Misc. Erotica மலரே மூக்குத்தி முல்லில் குத்தாதே❤️❤️

[Lust king 66]

பகுதி 35




அருண் நேராக மாடிப்படிகளை இரண்டு இரண்டாகத் தாண்டி ஏறி, தன் மனைவி பூரணியின் பிரம்மாண்டமான படுக்கையறைக் கதவை அவசரமாகத் திறந்தான்.


அறைக்குள் நுழைந்த அருண் ஒரு நொடி அப்படியே நின்றான். அங்கே பூரணி நின்றுகொண்டிருந்த கோலம், எந்த ஒரு முனிவனையும் தடுமாற வைக்கும் ஒரு ஆகச்சிறந்த கவர்ச்சிக் காவியமாக இருந்தது!

பூரணி அப்போதுதான் குளித்துவிட்டு, ஒரு மெல்லிய, சிவந்த நிறக் காட்டன் புடவையைத் தன் உடம்பில் சுற்றிக்கொண்டு, கண்ணாடிக்கு முன்னால் நின்று தன் நீளமான கரிய கூந்தலைத் துவட்டிக்கொண்டிருந்தாள். அந்த ஏசி அறையின் சில்லென்ற காற்றிலும், அவளது உடம்பில் இருந்து ஒருவிதமான கவர்ச்சிவெப்பம் ஆவியாகப் பறந்து கொண்டிருந்தது.


அந்த மெல்லிய காட்டன் புடவை, தண்ணீரின் ஈரத்தினால் அவளது செழுமையான உடம்போடு ஒரு இரண்டாவது தோலைப் போல இறுக்கமாக ஒட்டிக்கொண்டிருந்தது. குளித்து வந்த அந்தப் புத்துணர்ச்சியில் அவளது முகம் லேசாகச் சிவந்து, ஒரு பழுத்த தக்காளி போலப் பளபளத்தது. அவளது கூந்தலிலிருந்து சொட்டிய நீர் துளிகள், அவளது வழுவழுப்பான கழுத்து வளைவுகளில் இறங்கி, அந்த மெல்லிய ரவிக்கையை நனைத்து, அவளது மார்பகப் பள்ளத்திற்குள் ரகசியமாகச் சென்று மறைந்தன.

அந்தக் காட்டன் புடவையின் முந்தானை லேசாக விலகியிருக்க, அவளது அந்த முழுமையான, திரண்ட மார்பகங்களின் எடுப்பான வளைவு அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது. அவளது இடுப்பு... பிரம்மன் ஏழு நாட்கள் செதுக்கிய அந்தத் தங்கக் கிண்ணமான தொப்புள் குழி, ஈரப் புடவையின் ஊடே ஒரு மாயக் கிணறு போல எட்டிப் பார்த்தது. துண்டை வைத்து அவள் தன் கூந்தலை அடித்துத் துவட்டும் ஒவ்வொரு முறைக்கும், அவளது அந்தச் செழுமையான இடுப்பும், அவளது பின் அழகும் ஒரு விசித்திரமான நளினத்தோடு அதிர்ந்து அதிர்ந்து அடங்கின.

ஆனால், இவ்வளவு கவர்ச்சியாக, இவ்வளவு ஈர்ப்பாக நின்றுகொண்டிருந்த பூரணியின் மனதுக்குள் அவளது கணவன் அருண் துளி கூட இல்லை!

அவளது எண்ணம், உடல், ரத்தம் எல்லாமே... 

 வேலைக்காரன் கிஷோர், பத்மாவின் மீது பாய்ந்த அந்த ஆக்ரோஷம், அவனது அந்த நரம்பு புடைத்த இரும்பு உடம்பு... இதை நினைக்கும் போதே பூரணியின் அடிவயிற்றில் ஒரு இனம்புரியாத தேனீக்கள் ரீங்காரமிட்டன. அந்த 'முரட்டு வேட்டையை' பற்றிய கற்பனையிலேயே மிதந்துகொண்டிருந்தாள். அவளது பெண்மை அவளையும் அறியாமல் ஈரக்கசிவை உருவாக்கிக் கொண்டிருந்தது.


"பூரணி!"
அருணின் குரல், அவளது அந்த இனிமையான, கற்பனையைக் சுக்குநூறாக உடைத்தது. திடுக்கிட்டுத் திரும்பினாள் பூரணி. அவளது கண்கள் லேசான மயக்கத்தோடு இருந்தன.

"பூரணி, உடனே பேக் பண்ணு! நாம இப்போவே ஏர்போர்ட் கிளம்புறோம். டைம் இல்ல," என்றான் அருண், அவசரமாகத் தன் பீரோவைத் திறந்து சட்டைகளை அள்ளி வெளியே போட்டபடி. அவனது அரசியல் கண்கள், அவளது அந்த ஈரமான கவர்ச்சியைக் கொஞ்சமும் ரசிக்கவில்லை.. அது பூரணிக்கு இன்னும் அதிக எரிச்சலைத் தந்தது.

"என்னங்க... என்ன திடீர்னு? எங்க போறோம்? எனக்கு ஒன்னும் புரியலையே..." என்று அதிர்ச்சியோடு கேட்டாள் பூரணி. அவளது கையில் இருந்த துண்டு நழுவித் தரையில் விழுந்தது.

அருண் அவசர அவசரமாக ஒரு சூட்கேஸைத் திறந்தபடியே பேசினான். "கட்சி விஷயமா ஒரு முக்கியமான மீட்டிங் பூரணி. டெல்லியில இருந்து ஹை கமாண்ட் கூப்பிட்டு இருக்காங்க. அப்பா தனியாகப் போனா சரியா வராது, கொஞ்சம் ஏஜ் ஆயிடுச்சு. அதனால, அவருக்குத் துணையாகவும், சில முக்கியமான ஆட்களைப் பார்க்கவும் உன்னைச் சேர்த்துப் போகச் சொல்லிட்டாரு..."

"நானுமா? எனக்கு எதுக்குங்க அரசியல்? நீங்க மட்டும் போயிட்டு வாங்க..." என்று தட்டிக்கழிக்கப் பார்த்தாள் பூரணி. அவளுக்குள் பயம் தொற்றிக்கொண்டது. எங்கே தன் ஆசை இன்று இரவு நிராசையாகிவிடுமோ என்ற தவிப்பு.

"இல்ல பூரணி, அப்பா முடிவு பண்ணிட்டாரு. மூன்று நாள் டெல்லி பயணம்! மினிமம் மூணு நாளாவது ஆகும் அங்க வேலையை முடிக்க. நீயும் என் கூட வர்ற, தனியா வீட்ல இருக்க வேண்டாம். எதையும் யோசிக்காத, உடனே ரெடியாகு," என்று கறாராகச் சொல்லிவிட்டு அருண் தன் துணிகளை அள்ளி வைக்கத் தொடங்கினான்.


அருண் சொன்ன அந்த 'மூன்று நாள் டெல்லி பயணம்' என்ற வார்த்தைகள், பூரணியின் தலையில் ஒரு பெரிய இடி விழுந்தது போல இருந்தது!

 இத்தனை வருடங்களாக இல்லாமல், தன் வாழ்க்கையில் முதல் முறையாக ஒரு ஆணின் முரட்டுத்தனமான ஆதிக்கத்தை அனுபவிக்க வேண்டும் என்று அவளுக்குள் ஒரு காமத் தீ அக்னியாகப் பற்றி எரியும் இந்தச் சரியான நேரத்தில்... இப்படி ஒரு திடீர் பயணமா? அதுவும் மூணு நாளா?

'கடவுளே... என்ன ஒரு சோதனையிது? என்று பூரணியின் மனது வெடித்து அழுதது.

தனக்கு முன்னால் எந்த ஒரு சலனமும் இல்லாமல், தன் அழகை ரசிக்க நேரம் இல்லாமல் துணிகளை மடித்து வைத்துக் கொண்டிருக்கும் தன் கணவன் அருண் மீது அவளுக்குக் கோபம் கோபமாக வந்தது. அவனது நாகரிகமும், இந்த அவசரமும் அவளுக்கு அருவருப்பாகத் தெரிந்தது.


'என்னைத் தனியா வீட்ல இருக்க வேண்டாம்னு சொல்றான்... இவன் என்னைத் தனியா விட்டா தானே எனக்கு என்னோட நிஜமான சொர்க்கம் கிடைக்கும்!' என்று மனதுக்குள் கறுவினாள். கோபத்தில் அவளது கைகள் நடுங்கின, பற்களை இறுக்கிக் கடித்தாள். அவளது சிவந்த உதடுகள் துடித்தன.

ஆனால், அதை வெளியே காட்டிக் கொள்ள முடியுமா? ஒரு எம்.எல்.ஏ-வின் மருமகள், ஒரு கௌரவமான குடும்பப் பெண் என்ற அந்தப் போலி முகமூடியை மீண்டும் அணிந்துகொள்ள வேண்டிய கட்டாயம்.

மனதுக்குள் எரியும் அந்தக் காம எரிமலையை, கணவனுக்குத் தெரியாமல் அப்படியே மறைத்துக்கொண்டு, பெருமூச்சு விட்டபடியே...

"சரிங்க..." என்று பல்லைக் கடித்துக்கொண்டு சம்மதித்தாள்.

ஒரு நீண்ட பெருமூச்சோடு, தன் சூட்கேஸை எடுத்து விரித்து, இஷ்டமே இல்லாமல் தன்னிடம் உள்ள புடவைகளை அடுக்கத் தொடங்கினாள். அவளது மனம் முழுவதும், 'அந்த முரட்டு அரக்கன் கிஷோரை இன்னும் மூணு நாளைக்குப் பார்க்க முடியாதா? என்ற ஏமாற்றமும், தவிப்பும் மட்டுமே நிரம்பி வழிந்தது. அந்தச் சொகுசான படுக்கையறை, அவளுக்கு இப்போது ஒரு சிறைச்சாலையாக மாறியிருந்தது.


கீழே காரைத் துடைத்துக்கொண்டிருந்த கிஷோரிடம் இந்தச் செய்தி வந்து சேர்ந்தது. மூன்று நாள் அருணோடு பூரணி டெல்லி செல்கிறாள் என்ற விஷயத்தைக் கேட்டதும் கிஷோரின் முகம் இருண்டது.


'அடப்பாவி... வலையில விழப்போன மீனை, கரெக்ட்டான நேரத்துல தட்டிப் பறிச்சிட்டானே இந்த அருண்! இன்னும் மூணு நாளைக்கு அந்தத் திமிர் பிடிச்ச மகராணியை வளைக்க முடியாதா? ச்சே!' என்று கிஷோரின் ஏமாற்றம் பெரும் கோபமாக வெடித்தது. கையில் இருந்த துணியைக் காரின் மீது ஆத்திரமாக வீசியடித்தான்.

சற்று நேரத்தில், பெட்டிகளோடு அருணும் பூரணியும் கீழே வந்தனர். காரில் ஏறும் போது, பூரணியின் கண்கள் கிஷோரைச் சந்தித்தன. ஒரு பயங்கரமான தவிப்பும், ஏமாற்றமும் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது. கிஷோரும் அவளை வெறித்தனமான பார்வையோடு பார்த்து, 'நீ எங்கடி தப்பிச்சுப் போவ... வந்ததும் வச்சுக்கிறேன்' என்று மனதுக்குள் உறுமிக்கொண்டான். கார் விமான நிலையம் நோக்கிப் பறந்தது.


அங்கே கிஷோரின் வீட்டில், நிலைமை வேறொரு கோணத்தில் கொதித்துக்கொண்டிருந்தது. சமையற்கட்டில் நடந்த அந்த அவமானத்திற்குப் பிறகு, பீட்டர் ஒரு வெறிபிடித்த நாயைப் போலச் சுற்றிக்கொண்டிருந்தான். எப்படியாவது சுகன்யாவை அடைந்தே தீர வேண்டும் என்ற அவனது வக்கிரப் பசி இப்போது ஒரு பழிவாங்கும் படலமாக மாறியிருந்தது.

ஆனால், சுகன்யாவின் தவிர்ப்பு மிகக் கடுமையாக இருந்தது. பீட்டர் அந்தத் தெருப் பக்கம் வருவதைப் பார்த்தாலே, வீட்டின் முன்கதவை 'பட்'டென்று சாத்தித் தாழ்ப்பாள் போட்டுவிடுவாள். அவன் போன் செய்தால் எடுப்பதே இல்லை. ஒரு இரும்பு வேலியைப் போலத் தன்னைச் சுற்றிக் கோட்டை கட்டியிருந்தாள்.
வீட்டின் உள்ளே அமைதியான சூழலில் சுகன்யாவின் குழந்தை புத்தகங்களை வைத்துக் கொண்டு படித்துக் கொண்டிருக்க, பின்புறம் இருந்த சிமெண்ட் தொட்டியின் அருகே சுகன்யா துணி துவைத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

பல மாதங்களாகத் தனிமையில் வாடும் ஒரு இளம் பெண்ணின் செழுமையான தேகம், அந்த மதிய வெயிலின் ஒளியில் பளபளவென மின்னியது. வேலை செய்வதன் சௌகரியத்திற்காக அவளது புடவையின் முந்தானை, அவளது எடுப்பான இடது பக்க இடுப்பில் இறுக்கமாகச் செருகப்பட்டிருந்தது. புடவை அப்படி இடுப்பில் செருகப்பட்டதால், அவளது உடம்பின் வளைவுகள் அனைத்தும் அப்பட்டமாக எட்டிப் பார்த்தன.





கரை படிந்த துணிகளை ஒவ்வொன்றாக எடுத்து, சோப்புக்கட்டியைக் கொண்டு அவள் தேய்க்கும் போது, சோப்பின் வெண்ணிற நுரை அவளது வழுவழுப்பான கைகளில் மட்டும் அல்லாமல், தாய்மையின் பூரிப்பால் கனத்துத் ததும்பி நின்ற செழுமையான முன்னழகிலும் ஆங்காங்கே தெறித்துப் படிந்திருந்தது. அந்த ஈரமான சோப்பு நுரை, அவளது மாநிறத் தோலின் மீதும், ஜாக்கெட்டின் ஓரங்களிலும் படிந்து உருகிக் கீழே வழிந்தது பார்ப்பவரின் நெஞ்சைக் கிளறும் விதத்தில் இருந்தது.

அவள் ஒவ்வொரு முறையும் துணிகளைத் துவைப்பதற்காகக் குனிந்து, பின் நிமிரும்போதும், அவளது பெண்மையின் முழுமையான அழகு அணுஅணுவாக வெளிப்பட்டது. அவள் குனியும்போது, ஜாக்கெட்டின் இறுக்கத்தை மீறி அவளது மார்பகங்களின் மேல் பகுதி எடுப்பாகத் தெரிந்தது. குனிந்து நிமிரும் அந்த வேகமான அசைவுகளில், ஜாக்கெட்டின் கொக்கிகள் பால் முலைகள் பாரத்தைத் தாங்க முடியாமல் திணறின. அவளது கழுத்தில் அரும்பியிருந்த வியர்வைத் துளிகள், சோப்பு நுரையோடு கலந்து, அவளது மார்பின் ஆழமான பள்ளத்திற்குள் மெல்ல நழுவிச் சென்றன.

அவளது இடுப்பில் முந்தானை இறுக்கிக் கட்டப்பட்டிருந்ததால், அவள் குனியும்போது அவளது செழுமையான, சதைப்பற்றுள்ள பின்னழகு குண்டிகள், உடலின் வளைவுகளும் இயற்கையின் அசாத்தியமான வடிவத்தோடு அசைந்து கொடுத்தன. துணிகளைத் துவைக்கும் போது ஏற்படும் அந்த உடல் அசைவுகள், அவளது செழுமையான தேகத்திற்கு ஒரு தனி கவர்ச்சியைக் கூட்டியது. தனியாக இருக்கும் அந்த மதிய நேரத்தில், தன் உடலின் அசைவுகளையோ அல்லது தன் ஆடைகளின் விலகல்களையோ பற்றி எந்தக் கவலையும் இல்லாமல், வியர்வையும் சோப்பு நுரையுமாக அவள் தன் வேலையில் மூழ்கியிருந்தாள். அவளது ஒவ்வொரு மூச்சுக்கும் அவளது முன்னழகு வேகமாக ஏறி இறங்கி, அந்த மதிய நேரத்துத் தனிமையின் வெப்பத்தை இன்னும் கூட்டிக் கொண்டிருந்தது.


காம்பவுண்ட் சுவருக்கு வெளியே ஒளிந்துகொண்டு, ஒரு சிறு ஓட்டை வழியாக இதையெல்லாம் வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான் பீட்டர். அவனது கண்கள் சிவந்திருந்தன.

'எவ்ளோ திமிருடி உனக்கு... என்னை வெளிய போடான்னு சொல்லிட்டு நீ இங்க எவ்ளோ நிம்மதியா துணி துவைக்கிற? இன்னைக்கு உன் கதையை முடிக்கிறேன்டி...'

திடீரெனப் பீட்டரின் கள்ளத்தனம் விழித்துக்கொண்டது. நேராக வீட்டின் முன்பக்கம் வந்தான். கதவு பூட்டப்பட்டிருந்தது. ஆனால், அவனுக்கு ஒரு ரகசியம் தெரியும். கிஷோரும் அவனும் குடிபோதையில் வரும்போது, வீட்டின் ஜன்னல் ஓரத்தில் இருக்கும் ஒரு செங்கல்லை நகர்த்தி, அங்கே ஒரு Spare key ஒளித்து வைப்பது வழக்கம். சுகன்யாவுக்கு இது தெரியாது.

மிகச் சத்தமில்லாமல் அந்தச் செங்கல்லை நகர்த்தினான். அங்கே அந்தப் பழைய சாவி துருப்பிடித்துக் கிடந்தது. அதை எடுத்தவனின் முகத்தில் ஒரு வக்கிரமான, கொடூரமான புன்னகை பூத்தது. 

'இன்னைக்கு ராத்திரி, நீ தூங்கும்போது, இந்தச் சாவியால கதவைத் திறந்துக்கிட்டு வந்து, உன் பக்கத்துல படுத்து, உன்னை உருட்டி எடுக்கல... நான் ஆம்பளையே இல்லடி!' என்று தனக்குள்ளேயே சபதம் செய்துகொண்டு, அந்தச் சாவியைத் தன் பாக்கெட்டில் பத்திரப்படுத்திக் கொண்டான். ஒரு பெரிய புயல் சுகன்யாவின் அமைதியான வாழ்க்கையை நோக்கி நகர்ந்து கொண்டிருந்தது.


மாலை நான்கு மணி. எம்.எல்.ஏ மகளைப் பிக்கப் செய்வதற்காகக் கிஷோரின் கார் அந்தப் பெரிய காலேஜ் கேட் முன்பு வந்து நின்றது.

பூரணி டெல்லி சென்றுவிட்ட ஏமாற்றத்தில் இருந்த கிஷோருக்கு, இப்போது இருக்கும் ஒரே ஆறுதலும், அடுத்த வேட்டையும் அந்தப் பிஞ்சுப் புறா பூஜாதான். பூரணி வீட்டில் இல்லாத இந்த மூணு நாள்ல, எப்படியாவது இந்தப் பூஜாவை வளைச்சுப் போட்டுறணும் என்று காத்திருந்தான்.

கண்ணாடியை இறக்கிவிட்டுப் பார்த்தான். காலேஜ் கேட்டில், பூஜாவின் காலேஜ் பிரண்ட்ஸ் ஒரு பெரிய கூட்டமாக நின்றுகொண்டிருந்தார்கள். எல்லோரும் பணக்கார வீட்டுப் பெண்கள். மாடர்ன் உடைகளில், பலத்த சிரிப்போடு பேசிக்கொண்டிருந்தனர். அந்த விலையுயர்ந்த, இறுக்கமான பட்டுச் சுடிதாரில், அவர்கள் அனைவரையும் விட ஒரு தேவதையைப் போலத் துள்ளிச் சிரித்துக்கொண்டிருந்தாள் பூஜா.


கிஷோர் காரை விட்டு இறங்கி, காரின் கதவில் ஒருக்களித்துச் சாய்ந்தபடி, ஸ்டைலாக ஒரு சிகரெட்டைப் பற்ற வைத்தான். அவனது அந்த முரட்டுத்தனமான ஆஜானுபாகுவான உடம்பும், காற்றில் பறக்கும் முடியும், அந்த முரட்டுப் பார்வையும்... அங்கே நின்றிருந்த பூஜாவின் தோழிகளின் கண்களைச் சட்டென ஈர்த்தது.

"ஏய் பூஜா... யாருடி அது? உன் புது டிரைவரா?" என்று ஒரு மாடர்ன் தோழி கண் சிமிட்டினாள்.

"அடிப்பாவி, டிரைவர்னு சொல்லாதடி... ஏதோ தமிழ் சினிமா ஹீரோ மாதிரி ஒரு முரட்டு பீஸா இருக்கான். செம ஹாட்டா இருக்கான்டி! பாடி பில்டர் மாதிரி அந்தத் தோள் பட்டையைப் பாரு..." என்று இன்னொரு தோழி தன் உதட்டைக் கடித்துக்கொண்டு சைட் அடித்தாள்.

இதைக் கேட்டதும் பூஜாவின் கன்னங்கள் லேசாகச் சிவந்தன. அவளுக்குள் ஒரு விசித்திரமான பெருமையும், வெட்கமும் கலந்தது. "ஏய் சும்மா இருங்கடி... அவன் பேரு கிஷோர். எங்க அப்பாவோட நம்பிக்கையான ஆள். எங்களை அன்னைக்கு அந்த ரவுடிங்க கிட்ட இருந்து ஒரு ஆளா நின்னு அடிச்சுக் காப்பாத்துனது இவன்தாண்டி..." என்று கொஞ்சம் பந்தாவாக, அதே சமயம் ஒரு ஹீரோவைப் பற்றிச் சொல்வது போலப் பெருமையாகக் கூறினாள்.

"ஓஹோ... அடியாளா? அப்போ ராத்திரியில உனக்குப் பாதுகாப்பா நல்லாவே 'டியூட்டி' பார்ப்பான் போலயே!" என்று ஒருத்தி டபுள் மீனிங்கில் கலாய்க்க, அத்தனை பெண்களும் 'கொல்'லென்று சிரித்தனர்.



பூஜா "போடி எருமை..." என்று அவளைச் செல்லமாக அடித்துவிட்டு, வெட்கத்தோடு கிஷோரை நோக்கி நடந்தாள்.

கிஷோர் இதையெல்லாம் கவனித்துக்கொண்டுதான் இருந்தான். பெண்கள் தன்னிடம் மயங்குவதை உணர்ந்த அவனது ஆண்மைத் திமிர் இன்னும் சற்று எகிறியது. பூஜா அருகில் வந்ததும், சிகரெட்டைக் கீழே போட்டு நசுக்கிவிட்டு, அவளைப் பார்த்து ஒரு கள்ளச் சிரிப்பு சிரித்தான்.


"என்ன பாப்பா... பிரண்ட்ஸ் எல்லாம் என்னை வச்சு ஏதோ காமெடி பண்றாங்க போல?" என்று வண்டியின் கதவைத் திறந்துவிட்டபடியே கேட்டான்.

பூஜாவுக்கு முகம் இன்னும் சிவந்தது. அந்தச் சுடிதாரின் இறுக்கத்தில் அவளது மார்பகங்கள் வேகமாக ஏறி இறங்கின. 


"அ... அதெல்லாம் ஒன்னுமில்ல கிஷோர்... அவளுங்க எப்பவுமே லூசு மாதிரிதான் பேசுவாளுங்க. நீங்க கார் எடுங்க," என்று சொல்லிவிட்டு உள்ளே ஏறினாள்.

கார் கிளம்பியது. கண்ணாடியில் அவளைப் பார்த்தான் கிஷோர்.

"உங்க அண்ணி எப்படி இருக்காங்க பாப்பா? இன்னைக்குக் காலையில அவங்களைப் பார்க்கவே முடியலையே," என்று எந்த ஒரு சலனமும் இல்லாமல், ஒன்றுமே தெரியாதவன் போலத் தூண்டிலைப் போட்டான்.

"அய்யோ, உங்களுக்குத் தெரியாதா கிஷோர்? அண்ணா, அண்ணியும், அப்பாவும் கட்சி விஷயமா மூணு நாள் டெல்லி போயிருக்காங்க. 

இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும், கிஷோரின் மூளைக்குள் ஆயிரம் மின்மினிப் பூச்சிகள் பறந்தன. 

'அடடே! பெரிய அய்யாவும் போயிட்டாரா? அப்போ பங்களாவுல நீயும், லதாவும்,அந்த வேலைக்காரி பத்மாவும் மட்டும்தானா? அப்போ இனிமே மூணு நாளும் இந்
த பங்களாவுக்கு நான் தான்டா ராஜா!

 
கார் அந்த இருண்டு வரும் மாலை நேரத்தில், பங்களாவை நோக்கிச் சீறிப் பாய்ந்தது.