Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[Shajith]

அவள் இதயத்தின் மொழி
கதாசிரியர்: யாழினி ராம்
எபிசோட் 186 முதல் 192 வரை –
ஒரு பழமொழி சொல்வார்கள்...
"கண்ணால் பேசின கதை, காதால் கேட்ட கதையை விட நீளும்."
அப்படித்தான் இந்த அத்தியாயங்களும் நகர்கின்றன.
இங்கே வார்த்தைகள் சாதாரணமாக பேசப்படவில்லை;
ஒவ்வொரு சொல்லும் ஒரு சதுரங்கக் காயாக நகர்கிறது.
ஒவ்வொரு பார்வையும் ஒரு மறைமுகக் கடிதமாக மாறுகிறது.
காதல் கதையா...?
காமக் கதையா...?
மனக் குழப்பத்தின் பயணமா...?
என்று வாசகனை யோசிக்க வைக்கும் இடத்தில் தான் யாழினி ராமின் எழுத்து வெற்றி பெறுகிறது.
"பூனைக்கு விளையாட்டு, எலிக்கு உயிராட்டம்" என்பார்கள்.
கார்த்திக்கின் அறியாமை அப்படித்தான் தெரிகிறது.
அவர் பார்க்கும் உலகம் ஒன்று.
ஆனால் அவரைச் சுற்றி நகரும் உணர்வுகளின் உலகம் வேறு.
அவர் கேட்கும் வார்த்தைகளில் இனிப்பு மட்டுமே இருக்கிறது.
ஆனால் அதே வார்த்தைகளில் மற்றவர்கள் கேட்பது வேறொரு மொழி.
அதனால் தான் இந்த அத்தியாயங்களில் கார்த்திக் ஒரு மனிதராக இல்லாமல், ஒரு குறியீடாக மாறுகிறார்.
அன்பு இருக்கிறது.
ஆனால் கவனம் இல்லை.
உரிமை இருக்கிறது.
ஆனால் ரசனை இல்லை.
இதைத்தான் பழமொழி சொல்கிறது:
"கையில் வெண்ணெய் வைத்துக் கொண்டு நெய்க்கு அலையாதே."
கையில் இருக்கும் பொக்கிஷத்தின் மதிப்பு தெரியாமல் வாழ்பவன், ஒருநாள் அதன் அருமையை இழந்த பிறகுதான் உணர்வான்.
ராஜ் என்ற கதாபாத்திரம் இந்த பகுதிகளில் மிகவும் வித்தியாசமாக நிற்கிறார்.
அவர் நேரடியாக எதையும் சொல்வதில்லை.
ஆனால் சொல்லாமல் சொல்வதில்தான் அவரது வெற்றி.
"வாய் பேசாததை கண் பேசும்" என்பார்கள்.
அவரது கண்களும் அதையே செய்கின்றன.
ஒரு பார்வை...
ஒரு சிரிப்பு...
ஒரு சாதாரண வசனம்...
இவையெல்லாம் சேர்ந்து ஒரு பெரிய உரையாடலாக மாறுகின்றன.
அவர் பேசும் ஒவ்வொரு சொல்லும் இரண்டு கதவுகள் கொண்டது.
ஒரு கதவை கார்த்திக் திறக்கிறார்.
மற்றொரு கதவை பவித்ரா திறக்கிறாள்.
அதனால்தான் ஒரே வார்த்தை இருவருக்கும் இருவேறு அர்த்தமாகிறது.
பவித்ராவின் மனநிலையை யாழினி ராம் மிக நுணுக்கமாக எழுதியிருக்கிறார்.
அவள் தவறு செய்ய வேண்டும் என்று நினைப்பதில்லை.
ஆனால் அவள் கவனிக்கப்பட வேண்டும் என்று ஏங்குகிறாள்.
அவள் தேடுவது உடல் அல்ல.
முதலில் தேடுவது கவனம்.
அதன்பிறகு புரிதல்.
அதன்பிறகு ரசனை.
அவை கிடைக்காத இடத்தில் தான் காமம் ஒரு நிழலாக வந்து நிற்கிறது.
பழமொழி சொல்கிறது:
"பசியை விட பாசிப் பசி கொடியது."
உடலின் பசி ஒருநாள் தீரும்.
ஆனால் மனதின் ஏக்கம் தீராமல் இருந்தால் அது நாளுக்கு நாள் பெருகும்.
பவித்ராவின் உள்ளத்திலும் அதுதான் நடக்கிறது.
இந்த அத்தியாயங்களில் மிக அழகாக காட்டப்பட்ட விஷயம்...
காதலும் காமமும் எதிரிகள் அல்ல.
இரண்டும் ஒரே நதியின் இரு கரைகள்.
காதல் இல்லாத காமம் வெறும் தீப்பொறி.
காமம் இல்லாத காதல் வெறும் நிழல்.
இரண்டும் சேர்ந்தால்தான் முழுமை.
இந்த உண்மையை நேரடியாக சொல்லாமல், கதாபாத்திரங்களின் எண்ணங்களால் உணர வைக்கிறார் எழுத்தாளர்.
"தூரத்து மலை பச்சை" என்பார்கள்.
கிடைக்காத ஒன்று எப்போதும் அழகாகத் தெரியும்.
கார்த்திக்கிடம் இருப்பது நிலைத்த உறவு.
ராஜிடம் இருப்பது புதிரான ஈர்ப்பு.
இந்த இரண்டிற்கும் நடுவில் சிக்கிக்கொண்டு தவிப்பது பவித்ராவின் மனம்.
அந்தத் தவிப்பை வாசகனும் உணர்கிறான்.
அதுவே எழுத்தின் பலம்.
எபிசோட் 186 முதல் 192 வரை வந்த இந்தப் பகுதிகளை ஒரு வரியில் சொல்ல வேண்டுமென்றால்:
"பேசப்பட்ட வார்த்தைகளை விட, பேசப்படாத உணர்வுகளே அதிக சத்தம் போட்ட அத்தியாயங்கள் இவை."
காதல் மெளனமாக நின்ற இடத்தில்...
காமம் கிசுகிசுத்தது.
உரிமை தூங்கிய இடத்தில்...
ஏக்கம் விழித்துக்கொண்டது.
பார்வைகள் கடிதமாகவும்...
மௌனங்கள் மொழியாகவும்...
மனித மனத்தின் மறைக்கப்பட்ட மூலைகளை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டிய அத்தியாயங்கள் இவை.
"அவள் இதயத்தின் மொழி" என்ற தலைப்புக்கு ஏற்றவாறு,
இதயத்தில் சொல்லப்படாத மொழிகளின் ஒலியை வாசகனுக்குக் கேட்க வைத்திருக்கிறார் கதாசிரியர் யாழினி ராம்.