கல்லூரிக்கு வந்த பிறகும் என் மனம் முழுக்க வீட்டிலேயே சுற்றிக் கொண்டிருந்தது. கிளாஸ் நடந்து கொண்டிருந்தாலும், நோட்ஸ் எடுப்பதாக பாவனை செய்தபடி, காலை காட்சி திரும்பத் திரும்ப என் கண்முன் வந்து போய்க் கொண்டிருந்தது. அம்மாவின் அந்த உரமேறிய உடல், குத்துக்காலிட்டு உட்கார்ந்திருந்த போது பரந்து தெரிந்த குண்டி, பிதுங்கிய பப்பாளி முலைகள், வியர்வையில் ஈரமாகி ஒட்டிய ஜாக்கெட்... எல்லாம் என் மனதை விட்டு அகல மறுத்தன.
ஹாஸ்டலில் நண்பர்களிடம் இருந்து வாங்கிப் படித்த செக்ஸ் புக்ஸில் அம்மா-மகன் உறவு பற்றிய கதைகள் அதிகம் படித்திருந்தேன். அந்தக் கதைகளில் வரும் விவரணங்கள் இப்போது என் நினைவில் உயிர் பெற்று எழுந்தன. “இது தப்பு... இது பாவம்” என்று உள்ளுக்குள் ஒரு குரல் எச்சரித்தது. ஆனாலும் உடல் வேறு மாதிரி பேசியது. அம்மா மீதான பாசம், அவளது தியாகம், அவளைப் பார்த்து வளர்ந்த பிள்ளையின் குற்ற உணர்வு — எல்லாம் ஒன்றோடொன்று மோதின.
மறுபடியும் அந்தக் காலை நினைவு வந்தது...
நான் பல் துலக்கி முகம் கழுவும் போது, அம்மாவை நேரடியாகப் பார்க்காமல் தலையைத் திருப்பிக் கொண்டேன். “பார்த்துவிட்டால் என்ன நினைப்பாள்?” என்ற பயம். துண்டை எடுத்து முகம் துடைத்துவிட்டு திரும்பிய போது, அம்மா குனிந்து பக்கெட்டில் தண்ணீரில் துணிகளை துவைத்துக் கொண்டிருந்தாள். அவள் குனிந்திருந்த விதம் என்னை அதிர்ச்சியில் உறைய வைத்தது. புடவை முழுவதும் விலகி, மாராப்பு முழுவதும் தெரியும் அளவுக்கு சரிந்திருந்தது. எந்த நேரமும் முழுவதும் விலகி விழுந்துவிடும் நிலையில் இருந்தது. அவளது பெரிய, கனத்த பப்பாளி முலைகள் ஜாக்கெட்டுக்குள் அடங்காமல் குலுங்கிக் கொண்டிருந்தன. கைகள் அசைவுக்கு ஏற்ப அந்த முலைப் பந்துகள் ஆடின. வியர்வை அவளது கருமையான சதையை மின்ன வைத்தது.
நான் அப்படியே நின்று பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். திடீரென்று அம்மா நிமிர்ந்து என்னைப் பார்த்தாள்.
“ராசா, இந்த துணிகளை கொஞ்சம் கோடியில் கையப் போடு. சீக்கிரம் வேலையை முடிச்சுட்டு உனக்கு சாப்பாடு போடுறேன். காலேஜுக்கு நேரம் ஆகுது இல்ல?” என்றாள் இயல்பாக.
நான் உள்ளுக்குள் நடுங்கிப் போனேன். நான் அவளை பார்த்துக் கொண்டிருந்ததை கவனித்திருப்பாளோ என்ற பயம். ஆனால் அவள் முகத்தில் எந்த மாற்றமும் இல்லை. வீட்டில் சாதாரணமாக நடமாடும் போதும், வேலை செய்யும் போதும் அம்மா இப்படித்தான் புடவையை முட்டிக்கு மேல் தூக்கி இடுப்பில் சொருகிக் கொள்வாள். மாராப்பு தெரிந்தாலும், புடவை சரியாக இல்லாவிட்டாலும் அவள் அதைப் பற்றி பெரிதாக கவலைப்படுவதில்லை. “நம்ம ஆசை மகன் தானே பார்க்கிறான், என்ன இருக்கிறது?” என்ற எண்ணம் அவளுக்கு இருக்குமோ என்று சில சமயம் தோன்றும்.
நாங்கள் இருவரும் சேர்ந்து துணிகளை கோடியில் காய போட்டோம். அம்மா துணிகளை உதறி உதறி போடும் ஒவ்வொரு முறையும் அவளது கனத்த உடல் முழுக்க குலுங்கியது. பெருத்த முலைகள், இடுப்பு, தொடைகள் — எல்லாம் ஒரு தாளத்தில் ஆடின. துவைத்து களைத்துப் போயிருந்த அவளது உடல் காலை வெயிலில் மின்னியது. ஜாக்கெட் முழுவதும் வியர்வையில் நனைந்து, உள்ளே இருந்த முலைப் பகுதி தெளிவாக ஒட்டிக் காட்டியது. அந்தக் காட்சியில் என் உடல் மீண்டும் விறைத்தது. குற்ற உணர்வும், ஆசையும் ஒன்றாக என்னைத் தாக்கின.
சாப்பாடு போட்டபோது அம்மா என் அருகில் உட்கார்ந்தாள். அவளது ஈரமான உடலில் இருந்து வரும் சோப்பு மணமும், வியர்வை மணமும் கலந்து என்னைச் சூழ்ந்தது. அவள் எனக்கு சாப்பாடு போடும் போது, ஜாக்கெட்டுக்குள் அந்த பெரிய முலைகள் மெல்ல அசைந்தன. நான் தலைகுனிந்து சாப்பிட்டேன். ஆனால் மனம் வேறெங்கோ இருந்தது.
கல்லூரியில் இருந்தபோதும் அந்தக் காட்சிகள் தொடர்ந்து என்னை வாட்டின. மாலையில் வீடு திரும்பும் போது, எனக்குள் ஒரு புதிய பதற்றம் ஏற்பட்டிருந்தது. அம்மாவை இனி எப்படி பார்ப்பேன்? அவளைத் தொட வேண்டும் என்ற எண்ணம் மெல்ல மெல்ல வேரூன்றத் தொடங்கியது.
தொடரும்...
ஹாஸ்டலில் நண்பர்களிடம் இருந்து வாங்கிப் படித்த செக்ஸ் புக்ஸில் அம்மா-மகன் உறவு பற்றிய கதைகள் அதிகம் படித்திருந்தேன். அந்தக் கதைகளில் வரும் விவரணங்கள் இப்போது என் நினைவில் உயிர் பெற்று எழுந்தன. “இது தப்பு... இது பாவம்” என்று உள்ளுக்குள் ஒரு குரல் எச்சரித்தது. ஆனாலும் உடல் வேறு மாதிரி பேசியது. அம்மா மீதான பாசம், அவளது தியாகம், அவளைப் பார்த்து வளர்ந்த பிள்ளையின் குற்ற உணர்வு — எல்லாம் ஒன்றோடொன்று மோதின.
மறுபடியும் அந்தக் காலை நினைவு வந்தது...
நான் பல் துலக்கி முகம் கழுவும் போது, அம்மாவை நேரடியாகப் பார்க்காமல் தலையைத் திருப்பிக் கொண்டேன். “பார்த்துவிட்டால் என்ன நினைப்பாள்?” என்ற பயம். துண்டை எடுத்து முகம் துடைத்துவிட்டு திரும்பிய போது, அம்மா குனிந்து பக்கெட்டில் தண்ணீரில் துணிகளை துவைத்துக் கொண்டிருந்தாள். அவள் குனிந்திருந்த விதம் என்னை அதிர்ச்சியில் உறைய வைத்தது. புடவை முழுவதும் விலகி, மாராப்பு முழுவதும் தெரியும் அளவுக்கு சரிந்திருந்தது. எந்த நேரமும் முழுவதும் விலகி விழுந்துவிடும் நிலையில் இருந்தது. அவளது பெரிய, கனத்த பப்பாளி முலைகள் ஜாக்கெட்டுக்குள் அடங்காமல் குலுங்கிக் கொண்டிருந்தன. கைகள் அசைவுக்கு ஏற்ப அந்த முலைப் பந்துகள் ஆடின. வியர்வை அவளது கருமையான சதையை மின்ன வைத்தது.
நான் அப்படியே நின்று பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். திடீரென்று அம்மா நிமிர்ந்து என்னைப் பார்த்தாள்.
“ராசா, இந்த துணிகளை கொஞ்சம் கோடியில் கையப் போடு. சீக்கிரம் வேலையை முடிச்சுட்டு உனக்கு சாப்பாடு போடுறேன். காலேஜுக்கு நேரம் ஆகுது இல்ல?” என்றாள் இயல்பாக.
நான் உள்ளுக்குள் நடுங்கிப் போனேன். நான் அவளை பார்த்துக் கொண்டிருந்ததை கவனித்திருப்பாளோ என்ற பயம். ஆனால் அவள் முகத்தில் எந்த மாற்றமும் இல்லை. வீட்டில் சாதாரணமாக நடமாடும் போதும், வேலை செய்யும் போதும் அம்மா இப்படித்தான் புடவையை முட்டிக்கு மேல் தூக்கி இடுப்பில் சொருகிக் கொள்வாள். மாராப்பு தெரிந்தாலும், புடவை சரியாக இல்லாவிட்டாலும் அவள் அதைப் பற்றி பெரிதாக கவலைப்படுவதில்லை. “நம்ம ஆசை மகன் தானே பார்க்கிறான், என்ன இருக்கிறது?” என்ற எண்ணம் அவளுக்கு இருக்குமோ என்று சில சமயம் தோன்றும்.
நாங்கள் இருவரும் சேர்ந்து துணிகளை கோடியில் காய போட்டோம். அம்மா துணிகளை உதறி உதறி போடும் ஒவ்வொரு முறையும் அவளது கனத்த உடல் முழுக்க குலுங்கியது. பெருத்த முலைகள், இடுப்பு, தொடைகள் — எல்லாம் ஒரு தாளத்தில் ஆடின. துவைத்து களைத்துப் போயிருந்த அவளது உடல் காலை வெயிலில் மின்னியது. ஜாக்கெட் முழுவதும் வியர்வையில் நனைந்து, உள்ளே இருந்த முலைப் பகுதி தெளிவாக ஒட்டிக் காட்டியது. அந்தக் காட்சியில் என் உடல் மீண்டும் விறைத்தது. குற்ற உணர்வும், ஆசையும் ஒன்றாக என்னைத் தாக்கின.
சாப்பாடு போட்டபோது அம்மா என் அருகில் உட்கார்ந்தாள். அவளது ஈரமான உடலில் இருந்து வரும் சோப்பு மணமும், வியர்வை மணமும் கலந்து என்னைச் சூழ்ந்தது. அவள் எனக்கு சாப்பாடு போடும் போது, ஜாக்கெட்டுக்குள் அந்த பெரிய முலைகள் மெல்ல அசைந்தன. நான் தலைகுனிந்து சாப்பிட்டேன். ஆனால் மனம் வேறெங்கோ இருந்தது.
கல்லூரியில் இருந்தபோதும் அந்தக் காட்சிகள் தொடர்ந்து என்னை வாட்டின. மாலையில் வீடு திரும்பும் போது, எனக்குள் ஒரு புதிய பதற்றம் ஏற்பட்டிருந்தது. அம்மாவை இனி எப்படி பார்ப்பேன்? அவளைத் தொட வேண்டும் என்ற எண்ணம் மெல்ல மெல்ல வேரூன்றத் தொடங்கியது.
தொடரும்...


![[+]](https://xossipy.com/themes/sharepoint/collapse_collapsed.png)