అమ్మమ్మ కథలు - బామ్మ - మట్టిలో మాణిక్యం

[k3vv3]

బామ్మ - మట్టిలో మాణిక్యం


బామ్మ కథలు - 6
రచన: వసుంధర రాణి మునిపల్లె 



ఆ రోజు మధ్యాహ్నం ఎండ చురుక్కుమంటోంది. అమెరికా నుంచి వచ్చిన విశ్వకి ఆ వేడి కొత్తగా, కాస్త ఇబ్బందిగా ఉంది. పెరట్లో తను నాటిన విత్తనాల దగ్గర మోకాళ్ల మీద కూర్చుని, చేతిలో ఉన్న చిన్న కర్రతో మట్టిని పదే పదే గీకుతున్నాడు. అతని ముఖంలో అసహనం స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.



చింటూ అక్కడికి వచ్చి, ఏంట్రా విశ్వా, ఇంకా ఆ మట్టిలోనే తవ్వుతున్నావా? బామ్మ చూస్తే తిడుతుంది అన్నాడు.



ఏం చేయమంటావు చింటూ? అమెరికాలో మా కాలేజ్ ల్యాబ్‌లో నీటిలో మొక్కలు పెంచేవాళ్ళం. అక్కడ గింజ వేయగానే మొలకలు ఎలా వస్తున్నాయో కళ్ళారా చూసేవాళ్ళం. కానీ ఈ మట్టిలో ఏమీ తెలియడం లేదు. అసలు లోపల ఏం జరుగుతుందో, ఆ గింజలు బతికే ఉన్నాయో లేదో కూడా అర్థం కావడం లేదు. ఈ మట్టి అంతా మురికిగా, నిశ్శబ్దంగా ఉంది అని విసుగ్గా అన్నాడు విశ్వ.



అప్పుడే బామ్మ గిన్నెలో నానబెట్టిన మినప్పప్పు కడుగుతూ అటుగా వచ్చింది. విశ్వ మాటలు విని నవ్వుతూ, తన తడి చేతులను తుడుచుకుని వాళ్ళ దగ్గరకు వచ్చి కూర్చుంది.



విశ్వా! నువ్వు చూస్తున్న ఈ మట్టి నిశ్శబ్దంగా ఉండొచ్చు, కానీ దీని లోపల ఒక పెద్ద యుద్ధమే జరుగుతుంది తెలుసా? అని అడిగింది బామ్మ. పిల్లలిద్దరూ ఆశ్చర్యంగా బామ్మ వైపు చూశారు. యుద్ధమా? మట్టిలోనా? అని అడిగారు. అవును నాన్న! ఒక విత్తనాన్ని మనం మట్టిలో నాటగానే, అది మొదట మట్టిలో ఉన్న తేమను పీల్చుకుని ఉబ్బుతుంది. అప్పుడు ఆ గింజ పైపొర పగిలి, ఒక చిన్న వేరు బయటకు వస్తుంది. ఆ వేరు తన దారిని వెతుక్కుంటూ గట్టిగా ఉన్న మట్టి పొరలను చీల్చుకుంటూ లోపలికి వెళ్లాలి. అది అంత సులభం కాదు. మట్టిలో ఉండే పోషకాలను తన సొంతం చేసుకోవడానికి ఆ చిన్న ప్రాణం ఎంతో పోరాటం చేస్తుంది. ఆ సమయంలో మనం పదే పదే మట్టిని తవ్వితే, ఆ వేరుకి అందే సాయం ఆగిపోతుంది. అందుకే మొక్క పెరగడానికి ఓర్పు చాలా అవసరం అని వివరించింది.



విశ్వ ఇంకా పూర్తిగా నమ్మలేనట్లు చూస్తుంటే, బామ్మ ఒక పాత జ్ఞాపకాన్ని గుర్తుచేసుకుంది.



పిల్లలూ, నేను మీ వయసులో ఉన్నప్పుడు ఒకసారి ఊరిలో అస్సలు వర్షాలు పడలేదు. భూమి అంతా బీటలు వారిపోయింది. మా నాన్నగారు తన దగ్గర ఉన్న చివరి దోసెడు సజ్జ గింజలను తీసి, ఆ ఎండిపోయిన భూమిలో నాటారు. అందరూ ఆయన పిచ్చివాడు అన్నారు. మట్టిలో తేమ లేదు, ఎండ మండిపోతోంది, గింజలు మాడిపోతాయి అని ఎగతాళి చేశారు. కానీ మా నాన్నగారు రోజుకు ఒక చిన్న గ్లాసు నీటిని ఆ మట్టిపై చిలకరిస్తూ, పది రోజుల పాటు అలాగే ఓపికగా కనిపెట్టుకుని ఉన్నారు. పన్నెండో రోజున, ఆ గట్టిపడిన మట్టిని చీల్చుకుంటూ సన్నని పచ్చని మొలకలు బయటకు వచ్చాయి. ఆ ఓర్పు వల్లనే ఆ ఏడాది మా ఇంట్లో అన్నానికి కొరత లేకుండా పోయింది.
అంటే బామ్మా, మట్టి మనల్ని పరీక్షిస్తుందా? అని అడిగాడు చింటూ. పరీక్ష కాదు నాన్న, మట్టి మనకు నమ్మకాన్ని నేర్పిస్తుంది.



మనం ఒక మంచి పని చేసి, ఫలితం కోసం ఎదురుచూసే ఆ సమయం ఉంది చూశారా... అదే మనిషిని బలవంతుడిని చేస్తుంది. ప్రకృతిలో ఏదీ వెంటనే జరగదు. పువ్వు వికసించాలన్నా, పండు పండాలన్నా దానికి తగిన సమయం పడుతుంది. ఆ సమయాన్ని మనం గౌరవించాలి అంది బామ్మ.



బామ్మ చెప్పిన మాటలు విన్నాక విశ్వ ఆ మట్టిని తవ్వడం మానేశాడు. మరుసటి రోజు ఉదయం పక్షుల కిలకిలారావాలకు నిద్రలేచి, గబగబా పెరట్లోకి వెళ్ళాడు.



అక్కడ అద్భుతం జరిగింది! మట్టి పైన చిన్న చిన్న మట్టి గడ్డలు పక్కకు జరిగి ఉన్నాయి. వాటి మధ్య నుంచి పట్టులాంటి మెత్తని రెండు ఆకులు, ముత్యం లాంటి నీటి చుక్కను తలపై మోస్తూ బయటకు వచ్చాయి. ఆ దృశ్యం చూసిన విశ్వకి ఒళ్లు గగుర్పొడిచింది. బామ్మా! చూడు! గెలిచింది! విత్తనం యుద్ధంలో గెలిచి బయటకు వచ్చింది! అని అరిచాడు.



బామ్మ దగ్గరకు వచ్చి ఆ మొలకను చూసి మురిసిపోతూ, చూశావా విశ్వా! మట్టిలో ఉన్న మాణిక్యం అంటే ఇదే. ఇది కేవలం మొక్క కాదు, నీ ఓర్పుకు దక్కిన బహుమతి. నువ్వు అమెరికా వెళ్ళాక కూడా ఏదైనా పని మొదలుపెట్టినప్పుడు వెంటనే ఫలితం రాకపోతే కంగారు పడకు. ఈ చిన్న మొలకను గుర్తు తెచ్చుకో. మట్టిలో వేరు బలంగా ఉంటే, పైకి ఎదిగే చెట్టు ఆకాశాన్ని అందుకుంటుంది అని దీవించింది. 



విశ్వ ఆ చిన్న మొలక వైపు గర్వంగా చూశాడు. అతనికి ఇప్పుడు అర్థమైంది—ప్రకృతి పాఠాలు పుస్తకాల్లో కంటే, ఈ మట్టిలోనే ఎక్కువగా ఉన్నాయని.     
***