♥️♥️⭐காத்தவராயன் மரணத்தில் மறையாதவன், அவள் அவன் மரணத்தையே வென்றவள்.❤️❤️⭐️

[Kinglion]

Update 178


முந்தைய ஜென்மத்து நினைவுகளில் தத்தளிக்கும் சிற்பிகாவைத் தேடி, காதலின் வெறியில் நடுக்கடலுக்கு வந்த ரியானுக்கு நீச்சல் தெரியாது என்பதுதான் விதியின் மிகக் கொடூரமான விளையாட்டு!

கரையை நோக்கிப் படகு நகர்ந்து கொண்டிருந்தபோது, இருட்டிற்குள் இருந்து ஒரு ராட்சதக் கறுப்பு அலை மலையைப் போல எழும்பி வந்து, அந்தச் சிறிய மரப் படகைக் கொடூரமாகத் தலைகீழாகக் கவிழ்த்தது.

"ஆஹ்... காப்பாத்துங்க!" என்று ரியான் அலறுவதற்குள், நிலைதடுமாறி அவன் ஆக்ரோஷமான கடலுக்குள் தூக்கி வீசப்பட்டான். தண்ணீரின் அடர்த்தி அவனது உடலை அப்படியே உள்வாங்கியது. நீச்சல் தெரியாத ரியானுக்கு, அந்தக் கடல் நீர் ஒரு மரணக் குழியாக மாறியது. கரைக்கு வந்து மோதிய அலை, திரும்பும்போது அவனை அப்படியே சுழற்றிப் பிடித்து ஆழமான கடலுக்குள் இழுத்துச் சென்றது.

தண்ணீருக்குள் விழுந்த அடுத்த நொடி, பயத்தின் உச்சத்துக்கே சென்ற ரியான், தப்பிக்க வழி தெரியாமல் தன் கைகளையும் கால்களையும் தண்ணீருக்குள் வெறித்தனமாக உதைத்துத் துடித்தான்.

தண்ணீரின் விசை அவனது உடலை உந்தித் தள்ள, அவன் எப்படியோ தட்டுத்தடுமாறி தண்ணீருக்கு மேலே வந்து, "இஷிதா... சிற்பி..." என்று கத்த முயன்றான். ஆனால், அவனது அலறல் முழுமையாக வெளியே வருவதற்குள் ஒரு பெரிய அலை அவனது வாய்க்குள் புகுந்தது.

மீண்டும் உள்ளே மூழ்கியவன், மரண பயத்தில் கைகளை மேலே தூக்கி இருட்டைக் காற்றைக் கெட்டியாகப் பிடிக்க முயல்வது போலத் துடித்தான். அவனது கைகள் தண்ணீரை மட்டுமே அள்ளின. மீண்டும் அவனது தலை லேசாக மேலே வந்தது; தூரத்தில் தீப்பந்தங்களின் சிவந்த வெளிச்சமும், கரையில் இருக்கும் பழங்குடி மக்களின் கோர வடிவங்களும் அவனது மங்கிய கண்களுக்குள் மரண நடனமாடின.

ஆனால், நீச்சல் தெரியாத அவனது உடல், கடலின் அலைகளோடு போராட முடியாமல் மிக வேகமாகத் தன் அத்தனை சக்தியையும் இழந்தது. இரும்புத் துண்டைப் போல அவனது உடல் கனக்கத் தொடங்கியது.

மூன்றாவது முறை... ஒரு பயங்கரமான நீர்க்குமிழிச் சுழல் அவனது கால்களைப் பற்றி அப்படியே பாதாளத்தை நோக்கி இழுத்தது. இந்த முறை அவனால் தன் கைகளைக் கூட அசைக்க முடியவில்லை. அப்படியே அடியோடு தண்ணீருக்குள் முங்கிப் போனான்.

நீருக்கு அடியில் மூச்சடக்கத் தெரியாமல் அவன் வாயைத் திறக்க, அவனது கட்டுப்பாட்டை மீறி மூக்கிலும், வாயிலும் குளிர்ந்த கடல் நீர் பிரவாகமாய் ஏறியது. உப்பு நீர் தொண்டை வழியே நுரையீரலுக்குள் புகுந்தபோது, நெஞ்சு வெடிப்பது போன்ற கடுமையான எரிச்சலும் வலியும் உண்டானது.

அவனது உடலின் அசைவுகள் மெல்ல மெல்ல அடங்கின. கண்கள் இருளத் தொடங்கின. காதுகளுக்குள் கடலின் இரைச்சல் சத்தம் மெல்ல மெல்ல மங்கி, ஒரு பயங்கரமான மயான அமைதி சூழ்ந்தது.

தண்ணீருக்குள் மெல்ல மெல்ல மூழ்கிக் கொண்டே இருந்த ரியானின் மங்கிப் போன மூளைக்குள், அந்த இறுதி நொடியிலும் ஒரே ஒரு கேள்வி மட்டும்தான் எஞ்சியிருந்தது... "சிற்பிகா... நீ எங்கே இருக்கிறாய்? உன்னைப் பார்க்காமலேயே என் உயிர் பிரிகிறதே..."
உறைந்து போன அந்த இருட்டுக் கடலின் ஆழத்திற்குள், நீச்சல் தெரியாத ரியானின் உடல் எந்தச் சலனமும் இன்றி மெல்ல மூழ்கிக் கொண்டிருந்தது!

ஆழ்கடலின் இருட்டுக்குள் அவன் உடல் அசைவற்று மூழ்கிக் கொண்டிருந்தது. மெல்ல மெல்ல அவனது கண்கள் மூடின. மரணத்தின் வாசல் அவனுக்கு நேராகத் திறந்தது.

ஆனால், அந்த இறுதி நொடிக் கும்மிருட்டில்... அவனது மூளைக்குள் ஒரு விசித்திரமான விபரீதம் நிகழ்ந்தது.
இப்போது கடலில் மூழ்கி மரணத்தின் வாசலில் நிற்பதைப் போன்றே, ஏற்கனவே ஒருமுறை தான் மரணத்தின் விளிம்பில் நின்ற காட்சிகள் அவனது கண் முன்னே தத்ரூபமாக, ஒரு சினிமாப் படம் போல ஓடத் தொடங்கின!

முற்பிறவியின் மரணக் காட்சி
அவனது மங்கிய மனக்கண்ணில் தோன்றிய அந்தப் பழைய காட்சி, இந்த நவீன உலகத்தைச் சேர்ந்ததாக இல்லை.
சுற்றிலும் இரத்த வெள்ளம்... போரின் பயங்கர இரைச்சல்... உடலெங்கும் கிழிந்த காயங்கள்.போர்க்களப் பின்னணியில், இதே போன்றதொரு மரண வாசலில் அவன் அன்று நின்றிருந்தான். அன்று அவனது மார்பில் பாய்ந்த கூர்மையான ஈட்டி ஒன்று அவனது உயிரைக் குடித்துக் கொண்டிருந்தது.



அன்று தன் கண் முன்னே தன் ஆருயிர்க் காதலி 'அருள்மொழி' (முந்தைய ஜென்மத்துச் சிற்பிகா) கதறி அழுதுகொண்டிருந்த காட்சி அவனுக்குள் மின்சாரமாய் வந்து போனது. சிற்பிகா ஏன் இந்த ஜென்மத்தில் தன்னைத் தேடாமல், முந்தைய ஜென்மத்துக் காதலனைத் தேடி அலைகிறாள் என்பதற்கான விடை, அவனுக்குத் தன் மரணத்தின் வாயிலில் தான் புரிந்தது. ஏனென்றால்... அன்று அருள்மொழி கண் முன்னே துடித்து மடிந்த அந்தச் சோழ நாட்டு இளவரசனே... இந்த ஜென்மத்து ரியான் தான்! விதியின் சதியால் இப்பிறவியில் அவளுக்குத் தன் முற்பிறவி நினைவு இருக்க, அவளை உருகி உருகி காதலித்த ரியானுக்கு அந்த நினைவு இல்லாமல் போய்விட்டது.

ஆழ்கடலின் உறைபனித் தண்ணீருக்குள் மூழ்கிக் கொண்டிருந்த ரியானின் மூளை, மரணத்தின் இறுதிப் படியில் நின்றபோது, அவனது ஆத்மா காலத்தின் திரையைக் கிழித்துக் கொண்டு அந்த முற்பிறவியின் விசித்திரமான விநாடிக்குள் முழுமையாக நுழைந்தது.

அன்று...போர்க்களத்தில் ரத்த வெள்ளத்தில் கிடந்த இளங்கோவின் உடலில் இருந்து அவனது ஆத்மா மெல்ல வெளியேறியது. காற்றில் மிதந்தபடி தன் சொந்த உடலையும், அருகில் கதறிக்கொண்டிருந்த அருள்மொழியையும் (சிற்பிகா) பார்த்துக் கொண்டிருந்த அந்த ஒரு நிமிடத்தில் தான், ஒளி வெள்ளமாய் அந்த இரு தேவதைகளும் அவன் கண் முன்னே தோன்றினர்.

அவர்கள் வேறு யாருமல்ல... அனு மற்றும் லிகிதா!


உடலை விட்டு வெளிவந்த ஆத்மா வடிவில் இருந்த இளங்கோவின் அந்த அதீத ஆண்மை அழகில், தேவதை அனு தன் நிலை மறந்து உறைந்து போனாள். ஒரு தேவதையின் கண்கள் தன் மீது காட்டிய அந்தத் தவிப்பில் இளங்கோவின் மனம் ஒரு கணம் பலமாய் தடுமாறியது உண்மைதான். ஆனால், அனு அவனது அழகில் மெய்மறந்து நின்ற அந்தப் பதற்றமான சூழலில், மற்றொரு தேவதையான லிகிதா மட்டும் சற்றும் தாமதிக்காமல், இளங்கோவின் ஆத்மாவிடம் ஒரு மிக முக்கியமான ரகசியத்தை உடைத்தாள்.

"இளங்கோ! நீயும் அருள்மொழியும் இன்னும் சில நூற்றாண்டுகள் கழித்து மீண்டும் ஒரு மறுபிறப்பு எடுக்கப் போகிறீர்கள். உங்கள் இருவரின் ஆன்மாவும் மீண்டும் சந்திப்பது பிரபஞ்சத்தின் விதி. அந்த மறுபிறவி சாத்தியமாக வேண்டும் என்றால், இப்போது அருள்மொழி உயிரோடு இருக்க வேண்டியது மிக அவசியம். அவளது ஆயுள் முடிய இன்னும் காலம் இருக்கிறது. அதனால் இதை அருள் மொழியிடம் கூற நீ உடனே உன் உடலுக்குள் திரும்பிச் செல்!" என்று அவசரமாய் எடுத்துக்கூறினாள் லிகிதா.

மறுபிறவியின் ரகசியத்தைப் புரிந்துகொண்ட இளங்கோவின் ஆத்மா, அடுத்த நொடியே ரத்தக் காயங்களுடன் கிடந்த தன் மனித உடலுக்குள் மீண்டும் பாய்ந்து புகுந்தது.

அவன் கண்களைத் திறந்த அந்தச் சரியான விநாடியில்... தன் காதலன் இறந்துவிட்டான் என்று எண்ணிய அருள்மொழி, தாங்க முடியாத துயரத்தால் ஒரு கூர்மையான கத்தியை எடுத்துத் தன் நெஞ்சில் குத்தி உயிரை மாய்த்துக்கொள்ள முயன்றாள்!

"அருள்மொழி... வேண்டாம்!" என்று அலறியபடி, இளங்கோ தன் காயம்பட்ட கைகளால் அவளது கரத்தைப் பற்றித் தடுத்தான். கத்தி கீழே விழுந்தது.
அதிர்ச்சியிலும் மகிழ்ச்சியிலும் உறைந்த அருள்மொழியைப் பார்த்த இளங்கோ, மூச்சு வாங்கிக்கொண்டே, "அருள்மொழி, எனக்காக நீ உயிரை விடக் கூடாது. நாம் மீண்டும் பிறப்போம்... இது பிரபஞ்சத்தின் கட்டளை. நீ உயிரோடு இருக்க வேண்டியதன் அவசியம் எனக்குத் தெரியும். எனக்குச் சத்தியம் செய்து கொடு, நீ வாழ வேண்டும்!" என்று கூறி அவளிடம் கண்ணீர் மல்க சத்தியம் வாங்கினான்.

அவள் கலங்கிய கண்களுடன் தலையசைத்த அந்த நெகிழ்ச்சியான தருணத்தில், இளங்கோவின் நேர்மையான குணம் அவளை ஏமாற்ற விரும்பவில்லை. தன் ஆத்மா வெளியே நின்ற அந்த ஒரு நிமிடத்தில் நடந்த உண்மை நிலவரத்தை அவளிடம் அப்படியே கொட்டிவிட்டான்.

"அருள்மொழி... என் உடல் அசைவற்று நின்றபோது, என் ஆத்மா ஒரு நிமிடம் வெளியே வந்தது. அப்போது அனு என்றொரு தேவதையைச் சந்தித்தேன். அவளது கண்கள் என் மீது காட்டிய காதலில்... உன்னைத் தவிர வேறு யாருக்கும் இடமில்லாத என் மனம், ஒரு கணம்... ஒரே ஒரு கணம் நிலைதடுமாறிவிட்டது!" என்றான்.

அவன் உண்மையைத்தான் கூறினான். ஆனால், அந்த வார்த்தை அருள்மொழியின் காதுகளில் விழுந்த அடுத்த விநாடி, அவளது இதயம் அப்படியே சுக்குநூறாக உடைந்தது. தன் காதலனுக்காக உயிரையே விடத் துணிந்த அந்தச் சோழ இளவரசிக்கு, அவன் வேறொரு பெண்ணின் (அது தேவதையாகவே இருந்தாலும்) பார்வையில் தடுமாறினான் என்ற நிஜம், அவளது நெஞ்சில் ஆயிரம் ஈட்டிகளை ஒரே நேரத்தில் பாய்ச்சியது போல ஒரு கொடூரமான வலியை ஏற்படுத்தியது! அந்த வடுதான், இந்த ஜென்மத்திலும் சிற்பிகாவின் ஆத்மாவில் ஆறாத காயமாய் தங்கி, ரியானின் காதலை ஏற்க மறுத்து அவளைத் தவிக்க விட்டுக் கொண்டிருக்கிறது.

இந்த முற்பிறவியின் அத்தனை உண்மைகளும் அந்த மரண வாசலில் ரியானுக்குத் தெளிவாக விளங்கியபோது, அவனது மூடிய கண்கள் ஆழ்கடலுக்குள் சட்டென்று திறந்தன.

தன் காதலன் வேறொரு பெண்ணின்—அது தேவதையாகவே இருந்தாலும்—பார்வையில் தடுமாறினான் என்ற கொடூரமான நிஜம், அருள்மொழியின் கற்புக்கரசி போன்ற தூய்மையான காதலைத் தீயாய் சுட்டெரித்தது. அவனுக்காக உயிரையே தியாகம் செய்யத் துணிந்தவளுக்கு, அந்த ஒரு நொடி ஏமாற்றம் தாங்க முடியாத அவமானமாக மாறியது.

கண்களில் இருந்து ரத்தக் கண்ணீர் வடிய, உடைந்த இதயத்தோடு இருந்த சோழ இளவரசி அருள்மொழி, ஆக்ரோஷமான ஒரு காளி போல மாறினாள். தன் கைகளில் இருந்த ரத்தத்தை எடுத்து, காலத்தையும் கடந்து நிற்கும் ஒரு கொடூர சாபமாக இளங்கோவின் மீதும், தேவதை அனுவின் மீதும் உதிர்த்தாள்.

"இளங்கோ! உனக்காக என் உயிரை துச்சமாக நினைத்த எனக்கு, நீ கொடுத்த பரிசு இந்தத் துரோகமா? என் நெஞ்சில் ஆயிரம் ஈட்டிகள் பாய்ந்த இந்த வடு சும்மா போகாது! நீ சொன்னது போல நாம் அடுத்த ஜென்மத்தில் பிறப்பது உண்மையானால்...அன்று நான் பட்ட இந்த நெஞ்சுயிர்க்கும் வேதனையில் கொஞ்சமாவது அடுத்த ஜென்மத்தில் நீ அனுபவிக்க வேண்டும் இளங்கோ! நீ என் பின்னால் உருகி உருகி அலைவாய், ஆனால் என் இதயம் உன்னை ஏறெடுத்தும் பார்க்காது. காதலின் உண்மையான வலி என்னவென்று நீயும் அணு அணுவாகச் சாக வேண்டும்!" என்று இளங்கோவைச் சபித்தாள்.

அத்தோடு அவளது கோபம் அடங்கவில்லை. தன் காதலனின் மனதை ஒரு கணம் சிதறடித்த அந்தத் தேவதையை நோக்கித் தன் பார்வையைத் திருப்பினாள்.

"மேலும்... இதற்கு காரணமான அந்தத் தேவதை அனு...யாரும் அவளைப் பார்த்த உடனே மோகம் கொள்ளும் வகையில், இந்த உலகிலேயே மிக மிக அழகான பெண்ணாக அவள் அடுத்த ஜென்மத்தில் பிறக்க வேண்டும்!அவளது அந்த அதீத அழகே அவளுக்குப் பேராபத்தாகவும் மாறட்டும்!" என்று வன்மத்தோடு சபித்து முடித்தாள் அருள்மொழி.

சாபத்தின் சுழற்சியில் இப்பிறவி
அந்த முற்பிறவியின் சாபக் காட்சி ரியானின் (இளங்கோவின்) மூளைக்குள் முழுமையாகப் பதிந்து முடிந்த போது, அவனுக்குள் எல்லாமே தெளிவாகப் புரிந்தது.

முற்பிறவியில் அருள்மொழி கொடுத்த சாபத்தால்தான், இப்பிறவியில் சிற்பிகாவாகப் பிறந்திருக்கும் அவள், ரியானின் காதலை ஏற்க மறுத்து, அவளது ஆத்மா பழைய காதலனைத் தேடி அலைகிறது.

அருள்மொழி சாபமிட்டபடியே, பேரழகியாகப் பிறந்து, பார்த்த உடனே மோகம் கொள்ளும் அந்த வசிய அழகு, அனுவிடம் இருந்ததற்கு காரணம் அன்று கொடுத்த சாபத்தின் விளைவுதான்!

அந்த முற்பிறவியின் நினைவுகள் ஒவ்வொன்றாக அவிழ்ந்து முடிந்த அதே விநாடியில், அவனது ஆழ்மனதில் உறைந்து கிடந்த நிகழ்காலத்தின் மிக முக்கியமான ஒரு காட்சியும் மின்னல் வெட்டாகத் தோன்றி மறைந்தது.

ரியான் தற்செயலாகத் தனக்குக் கிடைத்த, பல நூறு ஆண்டுகள் பழமையான ஒரு பழங்காலத்துச் சோழர் காலத்து ஓலைச்சுவடியை எடுத்துக்கொண்டு சிற்பிகாவைத் தேடிச் சென்றான். அது வேறு யாருமல்ல... முற்பிறவியில் அருள்மொழி (சிற்பிகா) தன் கைகளால் எழுதிய அதே ஓலைச்சுவடிதான்!

ரியான் அதைச் சிற்பிகாவிடம் நீட்டிய அடுத்த நொடி, அவளது கண்களில் ஒரு விசித்திரமான மாற்றம் நிகழ்ந்தது. எப்போதும் அவனைப் பார்த்தாலே முகத்தைத் திருப்பிக் கொள்ளும் சிற்பிகா, அன்று அந்த ஓலைச்சுவடியைப் பார்த்த மாத்திரத்தில், தன் நிலையை மறந்து, ரியானை முதன்முறையாகத் தன் வீட்டின் உள்ளே வருமாறு அன்போடு அழைத்தாள்!

அவளது இந்தத் திடீர் மாற்றத்தை ரியான் முற்றிலும் எதிர்பார்க்கவில்லை. அவளது கண்களில் தெரிந்த அந்தத் தவிப்பையும், தன்னை உள்ளே அழைத்த அந்த நெகிழ்ச்சியையும் ரியான் பேராச்சரியத்துடன் பார்த்தான்.

"சிற்பிகா... எப்போதும் என்னைப் பார்த்தாலே வெறுப்பவள் நீ. இன்று இந்த ஓலைச்சுவடியைக் கொடுத்த உடனே, எனக்கு இவ்வளவு பெரிய மரியாதையைக் கொடுத்து உள்ளே அழைக்கிறாயே? ஏன் இந்த மாற்றம்?" என்று ரியான் வியப்புடன் கேட்டான்.

அதற்குச் சிற்பிகா அந்த ஓலைச்சுவடியைத் தன் கைகளில் வாங்கி, நெஞ்சோடு அணைத்துக் கொண்டாள். அவளது கண்கள் கலங்கியிருந்தன. ரியானைப் பார்த்து மிக மெதுவாக, "ரியான்... இது உனக்காக நான் கொடுக்கும் மரியாதை அல்ல. இந்த ஓலைச்சுவடியைச் சுட்டிக்காட்டி... இது எனக்கு நானே கொடுத்துக் கொள்ளும் மரியாதை!" என்றாள் மர்மமான குரலில்.

அன்று ரியானுக்கு அந்த வார்த்தையின் அர்த்தம் புரியவில்லை. ஆனால், இன்று இந்தச் சென்டினல் தீவின் ஆழ்கடலில் மரண வாசலில் நிற்கும் போதுதான் அவனுக்கு அதன் பின்னாலிருந்த பிரம்மாண்டமான உண்மை புரிந்தது. அந்த ஓலைச்சுவடியை முற்பிறவியில் எழுதியதே அருள்மொழிதான்! தன் முற்பிறவி எழுத்துக்களை இப்பிறவியிலும் அடையாளம் கண்டுகொண்டதால்தான், அவள் அதற்கு அப்படி ஒரு மரியாதையைக் கொடுத்திருக்கிறாள்.

இந்த அத்தனை ரகசியங்களும், காட்சியும் அவனது மூளைக்குள் முழுமையாகப் பதிந்து முடிந்த அடுத்த விநாடி, ரியானின் கண்கள் தண்ணீருக்குள் அனலாய்த் திறந்தன.

முற்பிறவியின் வீரமும், நிகழ்காலத்தில் சிற்பிகா தன்னிடம் காட்டிய அந்த மர்மமான மாற்றத்தின் பின்னணியும் அவனுக்குள் ஒரு புதிய அசுர பலத்தைத் தந்தது. "சிற்பிகா... நீ உன்னைத் தேடவில்லை, அன்று உனக்காக உயிர்விட்ட என்னைத்தான் தேடிக்கொண்டிருக்கிறாய்! இதோ வந்துவிட்டேன்!"

முற்பிறவியின் சாபமும், காதலின் துரோக வடுக்களும் ரியானின் நினைவுக்குள் அலைமோதிய அந்த விநாடியில், அவனது ஆத்மாவுக்குள் தூங்கிக் கிடந்த மற்றொரு பிரம்மாண்டமான நினவுச் சுருள் சட்டென்று அவிழ்ந்தது.

அது சாதாரண நினைவல்ல... மாபெரும் சோழ சாம்ராஜ்யத்தின் கடல் கடந்த கடற்படைத் தளபதியாக, பாய்மரக் கப்பல்களை ஆட்டிப்படைத்து, கடலையே தன் காலடியில் வைத்திருந்த வீர இளங்கோவின் போர்க்கால நினைவுகள்!கடல் கடந்த நாடுகளை வெல்வதற்காகப் பெருங்கடலின் ராட்சத அலைகளையும், சுழல்களையும் தன் ஆளுமையால் அடக்கியாண்ட நினைவுகள் அவனது நரம்புகளுக்குள் ரத்தமாய் ஓடியது.

மறுநொடி... மரணப் பயத்தில் உறைந்து கிடந்த ரியானுக்கு, அந்த ஆழ்கடலின் பேராழமும், அதன் கொடூரச் சீற்றமும் மிகச் சாதாரணமாகத் தோன்றத் தொடங்கின. அவனது மூளை உத்தரவிடுவதற்கு முன்பே, நீச்சல் தெரியாத ரியானின் கைகளும் கால்களும், முற்பிறவியின் கடற்படைத் தளபதியான இளங்கோவின் லாவகத்தோடு தானாகவே தண்ணீருக்குள் செயல்படத் தொடங்கின!

விதியின் விளையாட்டால்,காத்தவராயனின் ஜீன் வரிசை (Gene sequence) இப்பிறவியில் சிற்பிகாவுக்கு மாறிப் போயிருந்தாலும், இளங்கோவாகப் பிறந்து ரியானாக வாழும் அவனது மனதில் இருந்த அதே இரும்பு போன்ற உறுதியும் வீரமும் துளிகூடக் குறையவில்லை.
இருண்ட கடலின் அடியில் மூழ்கிக் கொண்டிருந்த அவன் உடல், இப்போது ஒரு போர்க்கப்பலைப் போல விசை பெற்றது. வில்லிலிருந்து புறப்பட்ட கூர்மையான அம்பு போல, ஆழ்கடலின் இருட்டைக் கிழித்துக் கொண்டு செங்குத்தாக மேல்நோக்கி நீந்தினான்.

"சளக்...!" என்று கடலின் மேற்பரப்பை உடைத்துக் கொண்டு ரியானின் தலை மேலே வந்தது.
சுற்றியிருந்த பேய்க்காற்றின் வேகத்திற்கு நடுவே, தன் நுரையீரல்கள் நிறையக் காற்றை ஆழ்ந்து சுவாசித்தான். அவனது கண்களில் இருந்த பயம் மறைந்து, இப்போது ஒரு பேரரசனின் கம்பீரம் குடியேறியிருந்தது.

கரையில் தீப்பந்தங்களுடன் தங்களைக் கொல்லக் காத்திருக்கும் அந்தச் சென்டினல் பழங்குடி கூட்டமும், தன்னைத் தள்ளிவிட்டுப் போன இஷிதாவின் சதியும் அவனுக்கு இப்போது ஒரு பொருட்டாகவே தெரியவில்லை. தன்னை அச்சுறுத்திக் கொண்டிருந்த அதே ராட்சத அலைகளை, தன் வலிமையான தோள்களால் அனாயாசமாக வெட்டித் தள்ளி, ஒரு கடல் நண்டைப் போல லாவகமாக நீந்தத் தொடங்கினான் ரியான்.
முற்பிறவியின் சாபத்தை உடைத்து, தன் காதலி சிற்பிகாவை மீட்டெடுக்க, கடலையே தன் வசமாக்கிய சோழ தளபதியாக ரியான் இப்போது கரையை நோக்கி முன்னேறிக் கொண்டிருந்தான்!

கரையை நோக்கி அதிவேகமாக நீந்திக் கொண்டிருந்த ரியானின் கண்களில், கரையில் மரண வெறியுடன் தங்களை நோக்கி வில்லைக் குறிபார்த்துக் காத்துக் கொண்டிருந்த சென்டினல் தீவு வீரர்கள் தெரிந்தனர். ஆனால், முற்பிறவியின் வீர இளங்கோவாக உருவெடுத்திருந்த அவனது நெஞ்சில் இப்போது துளியும் பயம் வரவில்லை; மாறாக, நரம்புகளில் ரத்தம் போர்க்களத்து வீரியத்தோடு கொதித்துக் கொண்டிருந்தது.

நீந்திக் கொண்டே தன் பார்வையைப் பக்கவாட்டில் செலுத்தியவனுக்கு, அங்கே இரண்டு பிரம்மாண்டமான பாறைகளுக்கு நடுவே சிற்பிகாவும் அந்தப் பையனும் வந்த சிறிய மரப் படகு பத்திரமாக மிதந்து கொண்டிருப்பது தெரிந்தது. அதைப் பார்த்த மாத்திரத்தில்,"சிற்பிகா இந்தத் தீவுக்குள்தான் இருக்கிறாள்!"* என்ற எண்ணம் அவனுக்குள் அசாத்தியமான ஒரு புத்துணர்ச்சியைத் தந்தது. அவனது கைகளின் விசை கூடி, நீந்தும் வேகம் இருமடங்காக அதிகரித்தது.

கடல் நீரின் மேற்பரப்பில் ரியானின் தலை அசைவதைக் கண்டதும், கரையில் இருந்த சென்டினல் வீரர்கள் தங்களின் அம்பு வரிசையை இன்னும் தீவிரமாக்கினர். "சுவ்... சுவ்..." என்று அம்புகள் காற்றில் சீறி வந்தன. அப்போது, கடலில் குப்புறக் கவிழ்ந்து கிடந்த தன் சொந்தப் படகு அவனுக்கு அருகில் மிதந்து வர, சிறிதும் யோசிக்காமல் அந்தப் படகின் விளிம்பைப் பற்றிக் கொண்டே, அலைகளைக் கிழித்துக் கொண்டு கரையை நோக்கி முன்னேறினான்.

கரைக்கு மிக அருகே வந்த உடனே, அவனது கால்களில் தரை தட்டியது. கடல் நீர் இடுப்பளவுக்கு வந்த அந்த விநாடியில், தண்ணீருக்குள் கிடந்த தன் கனமான மரப் படகை அனாயாசமாக, professional போர்வீரனைப் போல அசுர பலத்துடன் மேலே தூக்கினான். அதைத் தனக்கு முன்னால் ஒரு பிரம்மாண்டமான கேடயமாக (Shield) வைத்துக் கொண்டு, அம்புகளின் வீச்சிலிருந்து தன்னைத் தற்காத்தபடி கரையை நோக்கி முன்னேறிப் பாய்ந்தான்.

அவனைக் கொன்று குவிக்கும் வெறியோடு, கரையில் இருந்த பழங்குடி வீரர்களும் ஆயுதங்களுடன் அவனை நோக்கி ஆக்ரோஷமாக முன்னேறி வந்தார்கள். அவர்கள் விட்ட கூர்மையான விஷ அம்புகள், ரியான் கையில் வைத்திருந்த மரப் படகின் பலகைகளை "டொக்... டொக்..." என்று பலமாகத் துளைத்தன. சில அம்புகள் படகைத் துளைத்துக் கொண்டு மறுபக்கம் வந்து, ரியானின் கண்களைக் குத்துவது போன்ற மிக நெருக்கமான தூரத்தில் வந்து நின்றன.



பழங்குடி வீரர்கள் தன்னை மிக நெருங்கி விட்டார்கள் என்பதை அவர்களின் காட்டுக்கூச்சலின் சத்தத்தில் இருந்தே உணர்ந்துகொண்டான் ரியான்.

அடுத்த நொடி, தன் கையில் இருந்த அந்தப் பிரம்மாண்டமான மரப் படகை அப்படியே தலைக்கு மேலே தூக்கி, தன் முன்னே ஓடி வந்த வீரர்கள் கூட்டத்தின் மீது அசுர வேகத்தில் வீசி எறிந்தான்! அந்தத் திடீர் தாக்குதலை எதிர்பாராத பழங்குடி வீரர்கள், படகின் வேகம் தாங்காமல் அடுத்தடுத்து நிலைகுலைந்து சரிந்து விழுந்தனர்.

அவர்கள் கீழே விழுந்த அதே மில்லி செகண்டில், ரியான் மின்னல் போலப் பாய்ந்து, கீழே கிடந்த வீரர்களிடம் இருந்த வில்லையும் அம்புப் பொதியையும் தன் கைகளில் பறித்துக் கொண்டான். சோழ நாட்டுத் தளபதியின் வில்வித்தை அவனது கைகளுக்குள் அனாயாசமாக வந்து உட்கார்ந்தது.

வில்லில் அம்பைப் பூட்டி, ஓடிக் கொண்டே மீதமிருந்த வீரர்கள் மீது தன் அதிரடியான பதில் தாக்குதலைத் தொடங்கினான்.
அவர்கள் விட்ட அம்புகள் இவனை நோக்கி நாலாபுறமிருந்தும் சீறி வர, கடற்படைத் தளபதியாகப் போர்க்களங்களைச் சந்தித்த இளங்கோவின் மூளை, அந்த அம்புகளின் வேகத்தையும் திசையையும் துல்லியமாகக் கணித்தது. அம்புகள் வரும் வேகத்திற்குத் தகுந்தபடி, தன் உடலின் வேகத்தை முன்னும் பின்னுமாகக் கூட்டியும் குறைத்தும், லாவகமாக வளைந்து நெளிந்து தப்பித்துக் கொண்டே, தன் கையில் இருந்த வில்லைக் கொண்டு துல்லியமாகப் பதில் தாக்குதல் தொடுத்தான் ரியான்.

"சுவிஷ்... சுவிஷ்..." என்று ரியானின் கைகளில் இருந்து புறப்பட்ட அம்புகள் இலக்கைத் தாக்க, ஒவ்வொரு வீரராகக் கடற்கரை மணலில் சரிந்து விழுந்தனர்.
முழு கூட்டமும் நிலைதடுமாறி நின்ற அந்த இடைவெளியைப் பயன்படுத்திய ரியான், கடற்கரையில் இருந்த ஒரு பெரிய பாறையின் மீது சிறுத்தையைப் போலக் கால்வைத்து, அங்கிருந்து ஒரே தாவாகப் பாய்ந்து, அடர்ந்த சென்டினல் தீவின் மரக்கூட்டங்களுக்கு நடுவே புகுந்து இருளுக்குள் மாயமாய் மறைந்தான்!

சற்று நேரத்திற்கு முன்பு, அந்தச் சென்டினல் தீவின் இன்னொரு மறைவான, இருள் சூழ்ந்த கரைப்பகுதியில் இஷிதா மிக லாவகமாகக் கரையேறியிருந்தாள். கடல் நீரின் குளிர்ச்சியும், சதியின் வெற்றியும் அவளது முகத்தில் ஒரு விசித்திரமான மினுமினுப்பைத் தந்திருந்தது.
அவள் கரையில் கால் வைத்த அடுத்த நொடி, அங்கே அடர்ந்த மரங்களின் நிழலில் மறைந்திருந்த அந்தச் சென்டினல் தீவுப் பையன் மெல்ல வெளியே வந்தான். அவனது கைகளில் ஆயுதங்கள் ஏதும் இல்லை; மாறாக, இஷிதாவைக் கண்டதும் அவனது முகத்தில் ஒரு நிம்மதியான புன்னகை அரும்பியது.

அவனைப் பார்த்ததும் இஷிதா தன் ஈரக் கூந்தலை பின்னுக்குத் தள்ளி, வஞ்சகம் நிறைந்த குரலில் பேசத் தொடங்கினாள்.
"சரியாக உன் ஆளுங்ககிட்ட தகவல் சொல்லி இருந்தே! இந்நேரம் அந்த ரியான் கடலின் மீது உயிரற்ற நிலையில் மிதந்து கொண்டு இருப்பான்," என்று கூறி வெறித்தனமாகச் சிரித்தாள்.

அவள் அப்படிச் சிரிக்கும் பொழுது, அருள்மொழியின் சாபத்தால் அவளுக்குக் கிடைத்திருந்த அந்த வசியப் பேரழகின் உச்சமாக, அவளது கன்னத்தில் ஒரு அழகான குழி விழுந்தது. அந்த நள்ளிரவு இருட்டிலும், தீப்பந்தங்களின் தூரத்து வெளிச்சத்திலும் மின்னிய அவளது கன்னக் குழியின் அழகில், அந்தத் தீவுப் பையன் ஒரு கணம் தன் நினவிழந்து, மெய்மறந்து மயங்கிப் போய் நின்றான்.

இருப்பினும் சட்டென்று தன்னைச் சுதாரித்துக் கொண்ட அவன், இஷிதாவை நோக்கிப் பெருமிதத்துடன் பார்த்தான்.
"இருந்தாலும் உன் ஐடியா சூப்பர் இஷிதா... ரியானை ஒரு இரையாகப் போட்டு, என் தீவு ஆளுங்களை மொத்தமாக அந்தக் கடற்கரை நோக்கித் திசை திருப்பி விட்டாய். அவர்கள் எல்லாரும் அவனை வேட்டையாடுவதில் பிசியாக இருக்கும் இந்த நேரத்துக்குள், நாம் யாருக்கும் தெரியாமல் காட்டுக்குள் சென்று அந்த ரகசியச் சியாமந்தக மாலையைக் கைப்பற்றப் போகிறோம். உன் திட்டம் உண்மையிலேயே பலே திட்டம்!" என்றான் அவளது தந்திர புத்தியை வியந்தபடி.

Super update nanba.. aanal kathaiyil sinnatha oru doubt Anu vin aathma thane time travel moolam kadantha kaalaththukku sendru ilangovidam intha unmaikalai sonnathu appo arulmoliyin saapam anuvukku thane ishithavukku Enna saabam?