Incest Reels கதைகள் - கறுப்பு பக்கங்கள் - உங்கள் அனுபவங்கள் பதிவிடுங்கள்

[auntyworld]

காமாட்சி மாமி 6

ஸ்கூட்டரின் வேகம் படிப்படியாகக் குறையக் குறைய, எங்களது இலக்கான அந்த மெட்ராஸ் நகரத்து முக்கிய பஸ் ஸ்டாப் கண்முன்னே விரிந்தது. மதிய நேரத்து உச்சி வெயிலின் தகிப்பில், அந்தப் பஸ் ஸ்டாப் சற்றே வெறிச்சோடிப் போயிருந்தது. இரும்புத் தூண்களால் ஆன அந்த நிழற்குடையின் கீழ், பஸ்களுக்காகக் காத்துக்கொண்டு ஒரு சில பயணிகள் மட்டுமே அங்கும் இங்குமாக நின்று கொண்டிருந்தனர்.

வண்டியை ஒரு புளிய மரத்து நிழலின் ஓரமாகக் கொண்டு வந்து நிறுத்திவிட்டு, இன்ஜினை ஆஃப் செய்தேன். வண்டியின் சத்தம் அடங்கிய அந்த அடுத்த கணமே, எங்களுக்குள் மீண்டும் அதே பாரமான, மூச்சு முட்ட வைக்கும் மௌனம் வந்து குடியேறியது.


வண்டியின் பின்சீட்டை விட்டு மெல்ல இறங்கிய காமாக்ஷி மாமி, தன் கைகளில் இருந்த வங்கிப் பையைத் தன் நெஞ்சோடு சேர்த்து இன்னும் இறுக்கமாகக் கட்டியணைத்துக் கொண்டாள். அவளது முகம் முழுவதும் ஒரு விசித்திரமான எமோஷனல் மயக்கமும், அதே சமயம் 4 மணிக்கு வந்துவிடும் தன் ஆத்துக்காரரைப் பற்றிய பயமும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக "தன் விவேக்" இன்னும் சில நாட்களில் தன்னை விட்டு முற்றிலும் பிரியப் போகிறான் என்ற அந்தப் பிரிவின் ஏக்கமும் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது. அவளது நெற்றியின் பெரிய குங்குமப் பொட்டு வியர்வையில் லேசாகக் கரைந்து, அவளது மாநிறக் கன்னங்களின் சிவப்போடு கலந்து, அவளுக்கு ஒரு அலாதியான, முதிர்ந்த காமக் கவர்ச்சியைக் கொடுத்திருந்தது.

நான் வண்டியிலேயே அமர்ந்து கொண்டு, கைப்பிடியை இறுக்கமாகப் பற்றியபடி அவளது அந்த ஆழமான, கனிந்த கண்களை நேராகப் பார்த்தேன். என் தொண்டைக்குள் காய்ந்திருந்த எச்சிலை விழுங்கிவிட்டு, எனக்குள் இருந்த மொத்த வாலிபத் தைரியத்தையும் திரட்டி, மிகவும் அழுத்தமான குரலில் அந்த நேரடிக் கேள்வியைக் கேட்டேன்:

இப்ப ஹோட்டல்ல வச்சு என் கைல முத்தம் கொடுத்தேளே... அதுக்கு என்ன அர்த்தம் மாமி?"
என் கேள்வியைக் கேட்டதும் அவளது உடல் லேசாக நடுங்கியது. அவளது மார்பகங்கள் அந்தப் பதற்றத்தில் வேகமாக ஏறி இறங்கின. தன் சிவந்த இதழ்களைக் கடித்துக்கொண்டு, நெற்றியின் குங்குமப் பொட்டை லேசாகத் தொட்டுச் சரிசெய்து கொண்டவள், "அதெல்லாம் ஒன்னுமில்லைடா விவேக்... ஜஸ்ட் ஏதோ ஒரு எமோஷன்ல பண்ணிட்டேன். நீ அதை பெருசா எடுத்துக்காதே" என்று மழுப்பலாகப் பதில் சொன்னாள். ஆனால் அவளது விழிகள் அந்தப் பதிலை ஒத்துக் கொள்ளவில்லை.

அந்த ஆழமான விழிகளுக்குள் விவேக் என்ற 22 வயது இளைஞனுக்காக அவள் தன் அக்ரஹாரத்து மௌனத்தைக் கலைத்துச் சேமித்து வைத்திருந்த அத்தனை காதலும், அடக்கப்பட்ட காமமும் திரண்டு நின்றிருந்தன.


அவள் பஸ் ஸ்டாப்பைச் சுற்றிலும் ஒருமுறை திருட்டுத்தனமாகப் பார்த்தாள். பயணிகள் யாரும் எங்களைக் கவனிக்கவில்லை, அவர்கள் தூரத்தில் நின்று கொண்டிருந்தனர். பஸ் வருவதற்கு இன்னும் சில நிமிடங்கள் ஆகும் போலத் தெரிந்தது. சட்டென்று பஸ் ஸ்டாப்பிற்குச் சற்று தள்ளி, அடர்ந்த மரங்களும், குளு குளுவென்ற புதர்களும் நிறைந்து, பார்ப்பதற்கே ஒரு ரகசியத் தனிமையைக் கொடுப்பது போல இருந்த ஒரு பழைய மாநகராட்சிப் பூங்காவை (Corporation Park) அவள் கவனித்தாள். மதிய நேரத்தில் அங்கே எவருமே இல்லை.

என் முகத்தை ஏறிட்டுப் பார்த்தவள், தன் அசல் பிராமண பாஷையில் மெதுவான, குழைந்த குரலில் கேட்டாள்:
*விவேக்... பஸ் வர்றதுக்கு இன்னும் கொஞ்சம் நாழியாகும் போல இருக்குடா. அந்தப் பூங்கா ரொம்ப அமைதியா, யாரும் இல்லாம நன்னா குளு குளுன்னு இருக்கு (The park looks groovy). நாம அங்க போய் ஒரு ரெண்டு நிமிஷம் நிழல்ல நின்னு பேசிண்டு இருக்கலாமாடா?
அவளது அந்தக் கேள்வியில் இருந்த தேடலும், அவளது அந்த எடுப்பான இடுப்பு மடிப்புகளின் அசைவும் எனக்குள் இருந்த வாலிப ரத்தத்தை மீண்டும் சுண்டியிழுத்தது. அவளது சம்மதத்திற்காகவே அத்தனை நேரமும் காத்துக்கொண்டிருந்தவன்போல, "சரி வாங்க மாமி, போலாம்..." என்று சொல்லிவிட்டு வண்டியை லாக் செய்தேன். அவளது பட்டுப் புடவையின் முந்தானை காற்றில் லேசாக அசைந்து என் தோலில் பட, அவளைத் தொடர்ந்து அந்த அமைதியான, தனிமை நிறைந்த பூங்காவை நோக்கி என் காலடிகளை அவசர அவசரமாக எடுத்து வைத்தேன்.