Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

-----------
Part 194:
-----------


மணி கரெக்ட்டா 9:40 ஆகுது.

ஹால்ல அந்த சீலிங் ஃபேன் சுத்துற சத்தம் மட்டும் தான் கேட்டுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

வீடே ரொம்ப அமைதியா, ஒரு விதமான நிசப்தமா இருந்துச்சு.

நான் சோபாவுல அப்படியே தளர்ந்து போய் சாஞ்சு உக்காந்துருந்தேன்.

என் ஈரமான தலைமுடி என் முதுகுல பட்டு ஒரு சில்லுன உணர்வைக் கொடுத்துச்சு.

தலையில வச்சிருந்த அந்த மல்லிகைப்பூ வாசம் ஹால் பூரா மெதுவாப் பரவிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

மனசுக்குள்ள இப்போதான் பூஜை ரூம்ல சாமிகிட்ட வேண்டுன அந்த வார்த்தைகள் ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

'என்னைத் தப்பான வழிக்குப் போக விடாத சாமி.'

'என் மனசைக் கன்ட்ரோல் பண்ற சக்தியைக் கொடு.'

ஆனா என் உடம்பு? அது என் பேச்சைக் கேக்கத் தயாரா இல்ல.

அது வேற ஏதோ ஒரு உலகத்துல காத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

உள்ள போட்டுருக்கற காட்டன் பாவாடை என்னோட சருமத்துல உரசும்போதெல்லாம் எனக்குள்ள ஏதோ பண்ணுச்சு.

நான் என் கால்களை லேசா ஒன்னோடு ஒன்னு சேர்த்து இறுக்கமா வச்சுக்கிட்டேன்.

இந்த அமைதி என்னை ரொம்பவே பயமுறுத்துச்சு.

நான் எவ்வளவு தான் கடவுள்கிட்ட வேண்டுனாலும், என் மனசுக்குள்ள ஒரு தவிப்பு அடங்கவே இல்ல.

திடீர்னு...

'டிங் டாங்...'

காலிங் பெல் அடிக்கிற சத்தம் அந்த அமைதியைக் கிழிச்சுக்கிட்டு வந்துச்சு.

அந்தச் சத்தம் கேட்டதும் என் நெஞ்சுக்குள்ள ஒரு பட்டாம்பூச்சி சிறகடிச்ச மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் சட்டுனு சோபாவுல இருந்து துள்ளி எந்திரிச்சேன்.

என் ஹார்ட் பீட் டக்குனு எகிறிடுச்சு.

யாரா இருக்கும் இந்த நேரத்துல?

ஒருவேளை ராஜ்-ஆ இருக்குமோ?

அவர் இப்போ வந்துருப்பாரோ?

இல்ல... பிரகாஷா இருக்குமோ?

அவனோட முகம் என் கண்ணுக்குள்ள வந்து போச்சு.

அவன் ஏதாவது சாக்கு வச்சுக்கிட்டு என்னைப் பாக்க வந்துருப்பானா?

என் மூளை ஆயிரம் கேள்விகளைக் கேட்டுச்சு.

என் கால்கள் ஆட்டோமேட்டிக்கா மெயின் டோர் பக்கம் நடக்க ஆரம்பிச்சுது.

நான் நடக்கும்போது என் புடவை லேசா விலகி என்னோட இடுப்பு வளைவைக் காட்டுச்சு.

அந்த ஃபேன் காத்து என்னோட இடுப்புச் சதையில பட்டதும் ஒரு சிலிர்ப்பு.

என் தொப்புள் குழி லேசா வெளிய தெரியுற மாதிரித் தான் நான் புடவையைக் கட்டியிருந்தேன்.

அதை மறைக்க எனக்குத் தோணல.

ஒருவிதமான தவிப்போட, மூச்சை அடக்கிப் பிடிச்சுக்கிட்டு நான் கதவு கிட்டப் போனேன்.

என் கைகள் லேசா நடுங்குச்சு.

யாரோ என்னைத் தேடி வந்துருக்காங்கங்குற நினைப்பே என்னை ரொம்பத் தூண்டி விட்டுருச்சு.

கதவோட நாப்பை மெதுவாப் பிடிச்சுத் திருகுனேன்.

யாரா இருந்தாலும் சரி, நான் ரெடியா இருக்கேங்குற மாதிரி என் உடம்பு ஒரு எதிர்பார்ப்புல தவிச்சுது.

கதவை ரொம்ப மெதுவாத் தொறந்தேன்.

ஆனா வெளிய நின்ன ஆளைப் பாத்ததும் என் முகத்துல இருந்த அந்த எதிர்பார்ப்பு அப்படியே சுருங்கிப் போச்சு.

அங்க நின்னது ராஜ் சாரும் இல்ல, பிரகாஷும் இல்ல.

ஒரு இருபது வயசு மதிக்கத்தக்க ஒரு பையன் நின்னுக்கிட்டு இருந்தான்.

அவன் தோள்ல ஒரு பேக் மாட்டியிருந்துச்சு.

கையில ஒரு பேங்க் கவர் வச்சுக்கிட்டு ரொம்பச் சாதாரணமா நின்னாரு.

என் ஹார்ட் பீட் அப்படியே டவுன் ஆகிடுச்சு.

எனக்குள்ள ஒரு ஏமாற்றம் வந்து ஒட்டிக்கிச்சு.

"கார்த்திக் சார் வீடா?" னு அவன் ரொம்பச் சலிப்போட கேட்டான்.

"ஆமா... என்ன வேணும்?" னு நான் கேட்டேன்.

"கிரெடிட் கார்டு வந்துருக்கு மேடம், ஒரு சைன் பண்ணுங்க," னு ஒரு பேப்பரையும் பேனாவையும் நீட்டுனான்.

நான் அதை வாங்குறதுக்காகக் கையை நீட்டுனேன்.

அப்போ அந்தப் பையனோட கண்கள் நேரா என் முகத்துல இல்ல.

அவன் என்னோட ஈரமான தலைமுடியைப் பாத்தான்.

அப்புறம் அவன் பார்வை மெதுவா எறங்கி என்னோட நெஞ்சுப் பக்கம் போச்சு.

என் புடவைக்குள்ள லேசாத் தெரிஞ்ச என்னோட இடுப்பயும் அவன் கண்ணு நோட்டம் விட்டுச்சு.

அவன் என்னைய மேல இருந்து கீழ வரைக்கும் ஒரு மாதிரி பாக்குறத நான் கவனிச்சேன்.

அவன் பாத்த அந்தப் பார்வை எனக்கு உடனே கோபத்தை வரவச்சுது.

ராஜோ, பிரகாஷோ பாத்தா எனக்குள்ள ஒரு தவிப்பு வரும்.

ஆனா இந்த முகம் தெரியாத பையன் என்னைப் பாக்குறது எனக்கு ரொம்ப எரிச்சலா இருந்துச்சு.

நான் சட்டுனு என் புடவையை இழுத்து என் இடுப்பை மறைச்சுக்கிட்டேன்.

"ஹலோ... என்ன?"

"பேப்பரைக் குடுத்துட்டுப் போங்க," னு நான் கொஞ்சம் சத்தமாவே சீறுனேன்.

நான் அப்படிக் கத்துனதும் அந்தப் பையன் முகத்துல ஒரு பயம் வந்துச்சு.

அவன் டக்குனு தலையைக் குனிஞ்சுகிட்டான்.

"சாரி மேடம்... இந்தாங்க" னு திக்கித் திக்கிச் சொல்லிட்டுப் பேப்பரை எங்கிட்ட குடுத்தான்.

நான் என் முகத்தை ரொம்பக் கடுகடுனு வச்சுக்கிட்டு, பேனாவை வாங்கி ஒரு சைன் பண்ணிக் குடுத்தேன்.

அந்தக் கவரை வாங்கிக்கிட்டு டக்குனு கதவைச் சாத்துனேன்.

கதவைச் சாத்திட்டு அது மேலயே சாஞ்சு நின்னேன்.

என் மனசுக்குள்ள ஒரு பக்கம் நிம்மதியா இருந்துச்சு.

எவனோ ஒருத்தன் என்னைத் தப்பாப் பாத்தப்போ, நான் அவனைத் தட்டிக் கேட்டுட்டேன்.

நான் இன்னும் ஒரு நல்ல குடும்பத்துப் பொண்ணாதான் இருக்கேங்குற ஒரு கர்வமா இருந்துச்சு.

ஆனா இன்னொரு பக்கம் என் மனசு என்னைக் கேலி பண்ணுச்சு.

'இதே இடத்துல ராஜோ, பிரகாஷோ நின்னுருந்தா நீ என்ன பண்ணியிருப்ப பவி?'

'அவங்க உன்னை எந்த மறைப்பும் இல்லாமப் பாக்க நீயே சம்மதிச்சுருப்பியே.'

'அவங்களுக்காகத் தானே நீ உன்னை இவ்வளவு க்ளீனா ரெடி பண்ணி வச்சுருக்க.'

இது எனக்கே ரொம்ப ஆச்சரியமா இருந்துச்சு.

ஒரு முகம் தெரியாத பையன்கிட்ட நான் எவ்ளோ கோபமா நடந்துகிட்டேன்.

ஆனா எனக்குப் பிடிச்சவங்க முன்னாடி நான் என்னையே இழக்கத் தயாரா இருக்கேன்.

என்னை அறியாமலே ஒரு பெருமூச்சு விட்டுக்கிட்டேன்.

நான் மெதுவா நடந்து வந்து மறுபடியும் சோபாவுல உக்காந்தேன்.

கையில இருந்த அந்த பேங்க் கவரை டிவியோட டேபிள் மேல வச்சேன்.

டிவி ரிமோட்டை எடுத்து ஏதோ ஒரு சானலை வச்சேன்.

டிவியில ஏதோ ப்ரோக்ராம் ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு, ஆனா என் கவனம் அதுல இல்ல.

என் கண்கள் மறுபடியும் மறுபடியும் அந்த மெயின் டோரையே பாத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் ஏன் அவங்களை இவ்வளவு எதிர்பார்க்குறேன்னு எனக்கே புரியல.

நேத்து நடந்த அந்த விஷயங்கள் என்னைப் பைத்தியம் பிடிக்க வச்சுருச்சு.

என் உடம்புல இருக்குற அத்தனை செல்களும் அவங்களோட ஸ்பரிசத்துக்காக ஏங்கித் தவிச்சுக்கிட்டு இருக்கு.

இப்படியே கொஞ்ச நேரம் போச்சு.

இந்தத் தனிமை என்னை இன்னும் அதிகமாத் தவிக்க விட்டுச்சு.

நான் என் கால் விரல்களைத் தரைல வச்சு லேசாத் தேய்ச்சுக்கிட்டேன்.

சுவத்துக் கடிகாரத்தைப் பாத்தேன்.

மணி இப்போ பத்தரை ஆகப் போகுது.

நான் சோபாவுல காலை மடிச்சு வச்சுக்கிட்டு ரிலாக்ஸா உக்காந்தேன்.

இன்னைக்குக் காலைல இவ்வளவுதான், ரொம்ப போர் அடிக்குதுனு மனசுக்குள்ள நெனச்சுக்கிட்டேன்.

யாரும் வரப் போறது இல்ல.

அப்பாடா, எந்தத் தொந்தரவும் இல்லாம ரிலாக்ஸ்-ஆ இருக்கலாம்னு எனக்கு நானே சொல்லிக்கிட்டேன்.

அப்போ...

'டிங் டாங்...'

மறுபடியும் காலிங் பெல் சத்தம்.

இந்த முறை சத்தம் கேட்டதும் என் நரம்புகள் எல்லாம் அப்படியே சிலிர்த்துப் போச்சு.

நான் உக்காந்த எடத்துல இருந்து அப்படியே துள்ளி எந்திரிச்சேன்.

என் மைண்ட் உடனே வேலை செய்ய ஆரம்பிச்சுது.

கண்டிப்பா இப்போ யாரோ தெரிஞ்சவங்க தான் வந்துருக்கணும்.

ஒருவேளை பிரகாஷா இருக்குமோ?

இல்ல, ராஜ் ஏதாவது சாக்கு வச்சுக்கிட்டு வந்துருப்பாரோ?

ஆனா என் இன்னொரு மனசு என்னைக் கண்டிச்சுது.

'ரொம்பக் கற்பனை பண்ணாத பவி.'

'இப்போ மணி பத்தரை ஆகுது, குப்பை எடுக்குறவங்க வர டைம் இது.'

'அவங்க தான் குப்பை கவரை வாங்க வந்துருப்பாங்க.'

ஆனா என் கால்கள் அந்த லாஜிக்கைக் கேக்கத் தயாரா இல்ல.

நான் ரொம்ப வேகமா மெயின் டோர் பக்கம் நடக்க ஆரம்பிச்சேன்.

போற வழியில இருந்த அந்த கண்ணாடியில என்னை ஒரு செகண்ட் பாத்துக்கிட்டேன்.

என் முகம் ரொம்பப் பிரகாசமா, ஒரு எதிர்பார்ப்போட இருந்துச்சு.

என் புடவை முந்தானையை லேசா இழுத்து மார்புல சரியாப் போட்டுக்கிட்டேன்.

பாக்குறதுக்கு ஹோம்லியா, ஒரு டீசண்டான பொண்ணு மாதிரித் தெரியணும்னு சரி பண்ணேன்.

ஆனா அதே நேரத்துல என் இடுப்பு வளைவு லேசாத் தெரியுற மாதிரி அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கிட்டேன்.

ஒரு பெருமூச்சு விட்டுக்கிட்டுக் கதவு கைப்பிடியைப் பிடிச்சேன்.

மெதுவா லாக் ஓபன் பண்ணி, கதவைத் தொறந்தேன்.

கதவைத் தொறந்ததும் வெளிய நின்னவங்களைப் பாத்து நான் அப்படியேநின்னுட்டேன்.

அங்க எந்த ஒரு குப்பை எடுக்குறவங்களும் இல்ல.

ராஜ்-ம் இல்ல.

மொத்தம் மூணு பேர் அங்க நின்னுக்கிட்டு இருந்தாங்க.

முன்னாடி ஒரு நடுத்தர வயசுல ஒரு லேடி நின்னாங்க.

அவங்க பக்கத்துல ஒரு ஃபார்மலான டிரஸ் போட்ட ஒரு ஆளு நின்னாரு.

அவர் கையில ஒரு பெரிய ரெஜிஸ்டர் நோட்டு இருந்துச்சு.

பாக்குறதுக்கு ஏதோ கவர்ன்மென்ட் ஸ்கூல் டீச்சர்ங்க மாதிரி இருந்தாங்க.

எனக்கு ஒன்னுமே புரியல.

"யாரு நீங்க?" னு நான் கொழப்பத்தோட கேட்டேன்.

"நாங்க மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்புக்காக வந்துருக்கோம் மேடம்," னு அந்த ஆளு சொன்னாரு.

"ஓ..." னு நான் இழுத்தேன்.

என் பார்வை அவங்க ரெண்டு பேரையும் தாண்டிப் பின்னாடி போச்சு.

அவங்க ரெண்டு பேருக்கும் பின்னாடி, லேசா ஓரமா இன்னொரு உருவம் நின்னுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அதைப் பாத்ததும் என் நெஞ்சு அப்படியே நிக்குதுனு தோணுச்சு.

அங்க நின்னது பிரகாஷ்.

அவனோட அந்தப் பழசான, கொஞ்சம் அழுக்கான செக்யூரிட்டி யூனிஃபார்ம்ல நின்னுக்கிட்டு இருந்தான்.

அவன் பாக்கக் குட்டையா, கருப்பா, ஒரு மாதிரி இருந்தான்.

முன்னாடி நிக்கிற அந்தச் சுத்தமான அதிகாரிகளுக்கும் அவனுக்கும் சம்மந்தமே இல்லாத மாதிரி இருந்துச்சு.

ஏதோ எல்லா வீட்டுக்கும் போக சொல்லி அஸோஸியேஷன்ல இருந்து அனுப்பி இருப்பாங்களோ?

ஆனா அவனைப் பாத்த அந்த செகண்ட்...

என் மூச்சு அப்படியே காத்துல நின்னு போச்சு.

என் நரம்புகள் எல்லாம் சுண்டி இழுத்து, ஒரு கரண்ட் பாஸ் ஆன மாதிரி இருந்துச்சு.

என் தொடைக்கு நடுவுல...

திடீர்னு ஒரு ஸ்பார்க் அடிச்ச மாதிரி இருந்துச்சு.

ஒரு வினாடியில, என்னோட புண்டை இதழ்கள் லேசாத் துடிச்சுது.

என் ஜட்டிக்குள்ள, எந்த ஒரு தூண்டுதலும் இல்லாம என் புண்டை மறுபடியும் ஈரமாச்சு.

அந்தப் புது ஜூஸ் சுரந்து என்னோட தொடை இடுக்குல பிசுபிசுனு ஒட்டுறத என்னால ஃபீல் பண்ண முடிஞ்சுது.

அவன் முகத்தை நான் உத்துப் பாத்தேன்.

அவன் மூஞ்சியில எந்த ஒரு எக்ஸ்பிரஷனும் இல்ல.

ரொம்ப சீரியஸா, ஒரு பர்ஃபெக்ட்டான வாட்ச்மேன் மாதிரி நின்னுக்கிட்டு இருந்தான்.

அந்த அதிகாரிகளுக்கு வழிகாட்டிட்டு வந்த ஒரு சாதாரண வேலையாள் மாதிரி அவன் முகம் இருந்துச்சு.

ஆனா எனக்குத் தெரியும், அந்த அமைதியான மூஞ்சிக்குப் பின்னாடி எவ்வளவு பெரிய ஒன்னு ஒளிஞ்சுருக்குனு.

அவன் என்னைப் பாத்து ஒரு சின்னச் சிரிப்பு கூடச் சிரிக்கல.

கண்கள்ல ஒரு சின்னச் சலனம் கூட இல்லாம என்னைப் பாத்தான்.

அந்தச் சீரியஸ்னஸ் எனக்குள்ள இன்னும் கொஞ்சம் கிறக்கத்தை ஏத்துச்சு.

அவன் நடிக்குற அந்த விதம், எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல இருக்குற அந்த ரகசியத்தை ரொம்பத் த்ரில்லா மாத்துச்சு.

முன்னாடி நிக்கிற இந்த ரெண்டு அதிகாரிகளுக்கும் தெரியாது.

இந்த வீட்டுப் பொண்ணு, பின்னாடி நிக்கிற அந்த வாட்ச்மேன் கிட்ட எப்படிக் கதறினானு அவங்களுக்குத் துளி கூட ஐடியா இருக்காது.

இந்த நினைப்பே என்னை அப்படியே ஒரு கிறக்கத்துல தள்ளுச்சு.

என் முகம் செக்கச் செவேர்னு சிவந்து போச்சு.

நான் என் பற்களால கீழ் உதட்டை ரொம்ப மெதுவா, யாருக்கும் தெரியாமக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

என் கால்களை லேசா ஒன்னோடு ஒன்னு சேர்த்து உரசிக் கிட்டேன்.