వల్లీ

[venkujkc1984]

7.6 వర్షం 

రవి - వల్లీ - ప్రసాద్ 

వాయుగుండం ప్రభావంతో ఈ రోజు ఉదయం నుండే ఆకాశం నల్లటి మేఘాలతో కమ్ముకుని, విరామం లేకుండా చలి గాలులతో కూడిన తేలికపాటి వర్షం కురుస్తూనే ఉంది. 

నేను చలికి ఎక్కువసేపు నిద్రపోయి 10 గంటలకి లేచాను. అప్పటికే అత్త ఏవో పనులు చేసుకుంటోంది.

నేను రెడీ అయ్యి వచ్చేసరికి వర్షం ఇంకా కురుస్తూనే ఉంది. నేను హాల్‌లో సోఫా మీద కూర్చుని టీవీలో ఒక సినిమా పెట్టాను. అత్త వంటగది పనులు ముగించుకుని, నాకు వేడివేడిగా టీ తెచ్చి పక్కన వచ్చి కూర్చుంది.

సినిమా మొదట్లో సాధారణమైన ప్రేమకథలాగా సాగింది. కానీ కథ ముందుకు సాగేకొద్దీ, సన్నివేశం మారింది. స్క్రీన్ మీద ఒక సీన్ వచ్చింది: హీరో హీరోయిన్ నడుము వెంబడి తన వేళ్లను జారుస్తూ, ఆమె లోతైన నాభిని మృదువుగా ముద్దాడుతున్నాడు. ఆ సీన్ కొనసాగుతూ, హీరోయిన్ మృదువైన మూలుగులు ఆ నిశ్శబ్దమైన గదిలో ప్రతిధ్వనిస్తున్నాయి.

నేను కూర్చున్న చోట కొంచెం అసౌకర్యంగా కదిలాను, నా ఊపిరి ఆగిపోయినట్టయింది. కెమెరా హీరోయిన్ మధ్య భాగం మీద జూమ్ చేస్తుంటే, నా కళ్లు తెలియకుండా అత్త వైపు మళ్లాయి. అత్త స్థిరంగా కూర్చుని, తన చేతి వేళ్లతో చీర అంచును గట్టిగా పట్టుకుంది. స్క్రీన్ నుండి వచ్చే వెలుతురు ఆమె చర్మం మీద పడి, ఆమె మెడ యొక్క సున్నితమైన వంపును, బ్లౌజ్ కింద ఉన్న ఆమె వక్షోజాల ఎత్తును మరింత ఆకర్షణీయంగా చూపిస్తోంది.

అత్త నా కళ్లలోకి చూడకుండా, వణుకుతో: "రవీ... ఈ సినిమా..." 

"ఇది జస్ట్ ఒక సీన్ మాత్రమే అత్తా," అని ఉత్సాహంగా అన్నాను. నా చూపు ఆమె మీద కొంచెం ఎక్కువ సేపు నిలిచి, తర్వాత స్క్రీన్ వైపు మళ్లింది.
తర్వాతి సీన్‌లో ఆ హీరో హీరోయిన్లు మరింతగా ముద్దు పెట్టుకుంటున్నారు. హీరో చేతులు హీరోయిన్ శరీరం మీద తిరుగుతూ, ఆమె వక్షోజాల మీద ఆగుతున్నాయి. అత్త ఒక్కసారిగా ఊపిరి పీల్చుకుంది, ఆమె చేతి వేళ్లు ఆమె చీర పైటను  సర్దుకున్నాయి. నేను అది గమనించాను. నాకు మెల్లిగా టెన్షన్ పెరిగింది, అత్త సామీప్యం తప్ప మరేదీ గమనించడం కష్టంగా ఉంది.

మరో సీన్ వచ్చింది - హీరో హీరోయిన్ నాభిని ముద్దాడే క్లోజ్-అప్. అత్త మెల్లగా "హ్మ్మ్..." అని, బిగుసుకుపోయిన శరీరంతో భయంగా, సిగ్గుగా నా వైపు చూసి,
తన భావోద్వేగాలను దాచుకోవడానికి అక్కడి నుండి తప్పించుకోవాలని "రవీ... సినిమా నువ్వే చూసుకో, నేను వంటగదిలోకి వెళ్తున్నాను, పనుంది" అని ఆమె త్వరగా లేచి, తన చీరను సర్దుకుంటూ వంటగది వైపు నడిచింది.

అత్త బెడ్ రూమ్ లో కూర్చుని ఏదో పని చేసుకుంటోంది. నేను ఆమె దగ్గరకు వెళ్లాను.
"అత్తా, ఏం చేస్తున్నావు?" అని అడిగాను.
ఆమె తల ఎత్తి చూసి, ఒక చిలిపి చిరునవ్వుతో అంది: "ఏంటి రవీ? మళ్లీ ఏదైనా సినిమా చూడాలనుకుంటున్నావా? ఆ పాట ఇంకా గుర్తుందా?"
నేను షాక్ అయ్యాను, కానీ వెంటనే నవ్వాను. ఆమె నవ్వుతూ, "ఏంటి? మధ్యాహ్నం నుండి ఆ పాట గురించే ఆలోచిస్తున్నావు కదా. ఆ హీరోయిన్ ని గుర్తుచేసుకుంటున్నావు కదా" అని ఆమె చిలిపిగా అంది.

నేను నవ్వుతూ, "అత్తా, పాట బాగుంది కదా అని చూశాను. అంతే," అని అమాయకంగా అన్నాను.
"హ్మ్మ్... అంతేనా?" అని ఆమె నా కళ్లలోకి చూస్తూ, మరింత చిలిపిగా అంది. "అవును అత్తా" అని నేను మృదువుగా అన్నాను. "కొన్ని పాటలు... మనసులోని కోరికలను మేల్కొలుపుతాయి. ముఖ్యంగా వర్షం రోజుల్లో."

ఆమె ముఖం వెంటనే ఎర్రబడింది. ఆమె నా మాటల్లోని అర్థాన్ని గ్రహించింది. "ఛా, ఏదో ఒకటి అంటావు," అని ఆమె మందలించింది, కానీ ఆమె పెదవుల మీద ఉన్న చిరునవ్వు ఆమె నిజంగా కోపంగా లేదని చూపించింది.

"నిజం అత్తా," అని నేను మరింత దగ్గరగా వచ్చి, మృదువైన గొంతుతో అన్నాను. "మధ్యాహ్నం ఆ పాట చూస్తున్నప్పుడు... నా పక్కన ఎవరో ఒకరు ఉంటే, ఆ పాట ఇంకా బాగుండేది."

ఆమె ఒక్కసారిగా లేచింది. "రవీ... ఇంక చాలు. నాకు పనులు ఉన్నాయి," అని ఆమె అంది, కానీ ఆమె అంతర్గతంగా వేడెక్కడం నాకు స్పష్టంగా అర్థమైంది.
ఆమె వెళ్లిపోయాక, నేను నవ్వుకున్నాను. ఆమె నన్ను టీజ్ చేయడానికి ప్రయత్నించింది, కానీ చివరికి నేనే ఆమెను టీజ్ చేశాను. 


మధ్యాహ్నం: కెమెరా కళ్లలో వల్లి అందం
బయట వర్షం జోరుగా కురుస్తూనే ఉంది. ఆ వర్షపు నేపథ్యంలో, అత్త అందం మరింత రెట్టింపు అయింది. నేను ఒక ఆలోచనతో వల్లి దగ్గరకు వెళ్లాను.
"అత్తా, ఈ వర్షం లో కొన్ని ఫోటోలు తీసుకుందాం. ఒక్కసారి పోజు ఇస్తావా?" అని అడిగాను.
అత్త మొదట కొంచెం సంకోచించినా, సరేనంది. నేను కెమెరా తీసుకుని, అత్తని వేర్వేరు కోణాల్లో, వేర్వేరు పోజుల్లో ఫోటోలు తీయడం మొదలుపెట్టాను. ప్రతి ఫోటో తీసేటప్పుడూ, ఆమె అందాన్ని, ఆమె చీరలోని వయ్యారాన్ని చూస్తూ నా మనసులో ఒక వింతైన ఉద్వేగం, ఒక తీవ్రమైన ఆకర్షణ కలుగుతోంది. 

ఫోటోలు తీసిన తర్వాత, మేము ఇద్దరం హాల్ లోని సోఫాలో పక్కపక్కనే కూర్చున్నాము. వల్లి కెమెరా తీసుకుని, ఫోటోలను ఒకొక్కటిగా చూడటం మొదలుపెట్టింది. స్క్రీన్ మీద ఆమె సహజమైన అందం, ఆమె నవ్వు, ఆమె చీరలో ఉన్న వయ్యారం అన్నీ చాలా అద్భుతంగా క్యాప్చర్ అయ్యాయి. కానీ, నేను తీసిన కొన్ని ఫోటోలు చూస్తుంటే వల్లికి ఒక వింతైన సిగ్గు, అదే సమయంలో ఒక మురిపెం కలిగిందని నాకు అర్థమైంది. 

"ఇవి చాలా బాగున్నాయి రవీ" అని అత్త మెల్లగా నవ్వుతూ అంది. నేను చిరునవ్వుతో, కొంచెం దగ్గరకు జరిగి, "నువ్వు ఈ రోజు చాలా అందంగా  కనిపిస్తున్నావు, ఆటోమేటిక్ గా ఫొటోస్ అలానే వచ్చాయి" అన్నాను. ఆమె చెక్కిళ్లు సిగ్గుతో ఎర్రబడ్డాయి.
నవ్వుతూ ముందుకు స్క్రోల్ చేస్తుండగా, ఆమె రెండు ఫోటోల దగ్గర ఆగిపోయింది. నేను పక్కనే నుండి ఆ ఫోటోలు చూస్తూ, వాటిని తీసినప్పుడు నాకు కలిగిన ఆ సెన్సేషన్ మళ్లీ గుర్తొచ్చింది. 

మొదటి ఫోటోలో, అత్త కొంచెం పక్కకు తిరిగి నిలబడి ఉంది. ఆమె చీర వదులుగా పడి, ఆమె నడుము, మెత్తటి నాభి చాలా అందంగా కనిపిస్తున్నాయి. చీర మడతలు ఆమె వంపులను శిల్పంలా చూపిస్తున్నాయి. ఆ ఫోటో తీసేటప్పుడు ఆమె నడుము వంపు చూసి నా గొంతు పొడిబారినట్లు అనిపించింది.

రెండవ ఫోటోలో, అత్త చీరను సర్దుకుంటున్నప్పుడు నేను సైడ్ యాంగిల్ నుండి తీసిన షాట్. ఆ ఫోటోలో ఆమె వక్షోజాల ఆకారం చీర గుండా స్పష్టంగా, అందంగా కనిపిస్తోంది. చీర భుజం నుండి జారి, ఆమె నడుము వంపు, నాభిలోని లోతు కూడా ఒక సున్నితమైన దృశ్యాన్ని సృష్టించాయి. ఆమె తన అందాన్ని గురించి తెలియనట్లుగా ఉన్న ఆ క్షణాన్ని నేను కెమెరాలో క్లిక్ మనిపించాను. ఆ ఫోటో చూస్తుంటే, నాలో మళ్లీ అదే ఉద్వేగం, ఆకర్షణ మేల్కొంది.

ఈ ఫోటోలు చూడగానే వల్లి ఊపిరి ఆగిపోయినట్లు అనిపించింది. ఆమె వెంటనే నా వైపు తిరిగి చూసింది. నేను ఇప్పటికే దగ్గరకు వంగి, ఆమె వైపు ఆరాధనతో చూస్తున్నాను.

"రవీ!" అని అత్త ఆశ్చర్యం మరియు చిలిపి సిగ్గుతో అంది. నేను ఏమీ మాట్లాడకముందే, ఆమె తన చేతితో నా కళ్లను కప్పేసింది. ఆమె నుండి నవ్వు బయటకు వచ్చింది, తన సిగ్గును దాచుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తూ. "ఏంటి రా ఇవి? ఇలాంటి ఫోటోలు ఎలా వచ్చాయి?"

నేను ఆమె వేళ్ల మధ్య నుండి చూస్తూ, చిలిపిగా నవ్వాను. "అత్తా, నేను ఏమీ చేయలేదు. కెమెరాకే ఒక మనసు ఉన్నట్లుంది. నీ అందాన్ని చూసి, అది తనంతట తానుగా ఈ షాట్స్ తీసేసింది. మీరు ఎంత అందంగా ఉన్నారో అది తట్టుకోలేకపోయింది," అని అన్నాను.

అత్త చెక్కిళ్లు మరింత ఎర్రబడ్డాయి. ఆమె హడావుడిగా ఆ ఫోటోలను డిలీట్ చేయడానికి ప్రయత్నించింది. "ఇక మీదట నేను నీకు కెమెరా ఇవ్వను!" అని ఆమె మెల్లగా నవ్వుతూ అంది. ఆమె సిగ్గు త్వరగానే చిలిపి ఆటగా మారింది.

నేను నా చేతులను లొంగిపోయినట్లుగా పైకి ఎత్తాను, కానీ నా ముఖంలో నవ్వు మాత్రం తగ్గలేదు. "నేను ప్రామిస్ చేస్తున్నాను అత్తా, నేను ప్లాన్ చేయలేదు! అందాన్ని చూడగానే కెమెరా ఏం చేయాలో దానికే తెలుసు," అని అన్నాను.

అత్త కళ్లు తిప్పింది, కానీ ఆమె పెదవుల మీద ఉన్న నవ్వు ఆమె నిజంగా కోపంగా లేదని చెప్పింది. "నువ్వు అనుకున్నంత మంచివాడివి కాదు రవీ," అని ఆమె తలను చిలిపిగా ఊపుతూ అంది. ఆమె నవ్వు ఆ క్షణాన్ని మరింత తేలికగా, ఆనందంగా మార్చింది. ఆమె లేచి నిలబడి, కొంచెం సాగదీసి, మిగిలి ఉన్న సిగ్గును పోగొట్టుకోవడానికి ప్రయత్నించింది. 

అత్త వెనుకకు తిరిగి, ఒక అర్థవంతమైన నవ్వుతో నా వైపు చూసింది. ఆమె కళ్లు వినోదంతో మెరుస్తున్నాయి. "నువ్వు పెద్దవాడివి అయిపోయావు రవీ" అని ఆమె మళ్లీ అంటూ వంటింట్లోకి వెళ్లిపోయింది.

---

సాయంత్రం - మావయ్య రాక 


సాయంత్రం సమయానికి బయట వర్షం ఇంకా ఆగలేదు. బాగా ఉధృతంగా కురుస్తోంది. నేను (రవి) హాల్ లో కూర్చుని టీవీ చూస్తుండగా, డోర్ తెరిచి మావయ్య (ప్రసాద్) లోపలికి వచ్చాడు. ఆయన బట్టలు పూర్తిగా తడిసిపోయాయి. చీరె, షర్టు అన్నీ శరీరానికి అతుక్కుపోయి ఉన్నాయి. ఆయన ముఖం కొంచెం అలసిపోయినట్లు, కానీ కళ్లలో ఏదో ఆలోచన కనిపించింది.

నేను లేచి “మావయ్య… వచ్చేసావా? ఇంత వర్షంలో ఎలా వచ్చావు?” అని అడిగాను. ఆయన నవ్వుతూ “ఏమీ కాదు రవీ… ఆఫీసు పని ముగించి వచ్చాను” అని చెప్పి నేరుగా మా బెడ్‌రూమ్ వైపు వెళ్లాడు.

అత్త కూడా హాల్ నుండి బెడ్‌రూమ్ లోకి వెళ్లింది. ఆమె చేతిలో ఒక పెద్ద టవల్ ఉంది.


(బెడ్‌రూమ్ లో – ప్రసాద్ కోణం నుండి)
నేను (ప్రసాద్) బెడ్‌రూమ్ లోకి ప్రవేశించగానే వల్లి కూడా వెంటనే వచ్చింది. బయట వర్షం హోరుగా కురుస్తోంది. ఆ వాతావరణం ఇంటి లోపల కూడా ఒక వింతైన సాన్నిహిత్యం తీసుకొచ్చింది. నా బట్టలు పూర్తిగా తడిసిపోయాయి. చీరె శరీరానికి అతుక్కుపోయి ఉంది.

వల్లి నా దగ్గరకు వచ్చి “హమ్మయ్య వచ్చేసారు. అయినా ఇంత వర్షంలో ఎలా వచ్చారు? లేట్ అవుతుందేమో అనుకున్నా.” అని ఆందోళనగా అడిగింది. ఆమె కళ్లలో నిజమైన భయం, ఆప్యాయత కనిపించింది.

నేను నవ్వుతూ “ఏమీ లేదు… ఆఫీసు పని ముగించి వచ్చాను” అన్నాను.

వల్లి టవల్ తీసుకుని నా తడిసిన జుట్టును తుడవడం మొదలుపెట్టింది. ఆమె చేతులు నా తల మీద తిరుగుతుండగా, ఆమె శరీరం నాకు చాలా దగ్గరగా ఉంది. ఆమె చీర పైట కొద్దిగా తప్పుకుని, ఆమె లోతైన నాభి స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. ఆ తడిసిన చర్మం, ఆ వంపు… నా మనసు ఒక్కసారిగా ఆమె వైపు లాగబడింది.
నేను ఆమె నడుమును రెండు చేతులతో పట్టుకుని నా వైపుకు లాక్కున్నాను. వల్లీ  ఒక్కసారిగా షాక్ అయింది. “ఏంటిది… ఇలా ఎందుకు…” అని సిగ్గుతో అన్నది. కానీ నేను ఆమెను వదలలేదు.

నా పెదవులు ఆమె లోతైన నాభి మీద ముద్దు పెట్టాయి. మొదట మెల్లగా, తర్వాత కొంచెం గట్టిగా. నా నాలుకతో ఆమె నాభిని తాకాను. వల్లీ ఒక్కసారిగా వణికింది. “అహ్… ఇలా చేయకండి… రవి హాల్ లో ఉన్నాడు…” అని సిగ్గుతో, కానీ శ్వాస భారీగా అన్నది.

నేను ఆమె నడుమును గట్టిగా కౌగిలించుకుని మరింతగా నాభిని ముద్దు పెట్టాను. “వర్షం ఇంత పడుతోంది… నువ్వు ఉదయం నుంచి ఇంట్లోనే ఉన్నావ్ కదా… చలిగా ఉందా?” అని అడిగాను. వల్లి “హ్మ్… కొంచెం చలిగా ఉంది… కానీ మీరు ఇలా చేస్తే…” అని మూలుగింది. ఆమె చేతులు నా తల మీద ఉన్న టవల్ పట్టుకుని గట్టిగా పట్టుకున్నాయి.

నేను ఆమె నడుమును రెండు చేతులతో నిమురుతూ, నాభి చుట్టూ ముద్దులు పెడుతూ ఉండగా వల్లీ సిగ్గుతో ఆ సుఖాన్ని అనుభవిస్తోంది. కాసేపటికి నా చేతులను మెల్లిగా ఆమె ఎద పొంగుల మీద ఉంచి మృదువుగా మర్దనా చేశాను. వల్లీ తట్టుకోలేక మెలికలు తిరిగిపోతోంది.

కాసేపటికి నేను పూర్తిగా బట్టలు మార్చుకున్నాక వల్లీ “ఏమండీ, రంగారావు గారు ఫోన్ చేశారు అన్నారు కదా?” అని అడిగింది.

వల్లీ మనసులో ఆరాటం నాకు అర్థమవుతోంది. ఆమెని ఏడిపించాలని ఆమెను వదలి “రాత్రి పడుకునేటప్పుడు చెప్తా నీకు కావలసినట్టు” అని చెప్పి బెడ్‌రూమ్ డోర్ తెరిచి హాల్ లోకి వచ్చాను.


(హాల్ లో – రవి కోణం నుండి)
మావయ్య బెడ్‌రూమ్ నుండి బయటకు వచ్చి నా పక్కన కూర్చున్నాడు. ఆయన ముఖంలో ఒక వింతైన శాంతి, కానీ కళ్లలో ఏదో ఆలోచన ఉంది. వల్లి కూడా కొంచెం సేపటికి బయటకు వచ్చింది. ఆమె ముఖం కొంచెం ఎర్రబడి, కళ్లు తగ్గించుకుని ఉంది. ఆమె చేతులు కొద్దిగా వణుకుతున్నాయి.

మావయ్య నా వైపు చూసి "రవీ… అత్త మొన్న పడిపోయింది కదా. ఆ తర్వాత నుంచి ఆమె కోలుకుంది. కానీ ఇంటి పనులు అన్నీ ఆమె ఒక్కర్తే చూసుకుంటోంది. నువ్వు ఇప్పుడు పెద్దవాడివి అయ్యావు కదా… ఇక్కడ ఉన్నన్ని రోజులు అత్తకి కొంచెం సహాయం చేయి. ఆమెకు కావాల్సిన సమయం, రెస్ట్ ఇవ్వడానికి ప్రయత్నించు. ఆమెను సంతోషంగా ఉంచు. నువ్వు చేయగలవని నా నమ్మకం.”

ఆయన కొంచెం ఆగి, మళ్లీ నెమ్మదిగా.
“నేనున్నప్పుడు ఏదోలా నేనే చూసుకుంటాను. కానీ నువ్వు యువకుడివి… నీలో ఎనర్జీ ఉంది. అత్తకి కావాల్సిన దాన్ని నువ్వు ఇవ్వగలవని అనిపిస్తోంది. ఆమెను హ్యాపీగా ఉంచు రవీ.”

ఆయన మాటలు సాధారణంగా, బాగా అనిపించాయి. ఇంటి పనుల్లో సహాయం చేయమని, వల్లిని జాగ్రత్తగా చూసుకోమని చెప్పినట్లు ఉంది. కానీ నా మనసు మాత్రం వేరేలా అర్థం చేసుకుంది.
“ఆమెకు కావాల్సిన దాన్ని నువ్వు ఇవ్వగలవని…”
“నీలో ఎనర్జీ ఉంది…”
“అత్తను హ్యాపీగా ఉంచు…”
ఈ పదాలు నా చెవుల్లో మారుమోగాయి. మావయ్య మంచి ఉద్దేశంతో మాట్లాడుతున్నాడని నాకు తెలుసు. కానీ నేను ఇప్పటికే ఆలోచనల్లో ఉన్నాను కాబట్టి, ఆ మాటలు నాకు ఒక రహస్యమైన, నిషిద్ధమైన అనుమతిలా అనిపించాయి.

"తప్పకుండా మావయ్య," అని నేను గంభీరంగా, కానీ లోపల ఒక ఉద్వేగంతో అన్నాను. "ఆమె సంతోషంగా ఉండేలా నేను అన్నీ చూసుకుంటాను."

అత్త మా ఇద్దరినీ చూసి సిగ్గుతో తల దించుకుంది. ఆ రాత్రి ఇంకెంతో దూరంలో లేదు..

రాత్రి 
మేము ముగ్గురం డైనింగ్ టేబుల్ వద్ద కూర్చున్నాము. అత్త వంట చేసి తెచ్చింది.
మావయ్య (ప్రసాద్) నా పక్కన కూర్చుని, వల్లి ముందు కూర్చున్నాడు. మేము తినడం మొదలుపెట్టాము.

మావయ్య మెల్లగా “వల్లీ… ఈరోజు వంట చాలా బాగుంది. ఈ వర్షంలో ఇంత వేడివేడిగా వడ్డిస్తున్నావు”

అత్త సిగ్గుతో నవ్వి “ఏమీ లేదు… మామూలుగానే చేశాను” అన్నది.

మావయ్య కొంచెం ఆగి, నా వైపు చూసి
“రవీ… ఇందాకా చెప్పెను కదా అత్తకి కావాల్సిన హెల్ప్ చెయ్యి.”

అత్త తల దించుకుని “ఏమీ లేదు… నేను చేసుకోగలను” అన్నది. ఆమె స్వరం కొంచెం తక్కువగా ఉంది.

మావయ్య నవ్వుతూ “ఏమీ లేదు వల్లీ. ఇది మాములే. రవి ఇక్కడ ఉన్నాడు. నీకు సహాయం చేస్తాడు. కావాల్సిన దాన్ని చేయించుకోవాలి.”

ఆయన “కావాల్సిన దాన్ని చేయించుకోవాలి” అన్నప్పుడు నా వైపు చూసి, “రవి… నువ్వు చూసుకో” అని సాధారణంగా అన్నాడు.
నేను మౌనంగా ఉండి, లోపల ఉద్వేగంతో అన్నాను.

“తప్పకుండా మావయ్య. అత్తకి కావాల్సిన ప్రతి చిన్న విషయం, ప్రతి క్షణం… ఇక్కడున్ననాళ్లు నేను చూసుకుంటాను. ఆమెకు ఏ లోటూ రానివ్వను ”
అత్త నా మాటలు విని త్వరగా తల దించుకుంది. ఆమె చేతులు కొంచెం వణుకుతున్నాయి.

మావయ్య భోజనం ముగించి లేచాడు. "నేను కొంచెం పని చూసుకుంటాను. మీరు ఇద్దరూ మాట్లాడుకోండి." అని చెప్పి హాల్ వైపు నడుచుకుంటూ వెళ్లాడు.

ఇప్పుడు డైనింగ్ టేబుల్ దగ్గర నేను మరియు అత్త మాత్రమే మిగిలాము. గనేను నెమ్మదిగా లేచి, ఆమెకు కొంచెం దగ్గరగా వెళ్లాను. "అత్త… మావయ్య చెప్పినట్లు, నేను నీకు సహాయం చేస్తాను," అని మెల్లగా అన్నాను.

అత్త సిగ్గుతో, తల దించుకునే అన్నది: "ఏమీ లేదు రవీ… నేను చేసుకోగలను."

కానీ ఆమె స్వరంలో ఒక వింతైన ఉద్వేగం ఉంది.

కొంచెం సేపటికి వల్లి లేచి “రవీ గుడ్ నైట్” అని చెప్పి నెమ్మదిగా తన బెడ్‌రూమ్ వైపు వెళ్లింది. ఆమె నడకలో కొంచెం ఆలస్యం, ఆలోచన ఉంది. నేను కూడా లేచి నా గదికి వెళ్లాను.

ఆ రాత్రి ఏమైనా అనుకోనిది జరగబోతోందా?