[Tenali]

కొనసాగింపు:

లక్ష్మి మొహం పై భయం, ఆశ్చర్యం కలిసి కనిపించాయి. ఆమె ఏమీ మాట్లాడలేకపోయింది. ఈశ్వర్ ఆమె వైపు తిరిగి కూల్ గా చూశాడు.
ఈశ్వర్: "ఏమైంది లక్ష్మి? ఏదైనా సమస్యా?"
లక్ష్మి: (కంగారుగా) "సర్... వాళ్ళు ఎవరు? ఏం మాట్లాడుకున్నారు? ఇంత మంది రౌడీలు స్టేషన్‌లోకి వచ్చి... మీకు సూట్‌కేస్ ఇచ్చి వెళ్లిపోయారు..."
ఈశ్వర్ ఒక్క క్షణం ఏమీ మాట్లాడలేదు. సిగరెట్ పొగని నెమ్మదిగా ఊది, సూట్‌కేస్‌ని తన టేబుల్ మీద పెట్టాడు.
ఈశ్వర్: "నువ్వు చూసినది మర్చిపో. ఇది నీకు సంబంధం లేని విషయం. ఇక్కడ పని చేస్తే కొన్ని విషయాలు కళ్లతో చూసినా, నోటిని మూసుకోవాలి, మెదడులో నుండి చెరిపేయాలి. అర్థమైందా?"
లక్ష్మి తల ఊపింది. కానీ ఆమె కళ్లలో భయం తగ్గలేదు.
లక్ష్మి: "సర్... మీరు కొత్తగా వచ్చారు. ఈ అడవిలో చాలా విషయాలు ఉన్నాయి. రాజకీయాలు, డబ్బు, పవర్... మనం సాధారణ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లం సర్."
ఈశ్వర్: (కూల్ గా నవ్వుతూ) "సాధారణ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లం కాదు లక్ష్మి. నేను సాధారణుడిని కాదు. ఇప్పుడు నువ్వు వెళ్లి నీ పని చూసుకో. సాయంత్రం వరకు ఎవరినీ లోపలికి రానివ్వకు."
లక్ష్మి బయటకు వెళ్లగానే ఈశ్వర్ స్టేషన్ తలుపు లాక్ చేశాడు. కర్టెన్స్ మూసి, టేబుల్ దగ్గర కూర్చున్నాడు. సూట్‌కేస్ మీద ఉన్న లాక్‌ని చూశాడు — పాస్‌వర్డ్ 6969.
అతను నెమ్మదిగా నంబర్లు తిప్పాడు. క్లిక్ అని తెరుచుకుంది.
లోపల ఉన్నవి:
- ఒక ఫైల్ — దాని మీద "CONFIDENTIAL - OPERATION NALLAMALA" అని రాసి ఉంది.
- రెండు ఫోటోలు — ఒక యువకుడు, ఒక యువతి. ఇద్దరూ చాలా అందంగా ఉన్నారు.
- ఒక పెద్ద మొబైల్ ఫోన్ (సాటలైట్ ఫోన్ లాగా ఉంది).
- కొంత నగదు (రెండు లక్షలు).
- ఒక చిన్న GPS డివైస్.
ఫైల్ తెరిచాడు. మొదటి పేజీలో రాసి ఉంది:
"నిన్న రాత్రి 7:20కి AP 12 MF 9999 కారులో వచ్చిన వాళ్ళు ఈ ఇద్దరు. వాళ్ళు నా కుమారుడు & కుమార్తె. వాళ్ళు ఈ అడవిలోకి వెళ్లి మాయమయ్యారు. ఎవరికీ తెలియకుండా, ఎలాంటి రికార్డు లేకుండా వాళ్ళని బతికి ఉంటే తీసుకురా. డెడ్‌బాడీలు అవసరం లేదు."
కింద ఒక ఫోన్ నంబర్ ఉంది.
ఈశ్వర్ కళ్లు కొంచెం కురుచుకున్నాయి. అతను ఆ ఫోటోలని మళ్లీ చూశాడు. యువకుడి ముఖం కొంచెం తెలిసినట్టు అనిపించింది.
అప్పుడు ఆ సాటలైట్ ఫోన్ మోగింది.
ఈశ్వర్ ఎత్తాడు.
ఫోన్‌లో గొంతు: "ఈశ్వర్... చూశావా? ఆ ఫోటో లోని వాళ్ళు నా పిల్లలు. వాళ్ళు ఆ కారులో వచ్చి అడవిలోకి వెళ్లారు. కానీ తిరిగి రాలేదు. నీకు 48 గంటలు టైం. వాళ్ళు బతికి ఉంటే నువ్వు వైజాగ్ DSPగా తిరిగి వస్తావు. లేదంటే... నీ గతం కంటే భయంకరమైన భవిష్యత్తు ఎదురుచూస్తుంది."
ఈశ్వర్: (గట్టిగా) "మీ పిల్లలు ఎందుకు ఇక్కడికి వచ్చారు?"
ఫోన్‌లో: "అది నీ పని కాదు. వాళ్ళను కనుగొనడం మాత్రమే ని పని. ఆ కారు గురించి ఎవరికీ చెప్పకు. మరిచిపోయినట్టు ఉండు. రంగయ్య, లక్ష్మి... ఎవరికీ తెలియకూడదు."
కాల్ కట్ అయింది.
...........................................

ఈశ్వర్ కుర్చీలో వాలిపోయాడు. అతని మనసులో శోభ గుర్తుకొచ్చింది. మూడు నెలల క్రితం ఆ రాత్రి జరిగిన ఘటనలు... ఆమె భర్త తలుపు తెరిచినప్పుడు జరిగిన దృశ్యం... అంతా ఒక్కసారి ఫ్లాష్‌బ్యాక్‌లా వచ్చి పోయింది.
అతను నవ్వాడు. ఒక చల్లని, భయంకరమైన నవ్వు.
ఈశ్వర్: (ఒంటరిగా) "నల్లమల అడవి... నువ్వు నాకు కొత్త ఆట మాత్రమే కాదు. ఇది నా రీ-ఎంట్రీ."
అతను ఫైల్‌ని మూసి, సూట్‌కేస్ లాక్ చేశాడు. బయట వర్షం ఇంకా జోరుగానే పడుతోంది.
అప్పుడు లక్ష్మి తలుపు మీద కొట్టింది.
లక్ష్మి: "సర్... ఒక్కసారి బయటకి రండి. రంగయ్య సార్ నుంచి వాకీ టాకీలో మెసేజ్ వచ్చింది... చెక్ పోస్ట్ దగ్గర మళ్లీ ఏదో బండి సౌండ్ వినిపించిందట... కానీ బండి కనిపించడం లేదు."
ఈశ్వర్ కళ్ళు మెరిసాయి.