Misc. Erotica ❤️❤️ అమ్మ తో అపరిచిత బంధం ❤️❤️

[Luckylover]

ఉదయపు వెలుగు... ఉద్వేగాల ప్రయాణం!
ఉదయం ఆరు గంటలయింది. అలారం గట్టిగా మోగడంతో ఒక్క ఉదుటున నిద్రలోంచి లేచి కూర్చున్నాను. గుండె ఇంకా శరవేగంతో కొట్టుకుంటోంది.
కళ్ల ముందు నుండి ఆ కల తాలూకు దృశ్యాలు అస్సలు చెరిగిపోవడం లేదు. కలలో... పెళ్లి పీటలపై నేను వరుడిగా కూర్చుని ఉన్నాను. పంతులు గారు మంత్రాలు చదువుతూ, "నాయనా, పెళ్లికూతురిని పిలువు..." అన్నారు. నేను తట్టుకోలేక లోపలికి చూస్తూ, ఎంతో ఆరాటంగా, "ఏయ్ భావన, త్వరగా రా... శుభ ముహూర్తం దాటిపోతోంది. ఇంకెంత సమయం తీసుకుంటావు?" అని కేక వేశాను. లోపలి నుండి అమ్మ నవ్వుతూ, "అబ్బా వస్తున్నాలే... కొంచెం ఓపిక పట్టు విజయ్. నేను ఇంకా పూర్తిగా తయారవ్వాలి కదా..." అంది ఎంతో గారంగా. "ఓహ్! ఇంకెంత తయారవుతావు... నిన్న రాత్రి వరకే అన్నీ సిద్ధం చేసుకున్నాం కదా... హహహ," అని నేను నవ్వాను. "నీకు చాలా అసహనంగా ఉంది, వస్తున్నానులే... ఇంకో ఐదు నిమిషాలు," అంది అమ్మ ప్రేమగా. పంతులు గారు కూడా నవ్వి, "ఇంత అసహనం పనికిరాదు నాయనా, పెళ్లికూతురు వస్తుందిలే," అన్నారు. నేను పంతులు గారు వైపు చూసి, "ఆయనకేం తెలుసు... దీనికోసం నేను ఎన్నాళ్లుగా ఎదురుచూస్తున్నానో! ఈరోజు నా మనసు ఆరాటం తీరబోతోంది," అనుకున్నాను.
సరిగ్గా ఐదు నిమిషాల తర్వాత అమ్మ బయటకు వచ్చింది.

ఎర్రటి పెళ్లి చీర కట్టుకుని, ఒళ్లంతా నగల అలంకారంతో అచ్చం దేవకన్యలా మెరిసిపోతూ నా పక్కన వచ్చి కూర్చుంది. ఆ రూపం చూసి నేను మైమరచిపోయాను. పంతులు గారు మంత్రాలు చదువుతుండగా, నేను ఆయనతో, " పంతులు గారు... మీరు కళ్లు మూసుకుని మంత్రాలు చదవండి," అన్నాను రొమాంటిక్ గా. అమ్మ నా వైపు ఎంతో ఆశ్చర్యంగా, సిగ్గుపడుతూ చూసింది. పంతులు గారు కళ్లు మూసుకోగానే... పక్కనే కూర్చున్న నా పెళ్లికూతురైన అమ్మకు మరింత దగ్గరగా జరిగాను.

ఆమె ఆకుపచ్చని లో-కట్ బ్లౌజ్ లో నుండి మెరుస్తున్న ఆ నిండైన సళ్ళ పై నా చేతులు వేసి మెల్లగా నిమురుతూ, ఆమెను నా వైపు లాక్కున్నాను. ఆ సున్నితమైన మర్దనకు అమ్మ ఒళ్లు వణికింది. ఆమె నా కళ్లల్లోకి ఎంతో మోహంగా చూస్తూ, వణుకుతున్న గొంతుతో, "ఆహ్... విజయ్... ముందు నా మెడలో మంగళసూత్రం కట్టు. ఆ తర్వాత మిగతావన్నీ చూద్దాం... నాకు కూడా ఓపిక నశిస్తోంది," అంది ఎంతో శృంగారభరితంగా. నేను ఆమె నడుమును గట్టిగా నొక్కుతూ, "అమ్మా... నిన్ను నా బిడ్డకు తల్లిని చేసే వరకు నా మనసు ఇలాగే తపిస్తూ ఉంటుంది. ఆగు, ఇప్పుడే నీ మెడలో మూడు ముళ్లు వేస్తాను," అన్నాను కామంతో ఊగిపోతూ. "సరే విజయ్... ముందు నాకు ఆ హక్కు ఇవ్వు, ఆ తర్వాత అంతా నీదే..." అంది అమ్మ కళ్లు మూసుకుంటూ. నేను మంగళసూత్రం తీసి ఆమె మెడకు కట్టబోతుండగా...
అలారం శబ్దానికి కళ్లు తెరిచాను. అదంతా కల అని తెలిసి శ్వాస గట్టిగా పీల్చాను. నా మడ్ద వైపు చూసుకుంటే... తీవ్రమైన ఉద్వేగం వల్ల అప్పటికే తడిచి ప్యాంటు అంతా తడిగా అయిపోయింది. కానీ దాని గురించి ఎక్కువ ఆలోచించే సమయం లేదు. ఈరోజు సోమవారం... నేను కొత్త కంపెనీలో ఉద్యోగానికి వెళ్లాలి. అందుకే వెంటనే లేచి, చకచకా స్నానం ముగించి, ఫార్మల్ బట్టలు వేసుకుని సిద్ధమయ్యాను.
సమయం ఆరున్నర అవుతోంది. బ్యాగ్ పట్టుకుని మెట్లు దిగి కిందకు వచ్చాను. నేను హాల్‌లోకి అడుగుపెట్టేసరికి ఎదురైన దృశ్యానికి నా శ్వాస ఒక్కసారిగా ఆగిపోయింది.
అమ్మ అప్పుడే స్నానం చేసి ఒక అందమైన పట్టుచీర కట్టుకుని నిలబడి ఉంది. ఆ చీర కట్టులో ఆమె వెనుక భాగం, ఆ నాజూకైన నడుము వంపు నా కళ్లముందే నగ్నంగా సాక్షాత్కరించినట్లు అనిపించింది. కలలో చూసిన ఆ రొమాంటిక్ రూపమే కళ్లముందు ఉండేసరికి నేను అలాగే నిశ్చేష్టుడనై నిలబడిపోయాను.

అమ్మ హఠాత్తుగా వెనక్కి తిరిగి నన్ను చూసి ఒక్కసారిగా షాక్ అయింది. ఆమె ముఖం సిగ్గుతో, కంగారుతో ఎర్రబడింది. తన చీర కొంగును సర్దుకుంటూ నా వైపు పరీక్షగా చూసింది.
అమ్మ: (కంగారుగా చీర కొంగు సర్దుకుంటూ) ఎప్పుడు వచ్చావు విజయ్?
నేను: (చూపులు తిప్పుకుంటూ వణుకుతున్న గొంతుతో) క్షమించు ఆంటీ... ఇప్పుడే వచ్చాను.
అమ్మ: (తన అందాన్ని దొంగచాటుగా చూశాననే సిగ్గుతో, దొంగచూపు చూస్తూ) నువ్వు చాలా సేపటి నుండి అక్కడే నిలబడి నన్నే చూస్తున్నావనుకున్నాను విజయ్...
నేను: (కాస్త రొమాంటిక్‌గా నవ్వుతూ) లేదు ఆంటీ, నిజంగా ఇప్పుడే వచ్చాను. అయినా మెట్లు దిగుతున్నప్పుడు నీ గొంతు కానీ, అడుగుల శబ్దం కానీ నాకు అస్సలు వినిపించలేదు.
అమ్మ: (పెదవులపై మధురమైన చిరునవ్వుతో) అవునా... అక్కడ ఏదో శబ్దం వస్తే పిల్లి ఏమైనా ఉందేమో అనుకున్నాను విజయ్... అందుకే అంతగా పట్టించుకోలేదు.

నేను: (ఆమె కళ్లల్లోకి మత్తుగా చూస్తూ) సరే అయితే పద ఆంటీ... నాకు కూడా ఇప్పుడు ఆఫీస్‌కి ఆలస్యం అవుతోంది.
అమ్మ: (నా భుజంపై ప్రేమగా చేయి వేసి ఆరాటంగా) అవును విజయ్... నీ మొదటి రోజు ఉద్యోగం కదా, నాకు కూడా నీ పని గురించే చింతగా ఉంది. అయినా ఇలాంటి రోజుల్లో ఉదయాన్నే లేవాలని కూడా అనిపించదు కదా...
నేను: (ఆమె చేతి స్పర్శను ఆస్వాదిస్తూ) ఆ తర్వాత సంగతి తర్వాత చూద్దాం ఆంటీ... ప్రస్తుతానికి అయితే ఇంతే, బయలుదేరదాం.
ఇద్దరం కలిసి రూమ్ తాళం వేసి బయటకు వచ్చాము. ఉదయపు చల్లని గాలి మా ఇద్దరినీ తాకుతోంది. అమ్మ స్కూటర్ తాళం ఎంతో చొరవగా నా చేతిలో పెట్టింది.
అమ్మ: (నా కళ్లల్లోకి రొమాంటిక్‌గా చూస్తూ) విజయ్, నువ్వు ఒక పని చెయ్యి... ఈరోజు స్కూటర్ నువ్వే నడుపు, నేను నీ వెనుక కూర్చుంటాను.
ఆమె మాట వినగానే నా గుండె మళ్లీ వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలైంది. అమ్మ నా వెనుక కూర్చుని, నా భుజాలపై చేతులు వేసి నన్ను గట్టిగా హత్తుకునే ఆ ప్రయాణం కోసం నా కన్నపేగు ఎంతో రొమాంటిక్‌గా తపించడం మొదలుపెట్టింది...

సొంత మనిషి కోసం కోపం... నుదుటిపై అనురాగ తిలకం!

తినడం ముగించుకుని మేము స్కూటర్ పై బయలుదేరాము. ఉదయపు అలకలు కరిగిపోయి, ఇద్దరి మధ్య మళ్లీ పాత ఆత్మీయత చిగురించింది. రోడ్డు చాలా ప్రశాంతంగా ఉంది. నేను బండిని మృదువుగా నడుపుతుండగా, అకస్మాత్తుగా ఒక చిన్న గుంత వచ్చింది. బండి కాస్త గట్టిగా కుదుపుకు గురైంది. ఆ వేగానికి వెనుక కూర్చున్న అమ్మ ఒక్కసారిగా ముందుకు జరిగి, తన రెండు చేతులతో నా కడుపును గట్టిగా పట్టుకుంది. ఆ క్షణంలో... ఆమె మెత్తని, నిండైన రొమ్ములు నా వీపుకు బలంగా తగిలాయి. నా ఒంటి గుండా ఒక మధురమైన వెచ్చని కరెంట్ పాకినట్లయింది.
అమ్మ: (కంగారుగా, శ్వాస వేగంగా పీలుస్తూ) ఆహ్హ్హ్...... ఏమైంది విజయ్?
నేను: (లోపల మురిసిపోతూ, పైకి సర్దుకుంటూ) క్షమించు ఆంటీ... నేను పొరపాటున ఆ గుంతను చూడలేదు. అందుకే ఇలా జరిగింది.
అమ్మ: (నా భుజంపై చేయి వేసి ఆసరా తీసుకుంటూ) పర్వాలేదు విజయ్... ఏమీ కాలేదులే. జాగ్రత్తగా వెళ్ళు.
నేను: (ఆమె చేతిని నా భుజంపై ఇంకాస్త గట్టిగా ఒత్తుకుంటూ) నువ్వు నన్ను గట్టిగా పట్టుకో ఆంటీ... ఏం కాదు, భయపడకు.
ట్రాఫిక్ శబ్దాల మధ్య కూడా అమ్మ చేతి గాజుల సవ్వడి నా గుండెల్లో మన్మథ రాగాల వాయిస్తున్నట్లుంది. ఆ గాజుల గలగలలు వింటూ నేను కావాలనే రోడ్డుపై చిన్న చిన్న గుంతలను వెతుకుతూ బండిని కాస్త కుదుపులతో నడపడం మొదలుపెట్టాను. ప్రతి కుదుపుకూ అమ్మ వెనుక నుండి నన్ను బలంగా ఢీకొడుతూ, నా భుజాలను మరింత గట్టిగా హత్తుకుంటోంది. ఆ సాన్నిహిత్యం నన్ను రొమాంటిక్ మత్తులోకి నెట్టేసింది. కానీ ఆ సరదా ఎక్కువసేపు సాగలేదు, కోచింగ్ సెంటర్ రాగానే ఆమెను దింపేసి నేను ఆఫీస్‌కు వెళ్లాను.
మధ్యాహ్నం ఒంటిగంట అయింది. ఆఫీసులో మొదటి రోజు కావడం వల్ల పెద్దగా పని లేదు. మనసంతా అమ్మ చుట్టూనే తిరుగుతోంది. అప్పుడే అమ్మ నుండి ఫోన్ వచ్చింది.
అమ్మ: (ఆరాటంగా) విజయ్... అన్నం తిన్నావా? లేక ఇంకా ఆకలితోనే కూర్చున్నావా?
నేను: (నవ్వుతూ) లేదు ఆంటీ... ఎప్పుడో తినేశాను.
అమ్మ: సరే విజయ్... నేను ఫోన్ చేసింది ఎందుకంటే, ఈరోజు నేను షాపింగ్ కి వెళ్లాలి అనుకుంటున్నాను. కొన్ని ముఖ్యమైన పర్సనల్ థింగ్స్ (Personal things) కొనాలి. అందుకే ఇంటికి రావడానికి కొంచెం ఆలస్యం అవుతుందేమో... బహుశా రాత్రి 8 లేదా 9 గంటలు కావచ్చు. వచ్చిన తర్వాతే వంట చేస్తాను, సరేనా?
నేను: (ఆమె వ్యక్తిగత వస్తువులు అంటే బ్రా, ఇన్నర్స్ అని మనసులో ఊహిస్తూ, ఎలాగైనా ఆమెతో సమయం గడపాలని) అయితే ఒక పని చెయ్యి ఆంటీ... నీ ట్యూషన్ అవ్వగానే నువ్వు బయటకు రా. నేను నీకోసం కోచింగ్ సెంటర్ ముందే కార్పొరేట్ గేట్ దగ్గర ఎదురుచూస్తాను. తర్వాత మనమిద్దరం కలిసే షాపింగ్ కి వెళ్దాం, సరేనా?
అమ్మ: (ఒక్క క్షణం సంకోచించి, ఆపై సిగ్గుపడుతూ) ఉమ్మ్… సరే విజయ్. ఈ సాకుతో నా పని కూడా త్వరగా అయిపోతుంది. కోచింగ్ అవ్వగానే వస్తాను, అప్పటివరకు నువ్వు నా కోసం ఆగు. అవును... ఆకలిగా ఉండకు ఆకడే నిలబడి , ఏదైనా తిను. రోజంతా పని చేసి అలసిపోతావు కదా.
నేను: (ప్రేమగా) సరే ఆంటీ... తప్పకుండా.
అమ్మ: (ఫోన్ పెట్టేయబోతూ) సరే విజయ్, ఉంటాను...
నేను: (ఆమెతో ఇంకా మాట్లాడాలని) ఆగు ఆంటీ... అన్నట్టు, ఈరోజు రాత్రి భోజనానికి ఏం వండుతున్నావు?
అమ్మ: (నవ్వుతూ) టొమాటో ,ఎగ్ కర్రీ ... ఎందుకు విజయ్??
నేను: లేదు ఆంటీ, ఊరికే అలా అడిగాను.
అమ్మ: హ్మ్మ్... సరే... మరి నీకేం కావాలి?
నేను: అలాగే కొంచెం సాంబార్ ఇంకా వడియాలు చేసుకుందాం ఆంటీ.
అమ్మ: సరే విజయ్... అలాగే వండుతాను.
నేను: అన్నట్టు ఆంటీ... ఈరోజు మనం ఇంకెక్కడికైనా వెళ్తున్నామా?
అమ్మ: ప్రస్తుతానికి నేను నా షాపింగ్ పని మీద వెళ్తాను విజయ్... నాకు సమయం దొరికితే, ఈరోజు గుడికి వెళ్లాలని ఉంది. సోమవారం కదా... రద్దీగా ఉంటే వీలైనంత త్వరగా దర్శనం చేసుకుని వచ్చేద్దాం.
నేను: (మనసులో మురిసిపోతూ) సరే ఆంటీ... సాయంత్రం కలుద్దాం.
సాయంత్రం 6 గంటలకు నా ఆఫీస్ షిఫ్ట్ ముగిసింది. నేను ఏమాత్రం ఆలస్యం చేయకుండా అమ్మ కోచింగ్ సెంటర్ ముందుకు చేరుకున్నాను. చీకటి పడుతోంది, వీధి దీపాలు వెలిగాయి. కరెక్ట్ గా 7 గంటలకు అమ్మ బిల్డింగ్ నుండి బయటకు వచ్చింది. ఈరోజు ఆమె తన ఒత్తైన జుట్టును విరబోసుకుంది. ఆ ఆకుపచ్చ చీరలో ఆమె నా వైపు నడుచుకుంటూ వస్తుంటే నా మనసు సంతోషంతో నిండిపోయింది.

అమ్మ: (దగ్గరకు వచ్చి ఆశ్చర్యంగా) ఎప్పటి నుండి ఇక్కడ నిలబడి ఉన్నావు విజయ్?
నేను: (ఆమె కళ్లల్లోకి చూస్తూ) చాలా సేపటి నుండి ఇక్కడే నిలబడ్డాను ఆంటీ... కనీసం అరగంట నుండి నీ కోసమే చూస్తున్నాను.
అమ్మ: (నొచ్చుకుంటూ) క్షమించు విజయ్... నా క్లాసెస్ అవ్వడానికి ఇదే సమయం అవుతుంది. నేను కూడా ఏమీ చేయలేను.
నేను: (ప్రేమగా నవ్వుతూ) పర్వాలేదు ఆంటీ... అయినా, నిన్ను ఎక్కడికి తీసుకెళ్లాలో చెప్పు, వెళ్దాం.
అమ్మ: (చిలిపిగా నవ్వుతూ) నేనే తీసుకెళ్తానులే... కానీ అక్కడికి వెళ్లినప్పుడు అస్సలు సిగ్గుపడకు, సరేనా?
నేను: (ఆశ్చర్యంగా) ఎందుకలా అంటున్నావు ఆంటీ? అక్కడ ఏముంది అంతగా?
అమ్మ: (నవ్వు దాచుకుంటూ) ఇప్పుడు నువ్వే చూస్తావుగా... అక్కడ చాలా అద్భుతంగా ఉంటుంది, నీకే తెలుస్తుందిలే.
నేను: (బండి తాళం అందుకుంటూ) సరే అయితే... ఒక పని చెయ్యి, తాళాలు నాకు ఇవ్వు, బండి నేనే నడుపుతాను.
అమ్మ: (గారంగా) నేనే నడుపుతాను, నువ్వేం కంగారు పడకు.
నేను: (ఆమె నడుము పట్టుకోవాలనే ఆశతో) హేయ్... ఇందులో కంగారు పడటానికి ఏముంది ఆంటీ, ఇవ్వు...
అమ్మ: (మెల్లగా నవ్వుతూ లొంగిపోతూ) పర్వాలేదు... అయితే నువ్వే నడుపు, నేను వెనక కూర్చుంటాను.
అమ్మ నా వెనుక సీట్లో కూర్చుంది. నేను బండిని చాలా జాగ్రత్తగా, ఖాళీ రోడ్డుపై హుందాగా నడుపుతున్నాను. అప్పుడే వెనుక నుండి గాజుల చప్పుడు వినబడింది. అమ్మ తన రెండు చేతులను నా భుజాలపై వేసింది! నేను ఈసారి ఎలాంటి గుంతల్లో బండిని నడపకపోయినా... అమ్మ తనంతట తనే నా భుజాలపై చేతులు వేసి నన్ను ఆసరా చేసుకోవడం నా గుండెల్లో ప్రేమను వందరెట్లు పెంచింది.
కొంతదూరం వెళ్లాక, అమ్మ నన్ను రోడ్డు పక్కన ఉన్న ఒక పెద్ద దుకాణం ముందు బండి ఆపమంది. నేను తల పైకెత్తి ఆ షాప్ బోర్డు చూశాను... దానిపై ‘లేడీస్ గార్మెంట్స్ & ఇన్నర్ వేర్స్’ అని రాసి ఉంది! అది చూడగానే నా గుండె ఝల్లుమంది. అమ్మ తన లోదుస్తులు కొనడానికి నన్ను వెంటబెట్టుకొచ్చింది! నాకు విపరీతమైన సిగ్గు, ఇబ్బంది మొదలయ్యాయి.
అమ్మ: (నవ్వుతూ బండి దిగి) విజయ్... రా, లోపలికి రా.
నేను: (కంగారుగా, సిగ్గుతో ముఖం తిప్పుకుంటూ) వద్దు... వద్దు ఆంటీ... నువ్వు వెళ్ళు, నేను ఇక్కడే బయటే ఉంటాను.
అమ్మ: (నా సిగ్గును చూసి గట్టిగా నవ్వుతూ) సిగ్గుపడొద్దని నీకు ముందే చెప్పాను కదా విజయ్..... సరే... నీకు ఇష్టం లేకపోతే నేను లోపలికి వెళ్లి తీసుకుని వస్తాను, ఇక్కడే ఉండు.
అమ్మ లోపలికి వెళ్ళిపోయింది. నేను బయట నిలబడి ఐదు నిమిషాలు ఆలోచించాను. ‘ఇందులో తప్పేముంది? ఈమె నా అమ్మ... ఆమెకు ఎలాంటి వస్తువులు ఇష్టమో నేను తెలుసుకోవాలి కదా’ అని నా మనసులొ అనుకుని నేను కూడా లోపలికి అడుగుపెట్టాను. లోపల అమ్మ సేల్స్‌మ్యాన్‌తో మాట్లాడుతోంది. నన్ను చూడగానే ఆమె ముఖంలో ఒక మధురమైన నవ్వు విరిసింది.
అమ్మ: (మెల్లగా) నువ్వు లోపలికి వచ్చావా విజయ్... నువ్వు చాలా సిగ్గుపడుతున్నావని నాకు తెలుసు, అందుకే నేను నిన్ను బలవంతం చేయలేదు.
నేను: (నా సిగ్గును దాచుకుంటూ గంభీరంగా) నేనెందుకు సిగ్గుపడాలి ఆంటీ... ఇందులో ఏముంది అంతగా!
సరిగ్గా అప్పుడే ఆ దుకాణదారుడు అమ్మ ముందుకు ఒక పెద్ద లేస్ డిజైన్ ఉన్న బ్లాక్ బ్రా తీసుకొచ్చాడు. అది చాలా నిండైన సైజులో ఉంది.
దుకాణదారుడు: మేడమ్ ... ఇది తీసుకోండి. బహుశా ఈ మోడల్ మీకు ఖచ్చితంగా నచ్చుతుంది.
అమ్మ: (కాస్త సంకోచిస్తూ) వద్దు... నాకు వేరే మోడల్, వేరే సైజు చూపించండి.
దుకాణదారుడు: (అమ్మ ఎద వైపు చూస్తూ చొరవగా) అవును మేడమ్... ఇది 34  సైజు. ఇది మీ శరీరానికి ఖచ్చితంగా సరిపోతుందని నాకు బాగా తెలుసు.
ఆ మాట వినగానే నా నరనరాల్లో రక్తం ఉడికిపోయింది! నా కళ్ల ముందే, నా దేవదూత లాంటి తల్లి శరీర భాగాల గురించి, ఆమె సైజు గురించి ఆ పరాయి వాడు అంత చొరవగా మాట్లాడటం నేను తట్టుకోలేకపోయాను. నాలో కొడుకుగా, ఒక పురుషుడిగా విపరీతమైన కోపం రగిలిపోయింది. నేను నన్ను నేను నియంత్రించుకోలేక దుకాణదారుడి కాలర్ పట్టుకున్నంత పని చేశాను.
నేను: (విపరీతమైన కోపంతో, గట్టిగా అరుస్తూ) ఏయ్! ఏం మాట్లాడుతున్నావ్ నువ్వు? నీకు అస్సలు సిగ్గు లేదా? ఒక స్త్రీతో మాట్లాడే పద్ధతి ఇదేనా... ఎంత ధైర్యం ఉంటే నా ముందే ఇలా మాట్లాడతావు!
నా గంభీరమైన గొంతుకు షాపులోని వాళ్లంతా ఒక్కసారిగా మా వైపే చూడటం మొదలుపెట్టారు. అమ్మ కూడా ఆశ్చర్యంతో, భయంతో నా వైపు చూసింది.

దుకాణదారుడు: (భయపడుతూ చేతులు ఊపుతూ) ఏయ్ అన్నయ్యా... నేను తప్పుగా ఏమన్నాను? నీకెందుకు అంత కోపం వస్తోంది... మేడమ్ , మీరు అతనికి చెప్పండి... నేను నా బిజినెస్ లో భాగంగానే మాట్లాడాను.
అమ్మ వెంటనే నా చేయి పట్టుకుని, నన్ను షాప్ ఒక మూలకు లాక్కువెళ్లింది.
అమ్మ: (నా భుజాలు పట్టుకుని) చూడు విజయ్... ప్రశాంతంగా ఉండు. నేను ఎప్పుడూ ఈ షాపుకే వస్తాను, వ్యాపారంలో సైజులు అడగడం ఇక్కడ చాలా మామూలు విషయం. ఇందులో తప్పేమీ లేదు... నువ్వు అనవసరంగా కోపపడుతున్నావు.
నేను: (ఇంకా రగులుతూ) కానీ ఆంటీ... అతను నీతో అంత చొరవగా, నీ శరీరం గురించి అలా ఎలా మాట్లాడగలడు? నేను అస్సలు సహించలేను!
అమ్మ: (నా కోపం వెనుక ఉన్న ఆరాటాన్ని చూసి మురిసిపోతూ) ప్రతీ షాపులోనూ ఇలాగే జరుగుతుంది విజయ్.. నువ్వు చిన్నపిల్లాడిలా కోపపడుతున్నావు. ఇప్పుడు ప్రశాంతంగా కూర్చో... (అని చెప్పి సేల్స్ మ్యాన్ వైపు తిరిగి) క్షమించండి అన్నయ్యా.... అతను ఇక్కడికి రావడం ఇదే మొదటిసారి, అందుకే అతనికి ఈ విషయాలు పెద్దగా తెలియవు... ఏమనుకోకండి.
షాపు యజమాని: ఏంటి సార్... నన్ను భయపెట్టావు కదా! ఇది నేను రోజు చేసే పనే.
అమ్మ: పర్వాలేదు అన్నయ్యా... నువ్వు ఆ వస్తువులను ప్యాక్ చేసి బిల్లు ఎంతో చెప్పు, ఇచ్చేస్తాను.
అమ్మ బిల్ కట్టి తీసుకుంది. మేము షాప్ బయటకు వచ్చాము. కానీ నా ముఖంలోని కోపం, ఆ వేడి అస్సలు తగ్గలేదు. నేను అమ్మ వైపు చూడకుండా ముఖం మార్చుకున్నాను.
అమ్మ: (నా చేతిని మెల్లగా నొక్కుతూ గారంగా) విజయ్... చాలు ఇంకా కోపం వద్దు, రా... ఇప్పుడు ఇంటికి వెళ్దామా?
నేను: (మొండిగా) లేదు ఆంటీ... నువ్వే కదా చెప్పావు, ఈరోజు గుడికి వెళ్లాలని... అందుకే ముందు గుడికే వెళ్దాం, పద!
నా కోపం వెనుక ఉన్న ఆ హక్కును చూసి అమ్మ నా మాటకు ఎదురు చెప్పలేకపోయింది.

అమ్మ: (లొంగిపోతూ మృదువుగా) హ్మ్ం సరే విజయ్... నువ్వు చెప్పినట్లే చేద్దాం, గుడికే వెళ్దాం.
నేను బండిని నేరుగా ఒక పెద్ద పురాతన శివాలయం ముందుకు తీసుకెళ్లాను. సోమవారం రాత్రి కావడం వల్ల అక్కడ భక్తుల జనసమూహం విపరీతంగా ఉంది. జనాలు ఒకరినొకరు తోసుకుంటూ క్యూలైన్ లోకి వెళ్తున్నారు. మేమిద్దరం కూడా ఆ వరుసలో నిలబడ్డాము. అంత జనసమూహంలో ఎవరైనా అమ్మను తాకుతారేమో, లేదా ఆమె నన్ను వదిలి దూరమైపోతుందేమో అన్న భయం నన్ను ఆవహించింది. నేను ఏమాత్రం ఆలోచించకుండా... అమ్మకు చాలా దగ్గరగా జరిగి, ఆమె వెచ్చని మెత్తని చేయిని నా చేతిలోకి తీసుకుని గట్టిగా పట్టుకున్నాను. నా బలమైన వేళ్లు ఆమె వేళ్లతో ముడిపడ్డాయి.
నేను: (ఆమెను నా గుండెలకి అడ్డుగా పెట్టుకుంటూ గంభీరంగా) ఆంటీ... నువ్వు నాకు దగ్గరగా ఉండు. లేకపోతే ఈ జనసమూహంలో మనం విడిపోతాం, ఎవరైనా తోసేస్తారు.

అమ్మ నా వైపే రెప్ప వేయకుండా చూస్తూ ఉండిపోయింది. నా చేతి పట్టులోని ఆ రక్షణ, ఆ వేడి ఆమె మనసును పూర్తిగా కైవసం చేసుకున్నాయి. నా కోపం ఇంకా చల్లారలేదని ఆమెకు తెలుసు. 15 నిమిషాల తర్వాత జనాలు కొద్దిగా తగ్గడంతో మేమిద్దరం గర్భగుడి లోపలికి వెళ్లి స్వామివారి దర్శనం చేసుకున్నాము. దర్శనం ముగిసి, హారతి తీసుకుని మేము గుడి ప్రాకారంలో ఒక పక్కన నిలబడ్డాము. నా చేతులు ఇంకా అమ్మ చేయిని వదల్లేదు.
అమ్మ: (నా ముఖాన్ని తన చేతితో తన వైపు తిప్పుతూ ఎంతో ప్రేమగా) చూడు విజయ్... ఆ షాపులో అంత కోపపడటానికి ఏమీ లేదు. నువ్వు ఇలాంటి చోటికి రావడం మొదటిసారి కదా, అందుకే అతను నా గురించి ఏదో చెడుగా అంటున్నాడని నువ్వు కంగారు పడ్డావు. ప్లీజ్ విజయ్... నా కోసం ఇప్పుడు కొంచెం నవ్వు... మనం హాయిగా ఇంటికి వెళ్దాం.
నేను: (భారంగా నిట్టూరుస్తూ) హ్మ్...
అమ్మ: (నా కళ్లల్లోకి చూస్తూ) సరే... ఒకవేళ అతను మనసులో ఏదైనా అనుకున్నా ఏంటి విజయ్... ఈ ప్రపంచం ఇంతే కదా! దీన్ని మనం మార్చలేం కదా...
నేను: (ఆమె చేయిని నా రెండు చేతుల్లోకి తీసుకుని, ఎంతో భావోద్వేగంతో ఆమె కళ్లల్లోకి చూస్తూ) లేదు ఆంటీ... అస్సలు కాదు! వేరే వాళ్ల విషయం నాకు అనవసరం... కానీ నీ విషయంలో నేను అస్సలు ఊరుకోను. అసలు నేను నిన్ను ఈ రాత్రి వేళ గుడికి ఎందుకు తీసుకొచ్చానో తెలుసా ఆంటీ? మా ఊరిలో ఆడవాళ్లందరూ సాయంత్రం, రాత్రి వేళల్లో గుడికి వచ్చి దీపాలు వెలిగిస్తారు... తమ భర్త, తమ పిల్లలు, తమ కుటుంబం సంతోషంగా ఉండాలని, అందరికీ అంతా మంచే జరగాలని దేవుడిని వేడుకుంటారు. కానీ ఈరోజు... నేను నిన్ను ఈ దేవుడి సన్నిధికి తీసుకొచ్చాను. ఈరోజు నీకోసం, నీ రక్షణ కోసం నేను ప్రార్థిస్తున్నాను ఆంటీ!
అమ్మ నా మాటలకు ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దమైపోయింది. ఆమె కళ్లు అపారమైన కన్నప్రేమతో, భావోద్వేగంతో నిండిపోయాయి. ఆమె ఇప్పుడే ఏడ్చేలా నా వైపు ఎంతో ఆత్రంగా చూసింది.
నేను: (ఆమె కళ్లల్లోని కన్నీళ్లను చూస్తూ ఎంతో పవిత్రంగా) ఆంటీ... నేను ఈ దేవుడి సాక్షిగా నీకు మాట ఇస్తున్నాను... ఈరోజు ఆ షాపులో జరిగిన విషయం చిన్నదే కావచ్చు... కానీ భవిష్యత్తులో ఏ ఒక్క పరాయి మగాడిని కూడా నీ గురించి తప్పుగా మాట్లాడటానికి నేను అస్సలు ఒప్పుకోను. నీ పరువుకు, నీ హుందాతనానికి ఏ చిన్న మచ్చా రానివ్వను ఆంటీ... నిన్ను కంటికి రెప్పలా కాపాడుకునే బాధ్యత నాది!
సరిగ్గా అప్పుడే మా పక్కనే దేవుడి అర్చన కుంకుమ ప్రసాదం ప్యాకెట్ కనిపించింది. నాలో తెలియకుండానే ఒక వింతైన ధైర్యం, ఆవేశం వచ్చాయి. నేను నా కుడిచేతి వేలితో ఆ పవిత్రమైన ఎర్రటి కుంకుమను తీసుకున్నాను.
అమ్మ నా వైపు ఆశ్చర్యంగా చూస్తుండగా... నేను మెల్లగా ముందుకు వంగి, నా వేలితో ఆమె నుదుటిపై... ఆమె పెట్టుకున్న ఆ పెద్ద నల్లటి బొట్టుకు కొంచెం పైన... ఎంతో పవిత్రంగా, రొమాంటిక్ గా ఆ ఎర్రటి కుంకుమ తిలకాన్ని దిద్దాను! నా వేళ్లు ఆమె నుదుటి చర్మాన్ని తాకినప్పుడు ఇద్దరి శరీరాలు ఒక్కసారిగా పులకరించాయి.

నేను: (ఆమె కళ్లల్లోకి తిన్నగా చూస్తూ) నా కళ్లముందు నా కంటి పాప లాంటి నిన్ను ఎవరైనా ఏమైనా అంటే నేను అస్సలు సహించలేను ఆంటీ... నా ప్రాణం ఉన్నంతవరకు నిన్ను ఎల్లప్పుడూ సంతోషంగా ఉంచుతాను!
ఆ కుంకుమ రేఖ అమ్మ నుదుట పడగానే... ఆమె ముఖం అచ్చం ఒక కొత్తగా పెళ్లి అయిన అమ్మాయిల , నా సొంతమైన ప్రేమికురాలిలా వెలిగిపోయింది. ఆమె కళ్ల నుండి రెండు కన్నీటి చుక్కలు నిశ్శబ్దంగా రాలాయి... ఆ కన్నీళ్లలో నాపై ఉన్న అపరిమితమైన ప్రేమ, సమర్పణ స్పష్టంగా కనిపించాయి!
గుడి నుండి ఇంటికి తిరిగి వచ్చేంత వరకు మేమిద్దరం అస్సలు మాట్లాడుకోలేదు. కానీ, అమ్మ నా భుజంపై చేయి వేసి ఎంతో ప్రశాంతంగా కూర్చుంది. ఇంటికి చేరుకోగానే బండి పక్కన పార్క్ చేసి లోపలికి వచ్చాము.
నేను: ఆంటీ... నేను పైకి వెళ్లి చేతులు కాళ్ళు కడుక్కుని ఫ్రెష్ అయి వస్తాను, అప్పటి వరకు నువ్వు భోజనం సిద్ధం చెయ్యి... ఇప్పుడే వస్తాను.
నేను పైకి వెళ్లి, స్నానం చేసి నెమ్మదిగా మెట్లు దిగుతున్నాను. నా మనసు మళ్లీ నాతో యుద్ధం మొదలుపెట్టింది. ‘రేయ్ విజయ్... ఈరోజు నువ్వు చాలా గొప్ప పని చేశావు. గుడిలో ఆమె నుదుటిపై సింధూరం పెట్టావు... ఇక ఆ రోజు ఎంతో దూరంలో లేదు, ఆమె పాపిటలో కూడా సింధూరం పెడతావు’ అంది. నేను మనసును మందలిస్తూ, ‘ అది అలా ఏం కాదు, ఆమె గాయం తగ్గాలని, ఆమె బాగుండాలని ఆ దేవుడి సన్నిధిలో ప్రార్థించడానికి అలా చేశాను... అంతకు మించి ఇంకేమీ లేదు’ అన్నాను.
కానీ నా మనసు వినలేదు, ‘ఓ... మరి ఇంకెన్ని అబద్ధాలు చెబుతావు... ఇప్పుడు ఆపు. ఇక ఆ బట్టల షాపులో అంతలా కోపపడ్డావు కదా... వ్యాపారంలో సైజులు అడగడం ఇదంతా మామూలే అని అమ్మ స్వయంగా చెప్పింది... అయినా కూడా ఎందుకు అంతలా రగిలిపోయావు? ఎందుకంటే ఆమె శరీరం గురించి నువ్వే ఆలోచించాలని, ఆమె శరీరంపై నీకు మాత్రమే హక్కు ఉండాలని నువ్వు కోరుకుంటున్నావు కాబట్టి’ అంది. నేను కంగారుపడుతూ, ‘అలాంటిదేమీ లేదు, అలా అనకు’ అన్నాను. నా మనసు నవ్వింది, ‘నాకు అలా అనిపించడం లేదు విజయ్... నువ్వు ఆ మాటలు చెబుతుంటే ఆమె ఎంత భావోద్వేగానికి గురైందో చూశావా? నీలో ఒక కొడుకును కాదు, తనని కాపాడే భర్తను కనుగొన్నట్లు ఆమె ముఖం వెలిగిపోయింది’ అంది. నేను సర్దుకుంటూ, ‘ఆమె జీవితంలో ఎన్నో కష్టాలు భరించింది కదా... నా ప్రవర్తనలో ఆ రక్షణ చూసి భావోద్వేగానికి గురై ఉంటుంది, అందులో అంత ఏముంది’ అన్నాను. ‘నాకు అలా అనిపించడం లేదు విజయ్... ఇప్పటికీ ఆమె నీ గురించే ఆలోచిస్తూ ఉంటుంది... ఒక్కసారి వెళ్లి చూడు’ అంది నా మనసు.
నేను ఇప్పుడు మెల్లగా, శబ్దం చేయకుండా మెట్లు దిగాను. అమ్మకు నా రాక తెలియకూడదని మెట్ల వెనుక దాక్కుని దొంగచాటుగా హాల్ వైపు చూడటం మొదలుపెట్టాను. నా మనసు చెప్పింది అక్షరాలా నిజం! అమ్మ అద్దం ముందు నిలబడి తన ముఖాన్ని చూసుకుంటోంది. నుదుటిపై నేను పెట్టిన ఆ కుంకుమ తిలకాన్ని చూసి లోలోపల ఎంతో మురిసిపోతూ, సిగ్గుపడుతూ నవ్వుకుంటోంది. 

ఆమె ఎప్పటినుంచో ఈ ఆత్మీయత కోసమే ఎదురుచూస్తున్నట్లు అనిపించింది. మెల్లగా తన తలని కుడివైపుకి, ఎడమవైపుకి తిప్పుతూ... తన చెవులకు ఉన్న ఆ పెద్ద జుమ్కాలను నిమురుకుంటూ నవ్వడం మొదలుపెట్టింది. బహుశా ఆమె తన ఈ కొత్త రూపంతో, ఆ ముస్తాబుతో ప్రేమలో పడుతోందేమో!

Wonderful writing emotions and expression prathidi chala baga explain chestunnaru real ga Kalla mundu jariginattu superb