Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

-----------
Part 187
-----------

கார்த்திக்க மனசுக்குள்ளயே அப்புடியே திட்டிக்கிட்டு நான் கிச்சன் பக்கம் நடந்தேன்.

நான் கிச்சனுக்குள்ள நுழைஞ்சதும்...

அங்க இருந்த கவுண்டர் டாப் மேல என்னோட ரெண்டு கைகளையும் ஊனிக்கிட்டேன்.

என் தலைய லேசாத் தொங்கப் போட்டுக்கிட்டேன்.

"ஹப்பா..." னு என் வாயில இருந்து காத்து ரொம்பச் சூடா வெளிய வந்துச்சு.

என் மனசுக்குள்ள கார்த்திக் மேல அவ்ளோ ஒரு கடுப்பு.

'இவருக்கு என்ன முட்டாள் தனமா?'

'ஒரு மனுஷனுக்குக் கொஞ்சமாவது மூளை வேலை செய்யாதா?'

என் புருஷன நெனச்சு எனக்கு ஒரு பக்கம் கோபமாவும், இன்னொரு பக்கம் பரிதாபமாவும் இருந்துச்சு.

அவர் பக்கத்துல உக்காந்துருக்க ஆளு யாருனு அவருக்குத் தெரியல.

அந்த ஆளு, நேத்து ராத்திரி அவர் பொண்டாட்டியோட டிரஸ்ஸை உருவிப் போட்டுட்டு...

என் உடம்புல என்னென்ன வேலை பண்ணாருனு இவருக்கு ஒரு துளி கூடவா டவுட் வராது?

அவரு எவ்ளோ சாமர்த்தியமா வார்த்தையில விளையாடுறாரு.

ஆனா என் புருஷன் ஒரு கொழந்த மாதிரி அவர் சொல்றத எல்லாம் அப்படியே நம்புறாரு.

'தேன் அல்வா' வாம்...

அவர் வாயால அந்த வார்த்தையச் சொல்லும்போது எனக்கு உடம்பெல்லாம் எப்டிச் சிலிர்த்துச்சுனு எனக்கு மட்டும் தான் தெரியும்.

எங்க போவேன் நான் இப்போ அல்வாக்கு?

என் கிச்சன்ல இருக்குற எந்த ஸ்வீட்டும் அவருக்கு இப்போ வேணாம்.

அவருக்கு வேணுங்குற அல்வா என்னனு எனக்கு ரொம்ப நல்லாவே தெரியும்.

என் தொடைக்கு நடுவுல இப்போ பிசுபிசுனு ஒழுகிட்டு இருக்குற அந்த ஜூஸ் தான் அவரோட தேன் அல்வா.

ராஜ்... அவரு ஒரு மனுஷனே கிடையாது.

என் புருஷன உக்கார வெச்சுக்கிட்டே என்னையக் கண்ணாலயும் வார்த்தையாலயும் வச்சு செய்றாரு.

அவரோட அந்தத் தைரியம் என்னைய ரொம்பவே மிரள வச்சுது.

அதே நேரத்துல எனக்குள்ள ஒரு விவரிக்க முடியாத கிறக்கத்தையும் ஏத்துச்சு.

நான் என் கண்களை இறுக்கமா மூடிக்கிட்டேன்.

என் முகம் அவ்ளோ செக்கச் செவேர்னு சிவந்து, தொட்டாலே சுடுற மாதிரி அனலா இருந்துச்சு.

நான் இப்டியே ரொம்ப நேரம் கிச்சன்ல நிக்க முடியாது.

வெளிய கார்த்திக் என்னையத் தான் எதிர்பாத்துட்டு இருப்பாரு.

நான் எதாவது செஞ்சாகணும்.

நான் லேசா நிமிர்ந்து, அங்க இருந்த பிரிட்ஜ் டோரத் தொறந்தேன்.

பிரிட்ஜ்க்குள்ள இருந்து வந்த அந்தச் சில்லுன காத்து என் மூஞ்சில பட்டதும் எனக்குக் கொஞ்சம் இதமா இருந்துச்சு.

உள்ள சும்மாத் தேடுற மாதிரி நடிச்சேன்.

அங்க இருந்த சில பாத்திரங்களை வேணும்னே லேசா நகர்த்தி வச்சேன்.

அந்தப் பாத்திரங்கள் உரசும் சத்தம் ஹால்ல உக்காந்துருக்கவங்களுக்குக் கேக்கணும்னு நான் அப்புடிப் பண்ணேன்.

நான் நிஜமாவே ஸ்வீட் தேடுறேன்னு கார்த்திக் நம்பணும்.

ஒரு ரெண்டு நிமிஷம் அப்புடியே டைம் பாஸ் பண்ணேன்.

அப்புறம் பிரிட்ஜ் டோரச் சாத்திட்டு, ஒரு  மூச்சை உள்ளிழுத்து வெளிய விட்டேன்.

எதுவுமே நடக்காத மாதிரி...

ரொம்ப ரொம்பக் கேஷுவலா என் முகத்தை வச்சுக்கிட்டேன்.

நான் கிச்சன விட்டு மெதுவா வெளிய வந்தேன்.

நான் நேரா நடந்து வந்து கார்த்திக் பக்கத்துல நின்னுக்கிட்டேன்.

நான் வரும்போதே ராஜோட கண்கள் என்னையத் தான் பாத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் அவர் கண்ணைப் பாக்காம, என் பார்வையை நேரா கார்த்திக் முகத்துல வச்சேன்.

"ஸ்வீட் எதுவும் இல்லங்க..."

"எல்லாம் நேத்தே காலி ஆயிடுச்சு..." னு நான் ரொம்பச் சாதாரணமாச் சொன்னேன்.

நான் அப்புடிச் சொன்னதும், கார்த்திக் முகத்துல உடனே ஒரு ஏமாற்றம் தெரிஞ்சுது.

அவர் ஒரு மாதிரி கொழப்பமா என்னையப் பாத்தாரு.

"என்ன பவி சொல்ற?"

"ஸ்வீட் இல்லையா?"

"இப்போதான சார் சொன்னாரு நீ வெச்சுருப்பனு?"

"நீ நேத்து செய்யலையா? இல்ல வெளிய கடையில எதாவது வாங்குனியா?"

கார்த்திக் அடுக்கடுக்காக் கேள்வியக் கேட்டாரு.

அவர் மூஞ்சியப் பாக்க இன்னசென்ட்டா இருந்துச்சு.

எனக்கு என்ன பதில் சொல்றதுன்னே தெரியல.

நான் வாயத் தொறந்து ஏதோ சமாளிக்கப் போனேன்.

ஆனா நான் வார்த்தைய வெளிய விடுறதுக்கு முன்னாடியே...

ராஜ் ரொம்ப ஸ்மூத்தா அந்தப் பேச்சுக் குள்ள நுழைஞ்சாரு.

"அவ எனக்காகவே ரொம்ப ஸ்பெஷலா அதச் செஞ்சா கார்த்திக்..." னு ராஜ் சொன்னாரு.

அவர் அப்புடிச் சொல்லும்போது, அவர் உடம்பு லேசா முன்னாடி சாஞ்சுது.

அவர் கண்கள் நேரா என் கண்ணைப் பாத்துச்சு.

"என்னையப் பாத்ததுக்கு அப்புறம் தான் அவ அந்த ஸ்வீட்டையே ரெடி பண்ண ஆரம்பிச்சா..."

"இப்போ கூட அவ அத எனக்காகத் தான் ரெடி பண்ணிக்கிட்டு இருக்கா..."

ராஜ் ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் அவ்ளோ அழுத்திச் சொன்னாரு.

அவர் சொல்றது என்னோட புண்டை ஜூஸ்ஸ பத்தித் தான்னு எனக்கு மட்டும்தான் உறைச்சுது. 

என் புருசனுக்கு ஒரு மண்ணாங்கட்டியும் உறைக்கல.

நான் அவரப் பாத்துக்கிட்டே இப்போ ரெடி ஆகிட்டு இருக்கேன்.

எனக்குள்ள ஊறுற அந்த ஜூஸ் தான் அவர் சொல்ற அந்த ஸ்வீட்.

இந்த நேரத்துலயும் அவர் என்னைய இப்டிச் சீண்டுவாருனு நான் எதிர்பார்க்கல.

நான் என் மூச்ச அடக்கிக்கிட்டு அவரே பாத்துக்கிட்டு நின்னேன்.

"ஆனா என்ன..." னு ராஜ் லேசா ஒரு சஸ்பென்ஸ் வச்சாரு.

அவர் முகம் இப்போ கார்த்திக் பக்கம் திரும்புச்சு.

"அவ அந்த ஸ்வீட்ட எங்கிட்ட இருந்து ரொம்பப் பத்திரமா மறைச்சு வச்சுருக்கா கார்த்திக்..."

"ரொம்ப டைட்டா... ரெண்டு லேயர் ரேப்பர்க்குள்ள அதப் பேக் பண்ணி வச்சுருக்கா..." னு ராஜ் ஹஸ்கியாச் சொன்னாரு.

அவர் 'ரெண்டு லேயர் ரேப்பர்' னு சொன்ன அந்த செகண்ட்...

அவரோட கண்கள் கார்த்திக் முகத்துல இருந்து மெதுவா விலகுச்சு.

என் முகத்துல இருந்து, என் கழுத்து, என் நெஞ்சுனு எறங்கி...

நேரா என்னோட இடுப்புக்குக் கீழ, என் தொடைகள் சேருற அந்த எடத்துல போய் நின்னுச்சு.

அவர் என்னோட அந்த சுடிதாரோட பேண்ட்டை அவ்ளோ உன்னிப்பாப் பாத்தாரு.

அவர் பார்வை பட்ட எடம் எனக்கு அப்புடியே சுட்டுச்சு.

சுடிதார் பேண்ட்... அதுக்கு உள்ள நான் போட்டுருக்கற என் பேண்ட்டி.

அது தான் அந்த ரெண்டு லேயர் ரேப்பர்.

அதுக்கு உள்ள இருக்குற அந்த ஸ்வீட் தான் அவருக்கு இப்போ வேணும்.

அவரோட அந்தப் பார்வை, என்னோட துணிய எல்லாம் கிழிச்சுட்டு உள்ள பாக்குற மாதிரி இருந்துச்சு.

என் நெஞ்சு 'திக் திக்' னு அடிச்சுச்சு.

என் கால் விரல்கள் ஆட்டோமேட்டிக்கா தரைல சுருண்டு பிடிச்சுக்கிச்சு.

நான் என்னைய அறியாமலே என் தொடைகளை இன்னும் கொஞ்சம் இறுக்கமாப் பிணைச்சுக்கிட்டேன்.

எனக்கு அப்படியே தூக்கிவாரிப் போட்டுச்சு.

என் புருஷன் பக்கத்துல உக்காந்துருக்காரு.

அவர் முன்னாடியே என் பேண்ட்டியப் பத்தி இந்த ஆளு எவ்ளோ ஓப்பனாப் பேசுறாரு.

கார்த்திக் இப்போ என்ன ரியாக்ட் பண்ணப் போறாருனு எனக்கு அவ்ளோ ஒரு பதற்றம்.

நான் பயத்தோட கார்த்திக் முகத்தைப் பாத்தேன்.

கார்த்திக் முகத்துல இப்போ கொழப்பம் இன்னும் அதிகமாயிடுச்சு.

அவர் புருவங்கள் ரெண்டும் சுருங்கிப் போயிருந்துச்சு.

"ரெண்டு லேயர் ரேப்பரா?"

"அது என்ன ஸ்வீட் பவி அப்டிப் பேக் பண்ணி வச்சுருக்க?" னு கார்த்திக் சீரியஸாக் கேட்டாரு.

அவர் என் கண்ண நேராப் பாத்துக் கேக்கும்போது எனக்குத் தொண்டை வறண்டு போச்சு.

நான் எச்சில் முழுங்க ட்ரை பண்ணேன், ஆனா முடியல.

"அவரு இவ்ளோ ஆசையாக் கேக்குறாருல..."

"சார் நம்ம வீட்டு கெஸ்ட் பவி..."

"அவர் கேக்குறத குடுக்காம நீ ஏன் அப்டி ஒளிச்சு வச்சுருக்க?"

"போய் அந்த ரேப்பரப் பிரிச்சு அவருக்கு அதக் குடு பவி..." னு கார்த்திக் கொஞ்சம் கண்டிப்பாச் சொன்னாரு.

கார்த்திக் சொன்ன ஒவ்வொரு வார்த்தையும் என் மூளைக்குள்ள ஒரு இடி மாதிரி எறங்குச்சு.

'அந்த ரேப்பரப் பிரிச்சு அவருக்கு அதக் குடு பவி'

என் புருஷனே, இன்னொரு ஆம்பளைக்கு முன்னாடி என் டிரஸ்ஸைக் கழட்டிக் குடுக்கச் சொல்றாரு.

அவருக்கு நிஜமா எதுவும் தெரியாமத் தான் பேசுறாரு.

ஆனா அந்த வார்த்தைகள் குடுக்குற அர்த்தம் என்னைய அப்புடியே பைத்தியம் பிடிக்க வச்சுது.

நான் ஒரு சிலையாட்டம் அப்புடியே நின்ன எடத்துல உறைஞ்சு போய் நின்னேன்.

என் கைகள் ஆட்டோமேட்டிக்கா நடுங்க ஆரம்பிச்சுது.

நான் என் விரல்கள இறுக்கமா மடக்கிக் கிட்டேன்.

ராஜ் இப்போ என்னையத் தான் பாத்துக்கிட்டு உக்காந்துருந்தாரு.

அவர் முகத்துல இப்போ ஒரு சிரிப்பு இருந்துச்சு.

நான் இப்டிச் சிக்கிக்கிட்டு, மாட்டிக்கிட்டுத் தவிக்கிறத அவர் ஒவ்வொரு செகண்டும் அவ்ளோ ரசிச்சாரு.

அவரோட அந்த ரசனையான பார்வை எனக்குள்ள ஒரு விதமான போதைய ஏத்துச்சு.

நான் எப்டி இதுக்குப் பதில் சொல்றது?

என் புருஷன்கிட்ட எப்டி இதச் சமாளிக்கிறது?

என் வாய் லேசாத் தொறந்து இருந்துச்சு, ஆனா ஒரு வார்த்தை கூட வெளிய வரல.


-----------
Part 188
-----------


என் வாய் லேசாத் தொறந்து இருந்துச்சு, ஆனா ஒரு வார்த்தை கூட வெளிய வரல.

நான் என் விரல்கள இறுக்கமா மடக்கிக் கிட்டேன்.

அவர் என்னையவே ஒரு மாதிரி கொழப்பமாவும், கொஞ்சம் கோபமாவும் பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

"சொல்லு பவி... ஏன் அப்டி ஒளிச்சு வச்சுருக்க?" னு அவர் மறுபடியும் கேட்டாரு.

என் புருஷனோட கேள்வி என் நெஞ்சுக்குள்ள இடி மாதிரி இறங்குச்சு.

அவருக்குப் பின்னாடி இருக்குற உண்மை கொஞ்சம் கூடப் புரியல.

அவர் கேக்குறது கடையில விக்கிற ஸ்வீட்ட பத்தி இல்ல.

அவர் மேனேஜர் கேக்குறது என்னோட தொடைகளுக்கு நடுவுல ஊறிக்கிட்டு இருக்குற அந்த இனிப்பப் பத்தி.

என் புண்டையப் பத்தித் தான் இவங்க ரெண்டு பேரும் பேசிட்டு இருக்காங்க.

நான் எதாவது சொல்லியே ஆகணும்.

"அது..." னு என் குரல் மெதுவா வெளிய வந்துச்சு.

"அது... அந்த ஸ்வீட்..."

நான் வார்த்தைகளத் தேடித் தவிச்சேன்.

"அது... இன்னும் சரியா ரெடி ஆகல..." னு நான் திக்கித் திக்கிச் சொன்னேன்.

நான் அப்புடிச் சொன்னதும் ராஜ் முகத்துல ஒரு புன்னகை.

"ரெடி ஆகலையா?" னு கார்த்திக் ஆச்சரியமாக் கேட்டாரு.

"ஆமா..." னு நான் தலைய ஆட்டுனேன்.

என் பார்வை இன்னும் அந்தத் தரைல தான் இருந்துச்சு.

"அதுக்கு... இன்னும் கொஞ்சம் டைம் ஆகும்..." னு நான் முனகினேன்.

"எவ்ளோ நேரம் ஆகும் பவி?" னு இப்போ ராஜ் என்னையச் சீண்டுற மாதிரி கேட்டாரு.

நான் என் கீழ் உதட்டப் பற்களால லேசாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"இன்னும்... ரெண்டு நாள் ஆகும்..." னு நான் ஏதோ ஒரு யோசனையில டக்குனு சொல்லிட்டேன்.

நான் அப்புடிச் சொன்னதும் ஹால்ல ஒரு அமைதி வந்துச்சு.

ரெண்டு நாள்.

நான் ஏன் ரெண்டு நாள்னு சொன்னேன்னு எனக்கே தெரியல.

ராஜ் என்னைய அப்புடியே கண் கொட்டாமப் பாத்தாரு.

அவர் முகத்துல இருந்த அந்தச் சிரிப்பு இப்போ இன்னும் கொஞ்சம் பிரகாசமா மாறுச்சு.

"ரெண்டு நாளா? ஒரு ஸ்வீட் செய்ய இவ்ளோ டைம் ஆகுமா பவி?" னு கார்த்திக் ரொம்பக் கேஷுவலா கேட்டாரு.

நான் லேசாத் தலையத் தூக்கி கார்த்திக் முகத்தைப் பாத்தேன்.

"ஆமா... அது... நான் பிரெஷ்ஷா ரெடி பண்ணனும்..."

நான் வார்த்தைகளப் பொறுக்கி எடுத்துப் பேசுனேன்.

"நான் பிரெஷ்ஷா ஒரு பேட்ச் ரெடி பண்ணி... இன்னும் ரெண்டு நாள்ல கண்டிப்பாத் தர்றேன்..." னு நான் ஒரு வாக்குறுதி குடுத்தேன்.

நான் குடுத்த அந்த வாக்குறுதி எனக்கே ரொம்பப் புதுசா இருந்துச்சு.

நான் அப்புடிச் சொன்னதும், ராஜோட முகம் அப்புடியே மலர்ந்துருச்சு.

அவர் நினைச்சதச் சாதிச்சுட்டாரு.

அவர் முகத்துல வந்த சந்தோஷமான சிரிப்பப் பாக்கப் பாக்க எனக்குள்ள ஒரு சிலிர்ப்பு வந்துச்சு.

"பரவால்ல கார்த்திக்..." னு ராஜ் ஜென்டிலாச் சொன்னாரு.

"பவித்ரா எனக்காகப் பிரெஷ்ஷா ரெடி பண்ணித் தர்றேன்னு சொல்லிட்டா..."

"அதுக்காக நான் ரெண்டு நாள் வெயிட் பண்றதுல தப்பே இல்ல..." னு அவர் சொன்னாரு.

கார்த்திக் இப்போ சந்தோஷமாத் தலையாட்டுனாரு.

அவர் முகத்துல இருந்த அந்தத் டென்ஷன் எல்லாம் போயிடுச்சு.

"பாத்தீங்களா சார்..." னு கார்த்திக் ரொம்பப் பெருமையாச் சொன்னாரு.

"நான் சொன்னேன்ல, பவி உங்களுக்குக் கண்டிப்பா செஞ்சு குடுப்பானு..."

"அவ பிரெஷ்ஷாவே ரெடி பண்ணி உங்களுக்குக் குடுத்துடுவா சார்..." னு கார்த்திக் சாதாரணமாச் சொன்னாரு.

என் புருஷனே என்னைய இன்னொருத்தருக்குப் பிரெஷ்ஷா ரெடி பண்ணிக் குடுக்கச் சொல்றாரு.

ராஜ் இப்போ சோபாவுல இருந்து மெதுவா எந்திரிச்சாரு.

அவரோட அந்த ஆறு அடி உயரம் எனக்குள்ள ஒரு சின்னப் பயத்தக் குடுத்துச்சு.

அவர் எந்திரிச்சு நின்னு, அவரோட டீ-ஷர்ட்ட லேசா அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கிட்டாரு.

கார்த்திக் அவரோட சேர்ல இருந்து எந்திரிச்சு நின்னாரு.

"சரி கார்த்திக்..." னு ராஜ் ரொம்ப மெதுவாப் பேச ஆரம்பிச்சாரு.

"நான் கிளம்புறேன்... ரொம்ப நேரம் டிஸ்டர்ப் பண்ணிட்டேன்..." னு அவர் சொன்னாரு.

"ஆமா, உங்களுக்கு என்ன வேணுமோ, அத என் புருஷன் வாயாலேயே கொடு னு சொல்ல வெச்சுடீங்கள"னு என் மனசுக்குள்ள திட்டிட்டே அவரை பாத்தேன்.

"அய்யோ, அப்புடிலாம் இல்ல சார்..." னு கார்த்திக் பவ்யமாப் பதில் சொன்னாரு.

ராஜ் மெதுவா நடந்து மெயின் டோர் பக்கம் போனாரு.

நான் அவருக்கு வழி விட்டு லேசா ஓரமா நின்னுக்கிட்டேன்.

அவர் டோர் கிட்ட போய் நின்னுட்டு, லேசாத் திரும்புனாரு.

அவர் முகம் இப்போ கார்த்திக் பக்கம் திரும்புச்சு.

"சோ, கார்த்திக்..." னு அவர் லேசா இழுத்தாரு.

அவர் இப்டி இழுக்கும்போதே, அவர் ஏதோ புதுசா ஒரு குண்டத் தூக்கிப் போடப் போறாருனு என் மனசு அலர்ட் ஆச்சு.

"இப்போ எனக்கு ஒரு சின்ன டவுட்..." னு ராஜ் சாதாரணமாச் சொன்னாரு.

"சொல்லுங்க சார்..." னு கார்த்திக் ஆர்வமாக் கேட்டாரு.

ராஜ் இப்போ என்னைப் பாத்து லேசா ஒரு புன்னகை சிந்தினாரு.

அந்தப் புன்னகையில ஒரு ஆயிரம் திருட்டுத்தனம் மறைஞ்சுருந்துச்சு.

"அந்த அல்வாக்காக... நான் இங்க உன் வீட்டுக்கு வரணுமா கார்த்திக்?"

அவர் அப்புடிக் கேட்டதும் என் நெஞ்சு படபடனு அடிக்க ஆரம்பிச்சுது.

"இல்ல... அந்த அல்வா என்னைத் தேடி என் பிளாட்டுக்கு வருமா?" னு அவர் ஒரு பெரிய பாமைத் தூக்கிப் போட்டாரு.

அவர் அப்புடிக் கேட்ட அந்த செகண்ட்...

அவர் என்ன கேக்குறாருனு எனக்கு அவ்ளோ கிளியராப் புரிஞ்சுது.

ரெண்டு நாள் கழிச்சு, நான் அவரோட அந்தப் பிளாட்டுக்குத் தேடிப் போகணுமா?

இல்ல அவர் இங்க வந்து என்னைய அனுபவிப்பாரா?

அவர் என் புருஷன் முன்னாடியே எவ்ளோ தைரியமா, எங்கிட்ட டேட்டிங் பிக்ஸ் பண்றாரு.

இந்தத் தைரியம் தான் என்னைய அவர் மேல பைத்தியம் பிடிக்க வைக்குது.

கார்த்திக் முகத்தை நான் உத்துப் பாத்தேன்.

"அய்யோ சார்..." னு கார்த்திக் ஏதோ சொல்ல வாயத் தொறந்தாரு.

ஆனா கார்த்திக் பதில் சொல்றதுக்கு முன்னாடி நான் முந்திக்கிட்டேன்.

கார்த்திக் எதாவது உளறி, அவரை இங்க வரச் சொல்லிட்டா ரொம்பப் பெரிய ரிஸ்க் ஆகிடும்.

இங்க வீட்ல வச்சு எதாவது நடந்தா, இவரை என்னால கண்ட்ரோல் பண்ண முடியாது,

அவரோ வீடுன்னா, ரேணுகா இருப்பாங்க, சோ அது பெட்டர்னு எனக்குத் தோணுச்சு.

என் சுடிதார் ஷாலைப் பிடிச்சுக்கிட்டே, நேரா ராஜோட கண்ணப் பாத்தேன்.

"அந்த அல்வா... உங்களுக்கே, உங்க வீட்டுக்கே வரும் அண்ணா..." னு நான் உறுதியாச் சொன்னேன்.

நான் அப்புடிச் சொன்னதும், ராஜ் முகத்துல ஒரு ஆச்சரியம் கலந்த சந்தோஷம் வந்துச்சு.

நான் அவர் பிளாட்டுக்குத் தேடிப் போறேன்னு என்னோட வாயாலயே நான் ஒத்துக்குறதப் பாத்து அவர் ரொம்பத் த்ரில் ஆனாரு.

கார்த்திக் இப்போ என்னையப் பாத்து லேசாச் சிரிச்சாரு.

"ஆமா சார், பவியே நேரா வந்து உங்களுக்கு அதக் குடுத்துடுவா..." னு கார்த்திக் சப்போர்ட் பண்ணாரு.

ஆனா நான் அதோட நிறுத்தல.

எனக்குள்ள இருக்குற அந்தப் பொசசிவ்னெஸ், அந்தப் புது தைரியம் என்னைய இன்னொரு வார்த்தையச் சொல்ல வச்சுது.

நான் ராஜ பாத்து ஸ்ட்ரிக்ட்டா, ஆனா ஒரு கியூட்டான கண்டிப்போட சொன்னேன்.

"ஆனா ஒரு கண்டிஷன் அண்ணா..." னு நான் இழுத்தேன்.

"என்ன கண்டிஷன் பவித்ரா?" னு ராஜ் ஆர்வமாக் கேட்டாரு.

அவர் கண்கள்ல இப்போ என்னோட அந்த போல்ட்னெஸ்ஸ ரசிக்கிற ஒரு ஃபீல் இருந்துச்சு.

"நீங்க... அந்த அல்வால இருக்குற தேனை மட்டும் தான் டேஸ்ட் பண்ணனும்..."

நான் ரொம்ப அழுத்தி, ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் நிதானமாச் சொன்னேன்.

"வேற எதுவும்... கிடைக்காது..." னு நான் போல்டா முடிச்சேன்.

நான் என்ன சொல்றேன்னு ராஜ்க்கு அவ்ளோ கரெக்ட்டாப் புரிஞ்சுது.

நீங்க என்னோட அந்தத் தேனை மட்டும் தான் நக்கிக் குடிக்கணும்.

அதுக்கு மேல உள்ள விட்டு எதும் பண்ணக் கூடாது.

நான் அப்புடிச் சொன்னதும், ராஜோட கண்கள் லேசா விரிஞ்சுது.

அவர் உதட்டுல ஒரு சிரிப்பு வந்துச்சு.

ஆனா, என் புருஷன் கார்த்திக் முகத்துல இப்போ பெரிய கொழப்பம்.

அவர் புருவங்கள் ரெண்டும் சுருங்கிப் போச்சு.

"என்ன பவி நீ..." னு கார்த்திக் கோபப்படுற மாதிரிப் பேசுனாரு.

நான் கார்த்திக் முகத்தைப் பயத்தோட பாத்தேன்.

"வெறும் தேனை மட்டும் எப்டிப் பவி சாப்பிட முடியும்?" னு கார்த்திக் கேட்டாரு.

"அவரு இவ்ளோ ஆசையா ரெண்டு நாள் வெயிட் பண்றாரு..."

"அவரை அந்த அல்வாவ முழுசாச் சாப்பிட விடு!"