என் நெஞ்சில் சாய்ந்திருந்த அம்மா மெல்ல முகத்தை நிமிர்த்தினாள். நான் அவளது கண்களில் இருந்த கண்ணீரை மென்மையாகத் துடைத்தேன்.
அப்போது அம்மா இன்னும் நிமிர்ந்து என்னைப் பார்த்தாள். அவளது தடித்த, இரம்மான உதடுகளைப் பார்க்கும் போது அவற்றைக் கவ்விப் பிடித்து சுவைக்க வேண்டும் என்ற ஆசை எனக்குள் எழுந்தது. ஆனால் அதை இறுக்கமாக அடக்கிக் கொண்டேன்.
அம்மா என்னிடமிருந்து விலகவில்லை. அவளது முகத்தில் விழுந்து கிடந்த முடிகளை மெல்ல எடுத்து, அவளது காதுகளுக்குப் பின்னால் சொருகி விட்டேன். பிறகு ஒரு கையால் அம்மாவின் முகத்தைப் பிடித்து, மற்றொரு கையால் அவளது உப்பிய கன்னத்தை வருடினேன். இன்னொரு கையை அவளது இடுப்பில் படரவிட்டு, அம்மாவின் சருமத்தை மெல்ல வருடியபடி அவளை வளைத்து இறுக்கமாக என்னுடன் நெருக்கினேன்.
அம்மா இன்னும் நெருங்கி வந்தாள். அவளது முகம் என் முகத்தோடு ஒட்டியிருந்த நிலையில், “கல்லூரிக்கு நேரம் ஆகுதும்மா... நான் கிளம்பட்டுமா?” என்று மெல்லிய குரலில் கேட்டேன்.
என் நிஜ உலகுக்கு திரும்பியவள் போல அம்மா, “என்ன நேரம் ஆகுது? சரி சரி... கொஞ்சம் இருக்கியா? பால் இருக்கு, காபி போட்டுத் தரேன். குடிச்சுட்டு போ” என்றாள்.
நான் “வேணாம்” என்று சொன்னேன். ஆனால் அம்மா என்னிடமிருந்து விலகி சமையல் அறைக்கு ஓடினாள். அப்போதும் அவள் புடவையைத் தொடை வரை தூக்கி சொருகிய நிலையில்தான் இருந்தாள். மாராப்பும் சரியாக இல்லை. அப்படியே என்னைத் திரும்பிப் பார்த்த அம்மாவைப் பார்க்க, “இன்னும் கொஞ்சம் நேரம் அம்மாவை கட்டி அணைத்திருக்கலாம்” என்று மனதுக்குள் நினைத்தேன்.
சைக்கிளை நிறுத்திவிட்டு சமையல் அறைக்குப் போனேன்.
அம்மா அடுப்பில் கொதித்த பாலை இறக்கியபடி, “இதோ ஆயிடுச்சுப்பா,” என்று சொல்லி பாலை கிளாஸில் ஊற்றினாள். அதில் காபி பவுடர், சர்க்கரை போட்டு ஸ்பூனால் கலக்கினாள். அவளது உடம்பு முழுக்க ஆடியது. குறிப்பாக அந்த பப்பாளி போன்ற பெரிய முலைகள் தலதலவென ஆடின. நான் அதைப் பார்த்தபடியே சமையல் அறையின் மேடையில் சாய்ந்து நின்றேன்.
அம்மா என் அருகில் வந்து காபி கொடுத்தாள். சமையல் அறையின் புழுக்கத்தால் அம்மாவின் அக்குள் இரண்டும் நனைந்திருந்தன. நெற்றி, கழுத்து, நெஞ்சு, இடுப்பு, வயிறு எல்லாம் வியர்வையில் பொலபொலவென ஈரமாக இருந்தது.
நான் பாதி கிளாஸ் காபி குடிப்பதற்குள் எனக்கும் வியர்த்துவிட்டது.
காபி குடிப்பதையே பார்த்துக் கொண்டிருந்த அம்மா, நான் குடித்து முடிப்பதற்குள், “வியர்த்துட்டியே” என்று சொல்லி என் அருகே வந்தாள். தன் மாராப்பைச் சற்று விலக்கி, என் நெற்றி, முகம், கழுத்தைத் துடைத்து விட்டாள். அந்த நிலையில் மாராப்பு முற்றிலும் விலகியிருந்தது. கரும்பச்சை நிற ஜாக்கெட்டுக்குள் அம்மாவின் முழு மார்பும் தெரிந்தது. நெஞ்சின் சதை இரு மலைகளுக்கு நடுவே ஆழமான பள்ளத்தாக்கு போலக் காட்சியளித்தது.
அம்மாவின் பாவாடை நல்ல உயரத்துக்கு மேலே ஏறி கட்டப்பட்டிருந்தது. தொப்புள் தெரியும் அளவுக்கு புடவை மேலேறியிருந்தது.
என் கண்கள் அம்மாவின் இடுப்பு, வயிறு எல்லாம் மேய்ந்தன. அந்தப் பகுதிகளும் வியர்வையில் ஈரமாக மின்னின. நான் அம்மாவுக்கும் துடைக்க வேண்டும் என்று அவளது புடவை முந்தானையை ஒரு கையில் பிடித்துக் கொண்டு, மற்றொரு கையால் அவளது இடுப்பு, வயிறு, கழுத்து எல்லாம் துடைத்து விட்டேன்.
பிறகு மீதமிருந்த காபியைக் குடித்து முடித்தேன். உடனே அம்மாவின் இடுப்பைச் சுற்றி கையைப் போட்டு, அசுரத்தனமாக அவளை இறுக்கி அணைத்துக் கொண்டேன்.
நெருங்கி வந்த அம்மாவின் உடம்பு என்னுடன் முழுவதுமாக ஒட்டிக் கொண்டது. அவள் தன் தலையை என் நெஞ்சில் சாய்த்துக் கொண்டாள்.
தொடரும்...
அப்போது அம்மா இன்னும் நிமிர்ந்து என்னைப் பார்த்தாள். அவளது தடித்த, இரம்மான உதடுகளைப் பார்க்கும் போது அவற்றைக் கவ்விப் பிடித்து சுவைக்க வேண்டும் என்ற ஆசை எனக்குள் எழுந்தது. ஆனால் அதை இறுக்கமாக அடக்கிக் கொண்டேன்.
அம்மா என்னிடமிருந்து விலகவில்லை. அவளது முகத்தில் விழுந்து கிடந்த முடிகளை மெல்ல எடுத்து, அவளது காதுகளுக்குப் பின்னால் சொருகி விட்டேன். பிறகு ஒரு கையால் அம்மாவின் முகத்தைப் பிடித்து, மற்றொரு கையால் அவளது உப்பிய கன்னத்தை வருடினேன். இன்னொரு கையை அவளது இடுப்பில் படரவிட்டு, அம்மாவின் சருமத்தை மெல்ல வருடியபடி அவளை வளைத்து இறுக்கமாக என்னுடன் நெருக்கினேன்.
அம்மா இன்னும் நெருங்கி வந்தாள். அவளது முகம் என் முகத்தோடு ஒட்டியிருந்த நிலையில், “கல்லூரிக்கு நேரம் ஆகுதும்மா... நான் கிளம்பட்டுமா?” என்று மெல்லிய குரலில் கேட்டேன்.
என் நிஜ உலகுக்கு திரும்பியவள் போல அம்மா, “என்ன நேரம் ஆகுது? சரி சரி... கொஞ்சம் இருக்கியா? பால் இருக்கு, காபி போட்டுத் தரேன். குடிச்சுட்டு போ” என்றாள்.
நான் “வேணாம்” என்று சொன்னேன். ஆனால் அம்மா என்னிடமிருந்து விலகி சமையல் அறைக்கு ஓடினாள். அப்போதும் அவள் புடவையைத் தொடை வரை தூக்கி சொருகிய நிலையில்தான் இருந்தாள். மாராப்பும் சரியாக இல்லை. அப்படியே என்னைத் திரும்பிப் பார்த்த அம்மாவைப் பார்க்க, “இன்னும் கொஞ்சம் நேரம் அம்மாவை கட்டி அணைத்திருக்கலாம்” என்று மனதுக்குள் நினைத்தேன்.
சைக்கிளை நிறுத்திவிட்டு சமையல் அறைக்குப் போனேன்.
அம்மா அடுப்பில் கொதித்த பாலை இறக்கியபடி, “இதோ ஆயிடுச்சுப்பா,” என்று சொல்லி பாலை கிளாஸில் ஊற்றினாள். அதில் காபி பவுடர், சர்க்கரை போட்டு ஸ்பூனால் கலக்கினாள். அவளது உடம்பு முழுக்க ஆடியது. குறிப்பாக அந்த பப்பாளி போன்ற பெரிய முலைகள் தலதலவென ஆடின. நான் அதைப் பார்த்தபடியே சமையல் அறையின் மேடையில் சாய்ந்து நின்றேன்.
அம்மா என் அருகில் வந்து காபி கொடுத்தாள். சமையல் அறையின் புழுக்கத்தால் அம்மாவின் அக்குள் இரண்டும் நனைந்திருந்தன. நெற்றி, கழுத்து, நெஞ்சு, இடுப்பு, வயிறு எல்லாம் வியர்வையில் பொலபொலவென ஈரமாக இருந்தது.
நான் பாதி கிளாஸ் காபி குடிப்பதற்குள் எனக்கும் வியர்த்துவிட்டது.
காபி குடிப்பதையே பார்த்துக் கொண்டிருந்த அம்மா, நான் குடித்து முடிப்பதற்குள், “வியர்த்துட்டியே” என்று சொல்லி என் அருகே வந்தாள். தன் மாராப்பைச் சற்று விலக்கி, என் நெற்றி, முகம், கழுத்தைத் துடைத்து விட்டாள். அந்த நிலையில் மாராப்பு முற்றிலும் விலகியிருந்தது. கரும்பச்சை நிற ஜாக்கெட்டுக்குள் அம்மாவின் முழு மார்பும் தெரிந்தது. நெஞ்சின் சதை இரு மலைகளுக்கு நடுவே ஆழமான பள்ளத்தாக்கு போலக் காட்சியளித்தது.
அம்மாவின் பாவாடை நல்ல உயரத்துக்கு மேலே ஏறி கட்டப்பட்டிருந்தது. தொப்புள் தெரியும் அளவுக்கு புடவை மேலேறியிருந்தது.
என் கண்கள் அம்மாவின் இடுப்பு, வயிறு எல்லாம் மேய்ந்தன. அந்தப் பகுதிகளும் வியர்வையில் ஈரமாக மின்னின. நான் அம்மாவுக்கும் துடைக்க வேண்டும் என்று அவளது புடவை முந்தானையை ஒரு கையில் பிடித்துக் கொண்டு, மற்றொரு கையால் அவளது இடுப்பு, வயிறு, கழுத்து எல்லாம் துடைத்து விட்டேன்.
பிறகு மீதமிருந்த காபியைக் குடித்து முடித்தேன். உடனே அம்மாவின் இடுப்பைச் சுற்றி கையைப் போட்டு, அசுரத்தனமாக அவளை இறுக்கி அணைத்துக் கொண்டேன்.
நெருங்கி வந்த அம்மாவின் உடம்பு என்னுடன் முழுவதுமாக ஒட்டிக் கொண்டது. அவள் தன் தலையை என் நெஞ்சில் சாய்த்துக் கொண்டாள்.
தொடரும்...



![[+]](https://xossipy.com/themes/sharepoint/collapse_collapsed.png)