Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[Shajith]

முதல்ல இந்தக் கதையை முழுசாகப் புரிஞ்சிக்கணும். இது ஒரு கற்பனைக் கதைன்னு எத்தனையோ முறை தெளிவாகச் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. ஆனா, இன்னும் கற்பனையையும் நிஜ வாழ்க்கையையும் ஒண்ணாகக் கலந்து பார்க்குறது சரியா?

ஒரு சினிமா பார்க்கும்போது அதுல வர்ற ஒவ்வொரு காட்சியையும் நம்ம நிஜ வாழ்க்கையோட ஒப்பிட்டு தீர்ப்பு சொல்றோமா? கோர்ட் சீன்கள், போலீஸ் சீன்கள், அரசியல் சீன்கள், பழிவாங்கும் கதைகள், சூப்பர் ஹீரோ படங்கள் — அவை எல்லாம் திரையில் நடக்குற மாதிரி நிஜத்துல அப்படியே நடக்குமா?

"காக்கைக்கும் தன் குஞ்சு பொன் குஞ்சு"ன்னு ஒரு பழமொழி இருக்கு. அதே மாதிரி, ஒவ்வொருத்தரும் தங்கள் பார்வையிலிருந்து தான் ஒரு கதையைப் பார்ப்பாங்க. ஆனா, ஒரு கற்பனைக் கதையை எடுத்துக்கிட்டு, அதுல இருக்குற கதாபாத்திரங்களை நிஜ மனிதர்களைப் போல விசாரிக்க ஆரம்பிச்சா, அப்போ கற்பனைக்கும் நிஜத்துக்கும் இடையே இருக்கும் வித்தியாசமே காணாம போயிடும்.

ஒரு படம் பார்த்து வெளியே வந்தவுடன் எல்லாரும் ஹீரோ மாதிரி பறக்க மாட்டாங்க. ஒரு கோர்ட் சீன் பார்த்து எல்லாரும் நீதிபதி ஆக மாட்டாங்க. அதே போல, ஒரு கற்பனைக் கதையில் வரும் மனிதர்களின் உணர்வுகளையும் முடிவுகளையும் பார்த்து, அதையே நிஜ வாழ்க்கையின் அளவுகோலாக வைத்து தீர்ப்பு சொல்ல முடியாது.

"கதை என்பது கதைதான்; வாழ்க்கை என்பது வாழ்க்கை."

இரண்டையும் கலக்க ஆரம்பிச்சா, அப்புறம் மகாபாரதம் பார்த்தவங்க எல்லாரும் போர் பண்ணணும், ராமாயணம் படிச்சவங்க எல்லாரும் வனவாசம் போகணும், சூப்பர்மேன் படம் பார்த்தவங்க எல்லாரும் பறக்கணும் என்ற மாதிரி ஆகிடும்.

அதனால, ஒரு கற்பனைக் கதையை கற்பனையாகவே ரசிக்கணும். அதுல இருக்குற உணர்ச்சிகளைப் புரிஞ்சிக்கலாம்; ஆனால் அதை அப்படியே நிஜ வாழ்க்கைக்கு அளவுகோலாக மாற்ற வேண்டிய அவசியம் இல்லை.

 இந்தக் கதையின் நோக்கம் யாருடைய வாழ்க்கை முறையையும் நியாயப்படுத்துவதோ, குற்றம் சாட்டுவதோ அல்ல. மனிதர்களின் மனநிலை, ஆசை, ஏமாற்றம், தவிப்பு, முடிவுகள் ஆகியவற்றை கற்பனையாக ஆராய்வதுதான்.

உடல் தேவைகள் மட்டுமல்ல, உணர்ச்சி, அன்பு, கவனிப்பு, புரிதல் போன்ற பல காரணிகள் மனிதர்களின் முடிவுகளை பாதிக்கின்றன. அதனால் ஒருவரின் செயல்களை ஒரு வார்த்தையால் தீர்மானிப்பதை விட, அந்த சூழ்நிலையையும் மனநிலையையும் புரிந்துகொள்ள முயற்சிப்பதுதான் யதார்த்தத்திற்கு நெருக்கமாக இருக்கும்.

இது முழுக்க முழுக்க ஒரு கற்பனைக் கதை. நிஜ வாழ்க்கைக்கு வழிகாட்டியாக அல்ல, மனித உணர்வுகளின் ஒரு கற்பனையான வெளிப்பாடாக மட்டுமே பார்க்க வேண்டும்.