Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[Shajith]

அன்பான அனைத்து வாசகர்களுக்கும் அன்பான வேண்டுகோள்.

ஒரு கதையை வாசிப்பது என்பது வெறும் எழுத்துக்களைப் படிப்பது மட்டுமல்ல; அந்தக் கதாசிரியரின் கற்பனை உலகத்துக்குள் மரியாதையோடு நுழைந்து, அவர் சொல்ல வருகிற உணர்வுகளையும் கருத்துகளையும் புரிந்துகொள்வதுமாகும். "கேட்பவனுக்கு கேள்வி ஆயிரம், சொல்வவனுக்கு சொல் ஒன்று" என்பார்கள். அதுபோல, ஒரு கதையை எழுதி முடிப்பதற்கு பின்னால் இருக்கும் உழைப்பு, பொறுமை, கற்பனை, மனநிலை ஆகியவற்றை வாசகர்கள் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். எந்தக் காமக் கதையாக இருந்தாலும், அது கற்பனை உலகில் உருவான ஒரு படைப்பு. அதை நிஜ வாழ்க்கையோடு ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பதும், கதாபாத்திரங்களை உண்மையான மனிதர்களோடு இணைத்துப் பார்ப்பதும் தேவையற்ற குழப்பங்களை மட்டுமே உருவாக்கும். "கற்பனைக்கு எல்லை இல்லை, ஆனால் மரியாதைக்கு எல்லை இருக்க வேண்டும்" என்பதே இங்கு முக்கியம்.

ஒரு நல்ல வாசகரின் அடையாளம், "இப்படி எழுதுங்கள், அப்படி மாற்றுங்கள், இந்தக் கதாபாத்திரத்தை கொன்றுவிடுங்கள், இவரை வேறு ஒருவருடன் சேர்த்துவிடுங்கள்" என்று கட்டளையிடுவதில் இல்லை. கதையின் போக்கு மெதுவாக இருக்கிறதா, சம்பவங்கள் தெளிவாக இருக்கிறதா, உணர்வுகள் சரியாக வெளிப்பட்டுள்ளதா, கதாபாத்திரங்களின் வளர்ச்சி நம்பகமாக இருக்கிறதா, மொழிநடை எப்படி இருக்கிறது என்பதையே விமர்சிப்பதில்தான் இருக்கிறது. "அறிவுடையவன் ஆலோசனை சொல்வான்; ஆணையிட மாட்டான்" என்ற பழமொழி இதற்கே பொருந்தும். ஒரு விவசாயி விதைத்த விதையைப் பார்த்து, "இதற்கு பதிலாக மாமரத்தை வளர்த்திருக்கலாமே" என்று சொன்னால் அதற்கு என்ன அர்த்தம்? விதைத்த விதைக்கு ஏற்ற மரம்தான் வளரும். அதுபோல, ஒரு கதாசிரியரின் மனதில் உருவான கதை, அவருடைய கற்பனை பாதையில்தான் பயணிக்க வேண்டும்.
எந்த ஒரு கதையையும் வாசிக்கும் போது, அது “கதை” என்ற எல்லைக்குள் மட்டுமே பார்ப்பது மிக முக்கியம். குறிப்பாக அவள் இதயத்தின் மொழி போன்ற படைப்புகள், யாழினிராம் போன்ற கதாசிரியர்களின் கற்பனை உலகில் உருவாக்கப்பட்டவை. அதில் வரும் பவித்ரா, ராஜ், கார்த்திக், பிரகாஷ் போன்ற கதாபாத்திரங்கள் அனைத்தும் கதையின் ஓட்டத்துக்காக உருவாக்கப்பட்டவை மட்டுமே. அவற்றை நிஜ வாழ்க்கையோடு நேரடியாக ஒப்பிடுவது சரியான வாசிப்பு அனுபவத்தை தராது.

இன்னொரு முக்கியமான விஷயம் என்னவென்றால், “விமர்சனம்” என்ற சொல்லின் நோக்கம் பலருக்கும் தெளிவாக இல்லை. சிலர் அதை மாற்ற வேண்டிய கட்டளையாக நினைக்கிறார்கள், சிலர் தனிப்பட்ட கருத்தாக மட்டும் பார்க்கிறார்கள். உண்மையில் விமர்சனம் என்பது புரிதலையும், படைப்பை மதிப்பதையும் இணைக்கும் ஒரு பாலம்.




ஒரு சிறிய நீதிக்கதை நினைவுக்கு வருகிறது. ஒரு ஓவியர் தனது ஓவியத்தை மக்கள் பார்க்கும் இடத்தில் வைத்து, "தவறு இருந்தால் குறியிடுங்கள்" என்று எழுதி வைத்தார். மாலை நேரத்தில் பார்த்தபோது ஓவியம் முழுவதும் குறிகளால் நிரம்பியிருந்தது. மறுநாள் அதே ஓவியத்தை வைத்து, "தவறு தெரிந்த இடத்தை நீங்களே சரிசெய்து விடுங்கள்" என்று எழுதி வைத்தார். மாலை வந்தபோது, ஓவியம் அப்படியே இருந்தது. குறை சொல்வது எளிது; உருவாக்குவது கடினம். "கல்லை எறிவது சுலபம்; கோயிலை கட்டுவது கடினம்" என்பதற்கு இதைவிட பெரிய உதாரணம் தேவையில்லை.

ஒரு கதையில் பவித்ரா என்ற கதாபாத்திரம் இருக்கட்டும், பிரகாஷ் இருக்கட்டும், ராஜ்க இருக்கட்டும், கார்த்திக் இருக்கட்டும்; அவர்களின் அடுத்த முடிவு என்னவாக இருக்கும் என்று யூகிப்பது ஒரு வாசகரின் ரசனை. ஆனால், "இப்படித்தான் செய்ய வேண்டும்", "இவரை இப்படி மாற்றுங்கள்" என்று கதாசிரியரின் கற்பனைக்குள் நுழைந்து திசை திருப்ப முயல்வது, ஓடும் நதியின் போக்கை கையால் திருப்ப முயல்வது போன்றது. "ஆற்றின் போக்கை மாற்றினால் வெள்ளம் வரும்" என்பார்கள். அதுபோல, கதையின் இயல்பான போக்கை கட்டாயப்படுத்தினால், அந்தக் கதையின் நோக்கமும் கருத்தும் சிதைந்து போகும்.

மேலும், இத்தகைய கதைகளை எழுதும் பெரும்பாலான கதாசிரியர்களுக்கு எந்தப் பொருளாதார லாபமும் கிடைப்பதில்லை. அவர்கள் சம்பளம் வாங்கி எழுதுவதுமில்லை. ஒரு நாள் முழுவதும் வேலை, குடும்பப் பொறுப்புகள், மன அழுத்தம் ஆகியவற்றுக்கிடையில் சிறிது நேரத்தை ஒதுக்கி, தங்களின் கற்பனையை எழுத்தாக மாற்றுகிறார்கள். அவர்களுக்குக் கிடைக்கும் ஒரே பரிசு, வாசகர்களின் பாராட்டும் ஊக்கமும்தான். "வாயால் காயப்படுத்துவது ஒரு நொடி; மனதால் ஆற்றுவது ஆயுள் முழுதும்" என்பதையும் நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.

விமர்சனம் அவசியம். ஆனால் அது, "இந்தப் பகுதியில் உணர்வு இன்னும் அழகாக இருந்திருக்கலாம்", "இந்தக் கதாபாத்திரத்தின் மனநிலையை இன்னும் விரிவாகக் கூறியிருக்கலாம்", "மொழிநடை சிறப்பாக இருந்தது, ஆனால் சில இடங்களில் வேகம் குறைந்தது" போன்ற ஆக்கபூர்வமான விமர்சனமாக இருக்க வேண்டும். இதுவே உண்மையான வாசகரின் பண்பு. "குறை சொன்னால் குற்றம் சொல்லாதே; குறையைச் சுட்டிக் காட்டினால் கற்றுக் கொள்" என்பார்கள். கதாசிரியர் பலமுறை, "தவறுகள் இருந்தால் சுட்டிக்காட்டுங்கள்; நான் ஏற்றுக்கொள்கிறேன்" என்று கூறியிருந்தால், அது எழுத்தாளரின் பெருந்தன்மை. அந்த நம்பிக்கையை நாம் மரியாதை செய்ய வேண்டும்.

இறுதியாக, இந்தத் தளத்திற்கு நாம் அனைவரும் வருவது மனதை இலகுவாக்கிக் கொள்ளவும், சிறிது நேரம் நம்முடைய உலகத்தை மறந்து வேறொரு கற்பனை உலகத்திற்குள் பயணம் செய்யவும்தான். "சாப்பாட்டில் உப்பு அளவாக இருந்தால் சுவை; அதிகமாக இருந்தால் கசப்பு" என்பதுபோல, கருத்துக்களும் அளவோடு இருந்தால்தான் அழகு. வாசகனுக்கும் எழுத்தாளருக்கும் இடையிலான உறவு, கட்டளையிடும் உறவாக அல்ல; புரிந்துகொள்ளும் உறவாக இருக்க வேண்டும்.

படித்துவிட்டு பாராட்டுங்கள்.
குறைகள் இருந்தால் சுட்டிக்காட்டுங்கள்.
ஆனால், கற்பனை உலகத்தின் கதவை உடைத்து உள்ளே சென்று, கதாசிரியரின் பேனாவை பிடித்து வழி நடத்த முயலாதீர்கள்.


எழுத்தாளர் யாழினிராம் அவர்களின் கற்பனை உலகத்தை மதித்து, கதையை அதன் இயல்பில் ரசிப்போம். குறைகளை மரியாதையுடன் சுட்டிக்காட்டலாம்; ஆனால் கதையின் ஓட்டத்தை கட்டுப்படுத்த முயற்சிக்கக் கூடாது.
“அளவுக்கு மீறினால் அமுதமும் நஞ்சு” என்பதுபோல், வாசிப்பிலும் ஒரு சமநிலை அவசியம்.
முடிவாக, கதையை கதையாகவே வாசிப்போம். புரிந்து ரசிப்போம். அதுவே ஒரு நல்ல வாசகரின் அடையாளம்.


ஏனெனில்,

"படைத்தவனின் பாதையைப் புரிந்துகொள்வதே ரசனை;
படைத்தவனின் கையைப் பிடித்து இழுப்பது ரசனை அல்ல."
நன்றி..