கல்லூரிக்குப் போகும் வழியில் முழு நேரமும் என் மனம் அம்மாவின் உடலிலேயே சுழன்று கொண்டிருந்தது. சைக்கிளை மிதிக்கும் போதும், அவளது பெரிய முலைகள் என் நெஞ்சில் அழுந்திய உணர்வும், அவளது கொழுத்த குண்டி என் மடியில் அமர்ந்திருந்த அந்த மென்மையான அழுத்தமும், கழுத்தில் உதடுகளால் சுவைத்த வியர்வையின் சுவையும் மீண்டும் மீண்டும் நினைவுக்கு வந்தன. என் சுன்னி இன்னும் அரைகுறையாக விறைத்த நிலையில்தான் இருந்தது.
ஹாஸ்டலுக்கு வந்து சேர்ந்தபோது நண்பர்கள் சிலர் “என்னடா இன்னிக்கு முகம் ரொம்ப ஷைனா இருக்கு?” என்று கேட்டார்கள். நான் சிரித்தபடி தட்டிக் கழித்தேன். அறைக்குள் போய் படுக்கையில் சாய்ந்தேன். மதிய எக்ஸாம் இருந்தாலும் படிக்க மனமில்லை. கண்களை மூடினால் அம்மாவின் வியர்வை ஈரமான ஜாக்கெட், பிதுங்கிய முலைக்காம்புகள், தொடை வரை தூக்கிய புடவை, அந்தப் புசணிக்கா குண்டி — எல்லாம் தெரிந்தன.
“இது தப்பு... இது பாவம்...” என்று மனசுக்குள் ஒரு குரல் எச்சரித்தது. ஆனால் இன்னொரு பக்கம், “அம்மா என்னை அவ்வளவு இறுக்கமாக அணைத்தாள்... அவளும் என்னை விட்டு எழ மனமில்லாமல் இருந்தாள்...” என்று ஆசை முணுமுணுத்தது. அம்மாவின் பாசமும், உடல் வெப்பமும், எனக்கு மட்டுமே உரித்தான அந்த நெருக்கமும் — எல்லாம் என்னை உள்ளுக்குள் குழப்பின.
மதியம் அம்மா கட்டி கொடுத்த சாப்பாட்டைத் தனியாக உட்கார்ந்து சாப்பிட்டேன். ஒவ்வொரு வாயும் அம்மாவின் கையை நினைவூட்டியது. எக்ஸாமுக்கு போனபோதும் கூட கேள்விகளுக்கு பதில் எழுதும் போது கூட என் கண்முன் அம்மாவின் முலைகளும், இடுப்பும், குண்டியும் மிதந்து கொண்டிருந்தன.
எக்ஸாம் முடிந்து மாலை ஆகும் வரைக்கும் ஹாஸ்டலில் இருந்துவிட்டு, நேராக வீட்டுக்கு புறப்பட்டேன். அம்மா சொன்னபடி டெய்லர்கிட்ட போய் துணிகளை வாங்கிக் கொண்டேன். வீட்டை நெருங்கும் போதே என் இதயம் வேகமாக அடித்தது. “அம்மா இப்போ எப்படி இருப்பாள்? காலைல நடந்ததை நினைத்து வெட்கப்படுவாளா? இல்லை... இன்னும் நெருக்கமாக வருவாளா?” என்ற எண்ணங்கள் என்னை ஆட்டின.
வீட்டுக்கு வந்ததும் அம்மா வாசலிலேயே நின்று என்னை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். என்னைப் பார்த்ததும் அவளது முகம் மலர்ந்தது. “வந்துட்டியா ராசா? எக்ஸாம் எப்படி எழுதினே?” என்று கேட்டபடி என்னை உள்ளே அழைத்தாள்.
அன்று மாலை அம்மா சற்று வித்தியாசமாக இருந்தாள். புடவையை இடுப்புக்கு மேல் சற்று இறுக்கமாகக் கட்டியிருந்தாள். ஜாக்கெட் மேல் இரண்டு பொத்தான்கள் திறந்திருந்தன. வீட்டு வேலையில் ஈடுபட்டிருந்த அவளது உடல் வியர்வையில் மின்னியது. நான் துணிகளை கொடுத்தபோது அம்மா என் கையைப் பிடித்து இழுத்து, “இன்னிக்கு நீ ரொம்ப நல்ல பையனா இருந்தே... அம்மாவுக்கு ரொம்ப சந்தோஷம்,” என்று சொல்லி என் நெற்றியில் முத்தமிட்டாள்.
அந்த முத்தம் நீண்ட நேரம் என் நெற்றியில் பதிந்திருந்தது. நான் அம்மாவின் இடுப்பை மெல்லத் தொட்டேன். அம்மா சற்று நடுங்கினாள். ஆனால் விலகவில்லை.
“குளிச்சுட்டு வா ராசா... சாப்பாடு ரெடி பண்றேன்,” என்றாள் மெல்லிய குரலில்.
நான் குளிக்கப் போகும் போது, அம்மா என்னைப் பின்னால் இருந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் என்று உணர்ந்தேன்.
தொடரும்...
ஹாஸ்டலுக்கு வந்து சேர்ந்தபோது நண்பர்கள் சிலர் “என்னடா இன்னிக்கு முகம் ரொம்ப ஷைனா இருக்கு?” என்று கேட்டார்கள். நான் சிரித்தபடி தட்டிக் கழித்தேன். அறைக்குள் போய் படுக்கையில் சாய்ந்தேன். மதிய எக்ஸாம் இருந்தாலும் படிக்க மனமில்லை. கண்களை மூடினால் அம்மாவின் வியர்வை ஈரமான ஜாக்கெட், பிதுங்கிய முலைக்காம்புகள், தொடை வரை தூக்கிய புடவை, அந்தப் புசணிக்கா குண்டி — எல்லாம் தெரிந்தன.
“இது தப்பு... இது பாவம்...” என்று மனசுக்குள் ஒரு குரல் எச்சரித்தது. ஆனால் இன்னொரு பக்கம், “அம்மா என்னை அவ்வளவு இறுக்கமாக அணைத்தாள்... அவளும் என்னை விட்டு எழ மனமில்லாமல் இருந்தாள்...” என்று ஆசை முணுமுணுத்தது. அம்மாவின் பாசமும், உடல் வெப்பமும், எனக்கு மட்டுமே உரித்தான அந்த நெருக்கமும் — எல்லாம் என்னை உள்ளுக்குள் குழப்பின.
மதியம் அம்மா கட்டி கொடுத்த சாப்பாட்டைத் தனியாக உட்கார்ந்து சாப்பிட்டேன். ஒவ்வொரு வாயும் அம்மாவின் கையை நினைவூட்டியது. எக்ஸாமுக்கு போனபோதும் கூட கேள்விகளுக்கு பதில் எழுதும் போது கூட என் கண்முன் அம்மாவின் முலைகளும், இடுப்பும், குண்டியும் மிதந்து கொண்டிருந்தன.
எக்ஸாம் முடிந்து மாலை ஆகும் வரைக்கும் ஹாஸ்டலில் இருந்துவிட்டு, நேராக வீட்டுக்கு புறப்பட்டேன். அம்மா சொன்னபடி டெய்லர்கிட்ட போய் துணிகளை வாங்கிக் கொண்டேன். வீட்டை நெருங்கும் போதே என் இதயம் வேகமாக அடித்தது. “அம்மா இப்போ எப்படி இருப்பாள்? காலைல நடந்ததை நினைத்து வெட்கப்படுவாளா? இல்லை... இன்னும் நெருக்கமாக வருவாளா?” என்ற எண்ணங்கள் என்னை ஆட்டின.
வீட்டுக்கு வந்ததும் அம்மா வாசலிலேயே நின்று என்னை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். என்னைப் பார்த்ததும் அவளது முகம் மலர்ந்தது. “வந்துட்டியா ராசா? எக்ஸாம் எப்படி எழுதினே?” என்று கேட்டபடி என்னை உள்ளே அழைத்தாள்.
அன்று மாலை அம்மா சற்று வித்தியாசமாக இருந்தாள். புடவையை இடுப்புக்கு மேல் சற்று இறுக்கமாகக் கட்டியிருந்தாள். ஜாக்கெட் மேல் இரண்டு பொத்தான்கள் திறந்திருந்தன. வீட்டு வேலையில் ஈடுபட்டிருந்த அவளது உடல் வியர்வையில் மின்னியது. நான் துணிகளை கொடுத்தபோது அம்மா என் கையைப் பிடித்து இழுத்து, “இன்னிக்கு நீ ரொம்ப நல்ல பையனா இருந்தே... அம்மாவுக்கு ரொம்ப சந்தோஷம்,” என்று சொல்லி என் நெற்றியில் முத்தமிட்டாள்.
அந்த முத்தம் நீண்ட நேரம் என் நெற்றியில் பதிந்திருந்தது. நான் அம்மாவின் இடுப்பை மெல்லத் தொட்டேன். அம்மா சற்று நடுங்கினாள். ஆனால் விலகவில்லை.
“குளிச்சுட்டு வா ராசா... சாப்பாடு ரெடி பண்றேன்,” என்றாள் மெல்லிய குரலில்.
நான் குளிக்கப் போகும் போது, அம்மா என்னைப் பின்னால் இருந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் என்று உணர்ந்தேன்.
தொடரும்...


![[+]](https://xossipy.com/themes/sharepoint/collapse_collapsed.png)