Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[Shajith]

"ஆற்றில் போன தண்ணீர் திரும்பாது, ஆனால் மனதில் விழுந்த வார்த்தை நிழலாய் நடந்து கொண்டே இருக்கும்..."
186 முதல் 192 வரை வந்த அத்தியாயங்கள், ஒரு சம்பவத்தின் கதை அல்ல; ஒரு காம பயணக் குறிப்புகள்.
வீட்டின் வாசலில் நின்றவர் ஒருவர், வார்த்தையால் வலை பின்னுகிறார்.
வீட்டுக்குள் இருப்பவர் ஒருவர், வானத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்.
இரண்டுக்கும் நடுவே, இதயம் மட்டும் மொழிபெயர்க்க முடியாத ஒரு மொழியில் பேசிக்கொண்டிருக்கிறது.
"காக்கைக்கும் தன் குஞ்சு பொன் குஞ்சு" என்று பழமொழி சொன்னாலும், சில நேரங்களில் கையில் இருப்பதன் அருமை தெரியாது; தூரத்தில் மின்னுவது தான் பொக்கிஷமாகத் தோன்றும்.
இந்த அத்தியாயங்களில், வாசகனை கவர்வது சம்பவம் அல்ல; சொல்லாமல் சொல்லப்படும் சைகைகள்.
காற்று வீசுகிறது என்று யாரும் பார்க்கவில்லை, ஆனால் அசையும் இலைகள் அதன் வருகையை அறிவித்துவிடுகின்றன.
அதேபோல், சில பார்வைகள் பேசவில்லை, சில வார்த்தைகள் பெயரைச் சொல்லவில்லை, ஆனால் அர்த்தங்கள் மட்டும் நூறு கதவுகள் திறக்கின்றன.
"தீயினால் சுட்ட புண் ஆறும், நாவினால் சுட்ட வடு ஆறாது" என்ற பழமொழியைப் போல, இங்கு காயப்படுத்துவது செயல் அல்ல; சில சாதாரண வார்த்தைகளே.
ஒரு பக்கம் கடமையை வாழ்க்கை என்று நம்பும் மனிதன்.
மற்றொரு பக்கம் வாழ்க்கையை ரசனையாகப் பார்க்கும் மனிதன்.
நடுவில் தன்னைத் தானே புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கும் ஒரு பெண்.
அதுவே இந்த அத்தியாயங்களின் மையம்.
இங்கே வெற்றி பெற்றது யார்? தோற்றது யார்?
அதற்கான பதிலை எழுத்தாளர் தரவில்லை.
ஆனால், "குருடன் ராஜா ஆனாலும் கண்ணாடி பொய் சொல்லாது" என்பதுபோல், ஒவ்வொருவரின் உண்மையையும் அவர்களுக்கே மெதுவாகக் காட்டுகிறார்.
186 முதல் 192 வரை, கதை ஓடவில்லை.
மனங்கள் நடந்தன.
உரையாடல்கள் பேசவில்லை.
நிழல்கள் பேசின.
சொற்கள் வரவில்லை.
சுட்டிக்காட்டல்கள் வந்தன.
அதனால்தான் இந்த அத்தியாயங்கள், ஒரு சம்பவ நினைவாக இல்லாமல், ஒரு மனக்கண்ணாடியாக மாறுகின்றன.
இறுதியில் ஒரு கேள்வி மட்டும் மீதம்:
இதயம் கேட்கும் மொழியை மனம் மொழிபெயர்க்குமா?
அல்லது...
மனம் மறைக்கும் மொழியை இதயம் ஒருநாள் வெளிப்படுத்துமா..?