, ఆమె ఏకాగ్రత శక్తితో ప్రతి క్షణం దాని పరిమితుల వరకు సాగింది. ఆ దృశ్యం యొక్క ఉపరితల సరళత దాని లోతును దాచిపెట్టింది, ప్రతి హృదయ స్పందన నిశ్శబ్దపు అనంతంగా విస్తరించింది.


కళ్ళు మూసుకుని, చేతులు చాచి, ఆమె ఆ క్షణానికి లొంగిపోయింది, ఆమె ముఖ కవళికలు ప్రశాంతంగా, ఆమె శరీరం ఒక సంకల్ప శిల్పంలా నిలిచింది. తన చుట్టూ ఉన్న విశ్వం సంకోచిస్తూ, పరిపూర్ణ శాంతి బిందువుగా మారుతున్నట్లు ఆమెకు అనిపించింది. బయటి ప్రపంచం నిశ్శబ్దంలోకి జారుకుంటుండగా, ఆ భావన ఆమెను మెల్లగా ఆవరించింది. ఇంకా పూర్తిగా ప్రారంభం కాని ఆ రోజు యొక్క అనుగ్రహంలో లీనమై, ఆమె అక్కడే నిలిచిపోయింది.




తెల్లవారుజాముకు ముందు, వెంకీ ఆ అరుదైన ఏకాంత క్షణాన్ని ఆస్వాదించాడు. తన  ఇంట్లో నిశ్శబ్దంగా కదులుతూ, అతను వంటగదిలోకి ప్రవేశించాడు—అది అప్పుడే రుబ్బిన కాఫీ సువాసనతో నిండిన, చెక్క పలకలతో అలంకరించబడిన ఒక చీకటి ప్రశాంతమైన ప్రదేశం. అతను కప్పులో నీళ్ళు పోసుకుంటుండగా, ఒక వెంటాడే లయబద్ధమైన శబ్దం అతన్ని పెరట్లోకి పిలిచింది. అక్కడ, తోటలో కావ్యను చూసి అతను నిశ్చేష్టుడై నిలబడ్డాడు; తెల్లవారుజామున బంగారు కాంతిలో ఆమె సుందరమైన కదలికలు ఒక సజీవ శిల్పంలా ఉన్నాయి.


ఆమె సునాయాసమైన నృత్యం అతని పరిచితమైన దినచర్యకు భంగం కలిగించి, ఎప్పుడో మర్చిపోయిన భావోద్వేగాలను రేకెత్తించింది. ఆమె వేసిన ప్రతి భంగిమలో, గంభీరమైన సాగతీత నుండి ప్రశాంతమైన ధ్యాన భంగిమ వరకు, ఆమె నగల మృదువైన గలగల శబ్దం తోడైంది—అది అతనిలో పాతిపెట్టిన కోరికలను మేల్కొలిపే ఒక అలౌకిక రాగం. ప్రతి సూక్ష్మ కదలికతో, కావ్య వాస్తవానికి, కలకు మధ్య ఉన్న గీతలను చెరిపివేస్తూ, వెంకీను ఒక నిశ్శబ్దమైన, ఆత్మీయమైన జాగృతిలోకి లాగింది. నిశ్శబ్దమైన ఆకాంక్ష, ఆరాధనల తుఫానులో మునిగిపోయి, తెల్లవారుజాము వారిద్దరినీ మెల్లగా ఆవరించగా, అతను ఆమె ప్రదర్శనలోని సున్నితమైన సౌందర్యాన్ని చూస్తూ కదలకుండా నిలబడిపోయాడు.


వెంకీ తన చేతుల్లోని కాఫీ చల్లబడుతుండగా, గతాన్ని మరిచిపోయి, కదలకుండా నిలబడిపోయాడు. ఎన్నో ఏళ్ళ గా  కావ్యతో పరిచయం ఉన్నా ,  ఈ క్షణానికి ముందు ఆమెను ఇలా తను నిజంగా ఎప్పుడూ చూడలేదని అతనికి ఇప్పుడు అర్థమైంది. ఒకప్పుడు గౌరవపూర్వకమైన విధేయతతో జాగ్రత్తగా పక్కకు తిప్పిన అతని కళ్ళు, ఇప్పుడు ఒక కళాకారుడి సూక్ష్మ పరిశీలనతో ఆమె శరీరాకృతులను అనుసరించాయి.


ఆమె యోగా స్కర్ట్ రెండవ చర్మంలా ఆమె తుంటికి అతుక్కుని, ఆమె ఉద్దేశపూర్వకమైన ప్రతి కదలికతో పైకి కిందకి కదులుతోంది. ఆమె సున్నితంగా ముందుకు వంగినప్పుడు, ఆ వస్త్రం ఆమె పిరుదుల పరిపూర్ణమైన వంపుపై సాగి, మొదటిసారిగా దాని అసలు ఆకారాన్ని ఆవిష్కరించింది. ఆ దృశ్యం అతడిని భౌతిక శక్తితో తాకింది, అతని వెన్నులో ఒక విద్యుత్ షాక్ ప్రవహించినట్లు అనిపించింది. గుండ్రంగా, దృఢంగా ఉన్న అవి మరీ పెద్దవిగానూ లేవు, మరీ చిన్నవిగానూ లేవు—ఒక పురుషుడి చేతుల్లో సరిగ్గా ఇమిడిపోయేలా రూపొందించబడినట్లు కనిపించే ఒక అద్భుతమైన ఆకృతి. ఆమె తన బరువును మార్చిన ప్రతిసారీ, ఆమె నడుము కింది భాగంలో సూక్ష్మమైన సొట్టలు కనిపించి, ఆమె పిరుదుల ఉబ్బుపైన పరిపూర్ణమైన నీడ లోయలను సృష్టించాయి. ఆ సుస్పష్టమైన గుంటలు—వాటిని ఒకప్పుడు వీనస్ డింపుల్స్ అని పిలవడం అతను విన్నాడు—తమ సున్నితమైన పల్లపు ప్రాంతాలలో ఉదయపు కాంతిని పట్టుకున్నాయి.


ఒకప్పుడు గుర్తుపట్టినట్లుగా అతనిలో మెరుపు మెరిసింది. ఆ చిత్రం అతని మనసులో బలంగా నాటుకుపోయింది, అతనికి బాగా తెలిసిన మరో చిత్రంతో కలిసిపోయింది—కొన్ని నెలల క్రితం ప్రియా పంపిన ఫోటో ..  తన చెల్లి ఫోటో ..  అవే దివ్యమైన సొట్టలను, పవిత్రమైన గుర్తుల వలె ఆమె నడుము కింది భాగాన్ని చుట్టుముట్టిన ఆ జంట గుంటలను చిత్రీకరించింది. పురాణాలలో తమ సౌందర్యానికి, వశీకరణ శక్తికి ప్రసిద్ధి చెందిన దేవకన్యలైన అప్సరసలను ప్రస్తావిస్తూ, ఆమె ఆ సందేశంలో వాటిని తన "అప్సర గుర్తులు" అని పిలిచింది.


తన (చిన) కోడలి పట్ల అనుకోకుండా, కలవరపరిచే విధంగా కలిగిన ఆకర్షణ వల్ల, అతని పురుషాంగం అసంకల్పితంగా అదిరడంతో, అతనికి సిగ్గుతో కూడిన భావన కలిగింది.



కావ్య, తాను తాత్కాలికంగా వదిలిపెట్టిన ప్రపంచంతో తిరిగి సర్దుకుంటున్నట్లుగా తన భంగిమను సరిచేసుకుంటూ కళ్ళు తెరిచింది. అప్పుడే ఆమె అతన్ని గమనించింది—చేతిలో కాఫీతో, ఒక నిశ్శబ్ద కాపలాదారుడిలా డాబా అంచున నిలబడి ఉన్నాడు. అతని ఉనికి ఆమెను ఉలిక్కిపడేలా చేసి ఉండవచ్చు, లేదా మర్యాద అనే గోడల వెనుకకు ఆమెను పారిపోయేలా చేసి ఉండవచ్చు. కానీ అలా కాకుండా, ఆమె ఒక్కసారి కళ్ళు రెప్పలు వాల్చి, ఉదయంలా మృదువైన చిరునవ్వును అందించింది.


"గుడ్ మార్నింగ్ వెంకీ మామ ," అంది ఆమె, ఆమె గొంతులో అప్పుడే ఆమె పొందిన ప్రశాంతత ప్రతిధ్వనించింది. వెంకీ క్షమాపణ మరియు ఆసక్తి మధ్య చిక్కుకొని తటపటాయించాడు.


"నేను ఇబ్బంది పెట్టాలని అనుకోలేదు," అన్నాడు అతను, అతని చేతిలోని పానీయం వలె గాఢంగా, వెచ్చగా ఉన్న స్వరంతో. "నేను కేవలం... కుతూహలంగా ఉన్నాను." కావ్య నవ్వు గాలిలో ఒక సున్నితమైన అలలా వ్యాపించింది.



"యోగా గురించి కుతూహలమా? లేక..."


..

"చాలా విషయాల గురించి కుతూహలంగా ఉంది," అని వెంకీ బదులిచ్చాడు, అతని గొంతులో ఒప్పుకోలు మరియు సంయమనం మధ్య తడబాటు కనిపించింది. "నీలో ఈ కోణాన్ని నేను ఇంతకు ముందు చూడలేదు."


కావ్య అతని కళ్ళలోకి చూస్తూ ఉండిపోయింది, శ్రమ వలన ఆమె ఛాతీ ఇంకా పైకి కిందకి కదులుతోంది. ఆమె మెడపై ఉన్న అందమైన స్తంభం మీద ఒక చెమట బిందువు జారి, చొక్కా గుడ్డ కిందకి మాయమైంది.


"నాలో మీరు చూడని కోణాలు చాలా ఉన్నాయి," అంది ఆమె, ఆ మాటల్లోని సరళత కన్నా ఎక్కువ బరువు ఉంది. ఆమె తన వీపును కొద్దిగా వంచి, చేతులను తల పైకి చాచింది. ఆ కదలిక వలన ఆమె చొక్కా పైకి జరిగి, నడుము పైభాగంలో ఉన్న బంగారు గొలుసు కాంతికి మెరుస్తున్న చోట చర్మం కొద్దిగా కనిపించింది. "నాతో చేరతావా?"


ఆ ఆహ్వానం వారి మధ్య వేలాడుతూ, ఎన్నో అవకాశాలతో నిండి ఉంది. వెంకీ తన కాఫీ కప్పుపై పట్టును బిగించాడు.

 

"నేను యోగాకు తగినట్టుగా దుస్తులు ధరించలేదు," అన్నాడు అతను, అతను తన నడుము చుట్టూ సాంప్రదాయ తెల్ల ధోవతి అయిన వేష్టిని చుట్టుకున్నాడు, దానివల్ల ఉదయపు గాలిలో అతని ఛాతీ నగ్నంగా ఉంది.


"మీరు చక్కగా దుస్తులు ధరించారు," అని కావ్య బదులిచ్చింది, ఆమె చూపులు క్షణకాలం అతని శరీరంపైకి పాకి, మళ్ళీ అతని కళ్ళలోకి కలిశాయి. "వశ్యత దుస్తులలో లేదు. అది శరీరంలో ఉంది."


ఆ ద్వంద్వార్థం వెంకీకు అర్థమైంది. అతను తన కాఫీ కప్పును దగ్గరలో ఉన్న చిన్న రాతి బల్లపై పెట్టి, పవిత్ర జలాల్లోకి నడిచేవాడిలా తూతూమంత్రంగా అడుగులు వేస్తూ ముందుకు నడిచాడు. ఆమె చాప అంచున నిలబడి, తటపటాయిస్తూ ఉండగా, అతని పాదాల కింద గడ్డి చల్లగా అనిపించింది.


"నేను ఇది చేసి సంవత్సరాలు అయ్యింది," అనుకున్న దానికంటే గొంతు తగ్గించి అతను ఒప్పుకున్నాడు.


కావ్య అతనికి చోటు ఇస్తూ పక్కకు జరిగింది. "సైకిల్ తొక్కడం లాంటిది," పెదవుల చివరలు పైకి లేస్తూ ఆమె అంది. "శరీరానికి అన్నీ గుర్తుంటాయి."


వెంకీ ఆమె పక్కన చాపపై కూర్చున్నప్పుడు, వాళ్లిద్దరూ ఎంత దగ్గరగా ఉన్నారో అతను గమనించకుండా ఉండలేకపోయాడు. అతను రోజూ వ్యాయామం చేస్తాడు, కండరాలతో బలమైన దేహాన్ని కలిగి ఉన్నాడు, కానీ అంతమాత్రాన అతను వశ్యత కలవాడని కాదు.


"ఒక తేలికైన దానితో మొదలుపెడదాం," అని కావ్య సూచించింది, ఆమె గొంతులోని మధురమైన గాంభీర్యం ఉదయపు గాలిలో నాట్యం చేస్తున్నట్లు అనిపించింది. "సుఖాసనం—సులభమైన భంగిమ."

ఆమె కాళ్ళు ముడుచుకుని, వెన్నెముకను నిటారుగా ఉంచి, చేతులను మోకాళ్ళపై ఆనించి చేసి చూపించింది. ఆ భంగిమ చూడటానికి చాలా తేలికగా అనిపించింది, కానీ వెంకీ ఆమెను అనుకరించినప్పుడు, తన తుంటిలో ఒక అపరిచితమైన సాగుదలను, ఎప్పటినుంచో బిగుసుకుపోయిన కండరాల నుండి వస్తున్న సూక్ష్మమైన ప్రతిఘటనను అతను అనుభవించాడు.

"శ్వాస తీసుకో," అని ఆమె కళ్ళు సగం మూసుకుని ఆదేశించింది. "లోతుగా, నెమ్మదిగా. నీ శ్వాస నిన్ను పూర్తిగా నింపనివ్వు."

వెంకీ శ్వాస తీసుకున్నాడు, తన ఛాతీ ఉబ్బినట్లు అనిపించింది. ఉదయపు గాలి అతని ఊపిరితిత్తులలో చల్లగా ఉంది, మల్లెపూల సువాసనతో పాటు ఇంకేదో వాసన కూడా వస్తోంది—బహుశా ఆమె పరిమళం కావచ్చు, లేదా కేవలం ఆమె చర్మం యొక్క సహజ సువాసన కావచ్చు. అతను కచ్చితంగా చెప్పలేకపోయాడు.

"ఇప్పుడు నీ వీపును నిటారుగా ఉంచు," అని ఆమె కొనసాగించింది, అతని నడుము కింది భాగంపై తన చేతిని తేలికగా ఉంచుతూ. ఆమె స్పర్శ ఉద్దేశం వృత్తిపరమైనదే, కేవలం అతని భంగిమను సరిచేయడమే అయినా, ఆ స్పర్శ అతనిలో ఒక విద్యుత్ ప్రవాహాన్ని పంపింది. అతని నగ్న చర్మంపై ఆమె వేళ్లు వెచ్చగా తాకాయి; ఆ వేడి బిందువులు అతనికి ముద్ర వేస్తున్నట్లుగా అనిపించాయి.

"ఇలా," అతని వెన్నెముక నిటారుగా అయ్యే వరకు సున్నితంగా నొక్కుతూ ఆమె అంది. "నీ వెన్నెముక ఆకాశం వైపు సాగుతుండగా, భూమి నిన్ను కిందికి లాగుతున్నట్లుగా భావించు."

ఆమె మార్గదర్శకత్వాన్ని అనుసరించి వెంకీ సర్దుకున్నాడు. ఆమె తన చేతిని వెనక్కి తీసుకునే ముందు, అవసరమైన దానికంటే ఒక క్షణం ఎక్కువ సేపు అక్కడే ఉంచింది, దాని వెనుక ఒక చిన్న స్పర్శా స్పర్శ ఆనవాలు మిగిలింది.

"ఇప్పుడు బాగుంది," ఇప్పుడు మరింత మృదువైన స్వరంతో ఆమె ఆమోదించింది. "నీ మనస్సు మరచిపోయిన జ్ఞానం నీ శరీరంలో ఉంది."

వారు కలిసి అనేక ఆసనాలు వేశారు, ప్రతి ఆసనం మునుపటి దానిపై ఆధారపడి సాగింది. కావ్య ఓపికగా, అతను అనుసరించడానికి ప్రయత్నించే ముందు ప్రతి ఆసనాన్ని సున్నితమైన సౌందర్యంతో ప్రదర్శించి చూసింది.

"ఇప్పుడు, వీరభద్రాసనం—యోధ భంగిమ II—ప్రయత్నిద్దాం," అప్రయత్నమైన సౌందర్యంతో తన పాదాలపై నిలబడుతూ కావ్య సూచించింది. "ఈ ఆసనం బలాన్ని, స్థిరత్వాన్ని పెంచుతుంది."

ఆమె ముందుగా చేసి చూపించింది, తన పాదాలను వెడల్పుగా చాచి, కుడి పాదాన్ని తొంభై డిగ్రీల కోణంలో బయటకు తిప్పుతూ, ఎడమ పాదాన్ని కొద్దిగా లోపలికి ఉంచింది. ఒక నిశ్వాస వదులుతూ, ఆమె తన చేతులను నేలకు సమాంతరంగా, అరచేతులు కిందికి ఉండేలా చాచి, తన కుడి మోకాలును సరిగ్గా చీలమండ పైకి వచ్చే వరకు వంచింది.

"ఇప్పుడు నీ వంతు," అంటూ తన భంగిమను సడలించి, అతని వైపు తిరిగి అంది.

వెంకీ ఆమెను అనుసరిస్తూ, తన భంగిమను వెడల్పుగా చేసి, ఆమె చెప్పిన విధంగా పాదాలను ఉంచాడు. అతను తన చేతులను చాచినప్పుడు, తన భుజాలు మరియు ఛాతీపై ఒక ఆహ్లాదకరమైన ఒత్తిడిని అనుభవించాడు—అది తన రోజువారీ వ్యాయామాలలో అలవాటైన అనుభూతే అయినా, ఈ కొత్త సందర్భంలో భిన్నంగా ఉంది.

"దాదాపుగా," కావ్య అతని భంగిమను విమర్శనాత్మక దృష్టితో పరిశీలిస్తూ గొణిగింది. "కానీ నీ కుడి మోకాలు ఇంకా లోతుగా వంగాలి." ఆమె అతని వెనుకకు కదిలింది, ఆమె శ్వాస అతని భుజానికి వెచ్చగా తగిలింది. "వంచనా?"

ఆమె తన చేతులను అతని నడుముపై ఉంచి, సరైన భంగిమలోకి తీసుకురావడానికి సున్నితమైన ఒత్తిడిని ప్రయోగిస్తుండగా, అతను మాటలు పలకలేక తలూపాడు. ఆమె స్పర్శ వృత్తిపరమైనదే అయినా, దానిలోని ఆత్మీయత—అతని వేష్టి పల్చటి వస్త్రం గుండా ఆమె వేలికొనలు లోపలికి చొచ్చుకుపోవడం—అతని సిరల్లో వేడిని పుట్టించింది.

"ఇప్పుడు ఇంకా కిందకి వంగు," అతని చెవికి దగ్గరగా గొంతు పెట్టి ఆమె ఆదేశించింది. "నీ తొడల్లోని బలాన్ని, నీ నడుములోని స్థిరత్వాన్ని అనుభూతి చెందు."

వెంకీ ఆమె మాట విన్నాడు, తన తొడ దాదాపు నేలకు సమాంతరంగా ఉండే వరకు శరీరాన్ని కిందికి దించాడు. తన కండరాలలో మంటను అతను అనుభూతి చెందగలిగాడు; ఆ ఆహ్లాదకరమైన నొప్పి అతన్ని ఆ క్షణంలో నిలదొక్కుకునేలా చేసింది.

"మంచిది," ఆమె గుసగుసలాడింది, ఆమె స్వరంలోని ఏదో అతన్ని కొద్దిగా తల తిప్పేలా చేసింది.

వారి ముఖాలు అంగుళాల దూరంలో ఉన్నాయి, అతని తొడల దృఢత్వాన్ని తాకగానే ఆమె కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి. ఆమె అరచేతులు ఇంకా అతని తుంటిపై తేలికగా ఆని ఉన్నాయి, ఊపిరి బిగబట్టిన ఆ ఒక్క క్షణం పాటు ఇద్దరూ కదల్లేదు. వారి చుట్టూ ఉన్న తోట ఊపిరి బిగబట్టినట్లు అనిపించింది—పక్షులు తమ పాటలను ఆపేశాయి, ఆకులు గలగలమనే శబ్దాన్ని నిశ్శబ్దం చేశాయి, ప్రకృతియే ఈ ఉద్వేగభరితమైన క్షణం యొక్క పరిష్కారం కోసం వేచి చూస్తున్నట్లుగా.

కావ్య తన బరువును ఒక వైపుకు తిప్పడంతో, ఆమె కాలి గజ్జెలు మెల్లగా గలగలమంటూ ఆ మాయను ఛేదించాయి. ఆమె వెనక్కి అడుగు వేసి, ఒక స్పర్శలాంటి నెమ్మదితో ఉద్దేశపూర్వకంగా అతని శరీరం నుండి తన చేతులను తీసివేసింది.

"మీ భంగిమ..." సరైన పదం కోసం వెతుకుతూ ఆమె ఆగి, "ఆశ్చర్యకరంగా ఉంది. ఇన్నేళ్లుగా సాధన చేయని వ్యక్తికి."

వెంకీ తన చేతులను కిందకి దించి, పూర్తిగా ఆమె వైపు తిరిగాడు. "నేను యోగా చేయకపోవచ్చు, కానీ నన్ను నేను ఆరోగ్యంగా ఉంచుకుంటాను."

"అవును," ఆమె అంగీకరించింది, ఆమె కళ్ళు క్షణకాలం అతని ఛాతీ వంపుల మీద పడి, మళ్ళీ అతని ముఖం వైపు మళ్ళాయి. "నేను గమనించాను."

వారి మధ్య చెప్పని ఆలోచనలతో నిండిన ఒక ఉద్వేగభరితమైన నిశ్శబ్దం అలుముకుంది. కావ్య మెడపై నుండి ఒక చెమట బిందువు జారి, ఆమె చొక్కా కాలర్ కిందకి వెళ్ళిపోవడాన్ని వెంకీ చూస్తూ ఉన్నాడు. ఉదయం మరింత వెచ్చగా మారింది, సూర్యుడు ఇప్పుడు తోట గోడ పైకి పూర్తిగా ఉదయించి, వారిద్దరినీ బంగారు కాంతిలో ముంచెత్తాడు, ఆ కాంతి ఆమె నగలపై మెరుస్తున్నట్లు అనిపించింది.