♥️♥️⭐காத்தவராயன் மரணத்தில் மறையாதவன், அவள் அவன் மரணத்தையே வென்றவள்.❤️❤️⭐️

[Geneliarasigan]

Episode 178 continuation

நாகரிக மனிதர்கள் எவரும் இந்தத் தீவுக்குள் சட்டப்பூர்வமாக நுழையவில்லை என்றாலும், அவர்களின் அநாகரிகமான அடையாளங்கள் அந்தத் தீவின் கன்னித் தன்மையைக் கெடுத்துக் கொண்டு கரையில் சிதறிக் கிடப்பதை இஷிதா கவனித்தாள்.

பல நூறு மைல்களுக்கு அப்பால் இருக்கும் நகரங்களில் இருந்து மனிதர்கள் தூக்கி எறிந்த பிளாஸ்டிக் பாட்டில்கள், உடைந்த நைலான் மீன்பிடி வலைகள், பாலித்தீன் பைகள், மதுபானக் குப்பிகள் எனப் பல குப்பைகளைக் கடல் அலைகள் வஞ்சகமில்லாமல் அந்தச் சென்டினல் தீவின் தூய்மையான மணற்பரப்பில் கொண்டு வந்து ஒதுக்கியிருந்தன. இயற்கையின் மடியில் மனித நாகரிகம் உதிர்த்த எச்சங்களை ஒரு வக்கிரப் புன்னகையோடு பார்த்தபடியே, சியாமந்தக மாலை இருக்கும் இடத்தை நோக்கி இஷிதாவும் அந்தத் தீவுப் பையனும் நடக்கத் தொடங்கினர்.

அங்கே காட்டின் ஆழத்தில் அவர்கள் சியாமந்தக மாலையோடு சேர்த்து, முற்பிறவியின் சாபச் சுழற்சியில் சுழன்று கொண்டிருக்கும் சிற்பிகாவையும் எதிர்கொள்ளப் போகிறார்கள் என்பதை இஷிதா அப்போது அறிந்திருக்கவில்லை.

அந்தத் தீவுப் பையன் காட்டின் ஒரு அடர்ந்த திசையை நோக்கித் தன் கையை நீட்டினான்.
"அங்கேதான்... அந்தப் பாறைக்குகையின் உள்பகுதியில்தான் சிற்பிகாவும் இருக்கிறாள், நாம் தேடி வந்த சியாமந்தக மாலையும் இருக்கிறது. ஆனால், இந்த வழியே நேராகச் சென்றால் என் இனத்து மக்கள் நம்மைப் பார்த்துவிடுவார்கள். மாட்டி கொண்டால் இருவரையுமே உயிரோடு விட மாட்டார்கள்... அதனால் காட்டுக்குள் புகுந்து வேறு ஒரு ரகசிய வழி வழியாகத்தான் செல்ல வேண்டும்," என எச்சரித்தான்.

"சரி, சீக்கிரம் போவோம். விடிவதற்குள் மாலை என் கைக்கு வர வேண்டும்," என்று அவசரப்படுத்திய இஷிதா, அவனது காலடிகளைப் பின்தொடர்ந்து நடக்க ஆரம்பித்தாள்.

ஆனால், கடற்கரையின் மணற்பரப்பைத் தாண்டி, காட்டின் அடர்த்திக்குள் அவர்கள் உள்ளே நுழைய நுழைய, ஏதோ கால இயந்திரத்தில் ஏறிப் பல ஆயிரம் ஆண்டுகள் பின்னோக்கிச் சென்று, முற்றிலும் ஒரு வேறு உலகத்துக்குள் நுழைவது போல இருந்தது.

சூரிய வெளிச்சமே புக முடியாத அளவுக்கு ராட்சத மரங்களின் கிளைகளும், விசித்திரமான கொடிகளும் வானத்தை மறைத்திருந்தன. காட்டின் தரைப்பகுதி முழுவதும் பல நூற்றாண்டுகளாக மட்கிப் போன இலைகளாலும், விசித்திரமான காளான்களாலும் நிறைந்திருந்தது. காலடி எடுத்து வைக்கும் போதெல்லாம் "பல்ப்... சக்..." என்று பூமி புதைமணல் போல உள்வாங்கியது.

நாகரிக உலகில் மனிதர்கள் பார்த்திராத அசுர அளவிலான பூச்சிகளும், மரங்களின் மீது தவழும் விசித்திரமான நிறம் மாறும் ஊர்வனவற்றின் சத்தமும் அந்த இருட்டில் பயங்கர அதிர்வுகளை ஏற்படுத்தின. காட்டின் குளிர்ந்த காற்றுக்கு நடுவே, ஏதோ ஒரு விசித்திரமான மூலிகையின் வாசம் மனித மூளையை மயக்கத் தூண்டியது.
ஒவ்வொரு நொடியும் காட்டின் இருள் அவர்களை விழுங்கக் காத்திருப்பது போல இருந்தது. இஷிதா தன் கையில் இருந்த பையை இறுகப் பற்றிக் கொண்டு, பேராசையுடன் சியாமந்தக மாலையை நோக்கி முன்னேறினாள்.

காட்டின் இருள் இன்னும் அடர, இஷிதா தன் பையிலிருந்து அந்த அதிநவீன நைட் விஷன் (Night Vision) கண்ணாடியை எடுத்து அணிந்து கொண்டாள். அடுத்த நொடி, அவளது கண்ணாடியின் பச்சை நிற டிஜிட்டல் வெளிச்சத்தில், அந்தச் சென்டினல் தீவின் மறைக்கப்பட்ட விசித்திர அதிசயங்கள் அனைத்தும் அப்பட்டமாக அவளுக்கு முன்னால் விரிந்தன!

நாகரிக உலக விஞ்ஞானிகள் எவருமே கால்வைத்திராத அந்த அடர்ந்த காடு, அவளுக்கு ஒரு விசித்திரமான மாயாஜால உலகத்தைப் போலக் காட்சியளித்தது.

நைட் விஷன் கண்ணாடியின் தேவையே இல்லாத அளவுக்கு, காட்டின் ஒரு குறிப்பிட்ட பகுதிக்கு மேல் ஒரு விசித்திரமான இயற்கை வெளிச்சம் பரவத் தொடங்கியது.

மரங்களின் தடித்த வேர்களிலும், மட்கிப் போன இலைகளுக்கு நடுவிலும் நியோன் பச்சை மற்றும் நீல நிறத்தில் ஒளிரும் விசித்திரமான காளான்கள் (Bioluminescent Fungi) கூட்டம் கூட்டமாக முளைத்திருந்தன. அந்த இருண்ட காட்டில், அவை மட்டுமே இயற்கையான விளக்குகளைப் போல ஒளிர்ந்தன.

அந்த வெளிச்சத்தில், காற்றில் மிதந்து கொண்டிருந்த ஒருவகை விசித்திரமான காட்டு மின்மினிப் பூச்சிகள் இஷிதாவைச் சுற்றி வலம் வந்தன. அவை சாதாரண மின்மினிகளைப் போலப் புள்ளியாக ஒளிராமல், காற்றில் நகரும் போது ஒரு மெல்லிய ஒளிக்கோட்டை (Light trails) இழுத்துச் சென்றது போல விசித்திரமாகத் தெரிந்தது.

விசித்திரக் கொடிகளும்
சுற்றிலும் இருந்த மரங்கள் ஒவ்வொன்றும் பத்து ஆட்கள் கைகோர்த்துக் கட்டிப்பிடித்தாலும் அடங்காத அளவுக்குப் பிரம்மாண்டமான சுற்றளவோடு நின்றன. பல நூறு ஆண்டுகளைக் கடந்த அந்த மரங்களின் கிளைகள், வானத்தையே பார்க்க முடியாதபடி ஒன்றை ஒன்று பின்னிப் பிணைந்து ஒரு கூரையைப் போல மூடியிருந்தன.

அந்த மரங்களிலிருந்து தொங்கிய தடித்த விசித்திரக் கொடிகள், சாதாரணக் கொடிகளைப் போல இல்லாமல், ஏதோ பெரிய ராட்சதப் பாம்புகள் மரத்திலிருந்து தலைகீழாகத் தொங்குவதைப் போன்ற மாயையை ஏற்படுத்தின. காற்றில் அந்தப் பாசி படர்ந்த கொடிகள் அசைந்த போது, இஷிதா ஒரு கணம் திடுக்கிட்டுத் தன் கையில் இருந்த துப்பாக்கியைப் பற்றிக் கொண்டாள்.

அவர்கள் ஒரு சதுப்புநிலப் பகுதி போன்ற இடத்தைக் கடக்கும் போது, இஷிதா ஆச்சரியத்தின் உச்சத்துக்கே சென்றாள். அங்கே மனித உயரத்திற்கு மேலே வளர்ந்திருந்த விசித்திரமான பெரணித் தாவரங்களும் (Giant Ferns), இலைகளே இல்லாத விசித்திரமான முள் செடிகளும் நின்றன.

நாகரிக உலகில் பல லட்சம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, டைனோசர்கள் வாழ்ந்த காலத்தில் இருந்ததாகப் புத்தகங்களில் கூறப்படும் அதே வரலாற்றுக்கு முந்தைய காலத்துத் தாவரங்கள் (Prehistoric Flora), இந்தச் சென்டினல் தீவுக்குள் இன்னும் அழியாமல் அப்படியே வாழ்ந்து கொண்டிருப்பதை அவளது கண்கள் கண்டறிந்தன.

அவள் சுற்றிலும் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டே ஒரு அடி எடுத்து வைக்க முயன்றபோது, அவளது நைட் விஷன் கண்ணாடியின் லென்ஸிற்குள் ஒரு விசித்திரமான அசைவு தெரிந்தது. சட்டென்று தன் பார்வையை அங்கே குவித்து உறைந்து போனாள் இஷிதா! அவளுக்கு மிக அருகில், ஒரு மரத்தின் தடித்த கிளையைச் சுற்றிக் கொண்டு, இந்த உலகிலேயே மிக அரிதான ஒரு நச்சுப்பாம்பு அசைவற்று அமர்ந்திருந்தது.
பிரேசில் காடுகளின் மரணத் தூதுவன்.

நாகரிக உலகின் கூற்றுப்படி, இந்த பூமியில் மனிதர்களே கால்வைக்க அஞ்சும் பிரேசில் நாட்டின் ஒரு தீவில் (Ilha da Queimada Grande) மட்டுமே வாழக்கூடிய, உலகிலேயே மிக கொடூரமான விஷம் கொண்ட பாம்பு வகை இது! பிரேசில் காடுகளில் மட்டுமே இருக்கும் இந்த மரணத் தூதுவன், இந்த சென்டினல் தீவின் அடர்ந்த காட்டுக்குள் எப்படி வந்தது என்பது இயற்கையின் ஒரு தீராத ரகசியம்.

நைட் விஷன் வெளிச்சத்தில், அந்தப் பாம்பின் உடல் முழுவதும் தங்கம் உருகி வழிந்தது போன்ற ஒரு விசித்திரமான மஞ்சள் நிறப் பேரொளியோடு மின்னியது. அதன் முக்கோண வடிவத் தலையும், காற்றில் அது லேசாகத் தன் பிளவுபட்ட நாக்கை வெளியே நீட்டிச் சுழற்றிய அழகும், பார்ப்பதற்கே ஒரு பயங்கரமான பேரழகாக இருந்தது. அதன் ஒரு சொட்டு விஷம், அடுத்த சில நிமிடங்களில் மனித உடலின் சதைகளையே உருக வைத்து, ரத்தத்தை உரையச் செய்து மரணத்தைத் தந்துவிடும்.

பாம்பைப் பார்த்ததும் இஷிதா பயப்படாமல், வக்கிரமாக ஒரு புன்னகையை உதிர்த்தாள். "அழகானவை எல்லாமே ஆபத்தானவைதான்... என்னைப்போல!" என்று தனக்குள்ளேயே நினைத்துக் கொண்டாள்.

ஆனால், அவளுக்குப் பின்னால் வந்த அந்தச் சென்டினல் தீவுப் பையன், அந்தப் பாம்பைக் கண்டதும் பயபக்தியோடு தன் கைகளைக் கூப்பி வணங்கினான். பின்னர் இஷிதாவின் கையைப் பற்றி இழுத்து, அந்தப் பாம்பின் பின்னாலிருக்கும் ஒரு கொடூரமான பாரம்பரியத்தை விவரித்தான்.

"இஷிதா, பார்த்து! அந்தப் பாம்பின் அருகில் சென்றுவிடாதே. இதன் விஷம் எவ்வளவு கொடூரமானது தெரியுமா? எங்கள் தீவின் சட்டப்படி, இந்தப் பாம்பின் விஷத்தை எடுத்து அம்பின் முனையில் தடவிப் பயன்படுத்த எங்கள் பழங்குடி இனத்தின் தலைவனுக்கும்... அப்புறம் எங்கள் இனத்தில் நடக்கும் மிகக் கொடூரமான 'குருதி கபாலப் போட்டியில்' (Blood Skull Tournament) வென்ற எனக்கு மட்டுமே அனுமதி உள்ளது. வேறு யாராவது இந்த விஷத்தைத் தொட்டால் கூட மரண தண்டனைதான்!" என்று பெருமையோடும் எச்சரிக்கையோடும் கூறினான்.

அவன் பேசியதைக் கேட்டு இஷிதாவின் கண்கள் சியாமந்தக மாலையின் மீதான பேராசையில் இன்னும் விரிந்தன. "உன் வீரத்தைக் குகைக்குள் காட்டலாம்... இப்போ வா போகலாம்," என்று கூறிவிட்டு, அந்தப் பாம்பைக் கடந்து சியாமந்தக மாலை இருக்கும் பாறைக் குகையை நோக்கி அவள் தன் அடியை எடுத்து வைத்தாள்.

ஒரு குறிப்பிட்ட அடர்ந்த மரக் கூட்டத்தின் அருகே வந்ததும் அந்தச் சென்டினல் காட்டுவாசிப் பையன் சட்டென்று தன் கையை நீட்டி இஷிதாவின் வழியை மறித்து நிறுத்தினான்.

திடீரென அவன் தடுத்ததும் இஷிதா தன் நைட் விஷன் கண்ணாடியைச் சற்றே மேலே தூக்கி, பேராசை மின்னும் கண்களோடு அவனைக் கூர்ந்து நோக்கினாள்.

"ஏன் நிறுத்தினாய்? என்ன... சியாமந்தக மாலை வைத்திருக்கும் ரகசிய இடம் வந்துவிட்டதா?" என்று அவசரமும் பதற்றமும் கலந்த குரலில் கேட்டாள்.
அவளது கேள்வியைக் கேட்டு அந்தப் பையன் வக்கிரமாகப் புன்னகைத்தான். அவனது கண்கள் காட்டின் அதிசயங்களை விடுத்து, இஷிதாவின் வசிய உடலின் மீதும் அவளது கன்னக் குழியின் மீதும் அலைபாய்ந்தன.

"இல்லை இஷிதா... நாம் சியாமந்தக மாலை இருக்கும் அந்தப் பாறைக் குகைக்கு மிக அருகில் வந்துவிட்டோம். இன்னும் சில அடிகள்தான் பாக்கி. ஆனால், அந்த மாலை இருக்கும் இடத்திற்குள் நுழைவதற்கு முன்னால், நீ எனக்கு ஒரு வாக்குறுதி கொடுத்திருந்தாய்... நினைவிருக்கிறதா?" என்று அவன் குரலைத் தாழ்த்திக் கேட்டான்.

இஷிதா சற்றே முகம் சுளிக்க, அவன் அவளது நெருங்கி வந்து பேசத் தொடங்கினான்.

"அந்த மாலையை எடுக்க நான் உனக்கு உதவினால், உன்னை எனக்குத் தருவதாகச் சொல்லி இருந்தாய். அந்த மாலையைத் தொட்ட பிறகு என் இனம் என்னை உயிரோடு விடுமா என்று தெரியாது. அதனால், நீ தருவதாகச் சொன்ன உன்னை... இங்கேயே, இப்பொழுதே எனக்குத் தர வேண்டும். அதற்குப் பிறகுதான் நான் உன்னை அந்த மாலை இருக்கும் இடத்திற்கு அழைத்துச் செல்வேன்!" என்று தன் காட்டுமிராண்டித்தனமான காம வெறியை வெளிப்படுத்தினான்.

இஷிதா நிலைமையை யோசித்தாள். சியாமந்தக மாலை அவளது கைக்கெட்டும் தூரத்தில் இருக்கிறது. இந்த நேரத்தில் இவனைப் பகைத்துக் கொண்டால் மாலை கை நழுவிவிடும்.

தன் முகத்தில் ஒரு போலிப் புன்னகையை வரவழைத்துக் கொண்டு, அவனது மார்பில் தன் கைகளை மெல்ல வைத்தாள்.

"இவ்வளவுதானே... அந்தச் சியாமந்தக மாலையை நம் கைகளில் எடுத்த அடுத்த கணமே, நான் என்னை முழுமையாக உனக்குத் தருகிறேன். அதுவரை கொஞ்சம் பொறுத்துக் கொள்ளக் கூடாதா?" என்று தன் வசியக் குரலால் அவனது காமத்தைத் தூண்டினாள்.
ஆனால், குருதி கபாலப் போட்டியில் வென்ற அந்த வீரனுக்கு இஷிதாவின் பேச்சைக் கேட்டு மேலும் வெறிதான் அதிகமானது. "மாலையை எடுத்த பிறகு உன்னை நான் நம்பத் தயாராக இல்லை!" என்பது போல, அவன் சட்டென்று தன் பலமிக்க கரங்களால் இஷிதாவைத் தன் மார்போடு சேர்த்து இறுக்கிக் கட்டி அணைத்தான்.

அவள் சுதாரிப்பதற்குள், அவளது வசிய முகத்தைத் தன் கைகளில் ஏந்தி, அவளது சிவந்த இதழ்களைத் தன் உதடுகளால் கவ்வி ஆக்ரோஷமாக முத்தமிடத் தொடங்கினான்.

இஷிதா அவனது அணைப்பிற்குள் சிக்கி, தன் காரியம் நிறைவேற வேண்டுமே என்ற ஆத்திரத்தோடும் தவிப்போடும் அவனுக்குப் பலவந்தமாகக் கட்டுப்பட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.

அவர்கள் இருவரும் அந்த ஒளிரும் காளான்களின் வெளிச்சத்தில் காமப் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டிருந்த அதே விநாடியில்.....