Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

-----------
Part 186
-----------

ராஜூம் கார்த்திக்கும் அவங்க கையில இருந்த ஜூஸைக் குடிச்சு முடிச்சாங்க.

அதுக்கப்புறம் அவங்க பேச்சு அப்புடியே ஆபிஸ் சம்பந்தமான விஷயங்களுக்குத் திரும்பிடுச்சு.

ஏதோ அவரோட பிசினஸ் பத்தி ராஜ் கார்த்திக்குக்கு எக்ஸ்பிளைன் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தாரு.

கார்த்திக் ரொம்ப ஆர்வமா முன்னாடி சாஞ்சு உக்காந்து அதைக் கேட்டுக்கிட்டு இருந்தாரு.

அவங்க யூஸ் பண்ணுன அந்த வார்த்தைகள் எதுவுமே என் மூளைக்குள்ள போகல.

நான் என் கையில இருந்த அந்த காலி ஜூஸ் கிளாஸை மட்டும் லேசாத் தடவிக்கிட்டே உக்காந்துருந்தேன்.

என் நெஞ்சு இன்னும் ரொம்ப வேகமா அடிச்சுக்கிட்டு தான் இருந்துச்சு.

என் மூச்சை ரொம்ப மெதுவா இழுத்து விட்டு, என்னைய நானே கொஞ்சம் நார்மல் ஆக்கிக்க ட்ரை பண்ணேன்.

ஒரு நிமிஷத்துக்கு முன்னாடி நடந்த அவரோட சீண்டலோட தாக்கம் என்னைய விட்டு இன்னும் விலகல.

ராஜ் ரொம்பக் கூர்மையா என்னைய கவனிச்சுக்கிட்டே இருந்தாரு.

நான் அவங்க பேச்சில ஈடுபாடு இல்லாம, வேற ஏதோ உலகத்துல மிதக்குறத அவர் ஈஸியாப் புரிஞ்சுக்கிட்டாரு.

சட்டுனு அவர் அந்த ஆபிஸ் பேச்ச அப்புடியே நிப்பாட்டுனாரு.

அவரோட கவனம் கார்த்திக்கை விட்டுட்டு முழுசா என் பக்கம் திரும்புச்சு.

அவர் உக்காந்துருந்த பொசிஷனை லேசா மாத்திக்கிட்டாரு.

அவர் பேசுற டோன் சட்டுனு கேஷுவலா மாறுச்சு.

"வேலை பத்திப் பேசுனது போதும் கார்த்திக்..." னு அவர் சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னாரு.

"உண்மையச் சொல்லணும்னா, பவித்ராவோட சமையல் ரொம்ப அபாரமா இருக்கு."

அவர் நிஜமாவே சமையலப் பத்திப் பேசுறாரானு என் மூளை ஒரு செகண்ட் குழம்புச்சு.

இல்ல என்னையப் பத்திப் பேசுறாரானு எனக்கு டக்குனு புரியல.

ஆனா அவர் கண்ணுல இருந்த அந்தப் குறும்பான பார்வை, அவர் என்ன மீன் பண்றாருனு எனக்குத் தெளிவாச் சொல்லுச்சு.

"நான் டெய்லி பவித்ரா கையால சமைச்சதச் சாப்பிட்டா, ரொம்ப சீக்கிரம் குண்டாகிடுவேன் போல," னு ராஜ் வாய் விட்டுச் சிரிச்சாரு.

இந்த வார்த்தைய அவர் சொல்லும்போது, அவர் கண்கள் நேரா என்னைப் பாத்துச்சு.

நான் எப்டி ரியாக்ட் பண்றேன்னு அவர் ரொம்ப உன்னிப்பாக் கவனிச்சாரு.

"நான் கொஞ்சம் கொஞ்சமா நாள் பூரா சாப்டுட்டே இருப்பேன்னு" னு என்னைய உத்து பாத்துட்டே சொன்னாரு.

நான் மெதுவா கார்த்திக் மூஞ்சியப் பாத்தேன்.

கார்த்திக் முகத்துல எந்த ஒரு ரியாக்‌ஷனும் இல்ல.

"ஆமா சார், அவ சமையல் ரொம்ப நல்லா இருக்கும்," னு கார்த்திக் ரொம்பச் சாதாரணமாச் சொன்னாரு.

"பவி எல்லாமே அவ்ளோ டேஸ்ட்டாச் செய்வா..." னு வேற கார்த்திக் சொன்னாரு.

என் புருஷன் சொன்னதைக் கேட்டதும் எனக்குச் சிரிப்பக் கண்ட்ரோல் பண்ணவே முடியல.

நான் என் பற்களால என்னோட உள் கன்னத்தை அவ்ளோ டைட்டாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

'அய்யோ கார்த்திக், அவர் எந்தச் சமையலப் பத்திப் பேசுறாருனு உங்களுக்குத் தெரியலையே!'

'அவர் சொல்றது உங்க பொண்டாட்டியோட உடம்ப!'

நான் மனசுக்குள்ளயே அப்புடியே கத்திச் சிரிச்சேன்.

'அவர் கொஞ்சம் கொஞ்சமா சாப்பிடணுமுன்னு சொல்லறது என்னயதான்னு உங்களுக்கு எப்டிப் புரியும்?'

என் புருஷனோட இந்த முட்டாள்தனமான பதிலப் பாத்து எனக்கு ஒரு பக்கம் பாவமா இருந்துச்சு.

ராஜ் என் புருஷனப் பேச்சாலயே எப்டி ஏமாத்துறாருனு பாக்க த்ரில்லா இருந்துச்சு.

ராஜ் மறுபடியும் என்னைப் பாத்து ஒரு ஸ்மைல் பண்ணாரு.

அந்த ஸ்மைல்ல, 'உன் புருஷன ஒன்னும் புரியாம தவிக்கறன் பாரு'னு ஒரு வெறி தெரிஞ்சது.

அவர் கண்ணாலயே என்னைய கிண்டல் பண்ணாரு.

நான் அந்தப் பார்வைய நேருக்கு நேராச் சந்திக்க முடியாமத் தவிச்சேன்.

நான் என் பார்வையக் கீழ குனிஞ்சுகிட்டு லேசா வெக்கப்பட ஆரம்பிச்சேன்.

அவரோட பார்வை என் முகத்துல இருந்து லேசாத் தொண்டை பக்கம் எறங்குச்சு.

நான் போட்டுருந்த அந்த சுடிதார் மேலேயே அவர் கண்கள் ஒரு ரவுண்டு அடிச்சுது.

அவர் பார்வை என் கழுத்துல ஆரம்பிச்சு, என் நெஞ்சுப் பக்கம் வந்து லேசா நின்னுச்சு.

அப்புறம் மெதுவா என் இடுப்பு வளைவத் தாண்டிப் பாத்தாரு.

"ஆனா பவித்ராவப் பாரு கார்த்திக்..." னு ராஜ் மறுபடியும் பேச்சத் தொடங்குனாரு.

"இவ வீட்ல இப்டி விதவிதமாச் சமைக்கிறா."

"ஆனா அவ உடம்ப எவ்வளவு அழகா மெயின்டெய்ன் பண்றாங்க பாருங்க."

அவர் இப்டிச் சொன்னதும் நான் லேசா நெளிஞ்சேன்.

"ரொம்பக் கச்சிதமான வளைவுகளோட இருக்கா," னு அவர் எந்த ஒரு கூச்சமும் இல்லாமச் சொன்னாரு.

இந்த வார்த்தை என் காதுல பட்டதும் என் உடம்பே ஒரு நிமிஷம் உறைஞ்சு போச்சு.

ஒரு நாற்பத்தி எட்டு வயசு ஆளு, என் அப்பா வயசு, என் புருஷன் முன்னாடியே என்னோட உடம்பு வளைவுகளப் பத்திப் புகழுறாரு.

இந்தத் தைரியம் அவருக்கு எப்படி வந்துச்சுனு எனக்குத் திகைப்பா இருந்துச்சு.

அவர் 'வளைவுகள்'னு சொல்லும்போது, அவரோட பார்வை என்னோட நெஞ்சுப் பகுதியத் தான் ரொம்ப நேரம் பாத்துச்சு.

"பாக்குறதுக்குச் சன்னமாத் தெரிஞ்சாலும், அவங்க ஸ்ட்ரக்ச்சர் ரொம்ப ஃபிட்டா இருக்குல கார்த்திக்," னு ராஜ் இன்னும் கொஞ்சம் டீடைலாப் பேசுனாரு.

"பொதுவாப் பொம்பளைங்க கல்யாணம் ஆகிக் கொழந்த பெத்தா கொஞ்சம் வெயிட் போடுவாங்க."

"ஆனா பவித்ராவுக்கு அந்த இடுப்புச் சதையோ, தொப்பையோ கொஞ்சூண்டு கூட இல்ல பாரு."

அவர் என் இடுப்பப் பத்திப் பேசும்போது, நேத்து அதே இடுப்ப அவர் எப்டிப் பிசைஞ்சாருனு எனக்குத் திக்னு ஞாபகம் வந்துச்சு.

"அவங்க முகம் எப்டி கொழந்த மாதிரி இருக்கோ, அதே மாதிரி அவங்க ஷேப்பும் ரொம்ப ஸ்லிம்மா இருக்கு."

"ஆனா எங்க எப்டி இருக்கணுமோ அப்புடி ரொம்பப் பெர்ஃபெக்ட்டா இருக்கு."

ராஜ் என் புருஷனைப் பாத்துப் பேசுற மாதிரி நடிச்சுக்கிட்டு, என்னைய அப்புடியே வார்த்தையால உரிச்சு எடுத்தாரு.

என் புருஷன் முன்னாடியே அவர் இப்டிப் பேசுறது எனக்கு தர்மசங்கடமா இருந்துச்சு.

நான் தலையக் குனிஞ்சுகிட்டு, என் சுடிதார் ஷாலை இன்னும் கொஞ்சம் இழுத்து என் நெஞ்சை மறைக்க ட்ரை பண்ணேன்.

ஆனா நான் அப்புடி இழுத்துப் போத்தும்போதே என் மார்பு இன்னும் கொஞ்சம் எடுப்பாத் தெரிஞ்சது.

அதைப் பாத்துட்டு ராஜ் உதட்டுல ஒரு சிரிப்பு வந்து ஒட்டிக்கிச்சு.

கார்த்திக் இதக் கேட்டுட்டு முகம் சுளிப்பாருனு நான் ஒரு செகண்ட் பயந்தேன்.

ஆனா என் லூசுப் புருஷன் மூஞ்சியப் பாத்தா எனக்குச் சிரிப்பாவும் இருந்துச்சு, அதே நேரத்துல ஒரு மாதிரி எரிச்சலாவும் இருந்துச்சு.

"ஆமா சார், அவ வீட்ல எப்பவும் ஏதோ ஒன்னு செஞ்சுக்கிட்டே, சாப்டுட்டே தான் இருப்பா."

"ஆனா அவளுக்கு உடம்பு போடவே போடாது," னு கார்த்திக் ரொம்பப் பெருமையாச் சொல்லிக்கிட்டாரு.

ராஜ் தன் பொண்டாட்டியோட இடுப்பையும், நெஞ்சையும் உத்துப் பாத்துப் புகழுறாருங்குற லாஜிக் கார்த்திக்குக்குச் சுத்தமாப் புரியல.

அவர் என்னையப் புகழ்றத ஏதோ தற்பெருமையா நெனச்சுக்கிட்டுத் தலையாட்டிக்கிட்டு உக்காந்துருக்காரு.

ராஜ் என்னையச் சீண்டுறாருனு தெரியாம, கார்த்திக் அவருக்குத் தாளம் போட்டுக்கிட்டு இருந்தாரு.

என் புருஷனோட இந்த முட்டாள்தனமும், ராஜோட இந்தத் தைரியமும் என்னைய ஒரு த்ரில்ல மாட்டி விட்டுச்சு.

என் நரம்புகள் எல்லாம் ஒரு மாதிரி ஜிவ்வுனு இழுத்துச்சு.

இந்த ஹால்ல நடக்குற இந்த டபுள் மீனிங் பேச்சு என்னைய அப்புடியே கிறங்கடிச்சுது.

என் முகம் செக்கச் செவேர்னு சிவந்து போய், ரொம்பச் சூடா இருந்துச்சு.

ஒரு பொண்ணா எனக்கு ரொம்ப வெக்கமா இருந்துச்சு.

"இப்டி ஒரு பெர்ஃபெக்ட்டான ஷேப்பை மெயின்டெய்ன் பண்றதுக்கு என்ன சீக்ரெட்?" னு அவர் ரொம்ப இயல்பாப் புருவத்தைத் தூக்கிக் கேட்டாரு.

அவர் 'ஷேப்'னு அழுத்திச் சொன்ன விதம் என்னைய அப்புடியே சூடாக்குச்சு.

கார்த்திக் ரொம்பச் சத்தமாச் சிரிச்சாரு.

"அது எனக்கே தெரியாது சார்."

"இவ வாக்கிங் போவா, வேற என்ன எக்சர்சைஸ் பண்றானு எனக்கே ஆச்சரியமாத் தான் இருக்கும்."

"நீயே சாருகிட்ட சொல்லு பவி," னு கார்த்திக் ரொம்ப ஈஸியா அந்தப் பொறுப்ப என்கிட்ட குடுத்துட்டாரு.

தன் பொண்டாட்டியோட உடம்பு வளைவுகளுக்கு என்ன காரணம்னு அவளையே சொல்லச் சொல்றாரு என் லூசுப் புருஷன்.

நான் என்ன சொல்றதுனு தெரியாம என் கைகளை மடியில வெச்சுப் பிசைஞ்சுகிட்டு இருந்தேன்.

ராஜ் இப்போ ஒருக்களிச்சு உக்காந்துகிட்டு என்னையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

என் கண்ணு கார்த்திக்கையும், ராஜையும் மாறி மாறிப் பாத்துச்சு.

நான் அப்புடியே என்ன சொல்றதுனு தெரியாமத் திக்கித் திணறிப் போனேன்.

அவரோட துருத்தி பாக்குற பார்வைய நான் நேருக்கு நேராச் சந்திக்க வேண்டி இருந்துச்சு.

நான் என் கைகள ரெண்டையும் ஒன்னாப் பிணைச்சுக்கிட்டேன்.

என் முகம் சூடாகி, செக்கச் செவேர்னு மாறிடுச்சு.

"நான்... நான் கம்மியாத் தான் சாப்பிடுவேன்... அண்ணா..." னு நான் மெதுவா முனகினேன்.

நான் சொன்னதை கேட்டதும், அவர் அப்புடியே முன்னாடி சாஞ்சு உக்காந்தாரு.

"சும்மா சொல்லக் கூடாது கார்த்திக்..."

அவர் குரல் ரொம்ப மெதுவா, ஒரு கிசுகிசுப்பான சத்தத்துல வெளிய வந்துச்சு.

"பவித்ராவோட உடம்பு ரொம்பத் தனித்துவமா இருக்கு."

"பாக்குறதுக்கு ரொம்பத் ட்ரெடிஷனலான பொண்ணு மாதிரி இருக்கா."

"அதாவது, ஒரு பெர்ஃபெக்ட்டான ஹோம்லி லுக் ல..." னு அவர் சொல்லிட்டு லேசாச் சிரிச்சாரு.

அதுக்குக் கார்த்திக் உடனே, "ஆமா சார்,"னு சர்டிபிகேட் குடுத்தாரு.

ராஜ் என்னையப் பாத்து லேசாக் கண்ணடிச்சிட்டு, மறுபடியும் பேச்சத் தொடங்குனாரு.

"ஆனா பவியோட வளைவுகள் எல்லாம் ரொம்பக் கச்சிதமா, ஒரு சிற்பம் மாதிரி இருக்கு," னு அவர் சொன்னாரு.

"பொதுவாப் பொம்பளைங்க கிச்சன்லயே நின்னுகிட்டு இருந்தா, இடுப்புல சதை போட்டுடும்."

"ஆனா பவித்ராவுக்கு அந்த இடுப்புச் சதை கொஞ்சூண்டு கூட இல்ல."

அவர் இடுப்பப் பத்திப் பேசும்போது, அவரோட கண்கள் என்னோட சுடிதார் ஷாலுக்குக் கீழ இருக்குற என் இடுப்பத் தான் தேடுச்சு.

நான் வெக்கத்துல என் தலைமுடிய லேசாக் காதுக்குப் பின்னாடி ஒதுக்கி விட்டேன்.

என் முகம் பூராச் சிவந்து, ஒரு தக்காளி மாதிரி ஆயிடுச்சுனு எனக்குத் தெரியும்.

அவரு இதெல்லாம் ஒரு ஹெல்த் டிப்ஸ், ஃபிட்னஸ் பாராட்டுங்குற மாதிரி ரொம்பச் சீரியஸாக் கேட்டுக்கிட்டு உக்காந்துருந்தாரு.

"ஆமா சார்,," னு கார்த்திக் தலையை ஆட்டுனாரு.

அவர் யூஸ் பண்ணுன அந்த வார்த்தைகள் கார்த்திக்குக்கு ஒரு சாதாரணப் பாராட்டாத் தான் கேட்டுச்சு.

ஆனா எனக்கு மட்டும் தான் அந்த வார்த்தைகளோட நிஜமான அர்த்தம் தெரிஞ்சது.

நாங்க இப்டிப் பேசிட்டு இருக்கும்போதே, திடீர்னு ஒரு சத்தம் கேட்டுச்சு.

கெஸ்ட் ரூம்ல இருந்து ஏதோ பிரிண்டர் ஓடுற மாதிரி ஒரு கடகட சத்தம் வந்துச்சு.

கார்த்திக் டக்குனு தன் நெத்தியில கையால அடிச்சுக்கிட்டாரு.

"அடடா... காலையில ஒரு பிரிண்ட் கமாண்ட் குடுத்தேன் சார்."

"அது நெட்வொர்க் இஸ்யூனால இப்போதான் ஒர்க் ஆகுது போல."

"ஒரு நிமிஷம் இருங்க சார், நான் போய் அத ஆஃப் பண்ணிட்டு வந்துடுறேன்." னு சொல்லிட்டு கார்த்திக் அவசரமா எந்திரிச்சாரு.

அவரு எந்திரிச்சு அந்த கெஸ்ட் ரூம் பக்கம் வேகமா நடந்து போனாரு.

அவரு போன அந்த அடுத்த செகண்ட், இந்த ஹால்ல இருந்த அட்மாஸ்பியர் அப்புடியே மாறிடுச்சு.

என் புருஷன் கண்ணுக்குத் தெரியாத தூரம் போனதும், என்னோட அந்தப் பயம் கொஞ்சம் விலகுச்சு.

நான் டக்குனு என் தலையத் தூக்கி ராஜ் சார முறைச்சேன்.

நான் ரொம்பக் கோபமா, ஆனா சத்தமே வராம அப்புடியே கிசுகிசுப்பான குரல்ல கத்துனேன்.

"ஏன் இப்டி எல்லாம் அவர் முன்னாடியே கேக்குறீங்க?"

"அந்த டெசர்ட் பத்தி எல்லாம் ஏன் அவர்ட்ட சொல்றீங்க?" னு நான் அப்புடியே தவிப்போட கேட்டேன்.

என் குரல்ல ஒரு பதற்றமும், ஒரு செல்லக் கோபமும் இருந்துச்சு.

ஆனா ராஜ் முகம் கொஞ்சம் கூட மாறல.

அவர் எந்த ஒரு பதற்றமும் இல்லாம, ரொம்பக் கூலாச் சோபாவுல பின்னாடி சாஞ்சுகிட்டாரு.

அவர் உதட்டுல அந்த டெவில்லிஷான சிரிப்பு இன்னும் அப்புடியே ஒட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"ரிலாக்ஸ் பவித்ரா, இது சும்மா ஒரு சாதாரணப் பேச்சு தான்."

"உன் புருஷனுக்கு எந்த ஒரு சந்தேகமும் வராது, அவர் இதப் பத்தி யோசிக்கக் கூட மாட்டான்," னு அவர் ரொம்ப மெதுவா முனகுனாரு.

அவர் அப்புடிச் சொன்னதும் எனக்கு என்ன சொல்றதுன்னே தெரியல.

நான் ஏதோ பேச வாயத் தொறந்தேன்.

ஆனா அதுக்குள்ள, அவரோட பார்வை மறுபடியும் என்னோட மடிப் பக்கம் போச்சு.

அவர் கண்கள் என்னோட தொடைக்கு நடுவுல இருக்குற எடத்த அப்புடியே குடையுற மாதிரி பாத்துச்சு.

"சரி அத விடு..."

"எனக்கு தேன் அல்வா எப்போ கிடைக்கும்?" னு அவர் ஹஸ்கியாக் கேட்டாரு.

அவர் இப்டிக் கேட்டதும் என் உடம்புல ஒரு நடுக்கம் ஓடிச்சு.

நான் என் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டு, என்னோட காமத் தவிப்ப அடக்க ட்ரை பண்ணேன்.

"உங்களுக்கு எதுவும் கெடையாது!" னு நான் ஷார்ப்பா, சத்தமே இல்லாமப் பதில் சொன்னேன்.

அதுக்குள்ள கார்த்திக் ரூம்ல இருந்து வெளிய வர்ற சத்தம் கேட்டுச்சு.

கார்த்திக் வேகமா நடந்து ஹாலுக்கு வந்தாரு.

"சாரி சார், அது பிரிண்ட் ஆக ஆரம்பிச்சுருச்சு, அதான் ஆஃப் பண்ணிட்டு வந்தேன்," னு சொல்லிக்கிட்டே கார்த்திக் சோபாவுல உக்காந்தாரு.

அவரு உக்காந்ததும், என்னையும் ராஜையும் மாத்தி மாத்திப் பாத்தாரு.

"சரி, இப்போ என்ன பேசிட்டு இருந்தீங்க?" னு கார்த்திக் ரொம்ப இயல்பா கேட்டாரு.

அவர் இப்போ எதாவது உளறிடுவாரோனு எனக்கு அவ்ளோ பயமா இருந்துச்சு.

நான் அவரைப் பாத்து என் கண்ணாலயே 'எதுவும் சொல்லிடாதீங்க'னு கெஞ்சினேன்.

ஆனா ராஜ் என்னைய ஒரு பொருட்டாவே மதிக்கல.

அவர் கார்த்திக்கைப் பாத்து ரொம்ப எஃபர்ட்லெஸ்ஸா, ரொம்பச் சாதாரணமாப் பதில் சொன்னாரு.

"ஒன்னும் இல்ல கார்த்திக், நான் பவித்ராகிட்ட அந்த அல்வாவ மறுபடியும் கேட்டேன்."

"ஆனா அவ இப்போ குடுக்க முடியாதுனு சொல்றா," னு ராஜ் என்னைய மாட்டி விட்டாரு.

அவர் அப்புடிச் சொன்னதும் என் காதுல ஏதோ 'விர்ர்ர்'னு சத்தம் கேட்டுச்சு.

கார்த்திக் டக்குனு என்னையப் பாத்துத் திரும்புனாரு.

அவரு மூஞ்சியில ஒரு சின்னக் கோபம் தெரிஞ்சது.

அவரு ராஜ்க்குத் தான் முழு சப்போர்ட் பண்ணாரு.

"பவி, என்ன பழக்கம் இது?"

"சார் கேக்குறத மொதல்ல குடு."

"அவர் நம்ம வீட்டுக்கு வந்த கெஸ்ட், அவர் கேக்குறத இல்லனு சொல்லக் கூடாது," னு கார்த்திக் என்னைய கண்டிச்சாரு.

என் புருஷன் சொல்றதக் கேட்டு நான் அப்புடியே மெய்மறந்து போயிட்டேன்.

அவர் என்னைய, என்னோட உடம்ப அவரோட மேனேஜருக்குப் பரிமாறச் சொல்றாரு.

இந்த நிமிஷம் எனக்குள்ள ஒரு கிறக்கம் ஏறுச்சு..

நான் ரேணு அக்கா சொன்னதை சொல்லி சமாளிக்கலாம்னு முடிவு பண்ணேன்.

"ஆனா கார்த்திக், நேத்து ரேணு அக்கா இவருக்கு ஸ்வீட் எதுவும் குடுக்கக் கூடாதுனு ரொம்பக் கண்டிப்பாச் சொன்னாங்களே."

"அவருக்குச் சர்க்கரை வியாதி வந்திடும், அதனால ஸ்வீட் சாப்பிட கூடாதுனு சொன்னாங்க."

"அதான் நான் வேணாம்னு சொன்னேன்..." னு நான் அக்கறையான ஒரு ஹோஸ்ட் மாதிரி நடிச்சுப் பேசுனேன்.

என் குரல்ல ஒரு நியாயம் இருக்குற மாதிரி நான் அப்புடியே காட்டிக்கிட்டேன்.

ஆனா கார்த்திக் என்னோட இந்தக் கவலையக் கொஞ்சம் கூடப் பெருசா எடுத்துக்கல.

அவர் தன்னோட மேனேஜரக் குஷிப்படுத்தணும்ங்குறதுல மட்டும் தான் குறியா இருந்தாரு.

"அட விடு பவி..."

"என்னைக்காவது ஒரு நாள் சாப்பிட்டா சர்க்கரை லெவல்லாம் ஒன்னும் ஆகிடாது."

"சார் ஆசைப்பட்டுக் கேக்குறாரு, அவர் கொஞ்சமாச் சாப்பிடட்டும் விடு."

"நீ போயி மொதல்ல அத எடுத்துட்டு வா," னு கார்த்திக் ரொம்ப ஈஸியா அந்தப் பிரச்சனைய முடிச்சு வெச்சுட்டாரு.

என் புருஷன் சொன்னதக் கேட்டதும் என் மூளை அப்புடியே பிளாங்க் ஆயிடுச்சு.

எனக்கு என்ன ரியாக்ட் பண்றதுன்னே தெரியல.

என் லூசுப் புருஷன் சொன்ன வார்த்தையக் கேட்டதும் என் மைண்ட்ல ஒரு படமே ஓட ஆரம்பிச்சுது.

அவரு சொன்னத நான் நிஜத்துல செஞ்சா எப்டி இருக்கும்னு என் மனசு கற்பனை பண்ணிப் பாத்துச்சு.

'சரி, என் புருஷன் ரொம்ப ஆசைப்படுறாரு, அவர் ஆசைய நிறைவேத்திடுவோம்'னு நான் நிஜமாவே அதச் செஞ்சா எப்டி இருக்கும்னு யோசிச்சேன்.

அப்போ அவரோட ரியாக்சன் எப்பிடி இருக்கும்னு தோணுச்சு.

கற்பனையில, நான் அந்தச் சோபாவுல இருந்து மெதுவா எந்திரிச்சு நின்னேன்.

நான் எந்திரிக்கும்போது கார்த்திக் முகத்துல ஒரு பெருமை இருக்கும்.

'அப்பாடா, நம்ம பொண்டாட்டி, என் மேனேஜருக்கு ஸ்வீட் எடுத்துக்கப் போறா'னு அவர் மூஞ்சில ஒரு ரிலீஃப் தெரியும்.

நான் எந்திரிச்சு நின்னு, கார்த்திக்கப் பாத்து ஒரு சிரிப்போட, 'சரிங்க, நீங்க இவ்ளோ தூரம் சொல்றீங்க, நான் கண்டிபாக் குடுக்குறேன்'னு சொல்லுவேன்.

ஆனா நான் கிச்சன் பக்கம் போக மாட்டேன்.

அப்புடியே ஹால்ல நின்னுட்டு, என் ரெண்டு கைகளையும் என்னோட சுடிதார் டாப்போட ஓரத்துல வைப்பேன்.

மெதுவா அந்தத் துணியப் பிடிச்சு மேல தூக்குவேன்.

என் சுடிதார் டாப் என் நெஞ்சு வரைக்கும் அப்புடியே மேல ஏறும்.

என்னோட இடுப்பு, அந்தத் தொப்புள் குழி எல்லாம் அப்புடியே பளபளனு வெளிய தெரியும்.

கார்த்திக் இதைப் பாத்துட்டு முதல்ல ஒன்னும் புரியமா முழிப்பாரு.

'என்ன பவி,  இப்போ எதுக்கு டிரஸ்ஸ அட்ஜஸ்ட் பண்ற?'னு அவர் மூஞ்சியில ஒரு குழப்பம் இருக்கும்.

அவருக்கு நான் என்ன பண்ணப் போறேன்னு கொஞ்சம் கூடப் புரியாது.

ராஜ் அப்புடியே சோபாவுல சாஞ்சு உக்காந்துகிட்டு, கையக் கட்டிக்கிட்டு என்னையவே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருப்பாரு.

நான் என் கைகளக் இடுப்புக்கு கீழ கொண்டு போவேன்.

என்னோட சுடிதார் பேண்ட்டோட எலாஸ்டிக்கை என் விரல்களால பிடிப்பேன்.

அதுக்குள்ள இருக்குற என்னோட ஈரமான பேண்ட்டியையும் சேத்துப் பிடிப்பேன்.

கார்த்திக் முகத்த நேராப் பாத்துக்கிட்டே, அந்த ரெண்டு துணியையும் சேத்து அப்புடியே கீழ இழுப்பேன்.

அந்தத் துணி என் தொடைய உரசிக் கிட்டு மெதுவாக் கீழ எறங்கும்.

என் முழங்கால் வரைக்கும் அந்தத் துணியக் கழட்டி விட்டுட்டு நான் அப்புடியே நிப்பேன்.

நான் இப்போ இடுப்புக்குக் கீழ எந்தத் துணியும் இல்லாம அரை நிர்வாணமா அந்த ஹால்ல நிப்பேன்.

இப்போ கார்த்திக் மூஞ்சியப் பாக்கணும்.

அவர் கண்கள் ரெண்டும் வெளிய வந்துடுற மாதிரி பெருசா விரியும்.

அவருக்குப் பேச்சே வராது.

'பவி... என்ன... என்ன பண்ற நீ?' னு அவர் திக்கி மனசுக்குள்ளயே கேக்குற மாதிரி அவர் முகம் மாறும்.

அவரோட அந்த ஷாக்கான ரியாக்‌ஷனப் பாக்கும்போது எனக்குள்ள ஒரு  த்ரில் கிடைக்கும்.

ஆனா நான் அவரைக் கண்டுக்கவே மாட்டேன்.

நான் அரை நிர்வாணமா, என்னோட நிர்வாணத் தொடைகள் உரச நடந்து போய் ராஜ் உக்காந்துருக்கிற சோபாவுக்கு முன்னாடி நிப்பேன்.

அவர் முகத்துக்கு நேரா என்னோட இடுப்பக் கொண்டு போவேன்.

என் ரெண்டு தொடைகளையும் லேசா அகட்டி அவருக்கு வழி விடுவேன்.

என்னோட அந்த ரோஜாப் பூ இதழ்கள், அதோட அந்தப் பிங்க் நிறம், அவருக்கு அப்புடியே அப்பட்டமாத் தெரியும்.

அதுல இருந்து சுரக்குற அந்தத் தேன் என்னோட தொடையில பளபளனு வழியுறத அவர் பாப்பாரு.

நான் கார்த்திக்கப் பாத்து அப்புடியே கண்ணடிச்சிட்டு ஒரு டயலாக் சொல்லுவேன்.

'இந்தாங்க ராஜ், நீங்க அவ்ளோ ஆசையாக் கேட்ட தேன் அல்வா'னு சொல்லி என் புண்டைய அவரோட முகத்துக்கு நேரா நீட்டுவேன்.

ராஜ்  கார்த்திக்கப் பாத்து ஒரு நக்கலான ஸ்மைல் பண்ணுவாரு.

'உன் பொண்டாட்டி ரொம்ப ஸ்வீட் கார்த்திக்'னு அவர் கண்ணாலயே சொல்லுவாரு.

அப்புறம் எந்தத் தயக்கமும் இல்லாம அப்புடியே முன்னாடி சாஞ்சு என் புண்டையத் தன் வாய்க்குள்ள கவ்விக்குவாரு.

அவர் நாக்கு என்னோட இதழ்கள விரிச்சு அந்தத் தேனை உறிஞ்சிக் குடிக்கும்.

'ச்லக்... சளக்...'னு அவர் என்னோட ஜூஸ்ஸ உறிஞ்சிச் சாப்பிடுவாரு.

அந்த சத்தம், இந்த அமைதியான ஹால்ல ரொம்பக் கிளியரா எதிரொலிக்கும்.

நான் அப்புடியே சுகத்துல, 'ஆஆஹ்... ம்ம்ம்...'னு என் புருஷன் முன்னாடியே சத்தமா முனகுவேன்.

இப்போ கார்த்திக்குக்கு மொத்தமா உறைக்கும்.

அவர் இவ்வளவு நேரம் மேனேஜருக்குக் குடுக்கச் சொன்ன 'அல்வா' என்னனு அவருக்கு அப்புடியே சுளீர்னு புரியும்.

அவர் தலைக்குள்ள ஏதோ பாம் வெடிச்ச மாதிரி அவர் அப்புடியே ஷாக்ல எந்திரிக்கப் பாப்பாரு.

'சார்... என்ன சார் இது? பவி... என்னடி பண்ற நீ?'னு அவர் பைத்தியம் பிடிச்ச மாதிரி கத்துவார்.

அவர் குரல் அப்புடியே அவமானத்துலயும், அதிர்ச்சியிலயும் உடையும்.

ராஜ் என் புண்டையில இருந்து வாய லேசா எடுத்துட்டு, உதட்ட நக்கிக்கிட்டே கார்த்திக்கப் பாப்பாரு.

'ஏன் கார்த்திக்... நீ தான மீதி இருந்தா எனக்குக் குடுக்கச் சொன்னீங்க?'

'உன் ஹாஸ்பிட்டாலிட்டி ரொம்பப் பிரமாதம் கார்த்திக்'னு ராஜ் ஹியூமரா, திமிரோட சொல்வாரு.

'உன் பொண்டாட்டியோட அல்வா நிஜமாவே உலகத் தரம் கார்த்திக்'னு அவர் நக்கலாப் பாராட்டுவாரு.

அவர் சொல்லிட்டு மறுபடியும் என் புண்டைக்குள்ள முகத்தப் புதைச்சுக்குவாரு.

கார்த்திக் அப்புடியே அவமானத்துல, ஷாக்ல, கூனிக்குறுகிச் சிலையாட்டம் நிப்பாரு.

இந்தக் கற்பனையில கார்த்திக் படுற அந்த அவமானம், அந்த ஷாக்...

அது எனக்குள்ள ஒரு சிரிப்ப வரவெச்சுது.

நான் மனசுக்குள்ள கார்த்திக்கப் பாத்து அப்புடியே கேள்வியாக் கேட்பேன்.

'இப்போ உங்களுக்கு ஓகேவா கார்த்திக்?'

'இப்போ சந்தோஷமா கார்த்திக்?'

'உங்க மேனேஜருக்குப் புடிச்ச ஸ்வீட்ட நான் ரொம்பத் தாராளமாவே பரிமாறிட்டேன்.'

'அவர் வீட்டுக்கு வந்த கெஸ்ட் இல்லையா? அவர் எதக் கேட்டாலும் குடுக்கணும்னு நீங்க தான சொன்னீங்க?'

'நீங்க தான என்னையச் சப்போர்ட் பண்ணி எடுத்து வெக்கச் சொன்னீங்க?'

'இப்போ ஏன் மூஞ்சிய இப்டி பேய் அறைஞ்ச மாதிரி வெச்சுருக்கீங்க?'னு நான் அவர அப்புடியே வச்சு செய்ற மாதிரி கற்பனை பண்ணேன்.

'நீங்க என்னையத் தொட்டு எவ்ளோ நாள் ஆச்சு?'

'ஆனா உங்க பாஸ் ஒரு வார்த்தை கேட்டதும், நீங்களே என்னையத் தூக்கிக் குடுத்துட்டீங்க.'

'இப்போ அவர் என்னைய ருசிக்கிறத அப்புடியே கண்ணு குளிரப் பாத்து என்ஜாய் பண்ணுங்க கார்த்திக்'னு என் மனசு அவ்ளோ குறும்பாப் பேசுச்சு.

இந்தக் கற்பனை என் மூளைக்குள்ள வந்ததும் எனக்கு என்னவோ மாதிரி ஆயிடுச்சு.

எனக்குச் சத்தமாச் சிரிக்கிறதா இல்ல அப்புடியே வெக்கத்துல கத்துறதானே தெரியல.

என் புருஷன் முன்னாடியே, அவரை ஒரு முட்டாளாக்கிட்டு அவர் பாஸ் என் புண்டைய நக்குற மாதிரி நான் ஃபீல் பண்ணது என்னைய பைத்தியம் ஆக்குச்சு.

என் தொடைகள் ஆட்டோமேட்டிக்கா ஒன்னோடு ஒன்னு ரொம்ப டைட்டா உரசிக் கிச்சு.

என் பேண்ட்டிக்குள்ள இருந்து ஒரு சுருக்குனு ஒரு ஃபீல் வந்துச்சு.

அந்தப் பிசுபிசுப்பு என் தொடையில வழுக்குறத நான் நல்லாவே உணர்ந்தேன்.

ஒரு பக்கம் இது ரொம்ப ஹியூமரஸா, சிரிப்பா இருந்துச்சு.

இன்னொரு பக்கம், இது ஒரு தப்பான, வெக்கங்கெட்ட நெனப்பு என் உடம்ப அப்புடியே தீயா கொதிக்க வெச்சுது.

இந்த ஹால்ல, என் புருஷன் முன்னாடியே நான் இப்டி ஒரு வெக்கங்கெட்ட நெனப்ப நெனச்சுக்கிட்டு இருக்கேன்.

நான் என்னைய அறியாமலே சத்தமாச் சிரிச்சுடுவேனோனு என் பற்களால என்னோட நாக்கைக் கவ்விக்கிட்டேன்.

என் உதடுகள் ரெண்டும் ஒரு சிரிப்ப மறைக்க ரொம்பக் கஷ்டப்பட்டுத் துடிச்சுது.

நான் ரொம்பக் கஷ்டப்பட்டு என் முகத்துல ஒரு சாதாரணச் சிரிப்ப வரவெச்சுக்கிட்டேன்.

ஆனா என் மூஞ்சியில ஓடுற அந்தத் தவிப்பும், சிரிப்பும் ராஜ்க்கு ஏதோ ஒரு ஹின்ட் குடுத்துச்சு.

அவர் என்னைய உத்துப் பாத்துக்கிட்டே இருந்தாரு.

என் மனசுக்குள்ள நான் சத்தமா அலறிக்கிட்டு இருந்தேன்.

'அய்யோ முட்டாள் கார்த்திக்! அவர் கேக்குறத நான் குடுக்கணும்னா...'

'நான் இங்கயே எந்திரிச்சு, என்னோட பேண்ட்டியக் கழட்டி அவரோட மூஞ்சியில என்னோட புண்டையத் தேய்க்கணும்!'

'அப்பதான் அவர் கேக்குற அந்த அல்வா அவருக்குக் கிடைக்கும்.'

'இது கூடப் புரியாம நீ என்னையப் போய் எடுத்துட்டு வா-னு சொல்றியே!' னு நான் மனசுக்குள்ள அப்புடியே குமுறுனேன்.

ஆனா வெளிய நான் ரொம்ப அமைதியா உக்காந்துருந்தேன்.

ஒரு கசங்கிய மூஞ்சிய வெச்சுக்கிட்டு ஒன்னுமே தெரியாத மாதிரி நடிச்சேன்.

என் முகத்துல ஒரு சிரிப்பு வந்துடக் கூடாதுனு நான் ரொம்பக் கஷ்டப்பட்டேன்.

நான் என் கீழ் உதட்டப் பற்களால ரொம்ப டைட்டாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

கார்த்திக் என்னையவே பாத்துக்கிட்டு உக்காந்துருந்தாரு.

"பவி, சீக்கிரம் எடுத்துட்டு வா..." னு அவர் மறுபடியும் நச்சரிச்சாரு.

ராஜ் என்னையப் பாத்து லேசாக் கண்ணடிச்சாரு.

'ஆமா பவித்ரா, கார்த்திக்கே சொல்லிட்டான், அப்புறம் என்ன?'னு அவர் பார்வை என்னையச் சீண்டுச்சு.

'நீ எடுத்துட்டு வர்றியா, இல்ல நானே எடுக்கட்டுமா?'னு அவர் கண்ணு கேட்டுச்சு.

நான் எந்திரிச்சு அப்புடியே ஓடிடலாம்னு கூடத் தோணுச்சு.

இந்தச் சிக்கல்ல இருந்து தப்பிக்க எதாவது ஒரு பொய் சொல்லணும்னு நெனச்சேன்.

"அது இப்போ வீட்ல இல்ல கார்த்திக்... நேத்தே எல்லாம் தீர்ந்து போச்சு..." னு நான் சொன்னேன்.

நான் ரொம்பச் சாதாரணமா, எந்தப் பதற்றமும் இல்லாமப் பொய் சொன்னேன்.

நான் சொன்ன அந்தப் பொய்யக் கேட்டு ராஜ் உதட்டுல ஒரு நக்கலான சிரிப்பு வந்துச்சு.

'அப்டியா? நேத்து நான் டேஸ்ட் பண்ணும்போதே இன்னும் நெறய இருந்துச்சே?'னு அவர் கண்ணு என்னைக் கேட்டுச்சு.

'உன் தொடைக்கு நடுவுல எவ்ளோ தேன் ஊறுதுனு எனக்குத் தெரியாதா?'னு அவர் பார்வை சொல்லுச்சு.

ஆனா கார்த்திக் என்னைய விடல.

அவர் என் பேச்ச நம்பத் தயாரா இல்ல.

"அப்டிலாம் இருக்காது பவி, நீ போயி கிச்சன்ல மொதல்ல செக் பண்ணு."

"கண்டிப்பாப் எதாவது கொஞ்சம் மீதி இருக்கும்," னு கார்த்திக் பிடிவாதமாச் சொன்னாரு.

அவர் 'பிரிட்ஜுக்குள்ள'னு சொன்னதும் எனக்கு மறுபடியும் சிரிப்பு வந்துச்சு.

"நான் சொல்றேன்ல கார்த்திக், அங்க நிஜமாவே எதுவும் இல்ல!" னு நான் சத்தமா ஆர்கியூ பண்ணேன்.

'ஏன்னா அந்த அல்வா பிரிட்ஜ்ல இல்லடா, என் பேண்ட்டிக்குள்ள ஒட்டிக்கிட்டு இருக்கு'னு என் மனசு அப்புடியே சொல்லிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

'நீ இங்கயே வந்து செக் பண்ணிப் பாருடா லூசு'னு நான் என் புருஷனப் பாத்து மனசுக்குள்ள திட்டுனேன்.

அவர் தன்னோட மேனேஜருக்கு ஸ்வீட் குடுக்கணும்ங்குறதுல மட்டும் தான் குறியா இருந்தாரு.

ராஜ்  ரொம்ப கூலாத் தலைய ஆட்டிக்கிட்டு இந்த டிராமாவ ரசிச்சாரு.

"பரவால்ல கார்த்திக், பவித்ரா இல்லனு சொல்றல, விட்ரு," னு ராஜ் ரொம்ப நல்லவர் மாதிரிச் சொன்னாரு.

ஆனா அவர் என்னையப் பாத்துச் சிரிச்ச அந்தச் சிரிப்புல ஆயிரம் அர்த்தம் இருந்துச்சு.

"இல்ல சார், இவ சும்மாச் சொல்றா."

"நீ சும்மா வாயால சொல்லாத பவி."

"நீ மொதல்ல உள்ள போயி செக் பண்ணிட்டு அப்புறம் வந்து சொல்லு," னு கார்த்திக் அதிகாரமா என்னைய உள்ள போகச் சொன்னாரு.

என் புருஷனோட இந்த முட்டாள்தனத்த நெனச்சு எனக்குச் சிரிப்பாவும் இருந்துச்சு.

அவர் என்னைய உள்ள போய்த் தேட சொல்ற அந்த விதம் என்னைய ரொம்ப இரிடேட் பண்ணுச்சு.

நான் வேற வழி இல்லாம அந்தச் சோபாவுல இருந்து மெதுவா எந்திரிச்சேன்.

ராஜ் சாரோட பார்வை என்னோட இடுப்புலயும் என்னோட பின்னாடியும் ஒட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

கார்த்திக்க மனசுக்குள்ளயே அப்புடியே திட்டிக்கிட்டு நான் கிச்சன் பக்கம் நடந்தேன்.