Incest Reels கதைகள் - கறுப்பு பக்கங்கள் - உங்கள் அனுபவங்கள் பதிவிடுங்கள்

[auntyworld]

காமாட்சி மாமி - 1

இப்போது எனக்கு வயது அறுபது முடிகிறது. தலைமுடி முற்றிலும் நரைத்து, கால்கள் சற்றே தளர்ந்து, ஓய்வுபெற்ற ஒரு வங்கி அதிகாரியாக இந்த நாற்காலியில் அமர்ந்திருக்கும் போது, என் கண்கள் ஜன்னலுக்கு வெளியே பெய்யும் மெட்ராஸ் மழையைப் பார்ப்பதில்லை. மாறாக, அது முப்பத்தாறு வருடங்களுக்கு முந்தைய, 1988-ம் ஆண்டின் மெட்ராஸ் மாநகரத்து வீதிகளுக்குள் என்னை இழுத்துக்கொண்டு ஓடுகிறது. 22 வயதில், மதுரையில் பி.ஏ. படித்து முடித்துவிட்டு, ஒரு நடுத்தரக் குடும்பத்துக்கே உரிய கனவுகளுடனும், வங்கி உதவி மேலாளர் (Bank Assistant Manager) என்ற ஒரு புதிய அந்தஸ்துடனும் முதன்முதலாக மெட்ராஸ் சென்ட்ரல் ரயில் நிலையத்தில் கால் பதித்த அந்த விவேக் இன்னும் எனக்குள் உயிர்ப்போடு இருக்கிறான்.

அன்றைய மெட்ராஸ் என்பது இன்றைய சென்னை போல அவசரக் கோலம் பூண்டது அல்ல. அதில் ஒரு மந்தமான நளினமும், மனிதர்களின் முகங்களில் ஒருவித நிதானமும் கலந்திருந்தது. தினசரி காலை ஒன்பது மணி அலுவலக நேரத்தைப் பிடிப்பதற்காக, நான் தங்கியிருந்த தங்குமிடத்தில் இருந்து அவசர அவசரமாகக் கிளம்பி, காலை 8:30 மணிக்கு லோக்கல் ரயிலைப் பிடிக்க வேண்டும். அந்த லோக்கல் ரயில் பயணம் தான் என் அன்றைய நாளின் ஆகப்பெரிய பொழுதுபோக்கு. ஆரம்ப நாட்களில், கிராமத்து மனிதர்களை மட்டுமே பார்த்துப் பழகிய என் கண்களுக்கு, மெட்ராஸ் நகரத்து மனிதர்களின் உடை, பாவனை, பேச்சு எல்லாமே ஒரு விசித்திரமான வேடிக்கையாக இருக்கும். ரயிலின் நெரிசலில் வியர்வை வழிய நின்று கொண்டு, ஜன்னல் வழியே வேடிக்கை பார்ப்பதும், கம்பார்ட்மென்ட்டில் இருக்கும் பெண்களை சைட் அடிப்பதும்தான் 22 வயது வாலிபனான எனக்குள் இருந்த ஒரே சுவாரசியம்.
அப்படியொரு காலைப் பொழுதுதான் அவள் என் கண்களில் பட்டாள். அவள்தான் காமாக்ஷி.

அவளை முதன்முதலில் பார்த்த அந்த நொடி இன்னும் என் நெஞ்சில் பச்சையாக இருக்கிறது. அவள் ஒன்றும் 18 வயது இளம் பெண் அல்ல; முப்பத்தேழு வயதைக் கடந்த (37+) ஒரு முதிர்ந்த, செழுமையான தமிழ் பிராமண மங்கை. அவளைப் பார்த்த உடனே, அக்ரஹாரத்து ஆசாரமும், மெட்ராஸ் நகரத்து நவீனமும் கச்சிதமாகக் கலந்த ஒரு 'மாமி' என்ற விம்பம் தான் எவருக்கும் தோன்றும்.
அவளது உடைத் தேர்வே அவளை அந்த ரயிலில் இருந்த மற்ற பெண்களிடம் இருந்து முற்றிலும் தனித்துக் காட்டியது. வங்கி வேலைக்கு வரும் பெண்களுக்கே உரிய அந்த அதீதக் கண்ணியத்துடன், அடர் நிறப் பருத்திப் புடவைகளையோ (Dark cotton sarees) அல்லது லேசான பட்டு நூலிழை கலந்த புடவைகளையோ உடுத்துவாள். இளம்பச்சை, மாம்பழ மஞ்சள், அல்லது அடர் கத்தரிப்பூ நிறப் புடவைகள் அவளது மாநிறத் தோலுக்கு அத்தனை எடுப்பாக, ஒரு உன்னதமான அழகைத் தரும்.

அவள் அணிந்திருக்கும் பிளவுஸ் (Blouse) எப்போதும் முழங்கை வரை நீண்டிருக்கும், ஆனால் அது அவளது உடலோடு அத்தனை இறுக்கமாகப் பொருந்தியிருக்கும். அந்த இறுக்கமான பிளவுஸுக்குள், அவளது 'கொழுக் மொழுக்' என்ற தடித்த கைகள் (Thick, fleshy arms) பளபளவெனத் தெரியும். அந்தத் தடித்த கைகளில் தங்க வளையல்களும், பித்தளை வளையல்களும் ஒன்றோடொன்று உரசும் போது எழும் சத்தம், லோக்கல் ரயிலின் இரும்புக் கூச்சல்களுக்கு நடுவே ஒரு தனி சங்கீதமாக என் காதுகளில் விழும்.
மாமியின் உடலமைப்பு என்பது 1980-களின் தஞ்சாவூர் ஓவியங்களில் வரும் பேரழகிகளின் அசல் வடிவம். அவள் மெலிந்த பெண் அல்ல; மாறாக, நளினமும் தடிமனும் கச்சிதமாகக் கலந்த ஒரு செழுமையான, சதைப்பற்றான உடலமைப்பு (Thick and Curvaceous build). 1988-ன் மெட்ராஸ் வாலிபர்களின் நெஞ்சைக் கொள்ளையடிக்கும் அசல் 'அவர்கிளாஸ்' (Hourglass) வடிவம் அது. அகன்ற தோள்களும், பருத்த மார்பகங்களும் அவளது புடவைக்கு முன்னால் ஒரு கம்பீரமான தோற்றத்தைத் தரும்.
எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவளது இடுப்பு மற்றும் பின் பகுதி மிகவும் அகன்றது (Wide hips). லோக்கல் ரயிலின் லேடீஸ் கம்பார்ட்மென்ட் வாசலில் அவள் ஏறி நடக்கும் போது, அந்தப் பாரம்பரியப் புடவையின் மடிப்புகளையும் மீறி, அவளது கணத்த தொடைகளும் (Thick thighs) இடுப்பின் வளைவுகளும் ஒரு பிரம்மாண்டமான நளினத்துடன் அசைவதைக் காண என் இரு கண்கள் பத்தாது. அவள் குனிந்து தன் கைப்பைக்குள் ஏதேனும் தேடும் போதோ அல்லது ரயிலில் கைப்பிடியைப் பிடித்துக் கொண்டு நிற்கும் போதோ, அவளது இடுப்பின் பக்கவாட்டில் இருக்கும் அந்த எடுப்பான இடுப்பு மடிப்புகள் (Waist creases), புடவையின் மெல்லிய துணியைத் தாண்டியும் அத்தனை செழுமையாக, சதைப்பற்றாகக் காட்சியளிக்கும். அது சுருக்கம் அல்ல; அது சதை வளம் மிக்க ஒரு முதிர்ந்த பெண்ணுடலின் உன்னதமான மடிப்பு.

அவளது தலைமுடி அத்தனை அடர்த்தியானது. கருகருவென அலைபாயும் அந்தக் கூந்தலைத் தினசரி குளித்துவிட்டு, ஈரத்தோடு தளரப் பின்னி, நுனியில் ஒரு சின்ன கறுப்பு ரிப்பன் கட்டியிருப்பாள். ரயிலின் நெரிசலில் அவள் என்னைக் கடந்து போகும் போதெல்லாம், அந்த நரை கலவாத கூந்தலில் இருந்து நார்த்தங்காய் எண்ணெய்யும், லேசான மல்லிகைப் பூ வாசனை கலந்த பவுடர் மணமும் காற்றில் மிதந்து வந்து என் நாசியைத் துளைக்கும். அந்த வாசனையே எனக்குள் ஒரு புதிய மயக்கத்தைத் தரும்.
அவளது முகம் ஒரு தெய்வீகக் களையையும், அதே சமயம் ஒரு எட்ட முடியாத தூரத்து அழகையும் கொண்டது. நெற்றியில் எப்போதும் தவறாமல் வைக்கும் ஒரு பெரிய மெரூன் நிறக் குங்குமப் பொட்டு, அதற்குத் திலகமிட்டாற்போல் லேசான விபூதிக் கீற்று. காதுகளில் 'திருகாணி மோடு' குண்டலங்கள் அவள் பேசும்போதெல்லாம் மெலிதாக ஆடிக்கொண்டிருக்கும். கண்கள் ஆழமானவை, கனிவு நிறைந்தவை; அதே சமயம் ரயிலின் கூட்டத்தில் யாராவது அவளை உற்றுப் பார்த்தால், சட்டென்று விலக்கி வைக்கும் ஒரு கண்டிப்பான ஆளுமை கொண்டவை. அவளது இதழ்கள் எப்போதும் லேசாக வெற்றிலை மென்றது போல இயற்கையிலேயே ஒருவித சிவந்த தன்மையுடன் இருக்கும்.

பார்த்தாலே ஒரு அதட்டலான பக்குவமும், அதே சமயம் அணு அணுவாக ரசிக்க வைக்கும் சதைப்பற்றான தமிழ் அழகும் அவளிடம் குடிமண்டிக்கிடந்தது. 22 வயது வாலிபனான எனக்கு, அவள் தொட்டுவிட முடியாத தூரத்தில் இருக்கும் ஒரு அமிழ்தக் குடமாகவே தெரிந்தாள்.

தினமும் காலையில் லோக்கல் ரயிலில் அவளை மௌனமாகச் சைட் அடிப்பதும், அவள் ரயிலில் ஏறும் போது கூட்ட நெரிசலில் அவளது உடலின் வளைவுகளைத் தூரத்திலிருந்து ரசிப்பதுமே என் தினசரி வழக்கமாக இருந்தது. ஆனால், அவளிடம் நெருங்கிச் சென்று பேசவோ, ஒரு வார்த்தை கேட்கவோ எனக்குத் தைரியம் வந்ததே இல்லை. ஏனெனில், அவளைச் சுற்றி எப்போதும் ஒரு அக்ரஹாரத்து மடி-ஆசாரக் கட்டுப்பாட்டு வேலி இருந்தது. அவள் ரயிலில் பயணிக்கும் எத்தனையோ வருடங்களில் எந்த ஒரு ஆணிடமும், ஏன் எந்தப் பெண்ணிடமும் கூடத் தேவையற்ற ஒரு வார்த்தை பேசியதாக வரலாறு இல்லை. தன்னைச் சுற்றி ஒரு கடுமையான தற்காப்பு வளையத்தை வைத்திருந்தாள்.

அப்படியொரு சூழ்நிலையில்தான், விதி எங்கள் இருவரையும் இணைப்பதற்கான ஒரு பாலத்தை அமைத்தது. அது வங்க ஊழியர்களுக்கான ஒரு கூட்டுப் பயிற்சி முகாம் (Bankers' Training Meeting). மெட்ராஸின் மையப்பகுதியில் இருந்த ஒரு பெரிய வங்கியின் மாநாட்டு அரங்கில் அந்த கூட்டம் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. நான் மெட்ராஸுக்குப் புதியவன் என்பதால், அங்கே இருந்த எவரையும் எனக்குத் தெரியாது. அரங்கு முழுக்கப் பல்வேறு வங்கிகளைச் சேர்ந்த அதிகாரிகள் அமர்ந்திருந்தனர். நான் ஒரு ஓரமாக அமர்ந்து ஃபைல்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த போது, திடீரென்று எனக்கு முன்னால் ஒரு புடவையின் அசைவும், அந்த அசல் மல்லிகைப் பூ வாசனையும் வீசியது.

நிமிர்ந்து பார்த்தேன். என் நெஞ்சம் ஒரு கணம் துடிப்பதை நிறுத்திக் கொண்டது.
அங்கே நின்றுகொண்டிருந்தது என் லோக்கல் ரயில் தேவதை... காமாக்ஷி மாமி!
அவள் தன் கையில் இருந்த ஃபைல்களுடன், எனக்கு முன்னால் இருந்த இருக்கையில் அமர்வதற்காக வந்திருந்தாள். அவள் முகம் அருகில் பார்த்தபோது இன்னும் பேரழகாக இருந்தது. நெற்றியின் குங்குமப் பொட்டும், காதோரச் சுருள்களும் அவளுக்கு ஒரு தனித்துவமான லட்சணத்தைக் கொடுத்தன. அவளும் தற்செயலாக என்னைத் திரும்பிப் பார்த்தாள். அந்த ஆழமான கண்கள் என் கண்கள் மீது நிலைத்தன. அவளது முகத்திலும் ஒரு கண நேர அதிர்ச்சி தெரிந்தது. தினசரி ரயிலில் தன்னை உற்றுப் பார்க்கும் அந்த 22 வயது வாலிபன்தான் இந்த வங்கியின் உதவி மேலாளர் என்பதை அவள் அப்போதுதான் உணர்ந்தாள் போலும்.
அந்தச் சங்கடமான மௌனத்தை உடைக்க நான் விரும்பினேன். என் முகத்தில் ஒரு கனிவான, மரியாதையான புன்னகையை வரவழைத்துக் கொண்டு அவளைப் பார்த்து லேசாகத் தலையசைத்தேன்.

என் புன்னகையைக் கண்டதும், அவளது முகத்தில் இருந்த அந்த அக்ரஹாரத்து இறுக்கம் மெல்ல உருகியது. அவளது இதழ்களில் ஒரு மெல்லிய, அழகான புன்னகை அரும்பியது.

அவள் தன் இருக்கையில் அமர்ந்துவிட்டு, என் பக்கமாக சற்றே சாய்ந்து, அந்த அசல் பிராமண பாஷையில் முதன்முதலாகப் பேசினாள்: "என்னடா விவேக், நன்னா இருக்கியா? நீயும் இந்த டிரைனிங்குக்கு வந்திருக்கியா?"
அவள் என் பெயரைச் சொல்லி அழைத்ததே எனக்குள் ஒரு பெரிய சிலிர்ப்பை ஏற்படுத்தியது. வங்கியின் அட்டவணையைப் பார்த்து என் பெயரைத் தெரிந்து வைத்திருந்தாள் போலும். "ஆமாங்க மாமி, நான் மதுரைல இருந்து இப்பதான் டிரான்ஸ்ஃபர் ஆகி வந்திருக்கேன்" என்றேன் என் கிராமத்து நளினத்துடன்.
"எனக்குத் தெரியுமேடா... நீ எனக்கு ரெண்டு ஸ்டேஷன் அப்புறம் தானே ரயிலுல ஏறுவ? நான் தினமுமே உன்னைப் பார்ப்பேன்" என்றாள் கலகலவென சிரித்துக்கொண்டே.

அன்றைய பயிற்சி முகாம் முழுக்க எங்களுக்குள் ஒரு புதிய நட்பு மலர்ந்தது. தேநீர் இடைவேளையின் போது, அவளது குடும்பத்தைப் பற்றியும், அவளது ஆசாரமான பின்னணியைப் பற்றியும் என்னிடம் பேசினாள். அவளுக்கு முப்பத்தேழு வயதிற்கு மேல் இருக்கும் என்பது அவளது பேச்சின் பக்குவத்தில் தெரிந்தது.

அன்றைய சந்திப்பிற்குப் பிறகு, எங்கள் லோக்கல் ரயில் பயணம் முற்றிலும் மாறிப்போனது. தினசரி காலை 8:30 மணிக்கு நான் ரயிலில் ஏறும் போது, எனக்காகவே ஒரு புன்னகையைச் சேமித்து வைத்துக் கொண்டு அவள் லேடீஸ் கம்பார்ட்மென்ட்டின் ஓரத்தில் நின்றுகொண்டிருப்பாள். எத்தனையோ வருடங்களாக யாரிடமும் பேசாத அந்த அக்ரஹாரத்து மாமி, இந்த 22 வயது வாலிபனைப் பார்த்ததும் முகம் மலர்ந்து, "என்னடா விவேக், இன்னிக்கு ஆபீஸ்க்கு லேட்டா?" என்று பிரியமாக விசாரிப்பதை, விவேகானந்தா காலேஜ் பசங்க முதற்கொண்டு அந்த ரயிலில் பயணிக்கும் ஒட்டுமொத்த கூட்டமும் அத்தனை பொறாமையோடு பார்க்கும். அவளது அந்த அமைதியான காலைப் புன்னகைதான், என் ஒட்டுமொத்த நாளுக்குமான ஒரு டானிக் போல மாறிப்போனது.

நாட்கள் வாரங்களாகி, வாரங்கள் மாதங்களாக உருண்டோடின. எங்கள் நட்பு ரயிலின் எல்லையைத் தாண்டி ஒரு ஆழமான பிணைப்பாக மாறத் தொடங்கியிருந்தது. நான் அவளை மிகவும் மரியாதையுடனும், அதே சமயம் ஒரு பிரியத்துடனும் "காமாக்ஷிகா" என்றுதான் அழைக்கத் தொடங்கினேன். ஆனால், ஏனோ அந்த வார்த்தையில் ஒரு அந்நியத்தன்மை இருப்பது போலத் தோன்றியது. என் பள்ளி நாட்களிலிருந்தே எனக்கு 'மாமி' என்ற விளிப்புச் சொல் மிகவும் பிடிக்கும் என்பதால், அவளை அன்போடு "மாமி" என்று அழைக்கத் தொடங்கினேன். அவளும் அதை ரசித்து ஏற்றுக்கொண்டாள். விவேக் என்ற 22 வயது இளைஞனின் அரவணைப்பும், அவனது மரியாதையான அணுகுமுறையும் அவளுக்குள் இருந்த தனிமையை மெல்ல மெல்லப் போக்கிக் கொண்டிருந்தது.
அப்படியொரு சனிக்கிழமை காலை, நான் ரயிலில் ஏறிய போது காமாக்ஷி மாமியின் முகம் முற்றிலும் வாடிப்போயிருந்தது. நெற்றியின் குங்குமம் லேசாகக் கலைந்திருக்க, கண்களின் ஓரத்தில் கண்ணீர் காய்ந்து போயிருந்தது. நான் வழக்கம் போலப் புன்னகைத்த போது, அவளால் பதிலுக்குப் புன்னகைக்க முடியவில்லை. முகம் அத்தனை பயத்தில் உறைந்திருந்தது.

"என்ன ஆச்சு மாமி? ஏன் ஒரு மாதிரி இருக்கீங்க? உடம்புக்கு ஏதும் முடியலையா?" என்று பதற்றத்துடன் கேட்டேன்.
அவள் என்னை ரயிலின் ஒரு மறைவான பகுதிக்கு இழுத்துச் சென்று, சுற்றிலும் யாரும் பார்க்கவில்லை என்பதை உறுதி செய்து கொண்டு, விம்மி விம்மி அழத் தொடங்கினாள். "என் வேலை போயிடும் போல இருக்குடா விவேக்... ஆத்துல (வீட்டில்) தெரிஞ்சா என்னைக் கொன்னே போடுவா" என்று சொல்லி தன் முகத்தைப் புதைத்துக் கொண்டாள்.

விஷயம் என்னவென்று விசாரித்த போதுதான் அவளது வங்கியின் பெரிய தப்பு எனக்குப் புரிந்தது. அவளது வங்கிக் கிளையில் ஒரு பெரிய தொழில் அதிபருக்கு சில லட்ச ரூபாய் கடன் வழங்கும் (Loan Sanction) கோப்பில், காமாக்ஷி மாமி கவனக்குறைவாக ஒரு முக்கிய ஆவணத்தைச் சரிபார்க்காமல் கையெழுத்திட்டுவிட்டாள். அந்த நபர் வங்கிய ஏமாற்றிவிட்டு ஓடிவிட்டான். இப்போது வங்கியின் தலைமை அலுவலகத்தில் இருந்து தணிக்கை (Audit) வரப் போகிறது. இந்தத் தவறு கண்டுபிடிக்கப்பட்டால், காமாக்ஷியின் வேலை பறிபோவதோடு, அவளது குடும்பப் பின்னணிக்கு அது மிகப்பெரிய அவமானத்தைத் தேடித்தரும்.

பழமைவாதக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த அவளுக்கு, இந்த வேலைதான் அவளது சுதந்திரமாகவும், அவளது குடும்பத்தின் ஒரு முக்கிய வருமானமாகவும் இருந்தது. வேலை போனால் அவள் வீட்டை விட்டே வெளியே வர முடியாத சூழ்நிலை ஏற்படும். அவளது அழுகையும், அந்தப் பயமும் என் நெஞ்சைப் பிழிந்தது. 22 வயதின் துடிப்புடனும், என் வங்கியின் உதவி மேலாளர் என்ற அதிகாரப் பின்னணியுடனும் அவளுக்கு உதவ நான் முடிவு செய்தேன்.

"நீங்க ஒன்னும் கவலைப்படாதீங்க மாமி. இந்த விவேக் இருக்கும் போது உங்களை யாரும் ஒன்னும் பண்ண முடியாது" என்று அவளது தடித்த கைகளைப் பற்றி ஆறுதல் கூறினேன். என் தொடுதல் அவளுக்குள் ஒரு புதிய நம்பிக்கையைத் தந்தது.
அன்றைய தினமே நான் களமிறங்கினேன். காமாக்ஷி வேலை பார்க்கும் வங்கியின் தலைமை தணிக்கை அதிகாரி (Chief Auditor) என் வங்கியின் சீனியர் அதிகாரிகளுக்கு மிகவும் நெருக்கமானவர். என் வங்கியின் மேலாளரின் செல்வாக்கைப் பயன்படுத்தி, அந்த ஆடிட்டரைத் தனியாக ஒரு இடத்தில் சந்தித்தேன். அதுமட்டுமில்லாமல், அந்த 1988 காலகட்டத்தில் இருந்த லஞ்ச நடைமுறைகளின்படி, என் கைக்காசிலிருந்து சில ஆயிரம் ரூபாய்களை (அது என் இரண்டு மாத சம்பளம்) அந்த அதிகாரிக்கு லஞ்சமாகக் (Bribe) கொடுத்தேன்.
என் சீனியர்களின் அதிகாரப் பலத்தாலும், நான் கொடுத்த அந்தப் பணத்தாலும், காமாக்ஷி மாமி கையெழுத்திட்ட அந்தத் தவறான லோன் ஃபைல் தணிக்கைக்கு வரும் முன்பே ரகசியமாக மாற்றப்பட்டு, புதிய ஆவணங்கள் சேர்க்கப்பட்டன. அவளது தவறு முற்றிலும் மறைக்கப்பட்டு, அவளது வேலை காப்பாற்றப்பட்டது.

அடுத்த நாள் காலை ரயிலில், அவளது வேலை தப்பியது என்ற செய்தியுடன் நான் அவளைச் சந்தித்தேன். விஷயத்தைக் கேட்டதும் அவளது முகம் அத்தனை பிரகாசமாக மாறியது. ரயிலின் கூட்டத்தையும் மறந்து, அவளது கண்கள் நன்றியுணர்வோடு என் முகத்தைப் பார்த்தன. "உன் இந்த உதவியை நான் ஜென்மத்துக்கும் மறக்க மாட்டேன்டா விவேக். நீ மட்டும் இல்லைனா என் கதையே முடிஞ்சிருக்கும்" என்று நெகிழ்ந்து கூறினாள்.

அன்று அவளது வேலையோடு சேர்த்து, அவளுக்கு என் மீது இருந்த மரியாதையும், எட்ட முடியாத தூரத்தில் இருந்த அந்த அக்ரஹாரத்து மடி-ஆசார வேலியும் முற்றிலும் உடைந்துபோனது. 22 வயது வாலிபனான நான், அவளது வாழ்வில் வெறும் ஒரு நண்பனாக மட்டும் இல்லாமல், அவளது ஆகப்பெரிய பாதுகாவலனாக, அவளது மனதிற்கு மிக நெருக்கமானவனாக மாறிப்போனேன்.