[Manmadhaa]

அத்தியாயம் - 16





வழக்கமான இவர்களுடைய இயல்பு வாழ்க்கை தொடர்ந்து வந்தது...அவ்வப்போது வந்து செல்லும் சந்தியாவின் தாய் மரகதம் வீட்டிற்கு வந்திருந்தாள்....இயல்பான சம்பாஷைனைகளுக்கிடேயே....இந்த முறையும் மரகதம் தன் மகளின் உடல் மாற்றங்களைப் கவனித்து அதைப்பற்றி பேசத்தவறவில்லை...



மரகதம் : எத்தனை முறைதான் நான் சொன்னாலும் நீ கேக்குறதில்ல...இந்த வீட்ல மஞ்சள்னு ஒன்னு இருக்கா இல்லையா.....???



சந்தியா : ஏம்மா அப்டி சொல்ற...? 



மரகதம் : ம்ம்...போனவாட்டி வந்தப்பவே சொன்னேன்....மறந்துட்டியா....?



அப்போதுதான் சந்தியாவுக்கு நியாபகம் வந்தது. அவள் தன் உடலில் கழுத்துப்பகுதியில் கீழ் உள்ள காயங்களை பார்த்து அப்படி சொல்கிறாள் என்று....அவளுக்கு வெட்கம் பிடுங்கி தின்றது...



மரகதம் : ஏதோ நீ வீட்ல இருக்கறவங்கறதால பரவால்ல...இதே வெளிய போய் வர்ற பொண்ணா இருந்தா என்ன பண்றது...?



சந்தியா : சரிம்மா...இனி பாத்துக்கறேன்....



மரகதம் : எப்படியோ எனக்கு இன்னொரு பேரனோ பேத்தியோ சீக்கிரம் வந்தா சரி...



சந்தியா : ம்ம்ம்....



அன்று மதியமே மஞ்சள் தேய்த்து குளிக்க வேண்டும் என்று சந்தியா நினைத்தாள். போனமுறை வந்த போதும் தன் அம்மா தன் உடலில் உள்ள கீறல்களைப் கவனித்துக் குறிப்பிட்டாள்....அது ரங்கநாதனால் உருவானது....இந்த முறையும் கவனித்து விட்டாள்....ஆனால் இது கந்தசாமி பெரியவரால் அவர் கடித்ததால் உருவானது....இதையெல்லாம் தன் தாயிடம் தான் கூறவா முடியும் என்று சந்தியா தனக்குத் தானே சிரித்துக் கொண்டாள்...



"தன்னுடைய கணவன் அல்லாமல் கணவனின் சம்மதத்தோடு மேலும் இரண்டு பேருக்கு தான் முந்தி விரித்திருக்கிறேன் என்றும், அதுவும் அவர்கள் அப்பா வயதுடையவர்கள் என்றும் தன் அம்மாவுக்கு தெரியுமா என்ன.." என்று சந்தியா நினைத்தாள். இந்த ரகசிய உறவுகள் அவளை மயிரக்கூச்சரியச் செய்தன....



அன்று மாலை மரகதம் கிளம்பவும் குமார் வீட்டுக்குள் வரவும் சரியாக இருந்தது. குமாரை மரியாதையாக விசாரித்து விட்டு மரகதம் கிளம்பினாள். கிளம்பும் முன் இரண்டு பேரையும் பார்த்து ஒன்றை சொன்னாள்...



மரகதம் : எப்படியோ அடுத்த வருசம் இன்னொரு பேரனோ பேத்தியோ என் கைல கொடுத்துடுங்க....



என்று சொல்ல...குமாரும் சந்தியாவும் சரி என்பது போல புன்னகைத்தனர்...மரகதம் அங்கிருந்து கிளம்பினாள்...



அன்று வெள்ளிக்கிழமையானதால் இருவரும் ப்ரெஷ் ஆகிவிட்டு காரில் கோயிலுக்கு புறப்பட்டனர்...கோயிலை அடைந்ததும் இருவரும் இறங்கி நடக்க...குமார் சந்தியாவை கவனித்தான்...அவள் பார்வை எங்கு செல்கிறது என்று...ஆனால் அவள் எங்குமே பார்க்காமல் கோவிலுக்குள் நடந்தாள்...உடன் குமாரும் சென்றான்.







 கோவிலுக்குள் கடவுளை வணங்கிவிட்டு அங்கே அர்ச்சகர் கொடுத்த குங்குமத்தை சந்தியா தன் கணவன் குமாரிடம் நீட்ட....அவன் புரிந்து கொண்டு அதை எடுத்து அவள் நெற்றி வகிட்டிலும் நெற்றியிலும் இட்டு விட்டான். அரை மணி நேரம் உள்ளே தரிசனம் செய்து இருந்து விட்டு, பின்பு கோவிலுக்கு வெளியே வந்து அங்கிருக்கும் இல்லாதவர்களுக்கு வழக்கம்போல தர்மம் செய்தனர்.



இப்போது குமார் சந்தியாவை கவனித்தான்...அவள் கண்கள் இங்கும் அங்கும் அலைந்தன...அவனுக்கு புரிந்தது அவள் யாரைத் தேடுகிறாள் என்று...இவனுக்கு புரிந்ததால் அவள் கையை பிடித்து சற்று தூரமாக அழைத்துச் சென்றான்...அது ரங்கநாதன் இருக்கும் அந்த மரத்தடி...தூரத்தில் வரும்போதே ரங்கநாதன் இவர்களை கவனித்து விட்டான்.



ரங்கநாதன் : வாங்க தம்பி...நல்லாருக்கீங்களா....?


குமார் : ம்ம்....நீங்க...?


ரங்கநாதன் : நல்லாருக்கேன் தம்பி...



சந்தியாவால் எதுவும் பேச முடியவில்லை...தன்னை ஆண்டு அனுபவித்த ஒரு நபர் இப்படி பொதுவெளியில் அவரை சந்திக்கும்போது அவளால் கூச்சப்படாமல் இருக்க முடியவில்லை...முகம் முழுவதும் வெட்கத்தில் சிவந்து போனது....ரங்கநாதனைப் பார்த்து மெல்ல புன்னகைத்து மட்டும் வைத்தாள்...அதில் மரியாதையும் இருந்தது...அவளை தன் ஆண்மையால் திணரடித்தவர் அல்லவா....



ரங்கநாதன் ஒரு தெய்வத்தைப் பார்ப்பது போல சந்தியாவை பார்த்தார்...தன் உணர்ச்சிகளுக்கு அவள் தன்னையே தீணியாகக் கொடுத்தவள் அல்லவா...அந்த அன்பு அவனை அவள் மீது அளப்பரிய மரியாதையை உருவாக்கி வைத்திருந்தது...



இவர்கள் இருவருடைய இந்த ஊமை சம்பாஷைனைகளை குமார் பார்த்து கவனித்துக் கொண்டிருந்தான்...


அப்போது சந்தியா கையில் உள்ள எலுமிச்சம்பழம் கீழே விழ....அதை எடுக்க அவள் குனிந்தாள்...அவள் குனிந்த போது...அவளுடைய மேல் மார்புகள் பிதுங்கி பிளவுகளோடு இரண்டுக்கும் இடையே பள்ளம் தெரிய ரங்கநாதனுக்கு தரிசனம் கிடைத்தது....



ரங்கநாதனின் கண்கள் ஆவலாக அதைக் கண்டன....ரங்கநாதன் அதைக் கவனிக்கிறார் என்பது சந்தியா உணர்ந்தாள்....பழத்தை எடுத்துக் கொண்டு தலையை நிமிர்த்தியவள் ரங்கநாதனை கண்ணோடு கண் பார்க்க...ரங்கநாதனும் அவளது முலாம்பழங்களை விட்டு அவளது கண்களை நோக்கி பார்த்தார்....இருவர் கண்களும் மோத சந்தியாவுக்கு வெட்கம் வர எழுந்து நின்றாள்...



குமார் "சரி கெளம்பலாம்" என்று சொல்லி ஐநூறு ரூபாயை எடுத்து ரங்கநாதனின் கைகளில் கொடுக்க...சந்தியா கெளம்பறோம் என்று சைகையில் தலையாட்ட....ரங்கநாதனும் அவர்களுக்கு விடை கொடுத்தார்...



காரில் வரும் வழியில்....சந்தியா குமாரை நேரே பார்க்க மிகவும் கூச்சப்பட்டாள்...



குமார் : சந்தியா....


சந்தியா : ம்ம்...


குமார் : எலுமிச்சம்பழத்த வேணும்னே தானே கீழ போட்ட....???


என்று கேட்க...


சந்தியா தன் முலங்கையால் குமாரின் இடுப்பை இடித்து மூஞ்சை சுருக்கி காட்டினாள்....குமார் நமட்டு புன்னகையோடு அவளைப் பார்த்து விட்டு தொடர்ந்து காரை ஓட்டினான்...



இருவரும் ஹோட்டலில் சாப்பிட்டுவிட்டு குமார் மேலும் ஒன்றை பார்சலாக வாங்கிக் கொள்ள....இருவரும் காரில் ஏறினார்கள்....கார் புறப்பட்டது....



சந்தியா : எதுக்கு பார்சல்...??


குமார் : சொல்றேன்.....



என்று சொல்ல....கார் செல்லும் வழியை வைத்து அது எங்கு செல்கிறது என்று சந்தியாவுக்கு புரிந்தது...



கார் நேராக கந்தசாமி இருக்கும் குடிலை நோக்கி சென்று அங்கு ரோட்டில் நின்றது....



தன் குடிலின் முன்னே ரோட்டில் கார் நிற்பதை பார்த்ததும் உள்ளே இருந்த கந்தசாமி பெரியவருக்கு புரிந்தது..அது இவர்களுடைய வண்டி என்று, உடனே உள்ளே இருந்து வெளியே வந்தார்....



குமார் காரின் ஜன்னலை இறக்கி...அந்த உணவுப் பார்சலை அவரை நோக்கி நீட்டினான்...அவரும் அதை வாங்கிக் கொண்டார்...ரொம்ப நன்றிங்க என்று அவர் சொல்ல...அவரது கண்கள் சந்தியாவை பார்த்தது...சந்தியாவும் அவரைப் பார்த்தாள்....ஆனால் உடனே தலையைக் குனிந்து கொண்டாள்...



தன்னை இரக்கமின்றி ஏறி அனுபவித்த...தான் வாய் வைத்து சுவைத்த அவரது ஆண்மை அவள் கண்முன்னே வந்து போனது தான் அதற்கு காரணம்...பிறகு மீண்டும் மெல்ல தலை நிமிர்ந்து அவரைப் பார்த்தாள்...ஆனால் தற்போது கந்தசாமி இருவரையும் ஒரு சேரப் பார்த்தார்...மீண்டும் குமார் கெளம்பலாம் என்று சொல்ல கார் புறப்பட்டு வீடு நோக்கிச் சென்றது...


வரும் வழியில்....


குமார் : சந்தியா...


சந்தியா : கோயில்ல இருந்து வெளிய வந்ததும் உன் கண்ணு ரங்கநாதன தேடுச்சில்ல....??


சந்தியா பதில் சொல்லாமல் அமைதியாக இருந்தாள்...


குமார் : ஏய்...நான் அதைக் கேக்கல...ஆனா கோயிலுக்குள்ள போகும்போது நீ அவரை சட்ட பண்ணவே இல்ல....??? அதான் கேட்டேன்...


சந்தியா : என்னங்க...கோயிலுக்கு போறது கடவுளப் பார்க்க...மனச ஒருநிலைப் படுத்தி அங்க இருக்கறப்போ தான் நமக்கு அந்த உணர்வும் சக்தியும் அங்க நமக்கு கெடைக்கும்....அப்போ வேற எந்த சிந்தனையும் இருக்காதுங்க...அப்படி இருந்தா கோயிலுக்கு போகாமலே இருக்கலாம்...



தன் மனைவி எவ்வளவு சரியாக கடவுள் வழிபாட்டை புரிந்து வைத்திருக்கிறாள் என்று குமார் பெருமைப்பட்டான்...அவளை தன்னோடு அணைத்துக் கொண்டான்...கார் அவர்களுடைய வீட்டை அடைந்தது....



அன்று இரவு சந்தியாவுக்கு மாதவிடாய் ஏற்பட்டது...அடுத்த மூன்று நாட்களும் இளநீர் வாங்கிக் கொடுப்பது அவளுக்கு ஆதரவான விசயங்களை செய்வது என்று அவளை நன்றாகப் பார்த்துக் கொண்டான் குமார். தன் கணவனின் இந்த அன்யோன்யமான காதலில் சந்தியா அவனது அடிமையாக மாறிப்போனாள்...



அவன் தொழில் விசயமாக வெளியே செல்ல வேண்டி இருந்தது அதைக் கொஞ்சம் தள்ளிப் போட்டான்...நான்கு நாட்கள் கடந்ததும் அவளை அவளது அம்மா வீட்டிற்கு அனுப்பி விட்டு அவன் வெளியூர் சென்றான்....அடுத்த ஒன்பது நாட்கள் அவன் ஊரில் இல்லை....






தர்மம் தொடரும்...