Misc. Erotica மலரே மூக்குத்தி முல்லில் குத்தாதே❤️❤️

[Lust king 66]

பகுதி 36


எம்.எல்.ஏ கந்தசாமியின் அந்தப் பிரம்மாண்டமான இரும்புக் கேட், சாத்தப்பட்டபோது, அந்தப் பங்களாவிற்குள் ஒரு மயான அமைதி குடிபுகுந்தது. அரசியல் பரபரப்புக்காக கந்தசாமியும், அவனது மகன் அருணும், டெல்லிக்குப் பயணமாக... உள்ளே, காவலுக்கு நின்றிருந்த ஓநாயின் கண்களில் பயங்கரமான, வெறி பிடித்த வேட்டைக்கான மின்னல் வெட்டியது!

அன்று மதியம், ஏர்போர்ட் கிளம்புவதற்கு முன்பாக, பெரிய அய்யா கந்தசாமி தன் வெள்ளை வேட்டியை மடித்துக் கட்டியபடி, அவசரமாக அவுட்ஹவுஸ் பக்கம் வந்தார். அங்கே நின்றுகொண்டிருந்த கிஷோரின் தோளில் கை வைத்தார். 

"கிஷோர்... டெல்லியில இருந்து திடீர்னு ஒரு அவசரக் கூட்டம். நானும் அருணும், பூரணியும் இப்பவே கிளம்புறோம். வர மூணு நாளாகும். லதாவும், பூஜாவும் மட்டும்தான் தனியா இருக்காங்க. எனக்கு என்னவோ மனசுக்கு ஒரு மாதிரியா இருக்குப்பா..." என்று ஒரு தகப்பனுக்கும், கணவனுக்கும் உரிய அக்கறையோடு சொன்னார்.

கிஷோர் மிக மரியாதையாக, கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு, தலை குனிந்து நின்றான். "அய்யா... நீங்க எதுக்கும் கவலைப்படாமப் போயிட்டு வாங்க. நான் இருக்கேன்," என்றான் அடக்கமாக.

"அதான்பா உன்னை நம்பி வீட்டை ஒப்படைச்சிட்டுப் போறேன். செக்யூரிட்டி இருந்தாலும், அவன் கேட்லேயேதான் இருப்பான். நீ இந்த மூணு நாளும் உன் வீட்டுக்கு போக வேண்டாம். இங்கயே, இந்த அவுட்ஹவுஸ்லேயே தங்கிக்கோ. வீட்டுக்கு அரண் மாதிரி நீதான் பாதுகாப்பா இருக்கணும். " என்று கட்டளையிட்டார்.

'வேலியே பயிரை மேயுறதுன்னு கேள்விப்பட்டு இருக்கேன்... ஆனா இங்க விவசாயியே கொண்டு வந்து பயிரை எங்கிட்ட ஒப்படைக்கிறாரே! நரியிகிட்ட கோழியைக் காவலுக்குக் குடுக்குறாங்களே...' என்று கிஷோரின் மனதுக்குள் ஆயிரம் காம வெடிபட்டாசுகள் வெடித்தன.

 ஆனால் முகத்தில் எந்தச் சலனமும் காட்டாமல், "உத்தரவுங்க அய்யா. அவங்க எனக்குத் தாய் மாதிரி... நீங்க தைரியமாப் போயிட்டு வாங்க," என்று பவ்யமாகச் சொல்லி வழியனுப்பி வைத்தான்.


கார் கண்ணில் இருந்து மறைந்ததும், கிஷோரின் முகம் சட்டென இறுகியது. அவனது முதல் வேலை, தன் வலதுகையான பீட்டருக்குப் போன் போடுவதுதான். பாக்கெட்டில் இருந்து போனை எடுத்து டயல் செய்தான்.

'நீங்கள் தொடர்பு கொள்ளும் வாடிக்கையாளர் தற்போது தொடர்பு எல்லைக்கு வெளியே உள்ளார்...' என்ற குரல்தான் ஒலித்தது.

கிஷோர் புருவத்தைச் சுருக்கினான். 'எங்கடா போனான் இவன்? கொஞ்ச நாளாக ஒரு மாதிரியாவே சுத்துறான்... அவன்கிட்ட நிறைய மாற்றங்கள் தெரியுதே... ஏதோ ஒரு தகிடுதத்தம் பண்றான். போன் வேற ஸ்விட்ச் ஆஃப்! சரி... எக்கேடோ கெட்டுப் போகட்டும். நமக்கு இங்க பெரிய ராஜ விருந்தே காத்துக்கிட்டு இருக்கு. அவனை அப்புறமாப் பார்த்துக்கலாம்,' என்று மனதுக்குள் நினைத்துக்கொண்டு, பீட்டரைப் பற்றிய சிந்தனையை அப்படியே ஓரம் கட்டினான்.

மணி இரவு ஒன்பதைத் தாண்டியது. அந்தப் பெரிய பங்களா இப்போது ஒரு ஆள் அரவமற்ற தீவு போலக் காட்சியளித்தது. வேலையாட்கள் எல்லாரும் இருட்டுவதற்கு முன்பே அவரவர் வீட்டிற்குக் கிளம்பிவிட்டார்கள். மெயின் கேட்டில் அந்த வயதான செக்யூரிட்டி மட்டும் தூங்கி வழிந்துகொண்டிருந்தான்.

பங்களாவின் உள்ளே, எந்தச் சலனமும் இல்லை. பூஜா வழக்கம் போலச் சாப்பிட்டுவிட்டு, தன் அறைக்குப் போய் கதவைச் சாத்திக்கொண்டாள். அவளது அறையின் விளக்கு அணைக்கப்பட்டதை, அவுட்ஹவுஸ் ஜன்னல் வழியாகப் பார்த்த கிஷோர், ஒரு சிகரெட்டைப் பற்ற வைத்தான். இருட்டில் அந்தச் சிகரெட்டின் நெருப்பு மட்டும் ஒரு மிருகத்தின் சிவந்த கண்ணைப் போல மின்னி மின்னி மறைந்தது.

மேல் சட்டை இல்லாமல், அவுட்ஹவுஸின் ஒரு பழைய சோபாவில் சாய்ந்து கிடந்தான். அவனது நரம்பு புடைத்த அந்த இரும்பு உடம்பில் வியர்வை அரும்பியிருந்தது. 'மொத்த வீடும் இப்போ என் கண்ட்ரோல்ல... இந்த மூணு நாள்ல, இந்த வீட்ல இருக்கிற பொம்பளைங்களை எப்படி எல்லாம் உருட்டி எடுக்கப் போறேன்' என்ற கற்பனையில் அவனது கண்கள் சொக்கியிருந்தன.

திடீரென, இருட்டில் ஒரு மெல்லிய கொலுசுச் சத்தம் கேட்டது. 

'சலக்... சலக்...'

கிஷோர் சட்டெனக் கண்களைத் திறந்தான். சிகரெட்டைக் கீழே போட்டு மிதித்தான். அவுட்ஹவுஸ் கதவின் அருகே, ஒரு மெல்லிய மல்லிகைப் பூ வாசனையும், கூடவே சுடச்சுடச் சமைக்கப்பட்ட உணவின் வாசனையும் சேர்ந்து வீசியது.

கதவைத் திறந்துகொண்டு உள்ளே வந்தாள் லதா! எம்.எல்.ஏ கந்தசாமியின் மனைவி... பூஜாவின் தாய்.

கிஷோர் கொஞ்சமும் எதிர்பார்க்கவில்லை. 'வேலைக்காரி பத்மாதான் வீட்டுக்கு போயிட்டாளே... அப்போ நமக்குச் சாப்பாடு கொண்டு வர பூஜாவோ, இல்ல லதாவோதான் வரணும்னு நெனச்சேன்... ஆனா, இந்த எம்.எல்.ஏ பொண்டாட்டி தன் கையாலேயே சாப்பாடு கொண்டு வருவாளா?' என்று அவனது மனது கணக்குப் போட்டது.

லதா ஒரு கையில் சாப்பாட்டுத் தட்டோடும், மறுகையில் தண்ணீர் சொம்போடும் நின்றிருந்தாள். இன்று அவள் பார்க்க வழக்கத்தை விட மிகவும் வித்தியாசமாக, ரொம்பவே சந்தோஷமாக இருந்தாள். கணவனின் அரசியல் டென்ஷன், அதிகாரக் கூச்சல் எதுவும் இல்லாமல், அந்த வீடு ரொம்ப நாட்களுக்குப் பிறகு அமைதியாக இருந்ததே அவளது அந்தச் சந்தோஷத்திற்குக் காரணம்.



ஒரு சாதாரண, மெல்லிய காட்டன் புடவை, எந்த ஒரு மேக்கப்பும் இல்லாமல், தளர்வாகப் பின்னப்பட்ட முடியோடு அவள் நின்ற கோலம்... ஒரு பழுத்த திராட்சை போலப் பார்ப்பவர் நாவை ஊறச் செய்யும் ஒரு முதிர்ந்த, செழுமையான கவர்ச்சியைக் கொடுத்தது. அவளது முகத்தில் இருந்த அந்த அமைதியும், குண்டு குண்டான கன்னங்களும் கிஷோரின் கண்களுக்கு ஒரு புதிய விருந்தாகத் தெரிந்தன.

அவள் உள்ளே வந்ததும், கிஷோர் பவ்யமாக எழுந்து நின்றான்.
"இந்தாப்பா கிஷோர்... சாப்பிடு," என்று தட்டைக் கொண்டு வந்து சிறிய டேபிள் மீது வைத்தாள்.

அவளது அந்த அப்பாவியான முகத்தையும், அவளது கண்களில் தெரிந்த ஒருவிதமான தனிமையையும் கவனித்த கிஷோர், தன் முதல் தூண்டிலை மிக லாவகமாகப் போட்டான். அவளை நேருக்கு நேராகப் பார்த்து, குரலில் ஒரு பொய்யான அக்கறையைக் குழைத்து,

"லதாம்மா... நீங்க எப்பவும் இப்படியே சிரிச்சுட்டே இருங்கம்மா. முகம் எவ்ளோ பிரைட்டா இருக்கு தெரியுமா? நீங்க பார்க்கக் எம்.எல்.ஏ பொண்டாட்டி மாதிரி இல்ல... ஏதோ சினிமா நடிகை மாதிரி ரொம்ப அழகா இருக்கீங்க," என்றான்.

இந்த வார்த்தைகளைச் சற்றும் எதிர்பார்க்காத லதா, ஒரு நிமிடம் அப்படியே உறைந்து போனாள். பல வருடங்களாக எந்த ஒரு ஆணும், ஏன் அவளது சொந்தக் கணவன் கந்தசாமியே கூட அவளது அழகை இப்படிப் புகழ்ந்து ரசித்ததே இல்லை. பணமும், அரசியலும் மட்டுமே நிறைந்த அந்த வீட்டில், அவளது பெண்மையை ரசித்த முதல் ஆண்மகனின் குரல் இது!

லதாவின் கன்னங்கள் லேசாகச் சிவந்தன. ஒரு பதின்ம வயதுப் பெண்ணைப் போல வெட்கப்பட்டவள், தனக்குத் தானே ஒருமுறை நிமிர்ந்து கிஷோரைப் பார்த்து லேசாகப் புன்னகைத்தாள். அந்தப் புன்னகையில் அவளது உதடுகள் அழகாக விரிந்தன.

(கிஷோரின் மனதிற்குள் லதாவின்  சூத்துக்கட்டிகளையும்,பூரணி சூத்துக்கட்டிகளையும்
எடை போட்டு பார்த்தான்...)


பூர்ணியின் பின்னழகு...





லதாவின் பின்னழகு...




"சும்மா இருப்பா... என்னைப் போயி இப்படிப் புகழ்ற. எனக்கு என்ன வயசாகுது," என்று வெட்கத்தை மறைத்துக்கொண்டு சொன்னாள். 

பிறகு, "நீ சாப்பிட்டு முடிச்சுட்டு இந்தத் தட்டை இங்கயே டேபிள் மேல வை கிஷோர். நான் அப்புறமா வந்து எடுத்துக்கிறேன்," என்று சொல்லிவிட்டுத் திரும்பப் போனாள்.

உடனே கிஷோர் அவளது கவனத்தை மீண்டும் தன் பக்கம் திருப்புவதற்காக, "லதாம்மா... ஒரு நிமிஷம்," என்றான்.

அவள் திரும்பிப் பார்த்தாள்.
"நீங்க... நீங்க சாப்பிட்டீங்களா இல்லையாம்மா?" என்று மிகவும் உரிமையோடு கேட்டான்.

இந்தக் கேள்வியும் லதாவுக்குள் ஒரு சிலிர்ப்பை உண்டாக்கியது. "இல்லப்பா... இதோ இப்போதான் சாப்பிடக் போறேன்," என்று ஒரு மென்மையான சிரிப்போடு சொல்லிட்டு அங்கிருந்து கிளம்பினாள்.

லதா போன பிறகு, கதவைச் சாத்திவிட்டு வந்த கிஷோர், சாப்பாட்டுத் தட்டை வெறித்துப் பார்த்தான். அவனுக்கு இப்போது சாப்பாட்டின் மீது கவனம் இல்லை. 'என்னடா இது... இவ ரொம்ப ஈஸியா மசிஞ்சுருவா போலயே? ஒரு சின்னப் புகழ்ச்சிக்கே எவ்ளோ வெட்கப்படுறா. இவ புருஷன்காரன் சரியா கவனிக்காம, உடம்புல சரக்கு இருந்தும் ரொம்பப் பசியில இருக்கா போல... இன்னைக்கு ராத்திரியே இவளை முடிச்சுடலாமா?' என்று அவனது வக்கிர மூளை பலவாறாகச் சிந்தித்தது.

வேகவேகமாகச் சாப்பிட்டான். பிளேட்டைக் கழுவி டேபிள் மேல வச்சிட்டு, அந்தப் பழைய கட்டிலில் அப்படியே மல்லாக்கப் படுத்தான். அவனது கண்கள் மேல்கூரையில் சுழன்று கொண்டிருந்த பழைய ஃபேனையே வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தன. ஆனால் மனம் முழுவதும், லதாவின் அந்தச் செழுமையான உடம்பும், பூஜாவின் அந்தப் பிஞ்சு இளமையுமே ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

சுமார் ஒரு மணி நேரம் கடந்திருக்கும். அவுட்ஹவுஸ் முழுவதும் ஒரு கனமான நிசப்தம் நிலவியது.

திடீரென... வெளியே காலடிச் சத்தம் கேட்டது. அவுட்ஹவுஸின் கதவு எந்த சத்தமுமில்லாமல், 'க்ரீச்...' என்ற மெல்லிய ஒலியோடு திறந்தது.
படுக்கையில் மல்லாக்கப் படுத்துக் கண்களை மூடியிருந்த கிஷோர், சட்டெனக் கண்களைத் திறந்தான். வாசலில்... லதா!

தட்டினை எடுப்பதற்காக மீண்டும் வந்திருந்தாள். இந்த முறை அவளது புடவை லேசாக விலகியிருக்க, அவளது கழுத்துப் பகுதி இன்னும் கவர்ச்சியாகத் தெரிந்தது.

அவள் உள்ளே வந்த அந்த நொடி... ஒரு வேட்டைப் புலி பாய்வதைப் போல, 'டக்'கெனப் படுக்கையிலிருந்து எகிறிக் குதித்து நின்றான் கிஷோர். அவனது அந்த ஆஜானுபாகுவான உடம்பும், விரிந்த நெஞ்சும் லதாவின் கண்களுக்கு மிக அருகில் நின்றது.

அவன் திடீரென அப்படி மூர்க்கமாக எழுந்ததைப் பார்த்து ஒரு கணம் திகைத்த லதா, சுதாரித்துக்கொண்டு, ஒரு சின்னப் புன்னகையோடு அவனைப் பார்த்தாள். அந்தப் பார்வையில் பயம் இல்லை... மாறாக ஒரு விசித்திரமான குறுகுறுப்பு இருந்தது.

"என்ன கிஷோர்... ஏன் இப்படி டக்குனு எந்திரிச்சு நிக்கிற? நான்தானே... பெட்லேயே படுத்துட்டு இரு..." என்றாள் மிகவும் மென்மையான, ஒருவிதமான குரலில்.

கிஷோரின் பார்வையில்...
 லதாம்மா செம பளபளன்னு பால்கட்டி மாதிரி செம வெள்ளையா, அம்புட்டு லட்சணமா, அம்சமா இருந்தா. முகத்துல எந்த ஒரு பவுடரோ, மேக்கப்போ எதுவுமே போடாமலேயே அவ இயற்கையாவே மேக்கப் போட்ட தேவதை மாதிரி பளிச்சுனு மின்னுனா.

எல்லாத்துக்கும் மேல, அவளோட அந்த முழுமையான உதடுங்க எந்த ஒரு லிப்ஸ்டிக்கும் போடாமலேயே, நல்லா கனிஞ்ச கோவைப்பழம் மாதிரி ரத்தச் சிவப்பா மின்னி, பாக்குறவன் நாக்குல எச்சில ஊற வச்சுட்டு இருந்தது. லதாம்மா அப்போவும் பட்டுப் புடவையில்தான் இருந்தா. அவ இன்னும் நைட்டிக்கு மாறாம அதே புடவையில இருக்குறதை வச்சே அவ இன்னும் தன் மெயின் பங்களா ரூமுக்கு மேல போகலைன்னு என் வேட்டைக்கார மூளை டக்குனு புரிஞ்சுக்கிச்சு. ஒருவேளை அவ பெட்ரூமுக்கு போயிருந்தா இந்நேரம் நைட்டிக்கு மாறியிருப்பா. அவ கீழே சமையல்கட்டுல இருந்து நேரா தட்டை எடுக்கற சாக்குல என்கிட்ட மட்டும்தான் வர்றான்னு நல்லாத் தெளிவாத் தெரிஞ்சு போச்சு.

 நான் லதாம்மாவை அப்படியே உச்சி முதல் பாதம் வரை பச்சையா சைட்டடிச்சுப் பார்த்துட்டு இருக்க,   

"என்ன கிஷோர்... நீ இன்னும் இந்த டைட்டான ஜீன்ஸ் பேண்ட், ஷர்ட்டோடவேவா தூங்கப் போற? "னு ரொம்ப உரிமையோடக் கேட்டா.

நான் உடனே கைகளைக் கட்டிக்கிட்டு, "அது வந்து லதாம்மா... நான் இங்கேயே தங்கி காவலுக்கு இருக்கணும்னு பெரிய முதலாளி திடீர்னுதானே சொன்னாரு. அதான் மாத்திக்கிறதுக்கு நைட்டு போடுற கைலியோ, துணியோ எதுவும் நான் என் வீட்டில் இருந்து எடுத்துட்டு வரலை. நாளைக்குக் காலையில ஒரு நடை போயிட்டுதான் துணிகளை அள்ளிட்டு வரணும்," அப்படின்னு ரொம்ப அப்பாவியா சொல்லிக்கிட்டே, அவளுக்கு இன்னும் நெருக்கமா கொஞ்சம் முன்னாடி நடந்து போனேன்.


அப்போனு பார்த்து, விதி எனக்குச் சாதகமா ஒரு பெரிய ஸ்கெட்ச் போட்டுச்சு. அந்த அவுட்ஹவுஸ் தரையில , வழுவழுப்பாக இருந்தது. அதுல என் காலு பலமா வழுக்கிடுச்சு. "அய்யோ"னு நான் நிலைதடுமாறி, அப்படியே தரையில மல்லாக்கப் பொத்தென்று சத்தம் வர்ற மாதிரி விழுந்தேன்!


நான் அப்படி தரையில விழுந்ததைப் பார்த்ததும் லதாம்மா நிஜமாவே பயந்து நடுங்கிப்போய், "ஐயோ கிஷோர்!"னு அலறிக்கிட்டே, முந்தானை பறக்க ஓடிவந்து என் பக்கத்துல அப்படியே தரையில மட்டிப்போட்டு உக்காந்தா.

லதாம்மா முகத்துல அம்புட்டு பதற்றம். "என்ன ஆச்சு கிஷோர்? எப்படி இப்படி வழுக்கி விழுந்த? எங்கயாச்சும் பலமா அடிபட்டுடுச்சா?"னு பதறிப்போய்க் கேட்டா.

உண்மையிலேயே விழுந்த இடத்துல எனக்கு அந்தளவுக்குப் பலமா ஒன்னும் அடிபடல. உடம்பு பூரா இரும்பு மாதிரி இருக்குற எனக்கு இந்தத் தரை வீழ்ச்சியெல்லாம் ஒரு தூசு. ஆனா, இந்தச் சான்ஸை விட்டிடக் கூடாதுனு என் வக்கிர மூளை உடனே ஒரு புது நாடகத்தைத் தீட்டுச்சு. முகத்தைச் சுளிச்சுக்கிட்டு, தலையைப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.

"அது வந்து லதாம்மா... அன்னைக்கு அந்தக் குடோன்ல பெரிய சண்டை நடந்துச்சு பாத்தீங்களா... உங்களையும், பூஜாவையும் காப்பாத்தும்போது அந்த அரவிந்த் பொறுக்கிப் பய என்னைக் கட்டையால தலையில பலமா அடிச்சிட்டான். அந்த டைம்ல இருந்து எனக்கு அப்ப அப்ப திடீர்னு இப்படித் கண்ணைக் கட்டிக்கிட்டு மயக்கம் வருதும்மா... அதான் பேலன்ஸ் இல்லாம விழுந்துட்டேன்," அப்படின்னு செமையா ஒரு பிட்டைப் போட்டுப் பொய் சொன்னேன்.


நான் அப்படிச் சொன்னதும் லதாம்மா முகம் அப்படியே வெளுத்துப்போச்சு. "ஐயோ... அப்படியாப்பா? அந்தப் பாவிங்க உன்னை அந்தளவுக்கா அடிச்சாங்க? ரொம்ப பலமா வலிக்குதா கிஷோர்?" அப்படின்னு கேட்டா.

லதாம்மாவோட அந்தப் பச்சப்புள்ளை மாதிரியான அழகான, வெள்ளந்தியான முகத்துல எனக்கான கவலையும், தவிப்பும் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது. அதைத் தரையில படுத்துக்கிட்டே பார்த்த நான் என் மனசுக்குள்ள, (ஹாஹா... லதாம்மாவுக்கு நம்ம மேல ரொம்பவே அக்கறையும் பாசமும் இருக்கு போலயே... இதான் நமக்குச் சரியான சான்ஸ். இதை நமக்குச் சாதகமா யூஸ் பண்ணி இன்னைக்கு ராத்திரியே இவளை வளைக்கணும்!) அப்படின்னு வக்கிரமா நினைச்சுக்கிட்டேன்.

நான் இன்னும் கொஞ்சம் ஓவரா சீன் போட ஆரம்பிச்சேன். கண்ணை மூடிக்கிட்டு, லைட்டா முனகிக்கிட்டே, "ஆமா லதாம்மா... அந்த இடத்துல இப்போ நரம்பு இழுக்குற மாதிரி ரொம்ப வலிக்குது... தலை அப்படியே சுத்துதும்மா..." அப்படின்னேன்.

அதுக்கு லதாம்மா கையைப் பிசைஞ்சுக்கிட்டு, "ஐயோ இப்ப நான் என்ன பண்ணுவேன்? வீட்ல அருணும் இல்ல, மாமாவும் இல்லையே. இரு... நான் போய் வாசல்ல இருக்குற செக்யூரிட்டியை கூப்பிட்டு வர்றேன்,"னு பதற்றமாச் சொன்னா.

அந்த நேரத்துல, லதாம்மா என் முன்னாடி தரையில மண்டியிட்டு, ரொம்பக் குனிஞ்சு என்கிட்ட பேசிட்டு இருந்ததால... அவளோட அந்த லோநெக் ஜாக்கெட் பிளவுஸுக்குள்ள இருந்து, அவளோட செம வெள்ளையான, மாம்பழம் மாதிரியான பெரிய முலைங்க ரெண்டும் நல்லா எடுப்பா, அப்பட்டமா என் கண்ணுக்கு முன்னாடி தெரிஞ்சுது!
நானோ அவளுக்கு என் மேல எந்தளவுக்குப் பாசம் இருக்கு, அவளை எப்படி நம்ம லைனுக்குக் கொண்டு வரலாம்னு தெரிஞ்சுக்கிறதுக்காகச் சும்மா சீன் போட்டு ஆக்டிங் பண்ணிட்டு இருந்தேன். அவளோட இந்த ரியாக்ஷனைப் பார்த்ததுக்கு அப்புறம்தானே லதாம்மாவை எப்படி இன்னைக்குப் படுக்கையில போட்டு உருட்டலாம்னு பிளான் போட முடியும்!

லதாம்மா கொஞ்சம் யோசிச்சுட்டு, "இல்ல கிஷோர், செக்யூரிட்டியை கூப்பிட்டு அவங்க ஹெல்ப்போட உன்னை காரில் ஏத்தி பெரிய ஹாஸ்பிட்டலுக்குக் கூட்டிட்டுப் போறேன்," அப்படின்னா.

அதைக்கேட்டதும் எனக்குப் பகீர்னுச்சு. நான் என் மனசுக்குள்ள, ( ஹாஸ்பிட்டல் போனா மொத்த ஆட்டமும் கலைஞ்சுடும், என் பிளானே சொதப்பிடும்! இப்பவே டக்குனு ஏதாவது பண்ணி இவளை இங்கேயே லாக் பண்ணியாகணும்) அப்படின்னு நினைச்சேன்.

"அய்யோ... அது என்னவோ நிஜம்தான் லதாம்மா. நீங்க என் மேல வச்சிருக்கப் பாசத்துக்கு ரொம்ப நன்றி. ஆனா அந்தப் பெரிய ஹாஸ்பிட்டல் இங்க இருந்து ரொம்ப தூரத்துல இருக்கு. இப்ப போக வேண்டாம்மா," அப்படின்னேன் தலையை ஆட்டுற மாதிரி நடிச்சுக்கிட்டு.

அதுக்கு லதாம்மா, "அப்போ இப்ப என்ன பண்றது கிஷோர்? எனக்குப் பயமா இருக்கு. பூஜாவை எழுப்பிக் கூப்பிடவா?"னு அப்பாவியாக் கேட்டா.

நான் என் மனசுக்குள்ள மீண்டும் பதறுனேன். (அடிடாங்கப்பா! இவ பூஜாவைக் கூப்பிட்டு நம்ம காரியத்துல மண்ணள்ளிப் போட்டுடுவா போலயே! அந்தப் பிஞ்சுப் புறா உள்ள வந்தா அப்பறம் நம்மளால எதையும் செய்ய முடியாது. இன்னைக்கு ராத்திரி இந்த லதாம்மாவை மட்டும் தனியா அமுக்கணும்) அப்படின்னு நினைச்சுக்கிட்டு, "அதெல்லாம் ஒன்னும் வேணாம் லதாம்மா... சின்னப் பொண்ணு பூஜா எதுக்கு தேவையில்லாம பயப்படணும்? அவ தூங்கட்டும். அதெல்லாம் ஒன்னும் வேணாம், நான் கொஞ்ச நேரம் அப்படியே இந்தத் தரையிலயோ இல்ல பெட்லயோ ரெஸ்ட் எடுத்தா தானா சரியாயிடும்னு நினைக்கிறேன்," அப்படின்னேன்.

லதாம்மாவும் என் பேச்சை நம்பி, "சரி கிஷோர், நீ சொல்றபடியே செய். ஆனா தரையில கிடக்காத... வா..." அப்படின்னா.

இப்போ நான் தரையில இருந்து மெதுவா எழுந்திருக்க ட்ரை பண்ற மாதிரி நடிச்சேன். ஆனா எந்திரிக்க முடியாம வலியில ரொம்பத் துடிக்கிற மாதிரி செமையா சீன் போட்டு ஆக்டிங் கொடுத்தேன்... "ஆஹ்ஹ்... அம்மா... வலிக்கிதே..."னு மூச்சை இழுத்து முனகினேன்.


லதாம்மா இதைப் பார்த்து பதறிப்போய், "ஐயோ கிஷோர், மெதுவா... மெதுவா..."னு சொல்லிக்கிட்டு, எனக்கு ஹெல்ப் பண்றதுக்காக என் பக்கத்துல இன்னும் ரொம்ப நெருங்கி வந்தா. அவளோட உடம்பு வாசனை என் மூக்கைத் துளைச்சது.

அவ தன் ரெண்டு கைகளாலயும் எனக்கு சப்போர்ட் பண்ண, என் கைக்கு அடியில (அக்குள்ள) கை கொடுத்து அப்படியே தன் மார்போட சேர்த்து என்னைத் தூக்க வந்தா. அவ அப்படி என் உடம்போட உடம்பா ரொம்ப நெருங்கி வந்து அமுக்குன அந்த நொடி... அவளோட அந்தப் பெரிய முலைகள் என் மார்புல பலமா அமுங்குச்சு!

அவ்வளவுதான்! அவளோட அந்த சூடான உடம்பு என் மேல பட்ட அடுத்த செகண்ட், என் ஜீன்ஸ் பேண்ட்டுக்குள்ள அடங்கிப் போயிருந்த என் முரட்டுச் சுண்ணி அப்படியே இரும்பு கம்பி மாதிரி விறைச்சுக்கிட்டு, அவளோட அடிவயிற்றை முட்டிப் பேண்ட்டைக் கிழிக்குற அளவுக்கு ஆட்டம் போட ஆரம்பிச்சது!

லதாம்மா என்னைத் தூக்க ட்ரை பண்ணும்போது, அவளோட அடிவயித்துல என் விறைச்ச சுண்ணி 'நச்'சு
னு போய் முட்டுச்சு. லதாம்மா ஒரு நிமிஷம் அப்படியே ஷாக் ஆகி, அந்தத் தீண்டலை உணர்ந்து, நகலாம அப்படியே உறைஞ்சு நின்னாள்!