மீறாதே மீரா

[imstpd]

நெல்லை லாலா சுவீட்சில் மில்க் சுவீட் கால்கிலோ வாங்கிக்கொண்டான்.. வெளியிலேயே பூக்கார அக்கா இருந்தார்கள்.. ஒரு முழம் வாங்கிக்கொண்டான்..இன்னும் முழுதாக மலராத மொட்டுகள், நெருக்கமாக கட்டப்பட்டிருந்தது…

வண்டியை மீண்டும் ஸ்டார்ட் செய்ய முனைகள் ஒரு வயதானவர் வந்து ஒரு விசிட்டிங் கார்டை காட்டி விசாரித்தார்.. கையில் கட்டைப்பை..

இந்த எலெக்டிரிகல் கடை, கவர்மெண்ட் ஆர்ட்ஸ் காலேஜ்க்கு பக்கத்துல இருக்குதுய்யா,  ஆப்போசிட்ல போய் பஸ், இல்லை ஷேர் ஆட்டோ புடிச்சு போங்க, ஒரு ஸ்டாப் தான்..

“நடந்து போனா பத்து நிமிசத்துல போயிடலாமா” அயர்ச்சியுடன் கேட்டார்..

சட்டென்று மனம் கணமாகிவிட்டது..  சரி ஒரு ஐந்துநிமிசம் போனா போகுது..

"உக்காருங்க அய்யா நான் கொண்டுபோய் விடறேன்"..

உங்களுக்கெதுக்கு தம்பி வீண் சிரமம்.. நான் போய்க்குவேன்…

"பரவால்லை, வாங்க, நான் அந்த வழில தான் போறேன்.. நான் கொண்டுபோய் விடறேன்".. பொய்மையும் வாய்மையிடத்தே.

அவரை ஏற்றிக்கொண்டு, யூடர்ன் அடித்தான்…

பேத்தியப் பார்க்கப் போறேன்ப்பா, அப்பா இல்லாத பொன்னு.. புருசனும் சரியில்லை.. நான் தான் அப்பப்ப போய் பார்த்து என்னால முடிஞ்சதை கொடுத்துட்டு வர்றேன்.. இப்ப வேலை பார்க்கற கடை மாறிட்டா, அதான் கண்டுபிடிக்க முடியலை…

அவர் புலம்பல்களைக் கேட்கும் மனநிலையில் நான் இல்லை..சீக்கிரம் மீராவை சென்று பிக்கப் செய்ய வேண்டும்.. கடை வாசலில் அவரை இறக்கிவிட்டு, வண்டியை விரட்டினேன்…

பட்ட காலிலே படும் என்பதைப்போல சிக்னலில் மாட்டிக்கொண்டேன்.. வாகன நெரிசல் பெரிதாக இல்லை.. போக்குவரத்து காவலர் குடைக்கு கீழ் நின்று, போன் பேசிக்கொண்டிருந்தார்.. இல்லாவிட்டால் சிக்னலை கண்டுக்காம போயிடலாம் தான்..

அப்போதுதான், எதிர்த்திசையில் சென்ற பைக்கைப் பார்த்தான்..

வெளிர்நீல நிற புடவை படபடக்க, ஒரு பெண் அந்த பைக்கின் பில்லியனில் இருந்தாள்.. ஒடிசலான தேகம், வாகன ஓட்டியின் மீது ஓயிலாகச் சாய்ந்திருந்தது போலத்தான் தோன்றியது..

ஓரிரு வினாடிகளுக்குள் வண்டி விருட்டென கடந்துவிட்டது..

மீராவா அது?

முன்னால் இருக்கும் ஆணின் தோளில் சாய்ந்திருந்தாளா? அல்லது வேகத்தில் பேலன்ஸ் இழக்காமல் இருக்க அப்படி இருந்தாளா? அவள் சிரித்துக் கொண்டிருந்தாளா?