ஒரு நாள் காலை, வயலில் சிறிது நேரம் வேலை பார்த்துவிட்டு வீடு திரும்பினேன். கல்லூரிக்குப் போக வேண்டும் என்பதால் தோட்டத்தில் உள்ள குழாய் அருகே முகம் கழுவச் சென்றேன். அப்போது அம்மா கிணற்றின் பக்கம் இருந்த சிமென்ட் தரையில் குத்துக்காலிட்டு உட்கார்ந்தபடி துணிகளுக்கு சோப்பு போட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.
அப்பா இறந்த காலத்தில் அம்மா மிகவும் ஒல்லியாகவும், மனம் நொந்து போயும் இருந்தாள். அந்தக் கொடுமையான நாட்களின் நினைவுகள் அவள் உடலிலும் முகத்திலும் பதிந்திருந்தன. ஆனால் கடந்த எட்டு வருடங்களில், கஷ்ட்டமான உழைப்பாலும், நல்ல உணவாலும், மன அமைதியாலும் அவள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக தெளிந்து, உடல் பருத்து விட்டாள். இப்போது அவளுக்கு 47 வயது. மாநிறத்துக்கு சற்று குறைவான கலர். வயலில் வெயிலில் வேலை செய்வதால் முகம், கழுத்து, கைகள், முதுகு, வயிறு எல்லாம் கருத்துப் போயிருந்தன. உடல் முழுக்க வெயிலின் தாக்கத்தால் கருமை ஏறியிருந்தாலும், அந்த உழைப்பு அவள் உடலை உரமேற்றியிருந்தது. கிராமத்துப் பெண்களுக்கு உரித்தான, திடமான, விக்கிரகம் போன்ற உடல் அமைப்பு. ஐந்தரை அடி உயரம், தீர்க்கமான நாசி, கூர்மையான கண்கள். அவள் பின்பக்கம் பார்க்கும் போது யாருக்கும் ஒரு முறை திரும்பிப் பார்க்கத் தோன்றும்.
அன்று அம்மா புடவை மற்றும் பாவாடையைத் துவைக்கும் போது அவை நனைந்து விட கூடாதுன்னு இடுப்புக்கு மேல் மடித்து சொருகியிருந்தாள். குத்துக்காலிட்டு உட்கார்ந்திருந்ததால் பாவாடை இன்னும் மேலேறி, அவளது முக்கால்வாசி தொடைகளும், கால்களும் தெரிந்தன. பின்பக்கம் நன்றாகப் பரந்து, அந்த பெரிய, உறுதியான குண்டி சிமென்ட் தரையில் அழுந்தியிருந்தது. புடவை சற்று விலகி, அவளது மாராப்புக்கு நடுவில் சுருண்டு கிடந்தது. முன்பக்கம், அவள் முட்டியில் மார்பகங்கள் இடித்துக் கொண்டிருந்தன. பழைய ஜாக்கெட்டுக்குள் அடங்க முடியாமல் அந்த பப்பாளி போன்ற முலைகள் பிதுங்கி, மேடாக வெளியே தெரிந்தன. துணி துவைக்கும் போது அவை மெல்ல அசைந்தன. ஜாக்கெட்டின் மேல் துருத்திய முலைக்காம்புகள் தெளிவாகத் தெரிந்தன.
இதற்கு முன்பும் இப்படி அம்மாவைப் பார்த்திருக்கிறேன். ஆனால் அப்போதெல்லாம் அவளை இப்படி கவனமாகப் பார்க்கவில்லை. இன்று ஏதோ ஒரு விசித்திரமான உணர்வு என்னுள் எழுந்தது. அந்தப் பெரிய, சதைப்பிடிப்பான தொடைகள், குத்த வைத்திருந்ததால் இன்னும் பெரிதாகத் தெரிந்த பின்பக்கம், முட்டியில் நசுங்கிய அந்த முலைப் பந்துகள், வியர்வையில் ஈரமாகி ஜாக்கெட்டுடன் ஒட்டியிருந்த உடல் — எல்லாம் சேர்ந்து என் உடலை உலுக்கியது. என் சமன் விறைப்பேறி, பேண்டுக்குள் இறுக்கமாக அழுத்தியது. திடீரென எனக்கு வெட்கமாக இருந்தது. இது என் அம்மா. வீட்டைத் தாங்கி நிற்கும் அந்தப் பெண். ஆனாலும் கண்களை விலக்க முடியவில்லை.
நான் அங்கேயே நின்றபடி முகம் கழுவத் தொடங்கினேன். தண்ணீர் இறைத்துக்கொண்டுருந்த போது அம்மா தலையைத் திருப்பி என்னைப் பார்த்தாள்.
“ராசா, வந்துட்டியா? வயல்ல எல்லாம் சரியா இருக்கா? சீக்கிரம் முகம் கழுவி காபி குடிச்சுட்டு கல்லூரிக்கு போ. உன் லஞ்ச் பாக்ஸ் ரெடி பண்ணி வச்சிருக்கேன்,” என்றாள் புன்னகையுடன்.
அவள் புன்னகைக்கும் போது அந்த முலைகள் இன்னும் சற்று அசைந்தன. நான் தலையை ஆட்டிவிட்டு, வேகமாக முகத்தைத் துடைத்துக் கொண்டேன். உள்ளே ஒரு புதிய, தடைபடாத உணர்வு என்னை ஆட்டிப் படைத்துக் கொண்டிருந்தது. அம்மாவின் இந்த உடல், அவளது உழைப்பு, அவளது பாசம் — எல்லாம் சேர்ந்து என் மனதை குழப்பியது.
காபி குடித்துவிட்டு கல்லூரிக்குப் புறப்பட்டேன். ஆனால் அந்தக் காட்சி முழு நாளும் என் மனதில் சுழன்று கொண்டிருந்தது.
தொடரும்...
அப்பா இறந்த காலத்தில் அம்மா மிகவும் ஒல்லியாகவும், மனம் நொந்து போயும் இருந்தாள். அந்தக் கொடுமையான நாட்களின் நினைவுகள் அவள் உடலிலும் முகத்திலும் பதிந்திருந்தன. ஆனால் கடந்த எட்டு வருடங்களில், கஷ்ட்டமான உழைப்பாலும், நல்ல உணவாலும், மன அமைதியாலும் அவள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக தெளிந்து, உடல் பருத்து விட்டாள். இப்போது அவளுக்கு 47 வயது. மாநிறத்துக்கு சற்று குறைவான கலர். வயலில் வெயிலில் வேலை செய்வதால் முகம், கழுத்து, கைகள், முதுகு, வயிறு எல்லாம் கருத்துப் போயிருந்தன. உடல் முழுக்க வெயிலின் தாக்கத்தால் கருமை ஏறியிருந்தாலும், அந்த உழைப்பு அவள் உடலை உரமேற்றியிருந்தது. கிராமத்துப் பெண்களுக்கு உரித்தான, திடமான, விக்கிரகம் போன்ற உடல் அமைப்பு. ஐந்தரை அடி உயரம், தீர்க்கமான நாசி, கூர்மையான கண்கள். அவள் பின்பக்கம் பார்க்கும் போது யாருக்கும் ஒரு முறை திரும்பிப் பார்க்கத் தோன்றும்.
அன்று அம்மா புடவை மற்றும் பாவாடையைத் துவைக்கும் போது அவை நனைந்து விட கூடாதுன்னு இடுப்புக்கு மேல் மடித்து சொருகியிருந்தாள். குத்துக்காலிட்டு உட்கார்ந்திருந்ததால் பாவாடை இன்னும் மேலேறி, அவளது முக்கால்வாசி தொடைகளும், கால்களும் தெரிந்தன. பின்பக்கம் நன்றாகப் பரந்து, அந்த பெரிய, உறுதியான குண்டி சிமென்ட் தரையில் அழுந்தியிருந்தது. புடவை சற்று விலகி, அவளது மாராப்புக்கு நடுவில் சுருண்டு கிடந்தது. முன்பக்கம், அவள் முட்டியில் மார்பகங்கள் இடித்துக் கொண்டிருந்தன. பழைய ஜாக்கெட்டுக்குள் அடங்க முடியாமல் அந்த பப்பாளி போன்ற முலைகள் பிதுங்கி, மேடாக வெளியே தெரிந்தன. துணி துவைக்கும் போது அவை மெல்ல அசைந்தன. ஜாக்கெட்டின் மேல் துருத்திய முலைக்காம்புகள் தெளிவாகத் தெரிந்தன.
இதற்கு முன்பும் இப்படி அம்மாவைப் பார்த்திருக்கிறேன். ஆனால் அப்போதெல்லாம் அவளை இப்படி கவனமாகப் பார்க்கவில்லை. இன்று ஏதோ ஒரு விசித்திரமான உணர்வு என்னுள் எழுந்தது. அந்தப் பெரிய, சதைப்பிடிப்பான தொடைகள், குத்த வைத்திருந்ததால் இன்னும் பெரிதாகத் தெரிந்த பின்பக்கம், முட்டியில் நசுங்கிய அந்த முலைப் பந்துகள், வியர்வையில் ஈரமாகி ஜாக்கெட்டுடன் ஒட்டியிருந்த உடல் — எல்லாம் சேர்ந்து என் உடலை உலுக்கியது. என் சமன் விறைப்பேறி, பேண்டுக்குள் இறுக்கமாக அழுத்தியது. திடீரென எனக்கு வெட்கமாக இருந்தது. இது என் அம்மா. வீட்டைத் தாங்கி நிற்கும் அந்தப் பெண். ஆனாலும் கண்களை விலக்க முடியவில்லை.
நான் அங்கேயே நின்றபடி முகம் கழுவத் தொடங்கினேன். தண்ணீர் இறைத்துக்கொண்டுருந்த போது அம்மா தலையைத் திருப்பி என்னைப் பார்த்தாள்.
“ராசா, வந்துட்டியா? வயல்ல எல்லாம் சரியா இருக்கா? சீக்கிரம் முகம் கழுவி காபி குடிச்சுட்டு கல்லூரிக்கு போ. உன் லஞ்ச் பாக்ஸ் ரெடி பண்ணி வச்சிருக்கேன்,” என்றாள் புன்னகையுடன்.
அவள் புன்னகைக்கும் போது அந்த முலைகள் இன்னும் சற்று அசைந்தன. நான் தலையை ஆட்டிவிட்டு, வேகமாக முகத்தைத் துடைத்துக் கொண்டேன். உள்ளே ஒரு புதிய, தடைபடாத உணர்வு என்னை ஆட்டிப் படைத்துக் கொண்டிருந்தது. அம்மாவின் இந்த உடல், அவளது உழைப்பு, அவளது பாசம் — எல்லாம் சேர்ந்து என் மனதை குழப்பியது.
காபி குடித்துவிட்டு கல்லூரிக்குப் புறப்பட்டேன். ஆனால் அந்தக் காட்சி முழு நாளும் என் மனதில் சுழன்று கொண்டிருந்தது.
தொடரும்...


![[+]](https://xossipy.com/themes/sharepoint/collapse_collapsed.png)