Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[Shajith]

" அவள் இதயத்தின் மொழி "

ஜன்னல் ஓரம் நின்ற மாலை,
ஜாதி மல்லி வாசம் பேசி,
மௌனத்தின் நூல் பிடித்து
மனங்கள் எங்கேயோ நடந்தன...
"துளி துளியாக சேர்ந்ததே பெருவெள்ளம்" என்பார்கள்,
ஆனால் சில உணர்வுகள்
ஒரே நாளில் பிறப்பதில்லை;
சிறு சிறு தருணங்களில் தான் வளர்கின்றன...
பவித்ரா கண்களில்
பதில் தேடும் கேள்விகள்,
பிரகாஷ் பார்வையில்
பேசத் தயங்கும் வார்த்தைகள்...
ஒரே அறையில் நின்றும்,
ஒரே வானத்தை பார்த்தும்,
இரண்டு இதயங்கள்
இரண்டு திசைகளில் பயணித்தன...
"மெதுவாக எரியும் நெருப்பே அதிகம் சுடும்" என்பார்கள்,
அதனால் தான் இருவரும்
ஒரு கோட்டின் அருகே நின்று,
அதைத் தாண்டாமல் போராடினர்...
சொல்லாத சொற்கள் சில,
சொன்ன வார்த்தைகளைவிட
சத்தமாகக் கேட்கும்;
அந்த இரவுகள் அப்படித்தான்...
நிழல் கூட துணையாகும்
தனிமை நேரங்களில்,
ஆனால் சில நேரம்
நிழலே கேள்வியாக மாறிவிடும்...
"விதைத்த விதையே விளையும்" என்பார்கள்,
உணர்வுகள் முளைத்த இடத்தில்
எதிர்பார்ப்புகளும் கூடவே பிறந்தன...
பவித்ரா ஒரு பக்கம்,
பொறுப்பின் பாதையில் நின்றாள்;
பிரகாஷ் மறுபக்கம்,
புரியாத புயலின் நடுவே நின்றான்...
கண்கள் பேசின,
மௌனம் பதிலளித்தது;
வார்த்தைகள் வந்தன,
ஆனால் உதடுகள் திறக்கவில்லை...
"நீரோடும் வரை ஆறு;
நினைவோடும் வரை உறவு" —
பழமொழி சொல்லாத உண்மையை
அந்த நாட்கள் சொல்லிக் கொடுத்தன...
வாசலில் தொடங்கிய தயக்கம்,
விழிகளில் முடிந்ததில்லை;
இதயத்தில் பிறந்த அலைகள்
கரை சேரவும் இல்லை...
பவித்ராவும் பிரகாஷும்
ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தபடி,
தங்கள் உள்ளத்தின் மொழியை
தாங்களே மொழிபெயர்க்க முடியாமல் நின்றார்கள்...
அதனால் தான்—
மூடிய கதவுக்கு பின்னால்
என்ன இருக்கிறது என்பதல்ல,
திறக்கத் தயங்கும் மனதுக்குள்
என்ன இருக்கிறது என்பதே
இந்தக் கதையின் உண்மையான மர்மம்...!
"அவசரம் ஆபத்தைத் தரும்;
அமைதி அறிவைத் தரும்" என்று
காலம் மெதுவாகச் சொல்ல,
அடுத்த பக்கம் திறக்க
வாசகர்கள் இன்னும் காத்திருக்கிறார்கள்...!