Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[Shajith]

இந்த “அவள் இதயத்தின் மொழி” கதையின் 197 முதல் 200 வரை உள்ள அத்தியாயங்களை முழுமையாக வாசித்த பிறகு, ஒரு வாசகராக சொல்ல வேண்டும்னா — இது சாதாரண கதை இல்ல, இது ஒரு உணர்ச்சிகளின் அலையோட்டம், மனதுக்குள்ள நடக்கும் போராட்டங்களின் காட்சிப்படம்ன்னு சொல்லலாம்.
கதாசிரியர் யாழினி ராம் அவர்களின் எழுத்து நடை ரொம்பவே தனித்துவமானது. ஒவ்வொரு காட்சியையும் நேரடியாக சொல்லாமல், மெதுவா மெதுவா கட்டி, வாசகரை அந்த சூழ்நிலைக்குள்ள இழுத்து விடுற விதம் ரொம்ப அழகு. “கண்ணால் கண்டதே காட்சி”ன்னு சொல்ற மாதிரி, வாசகன் கதைக்குள்ளவே வாழுற மாதிரி ஒரு அனுபவம் கிடைக்குது.
இந்த பகுதியில முக்கியமா இரண்டு கேரக்டர்கள் — பவித்ரா மற்றும் பிரகாஷ் — ரெண்டு பேரோட மனநிலையும் ரொம்ப நுணுக்கமா காட்டப்பட்டிருக்கு.
பவித்ரா கேரக்டர் இந்த அத்தியாயங்களில் ரொம்ப சக்திவாய்ந்த ஒரு பெண்ணாக தெரிகிறாள். வெளிப்படையா பார்த்தா அவள் ஒரு கட்டுப்பாட்டோட இருக்கிற மாதிரி தெரிஞ்சாலும், உள்ளுக்குள்ள அவளோட மனசுல நடக்குற குழப்பம், ஈர்ப்பு, தயக்கம் எல்லாம் ரொம்ப இயல்பா வெளிப்படுது. “மனசு சொல்றதையும், அறிவு சொல்றதையும் ஒரே நேரத்துல சமாளிக்க முடியாது”ன்னு சொல்ற நிலை அவளுக்கு சரியா பொருந்துது.
பிரகாஷ் கேரக்டர் பக்கம் பார்த்தா, அவன் ஒரு சாதாரண மனிதனாக இருந்தாலும், அவனோட உணர்ச்சி வெளிப்பாடு ரொம்ப திறந்த மனசோட இருக்குற மாதிரி எழுதப்பட்டிருக்கு. அவனோட பேச்சு, நடத்தை எல்லாம் பவித்ராவை சுற்றி நகர்கிறது. “நேர்மையான மனசு இருந்தா நெருக்கம் தானாக வரும்”ன்னு சொல்லுற மாதிரி அவன் கேரக்டர் அமைந்திருக்கு.
இருவருக்கும் இடையிலான உரையாடல்கள் தான் இந்த அத்தியாயங்களின் உயிர். சில நேரங்களில் குறும்பு, சில நேரங்களில் சவால், சில நேரங்களில் அமைதி — இந்த மூன்றும் கலந்து ஒரு அழகான emotional rhythm உருவாக்குது.
இந்த பகுதியில் முக்கியமான விஷயம் என்னன்னா — control vs emotion என்ற போராட்டம். பவித்ரா ஒரு பக்கம் தன்னை கட்டுப்படுத்த முயற்சி பண்ணுறாள், மறுபக்கம் அவளோட மனசு வேற ஒரு திசையில் இழுக்கப்படுது. பிரகாஷ் பக்கம் பார்த்தா, அவன் அந்த உணர்ச்சியை நேரடியாக வெளிப்படுத்துறவன். இதுதான் இருவருக்கும் இடையிலான முக்கிய tension.
“ஆசை இருக்கிற இடத்துல அறிவு தள்ளாடும்”ன்னு சொல்ற மாதிரி, இந்த கதையில் பல இடங்களில் மனசு–மூளை போராட்டம் ரொம்ப அழகா காட்டப்பட்டிருக்கு.
இந்த அத்தியாயங்களின் இன்னொரு பலம் என்னன்னா — காட்சிகள் ஒரு இடத்தில இருந்து இன்னொரு இடத்துக்கு மாறும்போது வரும் flow. பாத்ரூம் காட்சி, உரையாடல் காட்சி, பிறகு ரூம் காட்சி — எல்லாமே ஒரு cinematic transition மாதிரி நகருது. வாசகன் ஒரு நிமிஷம் கூட வெளியே வர முடியாது.
ஆனா அதே சமயம் ஒரு வாசகராக சொல்லணும்னா, இந்த பகுதி ரொம்பவே தீவிரமான emotional intensity-ல எழுதப்பட்டிருக்கு. சில இடங்களில் உணர்ச்சிகள் அளவுக்கு மேல போகும் மாதிரி தோன்றினாலும், அது கதையின் பாணிக்கு ஏற்ற ஒரு dramatic build-up ஆகவே பார்க்கலாம்.
“அளவுக்கு மீறினால் அமிர்தமும் நஞ்சு”ன்னு சொல்வாங்க. அதே மாதிரி, உணர்ச்சியும் ஒரு கட்டுப்பாட்டுக்குள்ள இருந்தா தான் அது அழகாக இருக்கும். ஆனா இந்த கதையில் அந்த எல்லையைத் தாண்டி செல்லும் உணர்ச்சி தான் வாசகரை கட்டிப்போடுது.
மொத்தமாக சொல்லணும்னா, இந்த 197–200 அத்தியாயங்கள் ஒரு emotional roller-coaster, பவித்ரா–பிரகாஷ் இருவருடைய மனசுக்குள்ள நடக்கும் silent battle, attraction, curiosity, மற்றும் unspoken connection எல்லாம் சேர்ந்து ஒரு intense narrative உருவாக்குது.
இந்த கதையை தொடர்ந்து வாசிக்க வைக்குற சக்தி இதுதான் —
“அடுத்து என்ன நடக்கும்?”ன்னு வாசகரை நிறுத்த விடாத எழுத்து.
மொத்தத்தில், ஒரு வாசகரா நான் சொல்லுறது — இது ஒரு சாதாரண காம கதை இல்ல, இது மனசுக்குள்ள நடக்கும் உணர்ச்சிகளின் நாடகம்.