Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[Shajith]

என் கடைசி பதிவுக்குப் பிறகு நிறைய கருத்துகள் வந்தன.

சிலர் என்னுடைய முடிவை புரிந்துகொள்ள முயற்சித்தார்கள். சிலர் அவர்கள் விருப்பத்தை பகிர்ந்தார்கள். சிலர் தனிப்பட்ட முறையில் தொடர்புகொண்டு கதையைத் தொடரும்படி கேட்டுக்கொண்டார்கள்.

அவர்களுக்கு முதலில் என் நன்றிகள்.

உண்மையாகச் சொன்னால், அந்த கருத்துகளையும் செய்திகளையும் படித்த பிறகு நான் மீண்டும் யோசித்தேன்.

அதன் விளைவாக ஒரு முடிவுக்கு வந்திருக்கிறேன்.

ஏற்கனவே நான் எழுதி வைத்திருக்கும் அடுத்த 40+ அத்தியாயங்களை இங்கே தொடர்ந்து பதிவிடுகிறேன்.

அதற்குப் பிறகு இந்தக் கதையைத் தொடர்வதா, வேறு தளத்திற்கு மாற்றுவதா, அல்லது வேறு ஏதாவது முடிவு எடுப்பதா என்பதை அப்போது தீர்மானித்துக்கொள்கிறேன்.

ஆனால் இந்த வாய்ப்பில் சில விஷயங்களைத் தெளிவாகச் சொல்ல விரும்புகிறேன்.

நிறைய பேர் எனக்கு பல விதமான ஆலோசனைகளை வழங்கியிருக்கிறார்கள்.

"இங்கேயே தொடருங்கள்."

"இந்த முடிவு உங்கள் எழுத்தை பாதிக்கும்."

"வேறு எழுத்தாளர்கள் இப்படிச் செய்யவில்லை."

"அந்த எழுத்தாளர் கூட இப்படிச் செய்யவில்லை."

இப்படிப் பல கருத்துகள் வந்தன.

அவர்களுடைய அக்கறையை நான் மதிக்கிறேன். ஆனால் நான் எதிர்பார்த்தது ஆலோசனைகள் அல்ல.

ஒரு எழுத்தாளராக நான் எதிர்பார்ப்பது கதையைப் பற்றிய உண்மையான கருத்துகள்.

ஒரு கதாபாத்திரத்தின் முடிவு ஏன் சரியாகத் தோன்றவில்லை என்று சொல்லலாம்.

ஒரு காட்சி ஏன் வேலை செய்யவில்லை என்று சொல்லலாம்.

கதையின் வேகம் பற்றி பேசலாம்.

ஒரு உணர்வு சரியாக வந்து சேரவில்லை என்று சொல்லலாம்.

ஒரு வாசகராக உங்களுக்கு என்ன வேலை செய்தது, என்ன வேலை செய்யவில்லை என்பதைச் சொல்லலாம்.

அப்படிப்பட்ட கருத்துகள்தான் ஒரு எழுத்தாளருக்கு உதவும்.

ஆனால் நான் ஏன் ஒரு முடிவை எடுக்கிறேன் என்று சொல்லும்போது, அதைப் பற்றி பேசாமல் நான் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று மட்டும் சொல்லிக்கொண்டிருப்பது எனக்கு தேவைப்பட்ட பதில் அல்ல.

மேலும், என்னை வேறு எழுத்தாளர்களுடன் ஒப்பிட வேண்டிய அவசியமும் இல்லை.

அவர்கள் அவர்களுடைய பயணத்தை நடத்துகிறார்கள்.

நான் என்னுடைய பயணத்தை நடத்துகிறேன்.

அவர்களுடைய முடிவுகள் அவர்களுடையது.

என்னுடைய முடிவுகள் என்னுடையது.

இன்னொரு விஷயம்.

இது என்னுடைய முதல் கதை.

நான் பெரிய எழுத்தாளர் அல்ல.

என்னை விட அனுபவமும் திறமையும் கொண்ட எழுத்தாளர்கள் நிறைய பேர் இருக்கிறார்கள்.

அதை நான் மறுப்பதில்லை.

ஆனால் இது என்னுடைய கதை.

இதற்காக இரவு நேரங்களை செலவழிப்பதும் நான்தான்.

இதற்காக நூற்றுக்கணக்கான பக்கங்கள் எழுதுவதும் நான்தான்.

ஒரு காட்சியை சரியாக்க மீண்டும் மீண்டும் திருத்துவதும் நான்தான்.

ஒரு கதாபாத்திரத்தின் மனநிலையை சரியாக வெளிப்படுத்த பல மணி நேரங்கள் யோசிப்பதும் நான்தான்.

அதனால் இந்தக் கதையை எங்கே, எப்படி, எந்த வடிவத்தில் தொடர்ந்து எழுத வேண்டும் என்பதை முடிவு செய்யும் உரிமையும் என்னிடம்தான் இருக்கிறது.

அதேபோல் இன்னொரு விஷயத்தையும் சொல்ல வேண்டும்.

இது ஒரு காமக்கதை என்பதால், சிலர் இதை வெறும் உடலுறவுக் காட்சிகளின் தொகுப்பாக மட்டுமே பார்க்கிறார்கள் என்று தோன்றுகிறது.

ஆனால் என்னைப் பொறுத்தவரை இது வெறும் காமக்கதை அல்ல.

இதில் காமம் இருக்கிறது.

ஆனால் அதைவிட கதாபாத்திரங்களின் உணர்வுகள் இருக்கின்றன.

அவர்களின் உறவுகள் இருக்கின்றன.

அவர்களின் முடிவுகள் இருக்கின்றன.

அவர்களின் ஆசைகள், பலவீனங்கள், குற்ற உணர்வுகள், மனக்குழப்பங்கள் இருக்கின்றன.

அவற்றை எழுதுவதற்காகத்தான் நான் அதிக நேரம் செலவிடுகிறேன்.

சில நேரங்களில் ஒரு காட்சியை எழுதுவதை விட, அந்தக் காட்சிக்கான உணர்வை சரியாகப் பிடிப்பதற்கே அதிக நேரம் செலவாகிறது.

அதனால் இது வெறும் "dirty story" என்று சொல்லிவிட்டு கடந்து செல்லக்கூடிய விஷயம் அல்ல.

என்னைப் பொறுத்தவரை இது ஒரு கதை.

நான் முழு மனதோடும், நேரத்தோடும், உழைப்போடும் உருவாக்கிய ஒன்று.

அதனால்தான் சில கருத்துகளைப் படிக்கும்போது ஏமாற்றமாக இருக்கிறது.

ஒரு கதாபாத்திரத்தை விரும்பாமல் இருக்கலாம்.

அவளுடைய முடிவுகளுடன் உடன்படாமல் இருக்கலாம்.

கடுமையாக விமர்சிக்கலாம்.

அதில் எனக்கு எந்தப் பிரச்சனையும் இல்லை.

ஆனால் வெறுமனே இழிவான வார்த்தைகள், கதையின் உள்ளடக்கத்தைப் பற்றி எந்தப் புரிதலும் இல்லாமல் எழுதப்படும் கருத்துகள் ஒரு எழுத்தாளருக்கு எந்த மதிப்பையும் தருவதில்லை.

எனக்கு பாராட்டுகள் மட்டும் தேவையில்லை.

என்னுடைய கதையை எல்லோரும் விரும்ப வேண்டும் என்றும் நான் எதிர்பார்க்கவில்லை.

ஆனால் குறைந்தபட்சம் அதை வாசித்த பிறகு அதைப் பற்றி சிந்தித்து எழுதப்பட்ட ஒரு கருத்து வேண்டும்.

பலர் "கருத்துகளைப் பற்றி ஏன் இவ்வளவு கவலைப்படுகிறீர்கள்?" என்று கேட்கலாம்.

அதற்கான பதில் எளிது.

ஒரு எழுத்தாளருக்கு கருத்துகள் என்பது வெறும் பாராட்டுகளுக்காக அல்ல.

எந்த விஷயங்கள் வாசகர்களைத் தொட்டன, எந்த உணர்வுகள் வேலை செய்தன, எந்த இடங்களில் குழப்பம் இருந்தது, எந்த கதாபாத்திரங்கள் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தின என்பதைக் புரிந்துகொள்ளும் ஒரு வழி.

அதனால்தான் நான் கருத்துகளை மதிக்கிறேன்.

ஒரு கதையை எழுதுவது தனியாக நடக்கும் வேலை என்றாலும், அதை வளர்ப்பது எழுத்தாளரும் வாசகரும் சேர்ந்து செய்யும் பயணம்தான்.

அந்தப் பயணத்தில் உண்மையான கருத்துகளுக்கும் ஆக்கபூர்வமான விமர்சனங்களுக்கும் நான் எப்போதும் மதிப்பு கொடுப்பேன்.

அதனால்தான் நான் தேடுவது பாராட்டுகளை அல்ல.

உண்மையாக வாசிக்கும் வாசகர்களை.

கதையைப் பற்றி சிந்தித்து கருத்து சொல்லும் வாசகர்களை.

கதாபாத்திரங்களைப் பற்றி விவாதிக்கும் வாசகர்களை.

அதுதான் ஒரு எழுத்தாளராக எனக்கு முக்கியம்.

எனவே, இந்தக் கதையை உண்மையாக வாசித்து வருபவர்களுக்காக அடுத்த 40+ அத்தியாயங்களை தொடர்ந்து பதிவிடுகிறேன்.

அதற்குப் பிறகு என்னுடைய முடிவு என்ன என்பதை நான் பார்த்துக்கொள்கிறேன்.

அதுவரை, கதையைப் பற்றிப் பேசுங்கள்.

கதாபாத்திரங்களைப் பற்றிப் பேசுங்கள்.

உங்களுக்கு பிடித்ததைச் சொல்லுங்கள்.

பிடிக்காததைச் சொல்லுங்கள்.

விமர்சியுங்கள்.

ஆனால் அதை ஒரு வாசகராகச் செய்யுங்கள்.

அதுதான் நான் கேட்கும் ஒரே விஷயம்.

நன்றி.

அவள் இதயத்தின் மொழி என்ற கதையைப் பற்றி இந்தப் பதிவை எழுதுகிறேன்.

முதலில் ஒரு விஷயம் மட்டும் சொல்ல விரும்புகிறேன். யாழினி ராம் அவர்கள் எடுத்துள்ள முடிவை நான் மதிக்கிறேன். ஏனெனில் அந்த முடிவுக்குப் பின்னால் இருக்கும் வலியும், ஏமாற்றமும், உழைப்பும் இந்தப் பதிவில் தெளிவாகத் தெரிகிறது. ஆனால் ஒரு வாசகனாக, அதே நேரத்தில் ஒரு பணிவான வேண்டுகோளையும் வைக்க விரும்புகிறேன்.

யாழினி ராம், தயவுசெய்து இந்தக் கதையை இதே தளத்தில் தொடர்ந்து எழுதுங்கள்.

"ஆயிரம் பேர் பாராட்டினாலும் ஒரு கல் மட்டும் சத்தமாக விழும்" என்பார்கள். அதனால் மரம் காய்க்காமல் நின்றுவிடாது. அதுபோல ஒரு படைப்பாளியின் பயணத்திலும் சில கருத்துகள் காயப்படுத்தலாம். ஆனால் அந்த சில கற்களுக்காக நிழல் தரும் மரம் வெட்டப்படக் கூடாது.

நீங்கள் கூறிய ஒரு விஷயம் மிகவும் உண்மை. ஒரு கதையை வாசிப்பது வேறு, அதை உருவாக்குவது வேறு. ஒரு அத்தியாயத்தை நாங்கள் சில நிமிடங்களில் படித்துவிடலாம். ஆனால் அந்த சில நிமிட உணர்வுக்குப் பின்னால் பல மணி நேர சிந்தனை, திருத்தம், தேடல், கற்பனை, பொறுமை ஆகியவை மறைந்திருக்கும்.

"உழைத்தவன் உழைப்பை அறியான்; பார்த்தவன் பலனை மட்டுமே அறியான்" என்ற பழமொழி போல, வாசகர்கள் பல நேரங்களில் இறுதிப் பலனை மட்டுமே பார்க்கிறோம். ஆனால் அந்தப் பின்னணியில் இருக்கும் உழைப்பை மறந்து விடுகிறோம்.

ஒரு சிறிய நீதிக்கதை நினைவுக்கு வருகிறது.

ஒரு கிராமத்தில் வயதான குயவன் ஒருவர் இருந்தார். தினமும் மண்ணை பிசைந்து பானை செய்தார். வழியில் சென்றவர்கள் சிலர், "இதெல்லாம் பானையா?" என்று சிரித்தார்கள். சிலர் குறை சொன்னார்கள். சிலர் பார்த்துவிட்டு சென்றார்கள். ஆனால் அவர் நிறுத்தவில்லை. ஏனெனில் அவர் பார்வை விமர்சனத்தின் மீது இல்லை; உருவாகிக் கொண்டிருக்கும் படைப்பின் மீது இருந்தது. சில மாதங்கள் கழித்து அதே மனிதர்கள் அவர் செய்த பானையை வாங்க வரிசையில் நின்றார்கள்.

அந்தக் குயவனைப் போலவே, ஒரு எழுத்தாளரின் பார்வையும் தற்காலிக சத்தங்களில் அல்ல; அவர் உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கும் உலகத்தின் மீது இருக்க வேண்டும்.

"கனி தரும் மரத்துக்குத்தான் கல்லடி அதிகம்."
"முத்து கிடைக்கும் கடலில்தான் அலை அதிகம்."
"நல்ல விளக்கு எரிந்தால்தான் பூச்சிகள் சுற்றும்."

இந்த மூன்று பழமொழிகளும் ஒரு விஷயத்தையே சொல்கின்றன. மதிப்பு உள்ள இடத்தில்தான் அதிக சத்தமும் இருக்கும்.

அதனால் சில தரம் குறைந்த கருத்துகளுக்காக மனம் உடைய வேண்டாம் என்று பணிவுடன் கேட்டுக்கொள்கிறேன். ஏனெனில் அந்த கருத்துகள் உங்கள் எழுத்தின் தரத்தை அளவிடும் கருவி அல்ல. உண்மையான அளவுகோல் என்றால், நூற்றுக்கணக்கான அத்தியாயங்களாக வாசகர்களை கதாபாத்திரங்களோடு பயணிக்க வைத்திருப்பதே.

பவித்ரா, கார்த்தி, பிரகாஷ் ,ராஜ் போன்ற கதாபாத்திரங்களைப் பற்றி வாசகர்கள் விவாதிக்கிறார்கள் என்றால், அவை வெறும் பெயர்கள் அல்ல; உயிர் பெற்ற கதாபாத்திரங்கள் என்பதற்கான சான்று அது.

ஒரு எழுத்தாளரின் வெற்றி எல்லோரும் பாராட்டுவதில் இல்லை. சிலர் அந்தக் கதாபாத்திரங்களை உண்மையான மனிதர்களைப் போல உணரத் தொடங்கும் தருணத்தில்தான் இருக்கிறது.

அந்த வகையில் பார்த்தால், யாழினி ராம் அவர்கள் ஏற்கனவே வெற்றி பெற்றிருக்கிறார்கள்.

எனவே ஒரு சாதாரண வாசகனாக, ஒரு பணிவான வேண்டுகோள்:

தயவுசெய்து அவள் இதயத்தின் மொழி கதையை இதே தளத்தில் தொடர்ந்து எழுதுங்கள்.

உங்களை விமர்சிப்பவர்கள் இருக்கலாம்.
உங்களைப் புரிந்துகொள்ளாதவர்களும் இருக்கலாம்.

ஆனால் உங்கள் அடுத்த அத்தியாயத்திற்காக காத்திருக்கும் வாசகர்களும் இருக்கிறார்கள்.

ஒரு எழுத்தாளரின் பாதையை சில கற்கள் நிறுத்தக் கூடாது. அந்தப் பாதையில் தொடர்ந்து நடக்கும்போதுதான் அதன் முடிவில் இருக்கும் இலக்கு தெரியும்.

எங்களுக்காக அல்ல...
உங்கள் படைப்புக்காக.

இந்தப் பயணம் பாதியில் நிற்காமல் தொடர வேண்டும் என்பதே என் மனமார்ந்த வேண்டுகோள்.

நன்றி யாழினி ராம்.