1 hour ago
બાબાજીએ પોતાના ઘેરા અવાજમાં કહ્યું,
“અને રહી વાત રિચાના ભણવાની, તો તું એની ચિંતા ના કર મયુરી. કોષમાં આવતા પૈસાથી એનું આગળનું ભણતર પૂરું થઈ જશે. હું તને કહું છું, એને ના પાડતી નહીં. ઉપરવાળાને એ જ મંજૂર છે કે તારી દીકરી ઉચ્ચ શિક્ષણ મેળવે. એને ઉપકાર ના સમજતી. જ્યારે પણ તારી પાસે થોડા પૈસા હોય, ત્યારે કોષમાં નાખી દેજે. દેવું ઉતરતું જશે.” મૈત્રી દ્વારા નિર્મિત વાર્તા.
બાબાજીની વાત સાંભળતા જ મયુરીની આંખોમાં આંસુ છલકાઈ આવ્યા. તે ભાવવિભોર થઈને આગળ વધી અને તેમના પગમાં નમી ગઈ. બાબાજીએ હસતા હસતા પોતાનો જમણો હાથ તેના ખભા પર રાખ્યો, પછી ધીરેથી નીચે સરકાવીને તેની કમર પર ટેકવી દીધો. આંગળીઓ તેની બ્રાની પટ્ટીને અનુભવતા ઘસવા લાગી. મયુરીનું માંસળું, પરિપક્વ શરીર તેમના સ્પર્શ નીચે ધ્રૂજી ઉઠ્યું, પણ તે કંઈ બોલી નહીં.
“રિચા, બેટા, અહીં આવ,” મયુરીએ પોતાની દીકરીને બોલાવી,
“બાબાજીના પગે લાગ. તેમના આશીર્વાદથી હવે તારે કોઈ વાતની ચિંતા કરવાની નથી. તું આગળ ભણી શકીશ, તારા સપના પૂરા કરી શકીશ.”
રિચા ધીરેથી આગળ આવી. અઢાર વર્ષની આ નાજુક છોકરી તેની માતાથી સાવ ઉલટી હતી -- પાતળી, કોમળ, હજુ હમણાં જ ખીલવાની અવસ્થામાં. તેના સ્તન હમણાં જ ઉછરીને નાના-નાના આકાર લેવા લાગ્યા હતા, કૂલ્હા હળવા ગોળાકાર લેતા હતા. તે નમીને બાબાજીના પગે લાગતી હતી ત્યારે તેના લાંબા કાળા વાળ તેમના ઘૂંટણ પર વિખરાઈ ગયા. મૈત્રી ની પ્રસ્તુતિ.
બાબાજીએ પહેલીવાર તેને આ નજરથી જોઈ. તેમનો હાથ ધીરેથી તેના માથા પર રાખ્યો, વાળમાં આંગળીઓ ફેરવી. પછી તેમની નજર ઊઠીને મયુરીના ભારે, છલકાતા બોબલાઓ પર ટકી ગઈ. તેઓ બંને મા-દીકરીને એકસાથે જોઈ રહ્યા હતા - એક પરિપક્વ, રસથી ભરેલું શરીર, બીજું કોમળ અને તાજું. તેમના મનમાં એક ઊંડા, અંધારા લાલસા જાગી ઉઠી. અને તેઓ ચક્ષુ ચોદન માં વ્યસ્ત થઇ ગયા.
“જય બાબા,” બંનેએ કહ્યું અને પ્રસાદ લઈને પાછા ફરવા લાગી. જતાં-જતાં મયુરીએ રિચાને થોડી આગળ મોકલી દીધી અને પાછી ફરી આવી. તેણે ધીમા, ધ્રૂજતા અવાજમાં કહ્યું,
“બાબાજી... તેમણે (પતિએ) જે પણ તમારા સામે અમારા વિશે કહ્યું છે, તેના વિશે હું કાલે બપોરે વિગતવાર વાત કરવા માંગુ છું. આ જ સમયે આવીશ.”
બાબાજીની આંખોમાં ચમક આવી ગઈ. તેમણે ફક્ત હકારમાં માથું હલાવ્યું.
જેવી બંને ગઈ, બાબાજીના હોઠ પર એક વિજયી સ્મિત ફેલાઈ ગયું.
“પહેલા પૂજા... હવે મયુરી... અને જો આ મા-દીકરી બંને મળી જાય તો...ચુતો જ ચુતો.....ક્યારેય મુઠીયા મારવા ની જરૂર જ નહિ.” તેમણે મનમાં વિચાર્યું. પણ અત્યારે તો તેમના રૂમમાં પૂજા રાહ જોઈ રહી હતી. પૂરી રીતે નગ્ન. સંભોગ અને સમાગમ માટે તૈયાર. ફનલવર દ્વારા સંપાદિત.
બાબાજીએ દરવાજો ખોલ્યો તો અંદરનું દ્રશ્ય જોઈને તેમનો લંડ ધોતીની અંદર જ ફડફડાટવા લાગ્યો.
પૂજા નાહીને નીકળી હતી. તેની પીઠ તેમની તરફ હતી. તે નમીને પોતાની જાંઘ અને પિંડીઓ પરથી પાણી લૂછી રહી હતી. નાહ્યા પછી તેની લીસી, ઘઉંવર્ણી ત્વચા પર પાણીના ટીપાં હજુ ચમકી રહ્યા હતા. તેનો મોટો, ગોળ, ભરાવદાર કમરનો ભાગ આ મુદ્રામાં વધુ ને વધુ બહાર દેખાતો હતો - બે મોટા, નીચા, આકર્ષક ગોળા. બરાબર તેના ગુદા દ્વારની નીચે તેની યોનિના જાડા, રસથી ભીના હોઠ ઉપરથી નીચે તરફ ખુલીને દેખાતા હતા. થોડા પાણીના ટીપાં અને થોડા તેના પોતાના ઉત્તેજનાના ચીકણા ટીપાં ધીરે ધીરે નીકળી રહ્યા હતા. લાગતું હતું કે હમણા જ ચોદાયેલો માલ છે.
બાબાજીની સહનશક્તિ તૂટી ગઈ.
તેઓ ઝપટ્યા. પાછળથી નમીને પોતાનો ચહેરો સીધો તેની બંને જાંઘોની વચ્ચે ધકેલી દીધો. તેમની ગરમ, જાડી જીભ એક જ ઝટકામાં પૂજાની ચૂતની અંદર સુધી ઘૂસી ગઈ. રચયિતા મૈત્રી પટેલ છે.
“આહહહ...!” પૂજા ચોંકીને ધ્રૂજી ઉઠી. તેના ઘૂંટણ ધ્રૂજી ગયા. પણ બીજા જ ક્ષણે જ્યારે બાબાજીની જીભ તેના રસથી લબલબ થયેલા સાગરમાં ડૂબકી મારવા લાગી, ત્યારે તેના આખા શરીરમાં વીજળી દોડી ગઈ. તે વ્યાકુળ થઈ ઉઠી, પાછળ હટીને પોતાનો ભારે ગાંડ વધુ જોરથી તેમના મોઢા પર દબાવી દીધી.
“બાબાજી... ઉફફ... ધીમે...” તેના અવાજમાં વાસના અને સમર્પણ બંને હતા.
બાબાજીએ બંને હાથે તેના જાડા નિતંબને ફેલાવ્યા અને પૂરી તન્મયતાથી ચૂસવા-ચાટવા લાગ્યા. તેમની જીભ ક્યારેક તેની ચૂતની અંદર ઊંડા સુધી જતી, તો ક્યારેક ચૂતના દાણાને ઝડપથી ચાટતી. પૂજાના મોઢામાંથી અનિયંત્રિત કરાહતો નીકળવા લાગી. તેનું શરીર પરસેવાથી તરબતર થઈ રહ્યું હતું.
થોડી જ વારમાં બાબાજી ઉઠ્યા, પોતાની ધોતી ઉતારી અને પોતાનો જાડો, ઉભરતો લંડ પૂજાની ભીની ચૂત પર ઘસવા લાગ્યા...
************************************************.
આજે અહી સુધી જ દોસ્તો.
ફરી મળીયે ત્યાં સુધી મૈત્રી ના જય ભારત.
“અને રહી વાત રિચાના ભણવાની, તો તું એની ચિંતા ના કર મયુરી. કોષમાં આવતા પૈસાથી એનું આગળનું ભણતર પૂરું થઈ જશે. હું તને કહું છું, એને ના પાડતી નહીં. ઉપરવાળાને એ જ મંજૂર છે કે તારી દીકરી ઉચ્ચ શિક્ષણ મેળવે. એને ઉપકાર ના સમજતી. જ્યારે પણ તારી પાસે થોડા પૈસા હોય, ત્યારે કોષમાં નાખી દેજે. દેવું ઉતરતું જશે.” મૈત્રી દ્વારા નિર્મિત વાર્તા.
બાબાજીની વાત સાંભળતા જ મયુરીની આંખોમાં આંસુ છલકાઈ આવ્યા. તે ભાવવિભોર થઈને આગળ વધી અને તેમના પગમાં નમી ગઈ. બાબાજીએ હસતા હસતા પોતાનો જમણો હાથ તેના ખભા પર રાખ્યો, પછી ધીરેથી નીચે સરકાવીને તેની કમર પર ટેકવી દીધો. આંગળીઓ તેની બ્રાની પટ્ટીને અનુભવતા ઘસવા લાગી. મયુરીનું માંસળું, પરિપક્વ શરીર તેમના સ્પર્શ નીચે ધ્રૂજી ઉઠ્યું, પણ તે કંઈ બોલી નહીં.
“રિચા, બેટા, અહીં આવ,” મયુરીએ પોતાની દીકરીને બોલાવી,
“બાબાજીના પગે લાગ. તેમના આશીર્વાદથી હવે તારે કોઈ વાતની ચિંતા કરવાની નથી. તું આગળ ભણી શકીશ, તારા સપના પૂરા કરી શકીશ.”
રિચા ધીરેથી આગળ આવી. અઢાર વર્ષની આ નાજુક છોકરી તેની માતાથી સાવ ઉલટી હતી -- પાતળી, કોમળ, હજુ હમણાં જ ખીલવાની અવસ્થામાં. તેના સ્તન હમણાં જ ઉછરીને નાના-નાના આકાર લેવા લાગ્યા હતા, કૂલ્હા હળવા ગોળાકાર લેતા હતા. તે નમીને બાબાજીના પગે લાગતી હતી ત્યારે તેના લાંબા કાળા વાળ તેમના ઘૂંટણ પર વિખરાઈ ગયા. મૈત્રી ની પ્રસ્તુતિ.
બાબાજીએ પહેલીવાર તેને આ નજરથી જોઈ. તેમનો હાથ ધીરેથી તેના માથા પર રાખ્યો, વાળમાં આંગળીઓ ફેરવી. પછી તેમની નજર ઊઠીને મયુરીના ભારે, છલકાતા બોબલાઓ પર ટકી ગઈ. તેઓ બંને મા-દીકરીને એકસાથે જોઈ રહ્યા હતા - એક પરિપક્વ, રસથી ભરેલું શરીર, બીજું કોમળ અને તાજું. તેમના મનમાં એક ઊંડા, અંધારા લાલસા જાગી ઉઠી. અને તેઓ ચક્ષુ ચોદન માં વ્યસ્ત થઇ ગયા.
“જય બાબા,” બંનેએ કહ્યું અને પ્રસાદ લઈને પાછા ફરવા લાગી. જતાં-જતાં મયુરીએ રિચાને થોડી આગળ મોકલી દીધી અને પાછી ફરી આવી. તેણે ધીમા, ધ્રૂજતા અવાજમાં કહ્યું,
“બાબાજી... તેમણે (પતિએ) જે પણ તમારા સામે અમારા વિશે કહ્યું છે, તેના વિશે હું કાલે બપોરે વિગતવાર વાત કરવા માંગુ છું. આ જ સમયે આવીશ.”
બાબાજીની આંખોમાં ચમક આવી ગઈ. તેમણે ફક્ત હકારમાં માથું હલાવ્યું.
જેવી બંને ગઈ, બાબાજીના હોઠ પર એક વિજયી સ્મિત ફેલાઈ ગયું.
“પહેલા પૂજા... હવે મયુરી... અને જો આ મા-દીકરી બંને મળી જાય તો...ચુતો જ ચુતો.....ક્યારેય મુઠીયા મારવા ની જરૂર જ નહિ.” તેમણે મનમાં વિચાર્યું. પણ અત્યારે તો તેમના રૂમમાં પૂજા રાહ જોઈ રહી હતી. પૂરી રીતે નગ્ન. સંભોગ અને સમાગમ માટે તૈયાર. ફનલવર દ્વારા સંપાદિત.
બાબાજીએ દરવાજો ખોલ્યો તો અંદરનું દ્રશ્ય જોઈને તેમનો લંડ ધોતીની અંદર જ ફડફડાટવા લાગ્યો.
પૂજા નાહીને નીકળી હતી. તેની પીઠ તેમની તરફ હતી. તે નમીને પોતાની જાંઘ અને પિંડીઓ પરથી પાણી લૂછી રહી હતી. નાહ્યા પછી તેની લીસી, ઘઉંવર્ણી ત્વચા પર પાણીના ટીપાં હજુ ચમકી રહ્યા હતા. તેનો મોટો, ગોળ, ભરાવદાર કમરનો ભાગ આ મુદ્રામાં વધુ ને વધુ બહાર દેખાતો હતો - બે મોટા, નીચા, આકર્ષક ગોળા. બરાબર તેના ગુદા દ્વારની નીચે તેની યોનિના જાડા, રસથી ભીના હોઠ ઉપરથી નીચે તરફ ખુલીને દેખાતા હતા. થોડા પાણીના ટીપાં અને થોડા તેના પોતાના ઉત્તેજનાના ચીકણા ટીપાં ધીરે ધીરે નીકળી રહ્યા હતા. લાગતું હતું કે હમણા જ ચોદાયેલો માલ છે.
બાબાજીની સહનશક્તિ તૂટી ગઈ.
તેઓ ઝપટ્યા. પાછળથી નમીને પોતાનો ચહેરો સીધો તેની બંને જાંઘોની વચ્ચે ધકેલી દીધો. તેમની ગરમ, જાડી જીભ એક જ ઝટકામાં પૂજાની ચૂતની અંદર સુધી ઘૂસી ગઈ. રચયિતા મૈત્રી પટેલ છે.
“આહહહ...!” પૂજા ચોંકીને ધ્રૂજી ઉઠી. તેના ઘૂંટણ ધ્રૂજી ગયા. પણ બીજા જ ક્ષણે જ્યારે બાબાજીની જીભ તેના રસથી લબલબ થયેલા સાગરમાં ડૂબકી મારવા લાગી, ત્યારે તેના આખા શરીરમાં વીજળી દોડી ગઈ. તે વ્યાકુળ થઈ ઉઠી, પાછળ હટીને પોતાનો ભારે ગાંડ વધુ જોરથી તેમના મોઢા પર દબાવી દીધી.
“બાબાજી... ઉફફ... ધીમે...” તેના અવાજમાં વાસના અને સમર્પણ બંને હતા.
બાબાજીએ બંને હાથે તેના જાડા નિતંબને ફેલાવ્યા અને પૂરી તન્મયતાથી ચૂસવા-ચાટવા લાગ્યા. તેમની જીભ ક્યારેક તેની ચૂતની અંદર ઊંડા સુધી જતી, તો ક્યારેક ચૂતના દાણાને ઝડપથી ચાટતી. પૂજાના મોઢામાંથી અનિયંત્રિત કરાહતો નીકળવા લાગી. તેનું શરીર પરસેવાથી તરબતર થઈ રહ્યું હતું.
થોડી જ વારમાં બાબાજી ઉઠ્યા, પોતાની ધોતી ઉતારી અને પોતાનો જાડો, ઉભરતો લંડ પૂજાની ભીની ચૂત પર ઘસવા લાગ્યા...
************************************************.
આજે અહી સુધી જ દોસ્તો.
ફરી મળીયે ત્યાં સુધી મૈત્રી ના જય ભારત.



![[+]](https://xossipy.com/themes/sharepoint/collapse_collapsed.png)