1 hour ago
அன்பு கதாசிரியர் யாழினி ராம் அவர்களுக்கு,
"ஆற்றில் போட்டாலும் அளந்து போடு" என்பார்கள்.
அதேபோல், உணர்ச்சிகளுக்கும் ஒரு அளவு, கதைக்கும் ஒரு அழகு இருக்கிறது என்பதை, «அவள் இதயத்தின் மொழி» ஒவ்வொரு அத்தியாயத்திலும் நீங்கள் நிரூபித்துக் கொண்டே வருகிறீர்கள்.
ஒரு பார்வை எப்போது ஈர்ப்பாக மாறியது?
ஒரு ஈர்ப்பு எப்போது ஏக்கமாக வளர்ந்தது?
ஒரு ஏக்கம் எப்போது எல்லைகளைத் தாண்டி மனதின் மொழியாகியது?
இதையெல்லாம் அவசரப்படாமல்,
"பூவைக் கையில் வைத்தாலும் வாசனை தானாக வரும்" என்ற பழமொழிக்கு ஏற்றாற்போல்,
மெல்ல மெல்ல வாசகர்களின் மனதில் பதிய வைத்த விதம் உண்மையிலேயே பாராட்டுக்குரியது.
பவித்ராவின் மனக்குழப்பம்…
பிரகாஷின் தவிப்பு…
கார்த்திக்கின் அலட்சியத்தில் மறைந்திருக்கும் வேதனை…
இந்த மூன்று உணர்ச்சிகளையும்,
"கல்லை எறிந்தவன் மறந்தாலும், காயம் பட்டவன் மறக்கமாட்டான்" என்பதுபோல, வாசகர்களின் நினைவில் பதியும் வகையில் கொண்டு சென்றிருக்கிறீர்கள்.
"பழுத்த மரம்தான் கல்லடி படும்" என்பார்கள்.
அதுபோல, உங்கள் எழுத்து பலரின் மனதையும் தொட்டிருப்பதால்தான், அதற்கான கருத்துகளும், எதிர்பார்ப்புகளும் இவ்வளவு அதிகமாக இருக்கின்றன.
ஆனால், இப்போது இந்த வாசகரின் மனதில் ஒரே ஒரு கேள்விதான் அலைபாய்கிறது…
அந்த மூடிய கதவுகளுக்குள் நின்ற அந்த அமைதிக்கு அடுத்து என்ன நடந்தது?
மனதில் மட்டும் பூத்திருந்த ஆசைகள்,
இன்னும் வார்த்தைகளாகவே தொடருமா?
விதி வரைந்த கோடுகள்,
மனசு நினைத்த பாதையோடு சேருமா?
"அவசரப்பட்டால் அம்மி உடையும்" என்பதால், அவசரம் வேண்டாம் என்று மனம் சொன்னாலும்,
"காத்திருந்த கண்ணுக்கு காட்சி கிடைக்கும்" என்று நம்பிக்கை சொல்லிக்கொண்டே இருக்கிறது.
"குருவி உட்கார பனம்பழம் விழுந்தது போல" எதிர்பாராத திருப்பமா வரும்?
அல்லது…
"வாயில் வெல்லம் வைத்தாலும் மனதில் இருக்கும் கசப்பு மறையாது" என்பதுபோல, இதுவரை அடக்கி வைத்திருந்த உணர்ச்சிகள் வெள்ளமாய் பெருக்கெடுக்குமா?
"காத்திருந்தவன் கையிலே கனியும் விழும்" என்பார்கள்.
அந்தக் கனியைப் போல, அடுத்த அத்தியாயத்தில் என்ன காத்திருக்கிறது என்ற இனிய குழப்பத்தோடு நாங்கள் எல்லோரும் காத்திருக்கிறோம்.
உணர்ச்சிகளுக்கு உயிர் கொடுக்கும் உங்கள் எழுத்துக்கும்,
கதாபாத்திரங்களை கண்முன்னே நடமாட வைக்கும் உங்கள் கற்பனைக்கும்,
இந்த வாசகரின் மனமார்ந்த பாராட்டுகள். ❤️
"காற்றை யாராலும் கட்டிப் போட முடியாது;
கற்பனையை யாராலும் எல்லைக்குள் அடக்க முடியாது."
அதுபோலவே,
உங்கள் எழுத்தின் அடுத்த அலை எங்கே கரை சேரப் போகிறதோ என்ற இனிய எதிர்பார்ப்புடன்…
அடுத்த அப்டேட்டுக்காக ஆவலுடன் காத்திருக்கும் ஒரு வாசகர்… ❤️
— யாழினி ராம் அவர்களின் எழுத்தை நேசிக்கும் ஒரு வாசகர் .❤️
"ஆற்றில் போட்டாலும் அளந்து போடு" என்பார்கள்.
அதேபோல், உணர்ச்சிகளுக்கும் ஒரு அளவு, கதைக்கும் ஒரு அழகு இருக்கிறது என்பதை, «அவள் இதயத்தின் மொழி» ஒவ்வொரு அத்தியாயத்திலும் நீங்கள் நிரூபித்துக் கொண்டே வருகிறீர்கள்.
ஒரு பார்வை எப்போது ஈர்ப்பாக மாறியது?
ஒரு ஈர்ப்பு எப்போது ஏக்கமாக வளர்ந்தது?
ஒரு ஏக்கம் எப்போது எல்லைகளைத் தாண்டி மனதின் மொழியாகியது?
இதையெல்லாம் அவசரப்படாமல்,
"பூவைக் கையில் வைத்தாலும் வாசனை தானாக வரும்" என்ற பழமொழிக்கு ஏற்றாற்போல்,
மெல்ல மெல்ல வாசகர்களின் மனதில் பதிய வைத்த விதம் உண்மையிலேயே பாராட்டுக்குரியது.
பவித்ராவின் மனக்குழப்பம்…
பிரகாஷின் தவிப்பு…
கார்த்திக்கின் அலட்சியத்தில் மறைந்திருக்கும் வேதனை…
இந்த மூன்று உணர்ச்சிகளையும்,
"கல்லை எறிந்தவன் மறந்தாலும், காயம் பட்டவன் மறக்கமாட்டான்" என்பதுபோல, வாசகர்களின் நினைவில் பதியும் வகையில் கொண்டு சென்றிருக்கிறீர்கள்.
"பழுத்த மரம்தான் கல்லடி படும்" என்பார்கள்.
அதுபோல, உங்கள் எழுத்து பலரின் மனதையும் தொட்டிருப்பதால்தான், அதற்கான கருத்துகளும், எதிர்பார்ப்புகளும் இவ்வளவு அதிகமாக இருக்கின்றன.
ஆனால், இப்போது இந்த வாசகரின் மனதில் ஒரே ஒரு கேள்விதான் அலைபாய்கிறது…
அந்த மூடிய கதவுகளுக்குள் நின்ற அந்த அமைதிக்கு அடுத்து என்ன நடந்தது?
மனதில் மட்டும் பூத்திருந்த ஆசைகள்,
இன்னும் வார்த்தைகளாகவே தொடருமா?
விதி வரைந்த கோடுகள்,
மனசு நினைத்த பாதையோடு சேருமா?
"அவசரப்பட்டால் அம்மி உடையும்" என்பதால், அவசரம் வேண்டாம் என்று மனம் சொன்னாலும்,
"காத்திருந்த கண்ணுக்கு காட்சி கிடைக்கும்" என்று நம்பிக்கை சொல்லிக்கொண்டே இருக்கிறது.
"குருவி உட்கார பனம்பழம் விழுந்தது போல" எதிர்பாராத திருப்பமா வரும்?
அல்லது…
"வாயில் வெல்லம் வைத்தாலும் மனதில் இருக்கும் கசப்பு மறையாது" என்பதுபோல, இதுவரை அடக்கி வைத்திருந்த உணர்ச்சிகள் வெள்ளமாய் பெருக்கெடுக்குமா?
"காத்திருந்தவன் கையிலே கனியும் விழும்" என்பார்கள்.
அந்தக் கனியைப் போல, அடுத்த அத்தியாயத்தில் என்ன காத்திருக்கிறது என்ற இனிய குழப்பத்தோடு நாங்கள் எல்லோரும் காத்திருக்கிறோம்.
உணர்ச்சிகளுக்கு உயிர் கொடுக்கும் உங்கள் எழுத்துக்கும்,
கதாபாத்திரங்களை கண்முன்னே நடமாட வைக்கும் உங்கள் கற்பனைக்கும்,
இந்த வாசகரின் மனமார்ந்த பாராட்டுகள். ❤️
"காற்றை யாராலும் கட்டிப் போட முடியாது;
கற்பனையை யாராலும் எல்லைக்குள் அடக்க முடியாது."
அதுபோலவே,
உங்கள் எழுத்தின் அடுத்த அலை எங்கே கரை சேரப் போகிறதோ என்ற இனிய எதிர்பார்ப்புடன்…
அடுத்த அப்டேட்டுக்காக ஆவலுடன் காத்திருக்கும் ஒரு வாசகர்… ❤️
— யாழினி ராம் அவர்களின் எழுத்தை நேசிக்கும் ஒரு வாசகர் .❤️
- Shajith


![[+]](https://xossipy.com/themes/sharepoint/collapse_collapsed.png)