Incest Reels கதைகள் - கறுப்பு பக்கங்கள் - உங்கள் அனுபவங்கள் பதிவிடுங்கள்

[auntyworld]

காமாட்சி மாமி 2


அவளோட வேலையைக் காப்பாத்தின அப்புறமா, காமாக்ஷி மாமிக்கு என் மேல இருந்த மரியாதையும் பிரியமும் எப்டி வளர்ந்ததுன்னு வார்த்தையால சொல்ல முடியாது. ஆனா, அவளோட ஆத்துச் (வீட்டு) சூழ்நிலை அத்தனை கடுமையானது. ரொம்பப் பாரம்பரியமான, மடி-ஆசாரம் பாக்குற அக்ரஹாரத்துக் குடும்பம் அவாளுது. "தப்பா எடுத்துக்காதடா விவேக்... எங்க ஆத்துல விடியக்கால வெளக்க வெச்சதுல இருந்து ராத்திரி படுக்கப் போற வரைக்கும் ஏகப்பட்ட ஆசாரக் கட்டுப்பாடுகள். யாராவது ஒருத்தர் நம்மள வெளியில ஒன்னா பாத்துட்டா கூட, அக்ரஹாரத்துல இருக்கிறவா எல்லாரும் ஏதேதோ பேசிண்டு போவா... லோகத்துக்குப் பயந்துதான் வாழ வேண்டியிருக்கு. அதான் வங்கியோட மத்த மீட்டிங், டிரைனிங் செஷன்ல எல்லாம் நான் உங்கிட்ட ஜாஸ்தி பேசாம தள்ளி நிக்கிறேன்" அப்படின்னு ரொம்ப ஓப்பனாவே என்கிட்ட சொல்லிட்டா.

நான் எத்தனையோ தடவை, "மாமி, அப்படியே பக்கத்துல இருக்கிற ஹோட்டலுக்குப் போய் ஒரு காபியோ இல்ல டிஃபனோ சாப்பிடலாமா?"-னு கூப்பிட்டதுண்டு. ஆனா, அவ "ஐயோ, அதெல்லாம் வேண்டாம்டா விவேக், யாராவது பாத்தா தப்பாயிடும்" அப்படின்னு பதறிண்டு மறுத்துடுவா. அவ வீட்டைக் கண்டுபிடிச்சுப் போறது எனக்கு ஒன்னும் அவ்ளோ பெரிய காரியம் கிடையாது, ஆனா அவளோட கண்ணியத்துக்கு மதிப்பு கொடுத்து நான் அந்த எல்லையை என்னிக்குமே தாண்ட நினைச்சதில்லை.

ஆனா, தினசரி காலை 8:30 மணி லோக்கல் ரயில் பயணத்துல அந்த மாமிக்கு நான்தான் எல்லாமே. மெட்ராஸ் லோக்கல் ரயிலோட நெரிசலைப் பத்தி சொல்லித் தெரிய வேண்டியதில்லை. கூட்டம் அப்படியே முட்டி மோதும். அந்த கூட்ட நெரிசல்ல, சில சமயம் சிலபேர் வேணும்னே (Intentionally) அல்லது கூட்டத்தோட தள்ளுமுள்ளுல தெரியாம (Unintentionally) மாமியோட அந்த செழுமையான உடம்புல கை வைக்கவோ, உரசவோ ட்ரை பண்ணுவா. மாமிக்கு அது ரொம்ப அசெளகரியமா இருக்கும். அவாளுக்கே உரிய அந்தப் பிராமண ஆசாரத்துல, யாரோ ஒருத்தனோட அசுத்தமான தொடுதல் அவளுக்குப் பிடிக்காது.

அந்த மாதிரி சமயங்கள்ல, அவ என்னை ஒரு கவசமா (Shield) பயன்படுத்திக்க ஆரம்பிச்சா. கூட்டம் ஜாஸ்தி ஆகும்போது, மாமி மெதுவா நகர்ந்து வந்து எனக்கு முன்னாடி அத்தனை நெருக்கமா நின்னுடுவா. நான் என் ரெண்டு கைகளையும் அவளுக்கு இருபுறமும் வச்சு, மத்தவா கூட்டத்தோட முட்டல் அவ மேல படாதபடி ஒரு தடுப்புச் சுவர் மாதிரி நிப்பேன்.
வண்டி வேகமா பிரேக் போடும் போதோ இல்ல கூட்டம் பின்னால இருந்து தள்ளும் போதோ, பின்னாடி நிக்கிற என் மார்புல அவளோட அந்த அகன்ற இடுப்பும் பின் பகுதியும் பலமா வந்து மோதும். அதே மாதிரி, அவ என்னைத் திரும்பிப் பார்த்துப் பேசும் போது, அவளோட அந்தப் பருத்த, கனமான மார்பகங்கள் (Bouncy breasts) என் நெஞ்சுலயும் தோள்லயும் அழுத்தமா வந்து அமுங்கும். ஆனா, மாமி அதை பத்தி கொஞ்சமும் கவலைப்பட மாட்டா (She won't care about that). எனக்கு 22 வயசுங்கறதால எனக்குள்ள லேசா ஒரு சிலிர்ப்பும் காம மயக்கமும் தலை தூக்கினாலும், மாமிக்கு அதுல எந்த ஒரு தப்பான எண்ணமோ, காம நோக்கமோ கிடையாது (Without any lust or bad intention).
தன்னை அந்த அசுத்தமான கூட்டத்துல இருந்து காப்பாத்துறது தன் விவேக் மட்டும்தான்னு அவ நன்னா நம்பினா. என் உடம்போட தொடுதல் அவளுக்கு ஒரு பாதுகாப்பான வெதுவெதுப்பைத் தந்தது. அந்த நெரிசல்ல அவளோட அந்தத் தடித்த கைகளும், எடுப்பான இடுப்பு மடிப்புகளும் என் உடம்போட அத்தனை நெருக்கமா உரசறதை அவ ரொம்ப 'கேஷுவலா' (Casual) எடுத்துப்பா. அந்தத் தொடுதல் அவளுக்கு ஒரு நிம்மதியைத் தந்தது, எனக்கோ அவளோட அந்தச் செழுமையான சதைப்பற்றான உடம்போட மென்மை மனசுக்குள்ள ஒரு ரகசியக் கவிதையா பதிஞ்சது.



காமாக்ஷி மாமியோட ஆத்துக்காரர் (கணவர்) வேற ஊர்ல வேலை பாத்துண்டிருந்தார். ஒவ்வொரு சனிக்கிழமையும் சாயங்காலம் 4 மணிக்கு மெட்ராஸ் வர்ற லோக்கல் ரயிலுலதான் அவர் திரும்பி வருவார். சனிக்கிழமங்கள்ல பேங்குக்கு அரை நாள் வேலைதான், 12 மணிக்கே ஆபீஸ் முடிஞ்சுடும். ஆபீஸ் முடிஞ்சதும் மாமி நேரா 1 மணிக்கெல்லாம் ரயில்வே ஸ்டேஷனுக்கு வந்துடுவா. 1 மணில இருந்து 4 மணி வரைக்கும் அவளோட ஆத்துக்காரருக்காக அவ ஸ்டேஷன்ல காத்துட்டிருக்கணும்.
விஷயம் தெரிஞ்சதும், நானும் அவளுக்குத் துணைக்காக அந்த 1 மணிக்கே ஸ்டேஷனுக்குப் போக ஆரம்பிச்சேன். அந்த 1 மணியில இருந்து 4 மணி வரைக்கும் இருக்குற அந்த மூன்று மணி நேரம் தான் எங்களோட வாழ்க்கையில ஆகச்சிறந்த விசேஷமான தருணங்களா மாறினது.

ஸ்டேஷன் பிளாட்பாரத்தோட ஒரு ஓரத்துல, ஒரு பெரிய மரத்தடி நிழல் இருக்கும். அந்த மரத்தடியில இருக்குற சிமெண்ட் பெஞ்ச்லதான் நாங்க ரெண்டு பேரும் ஒன்னா உட்கார்ந்திருப்போம். மாமி விடியற்காலையிலேயே எழுந்து குளிச்சு, மடியா சமைச்சு, எனக்காகவே பிரத்தியேகமா சில விசேஷப் பலகாரங்களையும் சாப்பாட்டையும் டிஃபன் பாக்ஸ்ல எடுத்துண்டு வந்திருப்பா.
"இந்தாடா விவேக், இன்னிக்கு உனக்காக ஆத்துல நன்னா கை முறுக்கும், ரவ லாடுவும் பண்ணிண்டு வந்திருக்கேன். சாப்டு பாத்துட்டு எப்டி இருக்குன்னு சொல்லு" அப்படின்னு அவளோட அந்தத் தடித்த கைகளால பாக்ஸைத் திறந்து என்கிட்ட தருவா. நாங்க ரெண்டு பேரும் அந்த மரத்தடி நிழல்ல உட்கார்ந்து, ரயில்கள் கூச்சலிட்டுண்டு போற சத்தத்துக்கு நடுவுல, அந்த விசேஷச் சாப்பாட்டைப் பகிர்ந்து சாப்பிடுவோம்.


அந்த மதிய நேரங்கள்ல நாங்க பேசாத கதைகளே கிடையாது. அவளோட சிறுவயது நினைவுகள், அவளோட ஆத்துச் சூழ்நிலை, என்னோட மதுரை வாழ்க்கைன்னு எல்லாவற்றையும் பகிர்ந்துப்போம். அவளுக்கு என் மேல இருந்த அந்த நட்பு, ஒரு அக்காவுக்கோ அல்லது தோழிக்கோ உரிய அன்பைத் தாண்டி அவளுக்கே தெரியாம ஒரு உன்னதமான உச்சத்தைத் தொட்டுக் கொண்டிருந்தது (Friendship at its peak). ஆனா, அவ என்னிக்கும் என்னை அவளோட ஆத்துக்காரருக்கு அறிமுகப்படுத்தினதே இல்லை. நானும் அதைப்பற்றிக் கேட்டதில்லை. மாசம் ஒருமுறை நான் மதுரைக்கு எங்க சொந்த ஊருக்குப் போற நாட்களைத் தவிர, மத்த எல்லா சனிக்கிழமைகளும் எங்களோட இந்த ரகசிய மரத்தடிச் சந்திப்பு அத்தனை அழகாக் தொடர்ந்தது.


நாட்கள் அத்தனை வேகமா ஓடிண்டு இருந்தது. அந்த 1990-களின் ஆரம்ப காலகட்டத்துல, திடீர்னு ஒரு நாள் அகில இந்திய அளவுல வங்கி ஊழியர்களுக்கான பெரிய டிரான்ஸ்ஃபர் (Transfer) உத்தரவு வந்தது. எதிர்பாராத விதமா, அந்தப் பட்டியல்ல என்னோட பேரும் இருந்தது. என்னை மெட்ராஸ்ல இருந்து கேரளாவுக்கு டிரான்ஸ்ஃபர் பண்ணியிருந்தா. நான் மெட்ராஸை விட்டு இன்னும் பதினைந்தே நாட்கள்ல கிளம்பியாகணும்.
இந்தச் செய்தியைக் கேட்டதும் எனக்குள்ள ஒரு பெரிய பாரம் வந்து உட்கார்ந்துடுத்து. அன்னைக்கு சனிக்கிழமை மரத்தடி நிழல்ல உட்கார்ந்திருக்கும் போது, மாமிக்கிட்ட மெதுவா விஷயத்தைச் சொன்னேன்.
"மாமி... எனக்கு கேரளாவுக்கு டிரான்ஸ்ஃபர் ஆயிடுத்து. இன்னும் பதினைஞ்சு நாள்ல நான் மெட்ராஸை விட்டுப் புறப்படணும்" என்றேன் தழுதழுத்த குரலில்.


மகிழ்ச்சியாப் பேசிண்டிருந்த காமாக்ஷி மாமியோட முகம் அப்படியே உறைந்துபோய்விட்டது. அவளோட கையில் இருந்த டிஃபன் பாக்ஸ் மூடி லேசா நடுங்கியது. அவளோட அந்த ஆழமான கண்கள்ல இருந்து கண்ணீர் துளிகள் முட்டிண்டு வெளியில வந்தது.
"என்ன விட்டுட்டுப் போயிடுவியாடா விவேக்... உன்னைத் தவிர இந்த மெட்ராஸ்ல எனக்கு மனசு விட்டுப் பேச யாருடா இருக்கா?" என்று அவளோட வாய் விம்மியது. அவளுக்குள் என் மீது இருந்த அந்த ஆழமான காதலும், பிரிவோட துயரமும் அந்த ஒரு நொடியில அவளோட முகத்துல அப்பட்டமாத் தெரிந்தது. எங்களோட அந்தப் பிரிவின் நிழல், எங்களுக்குள் இருந்த ஈர்ப்பை இன்னும் பலமடங்கு கூட்டியது.


வெள்ளிக்கிழமை வந்தது. அடுத்த நாள் சனிக்கிழமைதான் நான் மெட்ராஸ்ல இருக்குற கடைசி நாள். அதுக்கப்புறம் நான் கேரளாவுக்குப் புறப்பட்டாகணும். அன்னைக்கு சாயங்காலம் ரயில் பயணத்துல மாமிக்கிட்ட பேசினேன்.
"மாமி, இத்தனை நாளா எனக்கு எவ்வளவோ விசேஷமான சாப்பாடு, பலகாரங்கள் எல்லாம் உங்க கையால செஞ்சு கொடுத்திருக்கீங்க. என்னோட கடைசி நாள் நாளைக்குதான். உங்களுக்கு நான் என்ன செய்யணும்? என்ன கிஃப்ட் வேணும் மாமி?" என்று கேட்டேன்.
அவள் "எனக்கு எதுவும் வேண்டாடா விவேக், நீ நன்னா இருந்தா போதும்" அப்படின்னு மறுத்தாள். ஆனா, அவளுக்குள் ஒரு நாள் அசைவ உணவு (Non-veg) சாப்பிட வேண்டும் என்ற ஆசை நீண்ட நாட்களாக இருந்ததை நான் அறிவேன். அக்ரஹாரத்துக் கட்டுப்பாடுகள்ல அவளால அதை ஆத்துல நினைச்சுக்கூடப் பார்க்க முடியாது.

"மாமி, நாளைக்கு நான் உங்களுக்குப் பிரியாணி வாங்கித் தர்றேன். நாம ரெண்டு பேரும் ஒன்னா உட்கார்ந்து சாப்பிடலாம், வர்றீங்களா?" என்று கேட்டேன்.
முதலில் அவளோட அந்தப் பாரம்பரியப் புத்தி "ஐயோ, அதெல்லாம் மகா பாவம்டா... ஆசாரக் குறைச்சல்" என்று தடுத்தாலும், "தன் விவேக் பிரியப் போறான், அவனோட இருக்குற கடைசித் தருணம் இது" என்ற ஏக்கமும், அவளுக்குள் இருந்த அந்த அசைவ உணவு ஆசையும் அவளைச் சம்மதிக்க வைத்தது. அவளோட மனப் போராட்டத்தையெல்லாம் தாண்டி, அவளோட கண்கள்ல ஒரு சம்மதம் தெரிந்தது.


"சரிடா... ஆனா சாப்பிடப் போறதுக்கு முன்னாடி, என் பழைய காலேஜ் பக்கத்துல இருக்குற ஒரு ரொம்ப சக்திவாய்ந்த அம்மன் கோவிலுக்கு என்னை கூட்டிட்டுப் போகணும். அங்க போய் நாம ஒன்னா சாமியைக் கும்பிடணும்" என்று ஒரு நிபந்தனையோடு சம்மதித்தாள்.
"கண்டிப்பா மாமி... நாளைக்கு என் பிரண்டோட பைக்கை வாங்கிண்டு வர்றேன். நாம ரெண்டு பேரும் கோவிலுக்கும் போயிட்டு, அப்புறமா ஒரு நல்ல ரெஸ்டாரண்ட்டுக்குப் போய் பிரியாணி சாப்பிடலாம்" என்று சொல்லி, அந்த இறுதி நாளுக்கான திட்டத்தை முடித்தேன். எங்களுக்குள் பிரியப் போகிறோம் என்ற சோகம் இருந்தாலும், அந்த சனிக்கிழமை மதியத்துக்காக ரெண்டு பேரோட மனசும் ஏதோ ஒரு புதிய எதிர்பார்ப்புடன் காத்துக்கொண்டிருந்தது.